logo

fb youtube rss

Σύνδεση




ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ:

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

ΜΙΑΣ ΣΠΟΥΔΑΙΑΣ

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ

     Μεταξύ 7ου και 8ου αιώνα, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο), λόγω τής θρησκευτικής της παρακμής είχε μεταβληθεί σε εστία πάσης ακολασίας, ξεπεσμού και αδικίας, σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες. Χλιδή, ασυδοσίες, αχαλίνωτα πάθη, δεισιδαιμονίες, βασανιστήρια, άκρατη ειδωλολατρία, αιμομιξίες, συγγενοκτονίες, καταπίεση των μαζών και κάθε φύσης αδικία, ήταν τα έργα των ξεπεσμένων Ρωμιών τής εποχής. Τα γράμματα, οι τέχνες, οι επιστήμες, το θέατρο και η παιδεία βρίσκονταν υπό θρησκευτικό διωγμό. Αντί δικαστηρίων και νομικών ποινών ίσχυαν γλωττοκοπίες, ρινοκοπίες, ανασκολοπισμοί, τυφλώσεις και διάφορα άλλα βασανιστήρια κι εγκληματικές πράξεις. Στις μονές και στις εκκλησίες τής επικράτειας οι κληρικοί έκαιγαν τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα και τους παπύρους στη φωτιά για προσάναμμα!  

 O κατασυκοφαντηθείς μεταρρυθμιστής αυτοκράτορας, Kωνσταντίνος Ε΄ «Κοπρώνυμος» ή «Καββαλίνος» κατά τη σύγχρονη χριστιανική εκδοχή, με τον πατέρα του, Λέοντα Γ΄ Ίσαυρο, σε νόμισμα τής εποχής.  

     Όαση μέσα στο τέλμα τού Ρωμαίικου χριστιανικού μεσαίωνα, θα αποτελέσει η μεταρρύθμιση των Ισαύρων, Λέοντος Γ΄ και τού γιου του, Κωνσταντίνου Ε΄ (τού ονομαζόμενου Κοπρώνυμου απ΄ τους αντιμεταρρυθμιστές και την παραϊστορία μας), που έγινε έναν αιώνα πριν (βλ. Ένας αυτοκράτορας ''Κοπρώνυμος'', επειδή συγκρούστηκε με την Εκκλησία).  Η μεταρρύθμιση αυτή χαλκεύτηκε και παραποιήθηκε απ΄ τη σύγχρονη ιστορία τής Ρωμιοσύνης και βαπτιστηκε ως Εικονομαχία. Τελικά, η θρησκευτική αντιμεταρρύθμιση, που ακολούθησε και συντελέστηκε με βία και πολύ αίμα, σε πρώτη φάση υπό τής «αγίας» Ειρήνης τής Αθηναίας (μάλλον Εβραίας, βλ.Ειρήνη η Αθηναία ή Ειρήνη η Εβραία;), έφερε το Βυζάντιο (Ανατολικό Κράτος των Ρωμιών) στο χείλος τής καταστροφής.

 
H αδίστακτη και αιμοβόρα εικονιζόμενη (Bασιλική τού Αγίου Μάρκου, Βενετία) αυτοκράτειρα, Ειρήνη η Αθηναία υπήρξε κατά πάσα πιθανότητα Εβραία στην καταγωγή,  εντεταλμένη να προασπίσει τα συμφέροντα τής Δύσης και τού Πάπα, αν και αρχικά φαινόταν να ακολουθεί την γραμμή τής Ορθόδοξης Εκκλησίας και τής μερίδας των «εικονολατρών». Για το «θεάρεστο» έργο της να επαναφέρει την κυριαρχία των εικονολατρών ανακηρύχθηκε αγία, αλλά αποκαθηλώθηκε αργότερα λόγω τής σχέσης της με τον Πάπα και τη Δυτική Εκκλησία, αφού προσπάθησε να παντρευτεί τον ίδιο τον Καρλομάγνο, τότε αυτοκράτορα τής Δύσης.

      Επόμενος αυτοκράτορας μετά την Ειρήνη θα γίνει ο μετριοπαθής Νικηφόρος ο Ευνούχος, που θα προσπαθήσει ανεπιτυχώς να συμμαζέψει την καταστροφή, που έσπειρε η προκάτοχός του.

Ο Nικηφόρος Α΄, που ανέτρεψε την Ειρήνη την Αθηναία (Αθήνα, Νομισματικό Μουσείο).  

     Θα ακολουθήσει ο Λέων ο Ε΄, οπαδός τής μεταρρύθμισης, που θα δολοφονηθεί με άγριο τρόπο το έτος (820 μ.Χ.) από ιερείς εικονολάτρες μέσα στον ορθόδοξο ναό τής Αγ. Σοφίας κατά την ώρα τής λειτουργίας. Γράφει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος: «Ο Λέων ο Ε΄ καταφυγών στο ιερόν δεν θέλησε να σωθεί εκεί, αλλά, ατρόμητος όπως πάντοτε, άρπαξε έναν σταυρόν βαρύ και αγωνίζετο με αυτόν ν΄  αποκρούσει τους δολοφόνους. Αυτοί όμως ήσαν πολλοί και αποφασισμένοι, ώστε όσο γενναία και αν πάλεψε, άρχισε μετά από λίγο να καταβάλλεται υπό των πληγών του. Και η φωνή του εκείνη, που τόσες φορές βοήθησε στα πεδία των μαχών, εξώρκισε τα αγενή θηρία να σταματήσουν να βεβηλώνουν τον περίβολο τού ναού. Την ιδίαν στιγμήν ένας των κακούργων, πελώριος στο ανάστημα από την γενεά των Καμβρονιτών, επέφερε πληγή καίρια και απέκοψε το δεξιό χέρι τού βασιλέως και κάποιος άλλος τού απέκοψε το κεφάλι». («Ιστορία τού Ελληνικού Έθνους», τόμος 3ος, από Ιουστινιανού μέχρι Βασιλείου τού Α΄, σελ. 486).

  Ο αυτοκράτορας Λέων Ε΄, ο οποίος δολοφονήθηκε από εικονολάτρες ιερείς μέσα σε ορθόδοξο ναό.

     Την ίδια στιγμή οι δολοφόνοι εικονολάτρες ανακηρύττουν βασιλέα τον αγράμματο αξιωματικό τού στρατού και στενό φίλο τού Λέοντος Ε΄, Μιχαήλ Β΄, ιουδαϊκής καταγωγής, τον λεγόμενο Τραυλό (ψευδώνυμο δοσμένο λόγω τής δυσλεξίας του). Ο Μιχαήλ σύντομα θα γίνει η «μαριονέττα» στα χέρια τού ορθόδοξου ιερατείου. Όλοι οι συνωμότες εικονολάτρες θα επιστρέψουν στην Κωνσταντινούπολη. Στα εννέα έτη τής διακυβερνήσής του, η αυτοκρατορία θα βυθιστεί μέσα στο βούρκο και την παρακμή. Θα ακολουθήσει μία επανάσταση των μεταρρυθμιστών με αρχηγό τον Θωμά τον Σλάβο, η οποία θα πνιγεί στο αίμα απ΄ τους εικονολάτρες.

Ο Μιχαήλ Β΄ ο Τραυλός ήταν άξεστος στρατιωτικός και όργανο τού ορθόδοξου ιερατείου.  

                              Θεόφιλος και Θεοδώρα

     Το έτος 829 μ.Χ. θα αναλάβει τις τύχες τής παραπαίουσας αυτοκρατορίας ο τελευταίος των βασιλέων μεταρρυθμιστών, Θεόφιλος. Εν αντιθέσει με τον αγράμματο πατέρα του, τον Μιχαήλ Β΄, ο Θεόφιλος ήταν πολύ μορφωμένος. Διδάσκαλός του ήταν ο σοφός ιερέας Ιωάννης Γραμματικός (όνομα, που έλαβε λόγω των μεγάλων γνώσεών του), λάτρης των ελληνικών γραμμάτων, που τον μύησε στα τής μεταρρύθμισης θέματα, αλλά και στην ελληνική παιδεία. «Η πρώτη υπόθεσις, με την οποία ησχολήθη ο βασιλεύς, ήτο η κατάπαυσις τής αναρχίας, που επεκράτησε επί πατρός του ως προς το ζήτημα των εικόνων. Ο Θεόφιλος επείθετο, ότι η σωτηρία τού κράτους εξαρτιόταν από τον θρίαμβο τής θρησκευτικής μεταρρυθμίσεως» (Κ. Παπαρρηγόπουλος, σελ. 510).

     Επόμενο μέλημά του ήταν η δίκη και η τιμωρία των δολοφόνων τού Λέοντος Ε΄, που κυκλοφορούσαν μέχρι τότε ελεύθεροι. Η φήμη του ως «εραστού τής δικαιοσύνης» (σελ. 520) υπήρξε μεγάλη, η οποία δικαιολογείται από την άριστη διακυβέρνησή του. Ο Θεόφιλος εξεδίωξε τον μοναχισμό και περιόρισε τον πλουτισμό των κληρικών. «Το έτος 832 ο Θεόφιλος απαγόρευσε με διάταγμά του να προστίθεται το όνομα άγιος στις εικόνες και να επιδεικνύεται η λατρεία τους με προσκυνήματα, ασπασμούς και δημοσιότητα, λέγοντας, ότι άγιος είναι μόνον ο θεός» (Κ. Παπαρρηγόπουλος σελ. 520).

                    Εικονολάτρες άγιοι με 5 κεφάλια και 10 πόδια...

     Ας απολαύσουμε μερικά αποσπάσματα απ΄ τη γραπτή ειρωνική επιστολή, την οποία έστειλε ο μεταρρυθμιστής μητροπολίτης Μυτιλήνης Χριστόφορος στο φανατικό μοναχό τού Αγίου Όρους, Ανδρέα, για το εμπόριο και τη λατρεία των ειδώλων, την κοκκαλολατρία των «αγίων λειψάνων» και την εν γένει δεισιδαιμονία τής εποχής του, που σώζεται στην ιστορία του Παπαρρηγόπουλου: «Πολλοί λέγουσι, πλην λέγουσι και ου πείθουσί με, πως σφόδρα χαίρεις, ω μοναστά και πάτερ, ότε σεπτοίς δεξιούσαι λειψάνοις ανδρών μαρτύρων, θήκας δε πολλάς λειψάνων έχεις, ας εξανοίγων τοις φίλοις σου δεικνύεις: Του Προκοπίου μάρτυρος χείρας δέκα, Θεοδώρου δε πέντε και πέντε γνάθους, και Νέστορος μεν άχρι των οκτώ πόδας, Γεωργίου δε τέσσαρας κάρας άμα, και πέντε μαστούς Βαρβάρας αθληφόρου, και νυν μεν οστά δώδεκα βραχιόνων, και τού Καλλινίκου μάρτυρος Δημητρίου, νυν τ΄ αυ καλάμους είκοσι σκελών όλων (…). Λέγεις, ο σεμνός, και Θέκλας τής πρωτάθλου οδόντας εξήκοντα έχειν, και τού μεγίστου Προδρόμου λευκάς τρίχας. Ω πίστις, ορθή πίστις ηνθρακωμένη (…). Ως αν γελώην ηδέως καθ’ ημέραν των θλίψεων ευρών σε φάρμακον μέγα» (Κ. Παπαρρηγόπουλος, σελ. 483).

     Ο Θεόφιλος συνέλεξε και περιέσωσε αρχαία ελληνικά χειρόγραφα, ευνόησε τα γράμματα, τις τέχνες και την παιδεία όσο κανείς άλλος αυτοκράτορας. «Αυτός (ο Ιωάννης Γραμματικός) εξήγειρε τον έρωτα τού νεαρού βασιλέως προς την θύραθεν (κλασική) παιδεία και προς τις καλές τέχνες, οι οποίες άκμασαν επί των χρόνων τούτων όσον ουδέποτε στο ανατολικό κράτος, παράγοντας έργα πολύ αξιόλογα αρχιτεκτονικής, αγαλματοποιίας, ζωγραφικής, και μάλιστα μηχανικής» (Κ. Παπαρρηγόπουλος, σελ. 502). Στήριξε τούς αγρότες και τις φτωχές τάξεις και αναδιοργάνωσε τον στρατό επιφέροντας τη χαμένη πειθαρχία με την άσκηση και την οικονομική βοήθεια των οικογενειών τους. Παρά ταύτα, λόγω κακών επιλογών, η επιτυχία στο μέτωπο των μαχών δεν θα τού χαμογελάσει, αφού απ΄ τους δεκαοκτώ πολέμους, που πραγματοποίησε, ηττήθηκε σχεδόν στούς μισούς.

     Ένα μεγάλο λάθος του ήταν, ότι δεν παντρεύτηκε κάποια κοπέλα έξυπνη, ακόλουθο τής μεταρρύθμισης, όπως την πανέμορφη και σοφή ποιήτρια Κασσία ή Κασσιανή, που ήταν σφόδρα ερωτευμένη μαζί του, που θα τον στήριζε και θα τον αγαπούσε. Η Κασσιανή λόγω τής απόρριψής της έπαθε κατάθλιψη, έγινε μοναχή και κλείστηκε σε μοναστήρι. Η εκλογή του για σύζυγο στο πρόσωπο τής αμόρφωτης και ολιγομίλητης Θεοδώρας, θα αποβεί μοιραία για το μέλλον τής μεταρρύθμισης, το δικό του, αλλά και το μέλλον τής αυτοκρατορίας.

     Ο αυτοκράτορας Θεόφιλος ήθελε να είναι ιδανικός και δίκαιος ηγεμόνας. Τού άρεσε να ανακατεύεται με τα πλήθη, να μιλάει με τούς φτωχούς και τούς ταπεινούς, να ακούει τα παράπονά τους και να ελέγχει ο ίδιος την ορθή απονομή τής δικαιοσύνης. («Ιστορία τού ελληνικού έθνους», Εκδοτική Αθηνών). Επάνω: Μικρογραφία τής χρονογραφίας τού Ιωάννη Σκυλίτζη, όπου εικονίζεται ο Θεόφιλος με τη συνοδεία του, κατά την εβδομαδιαία του επίσκεψη στις Βλαχερνές, να ακούει τα παράπονα των κατοίκων τής Κωνσταντινούπολης.

Η δολοφονία τού Θεόφιλου από το ιερατείο

     Η Θεοδώρα καταγόταν απ’ την Παφλαγονία, αλλά ήταν αρμενικής καταγωγής. Ο πατέρας της, Μαρίνος, την είχε αναθρέψει με τα δόγματα τής Ορθοδοξίας και η νεαρή βασίλισσα παρέμεινε αφοσιωμένη στη λατρεία των εικόνων (ειδωλολατρία). Κατείχε χαμηλού επιπέδου μόρφωση και σύμφωνα με τα γραφόμενα τού Παπαρρηγόπουλου κάθε πρωί και βράδυ, μόλις ξυπνούσε και πριν κοιμηθεί, φιλούσε τις εικόνες, «τα καλά νινιά», όπως τις αποκαλούσε και προσευχόταν σ΄ αυτές.

     Τον Ιανουάριο τού 842 μ.Χ. αιφνιδίως ο Θεόφιλος αρρώστησε βαριά από δυσεντερία και πέθανε. Ο ξαφνικός θάνατός του κινεί υποψίες για δολοφονία με δηλητήριο απ΄ το ιερατείο. Η υποκινούμενη υπό των εικονολατρών χρονογράφων (Γεώργιο Μοναχό, Λέοντα, Συμεών κ.ά.) χριστιανική ιστορία, βρίζει το Θεόφιλο με χυδαίο τρόπο και τον χαρακτηρίζει ως «θεομισή, τύραννον, βέβηλον, αλιτήριον, απάνθρωπον» κ.ά.. Το ίδιο συμβαίνει και με τα βιβλία τού Γυμνασίου και τού Λυκείου τού Υπουργείου Εθνικής Παιδείας δια βίου Μαθησης και Θρησκευμάτων, που τον χαρακτηρίζουν αποτυχημένο, δόλιο και ασεβή. Γράφει ο αρχιμανδρίτης Χαραλάμπους Δ. στο βιβλίο του «Η Αγία Θεοδώρα η Αυγούστα» (σελ. 11-12) τη σύγχρονη ορθόδοξη εκδοχή: «Έπειτα από δώδεκα έτη τυραννίας, κατά τα οποία υπέφεραν όλοι οι ευσεβείς, ήλθε η οργή τού Θεού. Ο Θεόφιλος αρρώστησε από φοβερή δυσεντερία. Τότε άνοιγε το στόμα του τόσο πολύ, ώστε φαίνονταν τα σπλάγχνα του. Ο λάρυγγάς του είχε πεταχτεί έξω. Μπροστά σ΄ αυτό το ελεεινό θέαμα η Θεοδώρα δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Τότε βλέπει στον ύπνο της την Θεοτόκον με το θείον βρέφος να είναι περικυκλωμένη από λαμπροφανείς αγγέλους. Μαζί βλέπει και τον άντρα της Θεόφιλο να δέρνεται ανηλεώς απ΄ αυτούς. Ο Θεόφιλος αναστέναξε λέγοντας: Αλίμονο σε μένα τον άθλιο και δυστυχή, για τις άγιες εικόνες με δέρνουν. Η Θεοδώρα έβαλε πάνω στον άρρωστο την εικόνα τού Χριστού. Ο Θεόφιλος άρπαξε την εικόνα και την καταφιλούσε. Το στόμα εκείνο, που τόσο πολύ είχε βρίσει τις άγιες εικόνες και ο λάρυγγάς του που είχε πεταχτεί έξω, ξαναήρθαν στην φυσιολογική τους κατάσταση».

     Βεβαίως ο αρχιμανδρίτης ψεύδεται, διότι ο Παπαρρηγόπουλος στη σελίδα 532 τής ιστορίας του μας λέει, ότι ο Θεόφιλος λίγο πριν πεθάνει όρκισε όλο το επιτελείο του για τη συνέχιση τής μεταρρύθμισης, όμως ο θάνατός του θα σηματοδοτήσει και το οριστικό τέλος της.

 

Θεόφιλος, ο τελευταίος μεταρρυθμιστής αυτοκράτορας τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο θάνατός του θα σημάνει και το οριστικό τέλος των γραμμάτων, των τεχνών και τής ελληνικής παιδείας στην επικράτειά του. Ο εξελληνισμός τής Νova Roma απέτυχε για άλλη μια φορά, τώρα οριστικά και αμετάκλητα.

Οι άθλιοι αναθεματισμοί κατά τής παιδείας και των γραμμάτων

     Ο γιός και διάδοχος τού θρόνου, Μιχαήλ Γ΄, ήταν μόλις τριών ετών. Η Θεοδώρα είχε γίνει αυτοκράτειρα και συγκυβερνά πλέον με τους κληρικούς. Το έτος 843 μ.Χ., την 19η Φεβρουαρίου, που συνέπεσε με την «Κυριακή των Νηστειών», στην συνελθούσα σύνοδο των εικονολατρών «καθήρεσαν από τον πατριαρχικό θρόνο και αναθεμάτισαν τον πατριάρχη Ιωάννη Γραμματικό και πάντας τους ομόφρονες αυτού, χειροτόνησαν δε αντ΄ αυτού τον Μεθόδιο και τούς ακολούθους του. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο κατελύθη η εκκλησιαστική μεταρρύθμισις, ανεστηλώθησαν οι εικόνες στις εκκλησίες και σε όλα τα δημόσια μέρη και αποκατεστάθησαν τα καταργηθέντα μοναστήρια. Το δε μοναχικόν τάγμα απέκτησε πάλι μεγάλη ισχύ στην κοινωνία και στην κυβέρνηση, τόση, που η θρασύτης αυτού δεν εσέβετο ούτε την βασιλείαν» (Κ. Παπαρρηγόπουλος, σελ. 533-534).

      Ο Ιωάννης ήταν γνωστός για την μεγάλη του μόρφωση (για το λόγο αυτό τού είχε αποδοθεί το προσωνύμιο Γραμματικός) και για την πειστική ρητορική του. Υπήρξε υπέρμαχος τής αξιοποίησης τής κλασικής ελληνικής γραμματείας στην παιδεία τού κράτους. Διατέλεσε δάσκαλος τού αυτοκράτορα Θεόφιλου, ο οποίος τον προώθησε στον οικουμενικό θρόνο. Η Θεοδώρα, μετά το θάνατο τού Θεόφιλου, αν και εξ αγχιστείας συγγενής του, τον καθαίρεσε. Ο Ιωάννης Γραμματικός, κατασυκοφαντήθηκε από τους εικονόφιλους. Διέδιδαν πως ήταν μάγος, γι' αυτό τού είχαν δώσει και το προσωνύμιο Λεκανομάντης. Επίσης διέδιδαν, πως κάτω από την οικία του υπήρχε ένα υπόγειο σπήλαιο, στο οποίο γίνονταν όργια. Τα τελευταία χρόνια τής ζωής του τα πέρασε σε κάποιο μοναστήρι, στο οποίο τον έκλεισαν ο εικονόφιλοι. Μετά από χρόνια, εικονόφιλοι, οι οποίοι τον αποκαλούσαν και Πρόδρομο τού Αντίχριστου, ξέθαψαν το πτώμα του, το μαστίγωσαν και το έκαψαν στον Ιππόδρομο. (Στη μικρογραφία τού 9ου αιώνα από εικονολατρικό Ψαλτήρι εικονίζεται ο Ιωάννης ο Γραμματικός να σβήνει εικόνα τού Χριστού).

     Θα ακολουθήσουν ανελέητοι διωγμοί απ΄ τούς ορθόδοξους ιερείς. «Τα άγρια των μοναχών πάθη, που δεν εσέβοντο ούτε την ίδια την βασίλισσα, επιχείρησαν δεινώτατο διωγμό στους οπαδούς τής μεταρρυθμίσεως. Οι μοναχοί συκοφάντησαν τον σοφό Ιωάννη Γραμματικό ότι δήθεν εξώρυξε τους οφθαλμούς μιας εικόνος και  ανταπέδωσαν σ’ αυτόν τα ίδια τυφλώνοντάς τον, ενώ κατ΄ άλλους εμαστίγωσαν αυτόν διακόσιες φορές. Τούτος υπήρξε ο πρώτος καρπός επανόδου τού μοναχικού τάγματος στα πράγματα. Αυτά έκαμαν στον σοφώτερον και χρηστότερον άνθρωπον των χρόνων τούτων. Τα τού Ιωάννη βασανιστήρια ακολούθησαν κι άλλοι» (Κ. Παπαρρηγόπουλος σελ. 535). Εκτός των διώξεων και των δολοφονιών ακολούθησαν καταστροφές αγαλμάτων και αναγλύφων από ροπαλοφόρους ιερείς και δημόσιες καύσεις ελληνικών χειρογράφων σε διάφορες πόλεις όλης τής επικράτειας.

     Πλήθος πιστών βυζαντινορωμιών προσκυνούν, φιλούν κι αγγίζουν την εικόνα τής «Αχειροποιήτου», για να θεραπευτούν. Παρόμοιες πράξεις ειδωλολατρίας και τοτεμισμού βλέπουμε αρκετά συχνά σήμερα να τελούνται από το «ποίμνιον» τού ελληνοχριστιανισμού.

Στο παλάτι τής Κωνσταντινούπολης η Θεοδώρα, λόγω της ελλειπούς παιδείας της, δεν θα καταφέρει να μορφώσει το γιό της, Μιχαήλ. Ο διεφθαρμένος αδελφός της Βάρδας, που είχε αναλάβει την κηδεμονία τού Μιχαήλ, οδήγησε τον νεαρό βασιλέα στην πλήρη διαφθορά. Ο Μιχαήλ έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο, Μέθυσος. Λίγα έτη αργότερα ο Μιχαήλ, με προτροπή του θείου του Βάρδα θα στασιάσει, δίνοντας εντολή στον άλλο θείο του (αδελφό τού Βάρδα), τον Πετρωνά, να κουρέψει την μητέρα του Θεοδώρα και τις αδελφές του και να τις κλείσει σε μοναστήρι. Εκεί η βασίλισσα θα πεθάνει απαρηγόρητη λίγα χρόνια αργότερα.

     Αμέσως μετά την ανάληψη τής εξουσίας, η Θεοδώρα αναστήλωσε τις εικόνες. Η Εκκλησία απέφυγε οριστικά τον κίνδυνο τής μεταρρύθμισης, τής υποταγής της δηλαδή στην κρατική εξουσία. Η Θεοδώρα ανακηρύχτηκε αγία και γιορτάζεται στις 11 Φεβρουαρίου. Στην εικόνα φαίνεται μικρογραφία από το Μηνολόγιο τού αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ με παράσταση τής εικονόφιλης Θεοδώρας (Ρώμη, Βατικανή Βιβλιοθήκη).

  Έκτοτε μέχρι και σήμερα κάθε χρόνο γιορτάζεται η αναστήλωση των εικόνων την Κυριακή των Νηστειών με την ονομασία «Κυριακή τής Ορθοδοξίας», όπου στις εκκλησίες αναθεματίζονται ο Ελληνικός Πολιτισμός, οι μεταρρυθμιστές, τα γράμματα και πάσα γνώση και πρόοδος με επτά συνοπτικούς αναθεματισμούς. (Βλ. Τα Υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα τής Ορθοδοξίας, βιβλίο, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν από την «Ελεύθερη Έρευνα» κάνοντας κλικ εδώ).

       Μετά την αναστήλωση των εικόνων τον Μάρτιο τού 843 και την καταδίκη τής Εικονομαχίας, κατά την ημέρα τής γιορτής τής Κυριακής τής Ορθοδοξίας (πρώτη Κυριακή των Νηστειών) κάθε χρόνο έως και σήμερα, στο νεοβυζαντινό προτεκτοράτο τής Ρωμιοσύνης, οι Ρωμιοί ιερείς βρίζουν και καταριούνται χυδαία μέσα στις εκκλησίες τους και εν μέσω ψαλμών τα γράμματα, τις τέχνες, το θέατρο, τη φιλοσοφία και κάθε τι, που έχει σχέση με την αρχαία Ελλάδα και τον πολιτισμό.

 
                      Κρίσεις για τους μεταρρυθμιστές αυτοκράτορες

     Ο Παπαρρηγόπουλος γράφει: «Από τα προαναφερόμενα συνάγεται, ότι δεν είναι αληθή τα πολλά υπό των νεωτέρων ιστορικών λεχθέντα περί τής μεγάλης αμαθείας, που δήθεν επικρατούσε επί των λεγομένων εικονομάχων βασιλέων, και περί τής χρηματικής πενίας, που απ΄ τον έκτο αιώνα δημιούργησαν, λόγω τού κακού φορολογικού συστήματος. Αντιθέτως και ζήλος μεγάλος υπήρχε για την παιδείαν και πολλά διδακτήρια δημιουργήθησαν, που προήγαγαν τις επιστήμες και τις τέχνες» (σελ. 516).

  Κατά τη διάρκεια τής εικονομαχίας, ο θρησκευτικός φανατισμός προκάλεσε ακρότητες και από τις δύο πλευρές των αντιπάλων παρατάξεων. Σήμερα, ενώ υπάρχουν πλείστες απεικονίσεις, που δείχνουν βιαιότητες των εικονομάχων, δεν έχει «διασωθεί» καμμία, που να δείχνει κάποια ακρότητα των εικονολατρών. (Η φωτογραφία είναι από ψαλτήρι περίπου τού 830.)

     Άρα οι Ρωμαίοι μεταρρυθμιστές αυτοκράτορες τού 6ου και 7ου αιώνα, δεν έκαιγαν ούτε κατέστρεφαν έργα τέχνης (εικόνες ζωγραφικής, αντικείμενα, ανάγλυφα κ.ά.), όπως η ρωμαίικη ψευδοϊστορία μας ισχυρίζεται μέχρι σήμερα, αντιθέτως τα προήγαγαν. Οι μεταρρυθμιστές θεωρούσαν λογικό, ότι το να λατρεύεις και να φιλάς τα ξύλα, τα αντικείμενα και τα κόκκαλα των νεκρών ψευτοαγίων, ήταν μία ανόητη πράξη ειδωλολατρίας, που σκοπό είχε τον πλουτισμό των κληρικών και τη μετάλλαξη τού λαού σε δουλικό «ποίμνιον», πράξη, που συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και στη σημερινή εποχή. Έτσι, η μοναδική περίοδος καλλιέργειας των τεχνών, των γραμμάτων και των επιστημών κατά την βυζαντινή περίοδο, συνέβη μόνο κατ΄ εξαίρεση τη μικρή χρονική περίοδο τής διακυβέρνησης των μεταρρυθμιστών αυτών αυτοκρατόρων, που ήθελαν να επαναφέρουν σε ισχύ, αλλά εν μέρει, την ελληνική παιδεία.

     Το Πανδιδακτήριο τής Κωνσταντινούπολης, αλλά και τα των άλλων πόλεων, που αρκετοί βυζαντινιστές και εθνικιστές υπερηφανεύονται, ότι αποτελούσαν τα κέντρα σπουδών των Βυζαντινών Ρωμιών, ήταν έργα των μεταρρυθμιστών αυτοκρατόρων, που μετά την οριστική εξόντωσή τους απ΄ το ιερατείο υποβαθμίστηκαν και μετεβλήθησαν σε θεολογικές σχολές.

     Εκτός αυτών, κάποιες φωτεινές παρουσίες (Φώτιος, Γραμματικός, Ψελλός, Πλήθων κ.ά.) μέσα στο «βυζαντινό» μεσαίωνα, ήταν οι χαμένες εξαιρέσεις, τού ορθόδοξου θεοκρατικού κανόνα.

Και άλλες αποτυχούσες μεταρρυθμίσεις

     Πίσω απ΄ τους ανθρώπους, που εμπνεύστηκαν και πραγματοποίησαν τη θρησκευτική  αυτή μεταρρύθμιση βρισκόταν ένα κρυφό υπόγειο ρεύμα μορφωμένων ανθρώπων, που με την βοήθεια τής ελληνικής παιδείας στήριξαν τη μεταρρύθμιση σε όλη την διάρκειά της. Το ρεύμα αυτό μέσω τής γνώσης και τής παιδείας θα προσπαθήσει για μισή σχεδόν χιλιετία την πολιτιστική αναβάθμιση τής θεοκρατικής Nova Roma. Αυτό βέβαια δεν επιτεύχτηκε ποτέ, παρά την προσπάθεια ανάδειξης των γραμμάτων και των τεχνών κατά την περίοδο των 6ου, 7ου και 8ου αιώνων με τη διακυβέρνηση των Ισαύρων μεταρρυθμιστών αυτοκρατόρων.

     Η τελευταία αναλαμπή τής αυτοκρατορίας θα είναι επί τού Βασιλείου Β΄, τού χυδαίως ονομαζομένου ακόμη και σημερα ως Βουλγαροκτόνου, κατά το τέλος τού  10ου και αρχές του 11ου αιώνα. Έκτοτε αρχίζει και η μεγάλη παρακμή και η συρρίκνωσή της. Τον τελευταίο αιώνα πριν την πτώση τής αυτοκρατορίας, οι ιερείς τής Ορθοδοξίας πρόδωσαν και παρέδωσαν τη διαλυμένη αυτοκρατορία στους Τούρκους.

     Ο Μαρτίνος Λούθηρος γεννήθηκε το 1483 μ.Χ.  στη Σαξωνία τής Γερμανίας από φτωχή οικογένεια. Ανατράφηκε μέσα σ΄ ένα ευσεβές και αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον. Η ίδια αυστηρότητα επικρατούσε και στο λατινικό σχολείο, στο οποίο φοίτησε. Υπήρξε πολυσπούδαστος. Σπούδασε λατινικά φιλολογία, ρητορική, φιλοσοφία. Απαρνήθηκε τον κόσμο κι έγινε μοναχός. Το 1507 σπούδασε θεολογία, ενώ χειροτονήθηκε ιερέας. Το 1512 ονομάστηκε διδάκτορας τής φιλολογίας κι ανέλαβε στο ίδιο πανεπιστήμιο την έδρα τής Βιβλικής φιλολογίας. Μια επίσκεψή του στη Ρώμη τον ανάγκασε να αναθεωρήσει τις απόψεις του σχετικά με την παπική Εκκλησία βλέποντας τη διαφθορά, που επικρατούσε εκεί σχετικά με τα συγχωροχάρτια και την «ειδική» για ιερωμένους πορνεία. 

     Ο Λούθηρος εμπνεύστηκε τη θρησκευτική μεταρρύθμισή του απ'  τους Ίσαυρους αυτοκράτορες τής Νέας Ρώμης (Βυζαντίου). Προσπάθησε να περιορίσει την ειδωλολατρία, τον πλουτισμό, την «ειδική» πορνεία, την ομοφυλοφυλία και τα συγχωροχάρτια τής Καθολικής Εκκλησίας. Το 1517 θυροκόλλησε στην εξώπορτα τού μητροπολιτικού ναού τής Βιτεμβέργης τις «95 Θέσεις» του, που ουσιαστικά αποτελούσαν ανοιχτή επίθεση εναντίον τού γερμανικού παπισμού. Σύντομα, ο Λούθηρος κλήθηκε σε απολογία ενώπιον τού επιτετραμένου τού Πάπα στη Γερμανία. Εκεί αρνήθηκε να ανακαλέσει και φυγαδεύτηκε νύχτα από φίλους του.

     Η μεταρρύθμισή του βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στις επαρχίες τής Γερμανίας μεταξύ των φτωχών αγροτών, αλλά και σε άλλες χώρες τής βόρειας κυρίως Ευρώπης. Το 1520 ο πάπας Λέων Ι΄ εξέδωσε τη Βούλα Exsurge Domine καταδικάζοντας ως αιρετικές 41 από τις “95 Θέσεις” τού Λούθηρου, τον οποίο κάλεσε να τις αποκηρύξει δημόσια μέσα σε 60 μέρες, ενώ οι απανταχού πιστοί διατάχθηκαν να κάψουν όλα τα βιβλία του, ώστε να μην αφορισθούν, συλληφθούν, και τιμωρηθούν ως αμετανόητοι αιρετικοί.

     Αντιδρώντας στην είδηση, πως στα πανεπιστήμια τού Παρισίου και τής Κολωνίας κάηκαν δημόσια τα βιβλία του, ο Λούθηρος έκαψε δημόσια την Παπική Βούλα και απάντησε γράφοντας το βιβλίο “Ενάντια στη Βλάσφημη Βούλα τού Αντίχριστου”. Τον Ιανουάριο τού 1521, ο Πάπας εκδίδει δεύτερη Βούλα, με την οποία ο Λούθηρος αφορίζεται.

     Τον Ιούνιο τού 1524 ξέσπασε ο λεγόμενος Πόλεμος των Χωρικών, ο οποίος εξαπλώθηκε ταχύτατα από την νότια Γερμανία μέχρι την Θουριγγία και είχε ως βασικά αιτήματα την κατάργηση τής δουλοπαροικίας, την ελάφρυνση των φορολογικών μέτρων και γενικά την αποτίναξη τής άρχουσας τάξης και τής Παπικής Εκκλησίας. Ο Λούθηρος, στις 6 Μαίου τού 1525 γράφει την “Προτροπή προς Ειρήνευση”, στην οποία υποστηρίζει την ειρηνική διευθέτηση, ενώ κατηγορεί την άρχουσα τάξη ως υπεύθυνη για την καταπίεση που ασκούσε στους χωρικούς και συμβουλεύει τους τελευταίους να αποφύγουν τις εκδικητικές πράξεις. Όμως, η βιαιότητα των εξεγερμένων κάνει τον Λούθηρο να γράψει το τετρασέλιδο φυλλάδιο “Κατά των ληστρικών και δολοφονικών ορδών” των χωρικών, με την οποία ζητά από τους ευγενείς να καταστείλουν το κίνημα των χωρικών. Οι βιαιοπραγίες τελειώνουν το Μάιο τού 1525, με την καταστολή και την εκτέλεση των ηγετών τού κινήματος. Έκτοτε, ο Προτεσταντισμός, η νέα αίρεση τού Χριστιανισμού, που προέκυψε απ΄ τη μεταρρύθμιση αυτή, εκτράπηκε σε θρησκευτικούς φανατισμούς ισάξιους τής Καθολικής και τής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

     Θα ακολουθήσουν κινήματα μεταρρυθμιστικά και διασπαστικά, όπως τού Μαρτίνου Λούθηρου, τού Καλβίνου, τού Ζβίγγλιου, των Νεοβαπτιστών κ.α., εμπνευσμένα απ΄ τη θρησκευτική μεταρρύθμιση των Ισαύρων, που δεν ολοκληρώθηκε στο Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, ρεύματα, που θα πολεμήσουν και θα περιορίσουν την ειδωλολατρία, τον πλουτισμό, την δεισιδαιμονία και τη δύναμη τής Καθολικής Εκκλησίας στην γηραιά ήπειρο. Η εξελικτική αυτή πορεία προς την κάθαρση, που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ (διότι εκτράπηκε προς άλλες χειρότερες κατευθύνσεις θρησκευτικού φανατισμού) και οι αδυσώπητοι εμφύλιοι χριστιανικοί πόλεμοι, θα απομυθοποιήσουν το Χριστιανισμό μέχρι τα τέλη τού 19ου αιώνα. Τέλος, οι αρχές τής Γαλλικής επανάστασης θα καταφέρουν να περιορίσουν το Χριστιανισμό, με αποτέλεσμα τον χωρισμό του απ΄ την πολιτική σκηνή των ευρωπαϊκών κρατών και την οριστική περιθωριοποίησή του. 

 Η ειδωλολατρία και ο τοτεμισμός αποτελούσαν κι ακόμα αποτελούν ένα ακόμα μελανό σημείο τού νεοορθόδοξου βυζαντινισμού. Οι σύγχρονοι δεισιδαίμονες Ρωμιοί εικονολάτρες, όμοιοι με τούς προγόνους τους βυζαντινούς, αποδεικνύουν σε κάθε χριστιανική γιορτή, αλλά και σε κάθε πράξη τής ζωής τους την άκρατη ειδωλομανία τους. Οι λατρευτικές εικόνες και τα είδωλα των αγίων τής Ορθοδοξίας βρίσκονται και λατρεύονται σε κάθε σημείο, όπου μπορεί κάποιος να φανταστεί...  

     Στη χώρα μας, τη σημερινή Ρωμιοσύνη, ο χωρισμός κράτους εκκλησίας και η πολιτιστική μεταρρύθμιση δεν ήρθαν ποτέ. Τα χίλια περίπου χρόνια σκλαβιάς και εξαφάνισης κάθε ελληνικού στοιχείου απ΄ τους Ρωμιούς - Βυζαντινούς και τα τετρακόσια χρόνια υπό την εξουσία των Τούρκων, δημιούργησαν ένα απ΄τα χείριστα είδη ανθρώπων τους Τουρκο-ρωμιούς.  Απ΄ το 1821 και μέχρι σήμερα, με την από το πουθενά δημιουργία τού νέου σχιζοφρενικού δήθεν ελληνοχριστιανικού κράτους, τα περιθώρια για θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις είναι ανύπαρκτα. Η άρρωστη τουρκο-ρωμιο-χριστιανική μας συνείδηση, δεν αφήνει κανένα περιθώριο πνευματικής προόδου και εξέλιξης σ΄ αυτό τον τόπο.

     Ας προσέξουμε εδώ, ότι σήμερα στη χώρα μας το σημαντικότερο προϊόν μιας υγιούς κοινωνίας, όπως η παιδεία, νοσεί βαρέως όσο και εκείνη την εποχή. Στην κλασική εποχή τα τέσσερα βασικότερα μαθήματα των ελληνοπαίδων ήταν η γλώσσα, η γυμναστική, η μουσική και η ιστορία. Σήμερα, αλλά όπως και στην χιλιετή περίοδο τής Ρωμιοσύνης, «Βυζάντιο», γυμναστική και μουσική έχουν εξαφανιστεί, ενώ η γλώσσα έχει υποβαθμιστεί σε σημείο γελοιότητας.

   Η σύγχρονη βυζαντινορθόδοξη ειδωλολατρία βασίζεται σε λατρεία κοκκάλων, σκελετών, ταριχευμένων πτωμάτων, τριχών, ακόμα και αποξηραμένων δερμάτων. Η ρωμαίικη φρικαλεότητα σε όλο της το μεγαλείο...

     Το μεγάλο όπλο τής Ρωμιοσύνης και τού ιερατείου της, των σύγχρονων εικονολατρών, ήταν, είναι και θα είναι, η αντιμεταρρύθμιση, που περιλαμβάνει πάσα αλλοίωση και παραποίηση τής παιδείας, κάθε γνώσης και ιστορικής αλήθειας. Ακόμα και οι ίδιοι οι ιστορικοί τής Ρωμιοσύνης όπως ο Παπαρρηγόπουλος (που δείξαμε παραπάνω) αλλοιώνονται και παραποιούνται ανάλογα με το φιάσκο, που έχουν αποφασίσει οι εξουσιαστές μας. Έτσι το πνεύμα τής σάπιας και παραπαίουσας Ρωμιοσύνης ζει και βασιλεύει μέσα σε όλους τους συνάνθρωπους μας, αφού έχει ποτίσει σε βάθος κάθε κύτταρο τού σώματος μας. Η διασάλευση τής λογικής, η αποβλάκωση, η σχιζοφρένεια και ο φόβος, οδηγούν τον ψυχισμό τού σύγχρονου Ρωμιού στην πλήρη υποβάθμισή του και στην απόλυτη παρακμή. Όσο για την κάθε είδους μεταρρύθμιση πολιτική, πολιτιστική και κοινωνική, αυτό ήταν, είναι και θα είναι, ένας διαχρονικός εφιάλτης για τους ταγούς τής Ρωμιοσύνης, που δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί.

                                                                           Βασίλειος Μαυρομμάτης

 ΠΗΓΗ: http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1723