logo

fb youtube rss

Σύνδεση

5319989
ΣήμεραΣήμερα412
YesterdayYesterday679
Αυτή την εβδομάδαΑυτή την εβδομάδα864
Αυτό το μήναΑυτό το μήνα4482
ΣύνολοΣύνολο5319989


Ο Θολωμένος Μονοθεϊσμός

Μόνο οι άνθρωποι επινοούν απώτερους κόσμους, θεούς ή έναν και μοναδικό Θεό. Μόνο αυτοί προσκυνούν, ταπεινώνονται, εξευτελίζονται. Μόνο αυτοί φαντασιοκοπούν και πιστεύουν ακράδαντα στις ιστορίες που έχουν κατασκευαστεί με δική τους φροντίδα προκειμένου να αποφύγουν να κοιτάξουν τη μοίρα τους κατάματα. Μόνο αυτοί στήνουν με βάση αυτές τις μυθοπλασίες ένα παραλήρημα που συνεπιφέρει ένα σωρό επικίνδυνες ανοησίες και νέες υπεκφυγές. Μόνο αυτοί βάζουν τα χέρια τους και βγάζουν τα μάτια τους, δουλεύοντας διακαώς για την πραγμάτωση αυτού που προσδοκούν εντούτοις να αποφύγουν περισσότερο απ’ όλα: του θανάτου.

Ο βίος τους φαίνεται αβίωτος με το θάνατο ως αναπόφευκτο τέλος; Γρήγορα κανονίζουν να καλέσουν τον εχθρό να κυβερνήσει τη ζωή τους, θέλουν να πεθαίνουν λίγο-λίγο, σταδιακά, καθημερινά, έτσι ώστε, όταν έρθει η ώρα, να πιστέψουν τη θανή ευκολότερη. Και οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες σε καλούν να απαρνηθείς τη ζωή εδώ και τώρα με την πρόφαση ότι κάποια μέρα θα πρέπει να συναινέσεις σε αυτό: εκθειάζουν έναν (φανταστικό) άλλο κόσμο για να σε εμποδίσουν να απολαύσεις πλήρως τούτο τον (πραγματικό) κόσμο. Το καύσιμο τους; Η ενόρμηση θανάτου και οι ατέλειωτες παραλλαγές πάνω σε αυτό το θέμα.

Αλλόκοτο παράδοξο! Η θρησκεία ανταποκρίνεται στο οντολογικό κενό που ανακαλύπτει οποιοσδήποτε μαθαίνει πως πρόκειται να πεθάνει μια μέρα, πως η παραμονή του στη γη είναι χρονικώς περιορισμένη, πως κάθε ύπαρξη εγγράφεται για ένα βραχύ διάστημα ανάμεσα σε δύο σημεία ανυπαρξίας. Οι μύθοι επιταχύνουν τη διαδικασία. Εγκαθιστούν το θάνατο επί γης στο όνομα της αιωνιότητας εν ουρανώ. Με βάση αυτό χαραμίζουν το μοναδικό αγαθό που διαθέτουμε: τη ζωντανή ύλη μιας ύπαρξης που σκοτώνεται εν τη γενέσει με πρόφαση το πεπερασμένο της. Όμως το να μην υπάρχεις για να μην πρέπει να πεθάνεις είναι κακός υπολογισμός. Γιατί δίνεις δυο φορές στο θάνατο τον οβολό που φτάνει να πληρώσεις μια φορά.

Η θρησκεία πηγάζει από την ενόρμηση θανάτου. Αυτή η περίεργη σκοτεινή δύναμη στα μύχια της ύπαρξης δουλεύει για την καταστροφή αυτού που υπάρχει… Το να έρθεις στον κόσμο σημαίνει να ανακαλύψεις ότι ήρθες για το θάνατο. Το να υπάρχεις για το θάνατο σημαίνει να ζεις την κάθε μέρα, αφαιρώντας την από το υπόλοιπο της ζωής σου. Μόνο η θρησκεία δίνει την εντύπωση πως αναχαιτίζει την κίνηση. Στην πραγματικότητα την επιταχύνει…

Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, διαπνεόμενες από την ίδια γενεαλογική ενόρμηση θανάτου, συμμερίζονται μια σειρά πανομοιότυπα μίση: μίσος για τη λογική και την ευφυΐα, μίσος για την ελευθερία, μίσος για όλα τα βιβλία στο όνομα ενός και μοναδικού· μίσος για τη ζωή, μίσος για τη σεξουαλικότητα, τις γυναίκες και την ηδονή- μίσος για κάθε τι θηλυκό, μίσος για το σώμα, τους πόθους, τις ορμές. Στη θέση όλων αυτών, ιουδαϊσμός, χριστιανισμός και ισλαμισμός υπερασπίζονται: την πίστη και την πεποίθηση, την υπακοή και την υποταγή, την κλίση για το θάνατο και το πάθος για το υπερπέραν, τον άφυλο άγγελο και την αγνεία, την παρθενία και τη μονογαμική πίστη, τη σύζυγο και τη μητέρα, την ψυχή και το πνεύμα. Σαν να λέμε σταύρωση της ζωής και εξύμνηση της ανυπαρξίας…

Κάτω η Ευφυΐα

Ο μονοθεϊσμός σιχαίνεται την ευφυΐα, αυτή την υπέρτατη αρετή που ορίζει η τέχνη να συνδέεις αυτά που, a priori και ως επί το πλείστον, θεωρούνται ασύνδετα. Αυτή καθιστά εφικτές τις απρόσμενες μα αληθινές αιτιότητες: δίνει εξηγήσεις ορθολογικές, πειστικές, βασισμένες σε συλλογισμούς- απορρίπτει κάθε μυθοπλασία.

Οι υπέρμαχοι του μωσαϊκού νόμου, των χριστολογικών ανοησιών και των κορανικών τους κλώνων συμμερίζονται τον ίδιο μύθο περί της καταγωγής του αρνητισμού στον κόσμο, στη Γένεση (γ’ 6) [κοινή στην Πεντάτευχο και την Παλαιά Διαθήκη της χριστιανικής Βίβλου] και στο Κοράνι (2, 33)3 βρίσκουμε την ίδια ιστορία του Αδάμ και της Εύας μέσα σε ένα Παράδεισο όπου ένας Θεός απαγορεύει να πλησιάσουν ένα δέντρο, ενώ ένας δαίμονας παροτρύνει σε ανυπακοή. Μονοθεϊστική εκδοχή του ελληνικού μύθου της Πανδώρας, η πρώτη γυναίκα διαπράττει, προφανώς το ανεπανόρθωτο, και η πράξη της εξαπλώνει το Κακό σε ολόκληρη την υφήλιο.

Τι υπάρχει μέσα στο φάκελο αυτής της ιστορίας; Ένας Θεός που απαγορεύει στο ζεύγος των προπατόρων τη βρώση του καρπού του δέντρου της γνώσης. Προφανώς βρισκόμαστε μέσα σε μια μεταφορά. Θα χρειαστούν οι Πατέρες της Εκκλησίας για να σεξουαλικοποιήσουν αυτή την ιστορία, διότι το κείμενο είναι σαφές: H βρώση αυτού του καρπού σού ανοίγει τα μάτια και σου επιτρέπει να διακρίνεις το Καλό από το Κα­κό, άρα να γίνεις όμοιος με το Θεό. Ένα εδάφιο μιλά για το δέντρο επιθυμητόν ως δίδον γνώσιν (γ’ 6)…. Τι σημαίνει αυτή η απαγόρευση της ευφυΐας; Μπορείς να κάνεις τα πάντα μέσα σε αυτό τον εξαίσιο Κήπο εκτός του να γίνεις έξυπνος -το δέντρο της γνώσης- και αθάνατος – το δέντρο της ζωής. Ποια μοίρα επιφυλάσσει λοιπόν ο Θεός στους ανθρώπους; τη βλακεία και τη θνητότητα. Θα πρέπει να φανταστούμε ένα διεστραμμένο Θεό για να χαρίζει τέτοιο δώρο στα πλάσματα του… Ας υμνήσουμε λοιπόν την Εύα, που επιλέγει την ευφυΐα με τίμημα το θάνατο, όταν ο Αδάμ δεν αντιλαμβάνεται αμέσως τι διακυβεύεται σε εκείνη την παραδεισένια στιγμή: η αιώνια ευδαιμονία του ευτυχούς ηλιθίου!

Κατεβατά Απαγορεύσεων

Ο Θεός δεν αρκέστηκε να απαγορεύσει μια φορά τη βρώση του απαγορευμένου καρπού, διότι από εκείνη τη μέρα εμφανίζεται μόνο με απαγορεύσεις. Οι μονοθεϊστικές θρησκείες ζουν μόνο με επιταγές και υποδείξεις: τι να κάνεις και τι να μην κάνεις, τι να λες και τι να μη λες, τι να σκέφτεσαι και τι να μη σκέφτεσαι, πώς να ενεργείς και πώς να μην ενεργείς. Απαγορευμένο και επιτρεπτό, θεμιτό και αθέμιτο, σύμφωνο και ασύμφωνο, τα θρησκευτικά κείμενα βρίθουν κοκκοποιήσεων υπαρξιακών, διατροφικών, συμπεριφοριστικών, τελετουργικών και άλλων… Η ετυμολογία μάς διδάσκει: Ισλάμ σημαίνει υποταγή

Το θεμιτό και το αθέμιτο κατέχουν εξέχουσα θέση στην Τορά και το Ταλμούδ, μικρή στο Κοράνι, αλλά μεγάλη στο Χαντίθ. Ο χριστιανισμός (δόξα να έχει ο Απόστολος Παύλος, για μια φορά δεν χάλασε ο κόσμος) δεν φείδεται σε ό,τι αφορά όλα αυτά που (στο Λευιτικό ή το Δευτερονόμιο, μεταξύ άλλων κειμένων που επιτάσσουν μείζονες απαγορεύσεις) υποχρεώνουν, εμποδίζουν, εξαναγκάζουν, σε όλα τα πεδία: τις συνήθειες στο τραπέζι, τις συμπεριφορές στο κρεβάτι, το μάζεμα της σοδειάς, την υφή και τα χρώματα της γκαρνταρόμπας, το καθημερινό πρόγραμμα ώρα την ώρα κ.λπ.

Απεναντίας, ο Παύλος διατηρεί τη μανία του θεμιτού και του αθέμιτου στο σεξουαλικό πεδίο. Οι Πράξεις των Αποστόλων μαρτυρούν σχετικά με το σημείο αυτό μια στενή σχέση μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Εμμονή στην Καθαρότητα

Το ζευγάρι θεμιτό/αθέμιτο λειτουργεί μαζί με το ντουέτο καθαρό/ακάθαρτο. Τι είναι καθαρό; Ή ακάθαρτο; Και ποίος είναι καθαρός; Ποιος δεν είναι; Ποιο άτομο αποφασίζει για όλα αυτά; Εξουσιοδοτημένο και αναγνωρισμένο από ποιον ή από τι; Καθαρό σημαίνει αμιγές. Το αντίθετο του μικτού. Από την πλευρά του καθαρού: ο Ένας, ο Θεός, ο Παράδεισος, η Ιδέα, το Πνεύμα. Απέναντι, το ακάθαρτο: το Διάφορο, το Πολλαπλό, ο Κόσμος, το Πραγματικό, η Ύλη, το Σώμα, η Σάρκα. Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες συμμερίζονται αυτή τη θεώρηση του κόσμου και αμαυρώνουν την υλικότητα του κόσμου.

Προφανώς, μια σειρά ακάθαρτα πράγματα που επισημαίνονται στο Ταλμούδ μπορούν να αιτιολογηθούν και να προέρχονται από μια πρακτική σοφία: το να θεωρούνται ακάθαρτα ένα πτώμα, ένα ψοφίμι, οι εκκρίσεις σωματικών ουσιών, η λέπρα, το καταλαβαίνουμε… Αλλά για άλλα ακάθαρτα πράγματα το επιχείρημα περί προφύλαξης δεν στέκει. Τι διακινδυνεύει κανείς εάν συγχρωτίζεται με μια γυναίκα που έχει περίοδο; Ή με μια άλλη που μόλις γέννησε; Και οι δύο ακάθαρτες…

Οι μωαμεθανοί συμμερίζονται πολυάριθμες αντιλήψεις των Εβραίων. Κυρίως αυτή την προσκόλληση στην καθαριότητα.

Βεβαίως, μπορούμε όλα αυτά να τα αιτιολογήσουμε με ορθολογικό τρόπο: προφύλαξη, υγιεινή, καθαριότητα… Γιατί όμως να μην αρκεστούμε σε μια κοσμική πρακτική; Γιατί χρειάζεται να μετατρέπονται αυτές οι. προφυλάξεις της δικαιολογημένης κοινής λογικής σε αφορμές για αυστηρούς κανόνες, για άκαμπτους νόμους, και ύστερα η σωτηρία ή η αιώνια καταδίκη να εξαρτούνται από το αν τηρούνται, αυτές οι ντιρεκτίβες;

Τα Ιερά Βιβλία

Το μίσος για την ευφυΐα και τη γνώση, η προτροπή να υπακούς μάλλον παρά να σκέφτεσαι, η λειτουργία του διπλού ζεύγους θεμιτό-αθέμιτο και καθαρό-ακάθαρτο για την πρόκληση υπακοής και υποταγής στη θέση της ελεύθερης διάθεσης του εαυτού σου, όλα αυτά βρίσκονται κωδικοποιημένα σε βιβλία. Ο μονοθεϊσμός θεωρείται η θρησκεία του Βιβλίου – φαίνεται όμως μάλλον περισσότερο σαν η θρησκεία τριών βιβλίων που δεν ανέχονται και πολύ το ένα το άλλο:

• Στους οπαδούς του Παύλου δεν αρέσει ιδιαίτερα η Τορά.

• Οι μουσουλμάνοι δεν εκτιμούν πραγματικά το Ταλμούδ και τα Ευαγγέλια.

• Οι οπαδοί της Πεντατεύχου εκλαμβάνουν την Καινή Διαθήκη και το Κοράνι ως απάτες…

Βεβαίως, όλοι τους διδάσκουν την αγάπη για τον πλησίον. Δύσκολο πάντως να είσαι άμεμπτος με τους αδελφούς των αβραμιαίων θρησκειών. Η κατασκευή αυτών των βιβλίων, των αποκαλούμενων ιερών, υπάγεται στους πλέον στοιχειώδεις νόμους της ιστορίας.

Κανένα από τα βιβλία αυτά δεν είναι εξ αποκαλύψεως. Από ποιον άλλωστε; Ακριβώς όπως οι περσικοί μύθοι και οι ισλανδικές σάγκα, οι σελίδες αυτές δεν κατέβηκαν από τον ουρανό.

• Η Πεντάτευχος δεν είναι τόσο παλιά όσο βεβαιώνει η παράδοση. Η ύπαρξη του Μωυσή είναι μάλλον απίθανη. Ο Γιαχβέ δεν υπαγόρευσε τίποτα (και σίγουρα όχι σε μια γραφή ανύπαρκτη την εποχή του Μωυσή)!

• Κανένας ευαγγελιστής δεν γνώρισε προσωπικά τον περιβόητο Ιησού. Ο Κανόνας της Καινής Διαθήκης προέρχεται από κατοπινές πολιτικές αποφάσεις, κυρίως από τότε που ο Ευσέβιος ο Καισαρείας, εξουσιοδοτημένος από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, συγκροτεί μια ενότητα με βάση είκοσι επτά (27) εκδοχές, κατά το πρώτο ήμισυ του 4ου αιώνα’ τα απόκρυφα κείμενα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που αποτελούν την Καινή Διαθήκη.

• Ο Μωάμεθ δεν έγραψε το Κοράνι - το εν λόγω βιβλίο δεν εμφανίζεται άλλωστε σε αυτή τη μορφή παρά μόνον είκοσι πέντε (25) χρόνια μετά το θάνατο του. Η δεύτερη πηγή μουσουλμανικής αυθεντίας, το Χαντίθ, έρχεται στο φως τον 9ο αιώνα, ήτοι δύο αιώνες μετά το χαμό του Προφήτη. Κάτι που επιτρέπει να διαπιστώσουμε ότι στη σκιά των τριών θεών βρίσκεται η ιδιαίτερα ενεργός παρουσία των ανθρώπων…

Καθένα απ’ αυτά τα τρία βιβλία ισχυρίζεται πως είναι το μοναδικό και δηλώνει ότι περιέχει το σύνολο των όσων πρέπει να ξέρει και να γνωρίζει κανείς. Με εγκυκλοπαιδικό τρόπο συγκεντρώνει τα βασικά και αποτρέπει έντονα από το να πάει κανείς να ψάξει σε άλλα βιβλία, παγανιστικά, κοσμικά, τα όσα ήδη αυτό περιέχει.

• Οι χριστιανοί δίνουν τον τόνο με τον Παύλο από την Ταρσό, που προτρέπει, στις Πράξεις των Αποστόλων (ιθ’ 19), να καίγονται τα επικίνδυνα χειρόγραφα… Η Βίβλος, με το πρόσχημα ότι περιέχει τα πάντα, εμποδίζει ό,τι δεν περιέχει. Για αιώνες ολόκληρους η ζημιά είναι σημαντικότατη.

• Πολυάριθμοι είναι οι φετφάδες που εξαπολύονται εναντίον μουσουλμάνων συγγραφέων, ακόμα και όταν αυτοί δεν υπερασπίζονται αθεϊστικές θέσεις, δεν διαβάλλουν τις διδαχές του Κορανίου, δεν καταφεύγουν ούτε σε βλασφημίες ούτε σε ύβρεις.

Οι ιερείς και των τριών θρησκειών αρνούνται το να σκέπτεται και να στοχάζεται κανείς από μόνος του. Προτιμούν να δίνουν την άδεια (το τυπωθήτω) στους ταχυδακτυλουργούς που λιβανίζουν το κοινό με την επιδεξιότητα τους στο χειρισμό της γλώσσας, στην ανάπτυξη του λεξιλογίου και στο τόρνεμα της διατύπωσης.

Μίσος για την Επιστήμη

Ο μονοθεϊσμός, πέρα από τις συμφεροντολογικές χρήσεις, δεν αρέσκεται ιδιαίτερα στην ορθολογική δουλειά των επιστημόνων.

Ο ισλαμισμός λατρεύει την αστρονομία, την άλγεβρα, τα μαθηματικά, τη γεωμετρία, την οπτική, αλλά για να μπορεί να υπολογίζει καλύτερα την κατεύθυνση της Μέκκας με τα άστρα, να συντάσσει τα θρησκευτικά ημερολόγια, να ορίζει τις ώρες της προσευχής. Βεβαίως, του αρέσει η γεωγραφία, αλλά για να διευκολύνει τη σύγκλιση προς την Καάμπα στη διάρκεια του προσκυνήματος των πιστών από ολόκληρο τον κόσμο. Βεβαίως ασκεί την ιατρική, αλλά για να αποφεύγει το ακάθαρτο που εμποδίζει τη σχέση με τον Αλλάχ. Βεβαίως εκτιμά τη γραμματική, τη φιλοσοφία και το Δίκαιο, αλλά για να σχολιάζει καλύτερα το Κοράνι και το Χαντίθ. Η θρησκευτική χειραγώγηση της επιστήμης υποβάλλει τη λογική σε μια οικιακή και θεοκρατική χρήση. Στη γη του Ισλάμ η επιστήμη δεν ασκείται ως αυτοσκοπός αλλά για την αύξηση της θρησκευτικής πρακτικής. Μετά από αιώνες μουσουλμανικού πολιτισμού δεν έχει σημειωθεί καμία εφεύρεση και καμία έρευνα, καμία σημαντική ανακάλυψη στο πε­δίο της κοσμικής επιστήμης.

Ο χριστιανισμός θεωρεί επίσης ότι η Βίβλος περιέχει το σύνολο της γνώσης που είναι απαραίτητη για την καλή λειτουργία της Εκκλησίας. Για αιώνες ολόκληρους συνέβαλε αποφασιστικά στο να καταστεί ανέφικτη κάθε έρευνα η οποία, δίχως καν να αντιβαίνει προς αυτά, ξεφεύγει από τα ιερά κείμενα, τα ανασκαλεύει και τα εξετάζει. Πιστή στα διδάγματα της Γενέσεως (η γνώση δεν είναι επιθυμητή, η επιστήμη απομακρύνει από το ουσιαστικό – το Θεό), η καθολική θρησκεία παρεμποδίζει την πορεία του δυτικού πολιτισμού προξενώντας ανυπολόγιστες ζημίες.

Από το ξεκίνημα του χριστιανισμού κιόλας, στις αρχές του 2ου αιώνα, ο παγανισμός αποτέλεσε αντικείμενο ολοκληρωτικής καταδίκης: ό,τι παράγει είναι απορριπτέο, ταυτίζεται με τους ψεύτικους θεούς, με την πολυθεΐα, με τη μαγεία και με το σφάλμα. Τα μαθηματικά του Ευκλείδη; Η φυσική του Αρχιμήδη; Η γεωγραφία του Ερατοσθένη; Η χαρτογραφία του Πτολεμαίου; Οι φυσικές επιστήμες του Αριστοτέλη; Η αστρονομία του Αρίσταρχου; Η ιατρική του Ιπποκράτη; Η ανατομία του Ηρόφιλου; Δεν είναι αρκετά χριστιανικά!

Τα ευρήματα αυτών των μεγαλοφυών Ελλήνων (ο ηλιοκεντρισμός του Αρίσταρχου, αν πρέπει να σταθούμε σε ένα μόνο παράδειγμα) αξίζουν προφανώς ανεξάρτητα από τους θεούς και το τότε θρησκευτικό σύστημα. Λίγο ενδιαφέρει η ύπαρξη του Διός και των δικών του όταν πρέπει να οριστούν οι νόμοι της υδροστατικής, να υπολογιστεί το μήκος ενός μεσημβρινού, να επινοηθούν τα γεωγραφικά πλάτη και μήκη, να μετρηθεί η απόσταση που μας χωρίζει από τον Ήλιο, να διακηρυχτεί η περιστροφή της Γης γύρω από τον Ήλιο, να τελειοποιηθεί η θεωρία των επικύκλων, να σχεδιαστεί ο χάρτης του ουρανού, να καθοριστεί η διάρκεια του σεληνιακού έτους, να συσχετιστούν οι παλίρροιες με τη σεληνιακή έλξη, να ανακαλυφθεί το νευρικό σύστημα, να προταθούν υποθέσεις περί της κυκλοφορίας του αίματος, όλες τους αλήθειες άσχετες με τους κατοίκους των Ουρανών…

Η άρνηση του Διαφωτισμού χαρακτηρίζει τις μονοθεϊστικές θρησκείες: λατρεύουν το πνευματικό σκοτάδι για να μπορούν να διατηρούν τους μύθους τους.

Άρνηση της Ύλης

Σε θέματα επιστήμης η Εκκλησία απατάται ανέκαθεν σε όλα: μπροστά σε μια επιστημολογική αλήθεια αυτή διώκει τον ερευνητή. Από την ιστορία της σχέσης της με το χριστιανισμό έχει προκύψει ένας σημαντικότατος αριθμός από βλακείες και ηλιθιότητες. Από την απόρριψη της υπόθεσης περί ηλιοκεντρισμού στην αρχαιότητα ως τις σύγχρονες καταδίκες της γενετικής μηχανικής μεσολαβούν 25 αιώνες ζημιάς για την ανθρωπότητα.

Ένας από τους βασικούς άξονες αυτής της αντιεπιστημονικής μανίας; Η μόνιμη και λυσσαλέα καταδίκη των υλιστικών υποθέσεων. Η μεγαλοφυής ιδέα του Λεύκιππου και του Δημόκριτου, οι οποίοι, τον 5ο αιώνα πριν την κοινή εποχή, ανακάλυψαν το άτομο χωρίς να διαθέτουν τα υλικά μέσα να επιβεβαιώσουν τη διαίσθηση τους, δεν παύει να εκπλήσσει… Και το συμπέρασμα ότι η διευθέτηση αυτών των ατόμων εξηγεί τη σύσταση κάθε ύλης, άρα και του κόσμου. Από τον Λεύκιππο ως τον Διογένη τον Οινοανδέα, περνώντας από τον Επίκουρο, τον Λουκρήτιο και τον Φιλόδημο από τα Γάδαρα, η παράδοση των πυρηνικών παραμένει ζωντανή. Συντηρείται για οκτώ αιώνες μέσα στην ελληνική και τη ρωμαϊκή αρχαιότητα…

Η Εκκλησία χτυπά παντού όπου εμφανίζεται μια υποψία υλισμού. Όταν πεθαίνει ο Τζορντάνο Μπρούνο, που τον έκαψαν οι χριστιανοί στην πυρά του Κάμπο ντέι Φιόρι το 1600, δεν θυσιάζεται τόσο για την αθεΐα (ποτέ δεν αρνήθηκε την ύπαρξη του Θεού) όσο για τον υλισμό: δηλώνει ότι ο Θεός είναι άπειρος όσο και ο κόσμος…

Η ίδια παρατήρηση ισχύει και για τον Γαλιλαίο, τον εμβληματικό αντιπρόσωπο του μίσους της Εκκλησίας για την επιστήμη και της διαμάχης μεταξύ Πίστης και Λογικής. Ο θρύλος διατήρησε την ιστορία του ηλιοκεντρισμού: ο πάπας και οι συν αυτώ τον καταδικάζουν διότι υποστηρίζει την υπόθεση της Γης δορυφόρου ενός Ήλιου τοποθετημένου στο κέντρο του σύμπαντος..

Ο Ιωάννης Χρυσόστομος, στον Πρώτο λόγο κατά των Ανόμοιων, έχει πολύ δίκιο να προσυπογράφει την έκκληση του Παύλου από την Ταρσό που διακηρύσσει στους Κορινθίους ως αφορμή αγαλλίασης: γνώσις θέλει καταργηθή (Προς Κορινθίους Α’, ιγ’ 8).

Η καταδίκη κάθε επιστημονικής αλήθειας (της ατομικής θεωρίας, της υλιστικής επιλογής, της ηλιοκεντρικής αστρονομίας, της γεωλογικής χρονολόγησης, της θεωρίας της προσαρμογής και κατόπιν της εξέλιξης, της ψυχαναλυτικής θεραπείας, της γενετικής μηχανικής) ιδού οι επιτυχίες του Παύλου από την Ταρσό, που έκανε έκκληση να αφανιστεί η γνώση. Το σχέδιο πέτυχε πέραν πάσης προσδοκίας!

Καταλαβαίνουμε ότι, για να κατορθώσει αυτό το απίστευτο ποσοστό επιτυχίας στην αποτυχία, η Εκκλησία χρειάστηκε να επιδείξει απερίγραπτη αποφασιστικότητα! Οι διώξεις, οι καταχωρίσεις στον Ίντεξ, οι καταδίκες στην πυρά, οι μηχανορραφίες της Ιερής Εξέτασης, οι φυλακίσεις, οι δίκες, δεν έχουν τελειωμό…

Μίσος για τις Γυναίκες

Μήπως θα πρέπει να δούμε στο μίσος για τις γυναίκες, που είναι κοινό στον ιουδαϊσμό, το χριστιανισμό και τον ισλαμισμό, τη λογική συνέπεια του μίσους για την ευφυΐα; Επιστροφή στα κείμενα: το προπατορικό αμάρτημα, το σφάλμα, αυτή η θέληση για γνώση, περνά κατ’ αρχάς από την απόφαση μιας γυναίκας, της Εύας. Ο Αδάμ, ο ηλίθιος, ικανοποιείται πλήρως με το να υπακούει και να υποτάσσεται.

Το μίσος για τις γυναίκες μοιάζει με παραλλαγή πάνω στο θέμα του μίσους για την ευφυΐα. Κάτι στο οποίο προστίθεται το μίσος για όλα όσα αυτές αντιπροσωπεύουν για τους άντρες: τον πόθο, την ηδονή, τη ζωή. Και την περιέργεια επίσης – κάθε περίεργη γυναίκα την αποκαλούμε «κόρη της Εύας». Δίνει επιθυμία, δίνει ζωή επίσης: με αυτή διαιωνίζεται το προπατορικό αμάρτημα, περί του οποίου ο Αυγουστίνος βεβαιώνει ότι μεταδίδεται με τη γέννηση, μέσα από την κοιλιά της μάνας, μέσω του σπέρματος του πατερά. Σεξουαλικοποίηση του σφάλματος.

Οι θρησκείες του Βιβλίου σιχαίνονται τις γυναίκες: αγαπούν μόνο τις μητέρες και τις συζύγους. Προκειμένου να σωθούν από τη συμφυή τους αρνητικότητα, αυτές δεν έχουν παρά μόνο δύο λύσεις – στην πραγματικότητα μία σε δύο χρόνους: να παντρευτούν έναν άντρα, ύστερα να του κάνουν παιδιά…

Ο ιουδαιοχριστιανισμός υπερασπίζεται την ιδέα ότι η Εύα (υπάρχει και στο Κοράνι ως γυναίκα του Αδάμ, βεβαίως, αλλά ποτέ δεν κατονομάζεται, ένα σημείο… η ανώνυμη είναι ακατονόμαστη!) δημιουργήθηκε δευτερευόντως (σούρα 4,1), παρεμπιπτόντως, από το πλευρό του Αδάμ (Γένεσις, β’ 22). Ένας κατιμάς που αποσπάστηκε από το εν αρχή σώμα. Πρώτα το αρσενικό, ύστερα, σαν κομμάτι αποκομμένο, απομεινάρι, ψίχουλο: η θηλύκια. Η σειρά άφιξης, ο συμμετοχικός υπαρξιακός τρόπος, η ευθύνη του σφάλματος, τα πάντα επιβαρύνουν την Εύα. Έκτοτε πληρώνει το βαρύ τίμημα.

Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες καταδικάζουν σε θάνατο τους ομοφυλόφιλους. Για ποιους λόγους; Διότι η σεξουαλικότητα τους απαγορεύει (ως τώρα…) τη μοίρα του πατέρα, της μητέρας, του συζύγου και της συζύγου και διαδηλώνει ξεκάθαρα την πρωτοκαθεδρία και την απόλυτη αξία του ελεύθερου ατόμου. Ο άγαμος, λέει το Ταλμούδ, είναι μισός άντρας (!), κάτι στο οποίο το Κοράνι απαντά με τους ίδιους όρους (24, 32), ενώ ο Παύλος από την Ταρσό βλέπει στον ανύπαντρο έναν κίνδυνο φιληδονίας, μοιχείας, ελεύθερης σεξουαλικότητας. Εξ ου και η προτροπή του, ελλείψει πιθανής αγνείας, στο γάμο, την καλύτερη συγκράτηση της λίμπιντο.

Ομοίως, παρόμοια κριτική βρίσκουμε και όσον αφορά την άμβλωση και στις τρεις θρησκείες. Η οικογένεια λειτουργεί ως αδιαπέραστος ορίζοντας, ως βασικό κύτταρο της κοινότητας. Συνεπάγεται παιδιά, που ο ιουδαϊσμός τα θεωρεί προϋπόθεση της επιβίωσης του Λαού του, που η Εκκλησία θέλει να βλέπει να αυξάνονται και να πληθύνονται, που οι μουσουλμάνοι τα βλέπουν σαν ένα σημάδι ευλογίας του Προφήτη. Οτιδήποτε παρεμποδίζει αυτή τη μεταφυσική δημογραφία προκαλεί την οργή των μονοθεϊστών. Ο οικογενειακός προγραμματισμός δεν αρέσει στο Θεό.

Συνεπώς, μόλις γεννήσει, η Εβραία μητέρα μπαίνει σε έναν ακάθαρτο κύκλο. Το αίμα, πάντα το αίμα. Σε περίπτωση που έκανε γιο, η απαγόρευση εισόδου στο ναό είναι σαράντα ημέρες· για τις κόρες εξήντα. Τάδε έφη Λευιτικόν… Γνωρίζουμε την εβραϊκή πρωινή προσευχή που καλεί τον κάθε άνθρωπο να ευλογεί το Θεό όλη τη μέρα που τον έκανε Εβραίο, όχι σκλάβο και… ούτε γυναίκα (Μεν. 43 β)! Ούτε αγνοούμε ότι το Κοράνι δεν καταδικάζει ρητώς την προϊσλαμική παράδοση των φυλών η οποία δικαιολογεί τη ντροπή να γίνει κανείς πατέρας μιας κόρης και νομιμοποιεί το ερώτημα: Να κρατήσει το παιδί ή να το θάψει στο χώμα; (16, 61).

Εξύμνηση τον Ευνουχισμού

Η μονοθεϊστική λογοτεχνία βρίθει αναφορών για την εξάλειψη της λίμπιντο και την εξαφάνιση του πόθου: εγκώμιο στην εγκράτεια, εξύμνηση της απόλυτης αγνείας. Κατόπιν, μέσα στα σχετικά πλαίσια, και επειδή οι άνθρωποι δεν είναι ούτε θεοί ούτε άγγελοι, αλλά μάλλον κτήνη με τα οποία πρέπει να συμβιβαστούν, προάγουν το γάμο με πίστη της συζύγου (ή των συζύγων, στην περίπτωση των Εβραίων και των μωαμεθανών). Και τέλος, τη συγκέντρωση κάθε σεξουαλικότητας προς την κατεύθυνση της τεκνοποίησης. Η οικογένεια, ο γάμος, η μονογαμία, η πίστη, ισάριθμες παραλλαγές πάνω στο θέμα του ευνουχισμού… Πώς να γίνεις ένας δυνητικός Ωριγένης.

Το Λευιτικό και οι Αριθμοί ορίζουν ακριβώς τον κανόνα σε θέματα εβραϊκής σεξουαλικής επικοινωνίας.

Η ανάγνωση του Κορανίου αποδεικνύει την προφανή συγγένεια μεταξύ των δύο αυτών θρησκειών. Ο ισλαμισμός δηλώνει ξεκάθαρα την ανωτερότητα του αρσενικού έναντι του θηλυκού, διότι ο Θεός προτιμά τους άντρες από τις γυναίκες (4, 38). Εξ ου και μια σειρά ντιρεκτίβες.

Εξ ου και το εγκώμιο στον ευνουχισμό: οι γυναίκες είναι υπερβολικές. Υπερβολικός πόθος, υπερβολική ηδονή, υπερβολικές ακρότητες, υπερβολικά πάθη, υπερβολικά πληθωρικές, υπερβολικό σεξ, υπερβολικό παραλήρημα. Θέτουν σε κίνδυνο τον ανδρισμό του αρσενικού… Η γυναίκα, μακρινή δελεασμένη που έγινε αιώνια δελεαστική, απειλεί την εικόνα που φτιάχνει ο άντρας για τον εαυτό του, με το θριαμβευτικό φαλλό, που τον φέρει ως φυλαχτό της ύπαρξης του. Το άγχος του ευνουχισμού κινεί κάθε ύπαρξη που ζει κάτω από το βλέμμα του Θεού.

Μήπως θα πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει που οι Εβραίοι είναι τόσο συνδεδεμένοι με την περιτομή, ακολουθούμενοι σε αυτό το σημείο, όπως και σε τόσα άλλα, από τους μουσουλμάνους.

Είναι περίεργο πώς η περιτομή (η κλειτοριδεκτομή, σε πολλές γλώσσες χρησιμοποιείται η ίδια λέξη και για τους δύο ακρωτηριασμούς των μικρών κοριτσιών) προκαλεί το βδελυγμό της Δύσης, αλλά δεν προκαλεί καμία καταδίκη όταν γίνεται σε μικρά αγόρια.

Το Κοράνι δεν προτρέπει ούτε υποχρεώνει σε περιτομή, αλλά δεν την καταδικάζει κιόλας. Για την τάξη, η παράδοση θέλει τον Μωάμεθ να έχει γεννηθεί περιτετμημένος! Επίσης, το Βιβλίο δεν επιτάσσει την κλειτοριδεκτομή και τη συρραφή των χειλιών του αιδοίου. Απεναντίας, στο ανατολικό Κέρας της Αφρικής, όπου πραγματοποιούνται αυτοί οι ακρωτηριασμοί, η εκτομή της κλειτορίδας λέγεται «απαλή σούνα»· της κεφαλής της, «διαφορετική σούνα» (όπου σούνα σημαίνει «παράδοση και οδός του Προφήτη»)…

Με το χριστιανισμό και τις αποφάσεις του Παύλου η περιτομή γίνεται νοητική υπόθεση. Δεν υπάρχει πλέον ανάγκη μαρκαρίσματος της σάρκας, ο ακρωτηριασμός δεν αντιστοιχεί σε τίποτε πραγματικό. Σημασία έχει λοιπόν μόνο η περιτομή της καρδιάς. Για να γίνει αυτό, πρέπει το σώμα να απαλλαγεί από όλα τα αμαρτήματα που έχει διαπράξει λόγω της σαρκικής φιληδονίας. Εξ ου και η βάπτιση, βεβαίως, αλλά επίσης και προπάντων ο καθημερινός ασκητικός βίος αφιερωμένος στη μίμηση του Χριστού, του μαρτυρίου και των Παθών του. Με τον Ταρσιώτη ο πιστός κρατάει μεν το πέος του ανέπαφο, πλην όμως χάνει το σώμα του στο σύνολο του: το ζήτημα είναι πλέον να αποχωριστεί το σώμα του στο σύνολο του με τον τρόπο ακριβώς που ο περιτμητης καταργεί την ακροποσθία. Με το χριστιανισμό η ενόρμηση θανάτου καταπιάνεται να γαγγραινιάσει ολόκληρο τον πλανήτη…

Αποσπάσματα από Michel Onfray: Πραγματεία περί Αθεολογίας (Εξάντας, 2006) – Traite datheologie, (Grasset, 2005)