logo

fb youtube rss

Σύνδεση

 



  ΟΜΗΡΟΣ: ΠΡΩΤΕΑΣ ΚΑΙ ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΜΑΧΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ  

 

Άλλος που νίκησε με παρόμοιο τρόπο ένα θεό ήταν ο Μενέλαος, που στο γυρισμό του για την πατρίδα πέρασε τα μύρια όσα απ’ ότι φαίνεται ως ένας άλλος Οδυσσέας. Δυστυχώς όμως το αντίστοιχο επικό σύγγραμμα που κατέγραψε τις περιπέτειες του Μενελάου ΧΑΘΗΚΕ και δεν θα ξέραμε τίποτε γι αυτές, αν ο Όμηρος δεν ενσω­μά­τωνε στην Οδύσσεια του, αναφορές γύρω απ’ τις περιπέτειες αυτές του Μενελάου.

Ο αξεπέραστος Όμηρος, στην Οδύσσεια περιγράφει την ξεχω­ριστή αυτή ιστορία τόσο υπέροχα, που λίγο θέλω για να σας την παρα­θέσω ολόκληρη! Homerus Epic Odyssea 4. 355-500. Το ιδεώδες βέβαια θα ήταν αν κάνατε συχνά αυτό το εξαίσιο δώρο στον εαυτό σας, διαβάζοντας αποσπάσματα από τον μέγα Όμηρο!

Είκοσι μέρες κολλημένος από άπνοια σ’ ένα μικρό νησί, πείθουν το Μενέλαο πως είναι έργο κάποιου θυμωμένου θεού που τον κρατά στο νησί δεμένο.

Η θεοκόρη, Ειδοθέα όμως τον λυπήθηκε κι αφού τον πλησίασε στην παραλία του ‘πε σπλαχνικά πως άδικα χάνει το χρόνο του ψαρεύοντας σ’ αυτό το ερημονήσι κι ο Μενέλαος γυρίζει και της λέει:

«δεν το θέλει η γνώμη μου να χάνω τον καιρό μου,

μα στους θεούς πρέπει ν' αμάρτησα

που κατοικούν στα ουράνια.

Έλα όμως τώρα να μου πεις, όλα οι θεοί το ξέρουν,

Ποιός έτσι μ’ έδεσε θεός και μου ‘κλεισε το δρόμο.

... κι η λατρευτή θεά έτσι του απάντησε ξανά.

“Μετά χαράς να σου τα πως αυτά όπως είναι ξένε.

Εδώ, συχνάζει ένας θεός και του πελάγους γέρος,

άψευτος απ’ την Αίγυπτο, προφήτης ο Πρωτέας.

Καρτέρι στήνοντας μπορείς, αν θες να τόνε πιάσεις,

αυτός, το δρόμο θα σου πει, του ταξιδιού το μάκρος...

Όταν ο ήλιος ανέβει στο μεσουράνημά του

βγαίνει απ’ το κύμα ο άψευτος της θάλασσας ο γέρος

απ’ του Ζεφύρου την πνοή θολούρα σκεπασμένος

και πάει σε κουφωτές σπηλιές τον ύπνο του να πάρει...

... Σαν δείτε πως κοιμήθηκε τη δύναμη σας όλη

να βάλτε, γερά να τον κρατάτε

κι ας πολεμά να λευτερωθεί κι ας θέλει να γλιτώσει.

Σ’ όλα θα μεταμορφωθεί, για να ξεφύγει απ’ όσα

στον κόσμο βρίσκονται θεριά και σε νερό θ’ αλλάξει

και σε θεόκαυτη φωτιά. Μα εσείς γερά βαστάτε τον,

και πιο γερά να σφίγγετε, ώσπου να σας ερωτήσει.

... αφήστε τότε το στανιό, το γέρο λευτερώστε

και ρωτήσέ τον, ποιος θεός βαστά μαζί σου πάθος

και πως θα βρεις το γυρισμό στο ψαροθρόφο κύμα.

Έτσι είπε η θεά και βούτηξε στη θάλασσα την πολυκυματούσα».

 

Αυτόν το θεό της θάλασσας, νίκησε ο Μενέλαος, ακολουθώντας τις συμβουλές της θεοκόρης Ειδοθέας. Υπομονετικά έστησε καρτέρι στο θεό της θάλασσας τυλιγμένος μαζί με τους συντρόφους του μέσα σε τομάρια φώκιας, που η βαριά ψαρίλα τους εξόντωνε, καθώς ο ήλιος καυτός μέχρι το καταμεσήμερο τους τυραννούσε άσπλαχνα, ώσπου ο Πρωτέας να βγει απ’ τη θάλασσα στεφανωμένος φύκια. Ο Μενέλαος πάλεψε με πείσμα μαζί του, αυτός και τρεις ακόμα άνδρες του αψη­φώντας τις μεταμορφώσεις του γέρου της θάλασσας:

 «σκούζοντας τον επιάσανε με τα γερά τα χέρια

Μα ο γέρος δεν τις ξέχασε τις δολερές του τέχνες

και πρώτα-πρώτα έγινε πυκνόμαλλο λιοντάρι

κι έπειτα δράκος, πάρδαλη, τρανός μεγάλος κάπρος

έγινε γάργαρο νερό και φυλλωμένο δέντρο,

μα εμείς γερά τον σφίγγαμε με θάρρος στην καρδιά μας.

Στο τέλος, σαν απόκαμε ο πονηρός ο γέρος,

με δυο του λόγια ρώτησε και έτσι μου είπε τότε:

"Με ποιον θεό μου σκάρωσες το δόλο γιε τ’ Ατρέα,

και στις παγίδες μ’ έπιασες με το στανιό; Τι θέλεις;"»[1]

 

Έτσι έμαθε ο Μενέλαος, ποιος είναι ο λόγος που τον κρατούσε καθηλωμένο στο νησί. Με προμελετημένη πάλη και ανθεκτικό κουράγιο, νίκησε τον καλοκάγαθο θεό της θάλασ­σας, που τα μυστικά της δολερής του τέχνης, η ίδια η κόρη του τα πρόδωσε στους δυστυχείς ανθρώπους! Διαβάστε το, είναι ό,τι ωραιότερο έχει γραφεί ποτέ!

Πριν προσπεράσουμε τα υπέροχα αποσπάσματα του Ομήρου, θα ήταν ασέβεια θαρρώ, να μη σταθεί το βιβλίο αυτό για λίγο με σεβασμό στη μνήμη του μεγάλου Έλληνα. Να αφουγκρασθούμε για λίγο, με σεβασμό την ανεπανάληπτη φιλολογική μελωδία, που μας παρεδόθη με τ’ όνομα του Ομήρου.

Στρατιές μεγάλων ανδρών, έχουν καθηλωθεί από δέος μπροστά στον ανατέλλοντα αυτόν ήλιο της πανανθρώπινης λογοτεχνίας. Ο Μέγας Όμηρος, σαν ζεστός "ηλιακός άνεμος" φυσά και θερμαίνει ακατάπαυστα όλες τις φιλολογικές μας προσπάθειες και έχει ενταχθεί απαρέγκλιτα στα αιώνια πολιτισμικά δώρα της ανθρωπότητας. Αρκεί ν’ ανοίξουμε τα πνευματικά μας φτερά για να έρθει η γλυκιά θερμή πνοή της ρωμαλέας και ευγενικής ψυχής του, για να μας στηρίξει στο αδέξιο πέταγμα μας.

Ο Όμηρος υπήρξε για την ανθρωπότητα, κάτι σαν την πρώτη νότα μεσ’ στην απόλυτη ησυχία της αυγής. Αυτός... ο άγρυπνος φύλακας των καιρών, στην χαραυγή της ιστορίας, πρώτος άρχισε το μελωδικό τραγούδι του, σαν το γλυκόλαλο πρωινό αηδόνι! Αυτός φαίνεται να πέρασε άγρυπνος νύχτα των καιρών, αφουγκραζόμενος τους ανεπαίσθητους τριγμούς της αλλαγής του χρόνου. Με το πρώτο χάραμα της ιστορίας, τέντωσε με σιγουριά το "τόξο του" και το χρυσό του "βέλος" έσκισε το σκοτεινό πέπλο του χρόνου, κάνοντας έτσι την ερχόμενη αυγή να έχει πολύ απ' το χρώμα των στοχαστικών Ελλήνων.

Μέσα απ' τα βάθη της πολύχιλιετους μεσογειακής μυθ-ιστορία, κουβάλησε ακάματος τις εικόνες και τους θρύλους, και διέσωσε απ' το κατασκότεινο στόμα της αδηφάγου λήθης τις διαμαντένιες μνήμες της ανθρωπότητας.

ΌΜΗΡΟΣ! Ένας παγκόσμιος, αιώνια φωτεινός λογοτεχνικός φά­ρος! Ένας μεγάλος Έλληνας!

 

 

Ηρακλής, Ίδας και Απόλλωνας

Ο Ηρακλής είναι ο κατ’ εξοχήν θεομάχος ήρωας. Κάποτε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο του Μενέλαου, μαθαίνει από έναν άλλο θεό της θάλασσας τον Νηρέα -κατ’ άλλη εκδοχή τον Τρίτωνα- πως θα βρει το δρόμο για τη χώρα των Εσπερίδων. Με την μαιάνδριο λαβή κι ολομό­ναχος σφίγγει στα μπράτσα του το θεό, απαιτώντας τις κρυμ­μένες του γνώσεις. Ο θεός καταβάλλεται και δείχνει το δρόμο για τη μυστική χώρα. Τη χώρα με τους καρπούς της "αιώνιας νιότης" (της αιωνιό­τητας), τους ολόγλυκους ελληνικούς καρπούς της υστεροφημίας, που ο Έλληνας Ηρακλής καλύτερα απ’ τον καθένα κατέκτησε σε παγκόσμια κλίμακα.

Κατά βάση οι άθλοι του Ηρακλή είναι κόντρα σε θεϊκές οντότητες και ανίκητες φαινομενικά καταστάσεις. Παλεύει με τον θεοποταμό Αχελώο, δεσμεύει-διευθετεί την ροή του (αρδεύει την περιοχή) και του αποσπά νικηφόρα το κέρας της Αμάλθειας (ατέλειωτη αφθονία).

Μια από τις σημαντικότερες όμως φορές που ο Ηρακλής νίκησε ανώτερες απ’ αυτόν θεϊκές δυνάμεις, είναι όταν έσπασε τα άσπαστα δεσμά του Προμηθέα, νικώντας έτσι την ανίκητη δύναμη του Διός, ελευθερώνοντας τον φιλάνθρωπο θεό, απ’ την ατελείωτη απομόνωση (εξορία) και το σταυρικό του μαρ­τύριο, ψηλά στον παγωμένο Καύκασο.

Ο Ηρακλής παλεύει ακόμα και με τις σκο­τεινές δυνάμεις των γηρατειών και του θανάτου. Σε μια μάλιστα περίπτωση, ξυλοκόπησε το ίδιο τον Χάροντα, αφού πρώτα του έστησε καρτέρι για χάρη της Άλκηστης, που με άφθαστο θάρρος και αυτοθυσία, δέχθηκε να πεθάνει στη θέση του άνδρα της, χαρίζοντάς του έτσι τη ζωή της! Κάποτε μάλιστα, όταν ο ίδιος ο Ήλιος απείλησε τη ζωή του ήρωά μας, ο Ηρακλής, δε δίστασε να σηκώσει το τόξο του εναντίον του! Κι ο πανεπόπτης Ήλιος, θαύμασε τον Ήρωα κι απέσυρε την καυτή του ανάσα!

 Αν σε μερικούς αυτό θυμίζει το βιβλικό Νεβρώδ, ο οποίος: «ήταν γενναίος κυνηγός εναντίον του Κυρίου» (Ο΄Gen.10.9), μπορούμε να επαναλάβουμε τα μυθολογικά δάνεια μεταξύ των λαών, αλλά ταυτόχρονα να τονίσουμε ότι, όπως όλα δείχνουν, ο συγκεκριμένος βιβλικός βασιλιάς Νεβρώδ, προφανώς υπήρξε και ο πρώτος, που στην Χαλδαιική Ουρ, απεί­λη­σε σοβαρά και κυνήγησε την συγκεκριμένη χαλδαϊκή θεότητα και τους πρώτους καταδο­λιευτές προφήτες της.

Όταν κάποτε αρνήθηκαν στον Ηρακλή, χρησμό στο μαντείο των Δελφών, ο Ηρακλής δε δίστασε να αρπάξει το μαντικό τρίποδα του Απολλώνιου ναού, απειλώντας μάλιστα ότι θα στήσει δικό του μαντείο. Όταν ο ίδιος ο Απόλλωνας θέλησε να του πάρει τον τρίποδα, ξέσπασε τέτοιος καβγάς που ο Δίας αναγκάστηκε να τους χωρίσει ρίχνοντας έναν καπνερό κεραυνό ανάμεσά τους.

Ένας άλλος ήρωας, που με υπέροχο πείσμα αντιστέκεται σε θεϊκές απειλές και αξίζει οπωσδήποτε να αναφερθεί είναι ο Ίδας, του οποίου η ιστορία απαντά αποστομωτικά στον αστείο ισχυρισμό της βίβλου, ότι δίκαιως ο Αβραάμ παρέδωσε την όμορφη γυναίκα του Σάρρα στον Φαραώ, αλλά και στον Αβιμέλεχ, όχι για άλλους λόγους αλλά για να μην κινδυνέψει η πολύτιμη ζωή του!

Ο Ίδας στον αντίστοιχο ελληνικό ηρωικό ερωτικό θρύλο, αρνείται να παραδώσει την εκλεκτή της καρδιάς του Μάρπισσα, ακόμα κι όταν την διεκδικεί ένας υπέρλαμπρος θεός, ο κατάξανθος σαϊτευτής Απόλλωνας!

Ναι, καθώς ο Ίδας έφτασε στη Μεσ­ση­νία, ο ισχυρότερος αντεραστής, ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας, ζητά να του πάρει την αγαπημένη του Μάρπισσα. Ο Ίδας όμως δεν υποχώρησε ούτε και δίστασε στιγμή. Απειλη­τικός τέντωσε το τόξο του ενάντια στο θεό. Έλεγαν πως το τόξο του ποτέ δε λαθεύει!

Ο Δίας όμως επεμβαίνοντας την κρίσιμη αυτή στιγμή, συγκράτησε το χέρι του ήρωα κι άφησε την εκλογή στη διάθεση της νύφης! Είχε έρθει ο καιρός που κανείς δεν μπορούσε να παραμερίσει αμα­χητί έναν ήρωα, όσο... "θεός" κι αν ήταν... ή νόμιζε πως ήταν!

Μπροστά στο τεντωμένο τόξο του ψυχωμένου Ίδα, ακόμα και οι θεοί θυμήθηκαν τα δικαιώματα των θνητών! Ξαφνικά, η Μάρπισσα είχε δικαίωμα να διαλέξει! Και φυσικά διάλεξε τον μνηστήρα της! Τον "θνητό" που έγινε "αθάνατος" γιατί δεν δίστασε να σήκωσε το τόξο του κατά της "θεϊκής" κακουργίας: «για την καλλίγραμμη την Μάρπισσα, του Ίδα την αγαπημένη, που απ’ τους παλιούς που στάθηκαν στη γη ήταν ο πιο αντρειωμένος. Που δεν δίστασε και σήκωσε ενάντια στον Φοίβο τον Απόλλωνα το τρομερό του τόξο».[2]

Ο Ίδας, μαζί με τους άλλους θεομάχους ήρωες στον ελληνικό μύθο, ίσως να σηματοδοτεί καλύτερα από οποιαδήποτε άλλο, το τέλος μιας μακροχρόνιας ανεμπόδιστης εκμετάλ­λευσης των "θνητών" απ’ τους "αθανάτους". Αλλά και ο θρασύτατος Μαρσύας, ο θνητός που προκάλεσε τον Ίδιο τον θεό της μουσικής Απόλλωνα, σε μουσική μονομαχία, δείχνει, ότι η ορμή των ελληνικών απαιτήσω, κατέτρωγε αργά αλλά σταθερά τα θεϊκά προνόμια! Palaephatus Myth.47.T

Όλοι οι "ολύμπιοι" και όσοι τους εκπροσωπούσαν κατάλαβαν, ότι με τα καλοδουλεμένα "βέλη" των ερωτήσεων του, ο "Έλληνας", αργά αλά σταθερά θα αναχαιτίσει εντελώς την κατασχετική βουλιμία των θεών. Και πράγματι έτσι έγινε! Θα ήταν ίσως χρήσιμο να υπενθυμίσουμε εδώ, ότι ακριβώς αυτή η ασυμβίβαστη κριτική και οι ενστάσεις, στις πράξεις, στα δικαιώματα και τις ιερές διαταγές των "θεών", έγινε η βάση του παγκοσμίως γνωστού ελληνικού κλασικού πολιτισμού!

Ας υπενθυμίσουμε όμως εδώ τους βιβλικούς ήρωες, που σε αντίθεση με τους θεομάχους Έλληνες, αυτοί όχι μόνο δε θεομαχούν όπως δήθεν έκανε ο Ιακώβ, αλλά απε­να­ντίας, χρησιμοποιούν τα πανάρ­χαια πληγερά όπλα του δόλου, προάγουν μεθοδικά το θεϊκό φόβο, για να κρατήσουν τον άνθρωπο στην ταπεινωτική εξάρτιση απ' τους μεσάζοντες της θεϊκής εύνοιας.

 

 

Απ’ το βιβλίο του Μ. Καλόπουλου ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ


 

[1] Homerus Odyssea 4. 355-500.

[2] Homerus Ilias 9.558. & Scholia in Homerum 9.557.8.

...................................
Η γνώση είναι... η καλύτερη εκδίκηση!
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χέρια εκείνων... που λατρευτήκαν σαν άνθρωποι του θεού!