logo

fb youtube rss

Σύνδεση


Ο δαίμονας της… κύρτωσης και το "δέσιμο" του Σατανά!
Του Μ. Καλόπουλου

Πρέπει να γίνει κατανοητό, πως για τον Ιησού, όλοι οι πάσχοντες υπέφεραν από κάποιον δαίμονα! Γι’ αυτόν, το κακό πνεύμα (δαίμονες) ήταν η αιτία όλων ανεξαιρέτως των παθήσεων, και πεποίθηση του αυτή φαίνεται πεντακάθαρα στην παρακάτω περίπτωση: «Κάποιο Σάββατο δίδασκε ο Ιησούς στην συναγωγή. Εκεί βρισκόταν μια γυναίκα, πνεύμα έχουσα ασθένειας έτη δεκαοκτώ (Β.Β. άρρωστη από δαιμονικό πνεύμα) συγκύπτουσα και μη δυνάμενη να ανακύψει. Όταν την είδε ο Ιησούς (χωρίς ερωτήσεις περί πίστεως!) της φώναξε: Γυναίκα απαλλάσσεσαι από την αρρώστια σου. Έβαλε επάνω της τα χέρια του και αμέσως εκείνη ορθώθηκε» Λουκ.13.10-13. Η διάγνωση του Ιησού ήταν ξεκάθαρη: «κι αυτή θυγατέρα είναι του Αβραάμ και ο Σατανάς την έχει δεμένη (η έκφραση είναι απόλυτα μαγική!) εδώ και δεκαοκτώ χρόνια» Λουκ.13.16.
Απ’ την ίδια την διατύπωση γίνεται ολοφάνερο, ότι το «πνεύμα ασθένειας» που εδώ αναφέρει ο Χριστός και ο δαίμονας ή «Σατανάς» ταυτίζονται απόλυτα! Για κάθε τύπο ασθένειας λοιπόν ευθύνεται κάποιος "δαίμων" δηλαδή πνεύμα ασθένειας! Όλοι οι αυθεντικοί μάγοι, ανέκαθεν "έδεναν" αόρατες δυνάμεις αλλά και "έλυναν" δεσμά δαιμόνων... βλέπετε εσείς να συμβαίνει κάτι διαφορετικό τουλάχιστον στην συγκεκριμένη περίπτωση;
Να τι διαβάζουμε σε μια τυπική περιγραφή της θεουργίας: «θεουργία: είδος μαγείας δια της οποίας οι μυημένοι ισχυρίζονται ότι έρχονται σε επαφή με αγαθοποιές θεότητες. Θεουργία είναι η "επιστήμη" του θαυμαστού, η τέχνη του ποιείν θαύματα. Η τέχνη να κατεβάζεις τον θεό στην ψυχή των ανθρώπων θέτοντάς τους σε εκστατική κατάσταση... Η θεουργία σχετίζεται κυρίως με την (ψευδο
)ιατρική και δημιούργησε τον λεγόμενο ιατρικό μυστικισμό, ο οποίος με διάφορους τρόπους και με υποβλητικά κυρίως μέσα, μη στερούμενων αγυρτείας, εξάπτει την φαντασία των ασθενών...»
«Ο θεουργός ισχυρίζεται ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει επ’ αγαθώ την ευεργετική επίδραση των υπερφυσικών όντων. Όταν ήλθε ο Χριστιανισμός καταπολέμησε την εθνική μαγεία, αλλά την αντικατέστησε με νέα. Το δωδεκάθεο του Ολύμπου αντικατέστησε ένας θεός, αλλά και ένας δαίμων, ο οποίος εθεωρήθη υπαίτιος όλων των ασθενειών και οι εξορκισμοί και οι ευχές είχαν καθαρά θεουργικό χαρακτήρα. Όταν δεν πετύχαιναν την θεραπεία, ο ασθενής καταδικαζόταν σε ισόβια κατοικία δαιμόνων...
(Δηλαδή σε περίπτωση πραγματικά ανίατης ασθένειας, όπως είπαμε και παραπάνω, ο χριστιανός ιατρο-εξορκιστής, δεν είχε παρά να δηλώσει ότι ο συγκεκριμένος ασθενής είναι ισόβιο κατοικητήριο δαιμόνων, και να αφήσει τον άρρωστο όχι μόνο αβοήθητο, αλλά και εκτεθειμένο στην μαύρη δυσφήμηση της δαιμονο-κατάληψης!) Και συνεχίζει η θαρραλέα αυτή περιγραφή της θεουργίας... «Ως θεουργικής φύσεως δύνανται να χαρακτηρισθούν όλα τα κατά καιρούς θεωρούμενα θαύματα και θεραπευτικά αποτελέσματα διαφόρων (θαυματουργών) εικόνων και λοιπών αντικειμένων της χριστιανικής θρησκείας». Για τα παραπάνω βλ. λέξη «θεουργία» στην εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη.

Όπως βλέπετε, δεν έλειψαν ποτέ οι αμφισβητήσεις και οι τολμηροί χαρακτηρισμοί της χριστιανικής θεουργίας, ως θεουργικής μαγείας, όπως η άγρια αυτή και απολύτως ξεκάθαρη κριτική από τον αρθρογράφο της εγκυκλοπαίδειας Δρανδάκη! Μόνο που το συγκεκριμένο άρθρο, (γραμμένο γύρω στο 1950!) σε αντίθεση με την πρακτική ολόκληρης της εκπληκτικής πραγματικά αυτής εγκυκλοπαίδειας, για τον φόβο των ελληνο-ιουδαίων, το άρθρο αυτό... έμεινε ανυπόγραφο!
Είχε λοιπόν δίκαιο ο αθηναίος φιλόσοφος Κέλσος (170 μ.Χ.) οταν έγραψε: «δι’ ολίγας τερατείας, τον Ιησούν θεόν αναγορεύουσι... και Πέτρο και Παύλο και άλλους... ψεύτες απαιδεύτους και γόητες» Μόνο που οι τερατείες δεν ήταν καθόλου λίγες και το χειρότερο, μπορούσαν να επαναληφθούν, με τα ίδια καλά αποτελέσματα!

Σήμερα και μόνο σαν ιδέα, ο δαίμονας της κύρτωσης προκαλεί αβίαστο γέλιο! Εκτός κι αν ο συγκεκριμένος δαίμονας, δεν ανιχνεύεται πια απ’ την ορθοπεδική επιστήμη στην σπονδυλική στήλη των ανθρώπων, διότι με τους αλλεπάλληλους εξορκισμούς των χριστιανών επί σειρά αιώνων, ο συγκεκριμένος κακός δαίμονας των σπονδύλων, έχει πλέον εκλείψει! Παραμένει βέβαια η απορία, γιατί εξακολουθούν ακόμα να κυρτώνουν οι υπερήλικες;!
Όλα αυτά συνέβησαν μέσα στην συναγωγή! Οι ίδιοι οι Φαρισαίοι που τον φιλοξενούσαν και ανελλειπώς τον τιμούσαν, ακούγοντας με προσοχή το κήρυγμα του Σαββάτου, οι ίδιοι μετά την θεραπεία της κυρτωμένης κυρίας, τον κατηγόρησαν για ό,τι πιο ανόητο μπορεί να φανταστεί άνθρωπος!
Η εντολή θεραπείας και το απλό άγγιγμα της κυρτωμένης γυναίκας... χαρακτηρίστηκε βλακωδώς εργασία! Ποιός όμως αγαθοποιώντας τόσο φανερά και έχοντας εξασφαλισμένη την γενική συμπάθεια, δεν θα μπορούσε να κερδίσει τις εντυπώσεις, κόντρα σε μια τόσο πανηλίθια κατηγορία;
Γιατί λοιπόν οι κατηγορίες των ιερέων ήταν μονίμως τόσο ανόητες και ετοιμόρροπες; Γιατί απλούστατα, όπως θα δούμε εκτενέστερα παρακάτω, οι συνεργαζόμενοι ιερείς, έπαιζαν στο δικό τους θέατρο της σωτηρίας, πιστοί στον ρόλο της προσχεδιασμένης αντιπαλότητας ή αλλιώς ψευδαντιπαλότητας! Έτσι στην ολοφάνερη δόξα του πετυχημένου διώκτη των απεχθέστατων δαιμόνων, οι ιερείς με τις ανόητες διαμαρτυρίες τους, κατάφεραν να προσθέσουν στο επιδιωκόμενο μεγαλείο του Ιησού και το φωτοστέφανο του αδίκως κατηγορούμενου δασκάλου!
Γιατί, όπως και να το εξετάσουμε, δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση απ’ τις ανάξιες κατηγορίες των αντιπάλων. Και φυσικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη πανουργία από την στημένη αντιπαλότητα. Ουσιαστικά η ψευδαντιπαλότητα (την λέξη αυτή, πρέπει κάποτε να την μάθουμε) είναι η πρώτη ύλη της κοινωνικής μαγείας!


Μ. Καλόπουλος