logo

fb youtube rss

Σύνδεση

Διωγμοί Ελλήνων

 

Η αποκάλυψη του σχεδίου της άμεσης προσαρμογής των μεταναστών στην Ελλάδα

  Share  

Γράφει ο Χρήστος Μαντζιάρης

Είναι εκπληκτική η ταχύτητα με την οποία προσαρμόζονται οι εισβάλοντες μέτοικοι στην χώρα μας. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κάτι το οποίο λειτουργεί ταχύτατα, και αυτό δεν είναι ούτε οι προσφυγοκάπηλες ΜΚΟ, ούτε οι Διεθνείς Οργανώσεις. Υπάρχει ένα σχέδιο το οποίο εδράζεται στην σύγχρονη τεχνολογία και το οποίο υλοποιείται ΚΥΡΙΩΣ με τα «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα. Εάν δηλαδή, κοπεί το σήμα των κινητών τηλεφώνων στα σύνορά μας, η οργάνωση μεταφοράς και προσαρμογής των αλλοδαπών στην χώρα μας θα καταρρεύσει.

Καταλάβατε τώρα φαντάζομαι γιατί οι τηλεπικοινωνίες της χώρας πήγαν στους γερμανούς μέσω της «ελεύθερης οικονομίας», του χρέους, και τόσων άλλων χαριτωμένων δικαιολογιών.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι όταν οι υστερόβουλοι αλλογενείς πατάνε τα χώματα της πατρίδος μας κρατάνε στα χέρια τους ένα υπερσύγχρονο κινητό τηλέφωνο, με το οποίο αρχίζουν αμέσως να φωτογραφίζονται. Αυτό σημαίνει ότι είναι καλά φορτισμένα. Από την άλλη, οι εισβάλοντες δηλώνουν ότι έχουν χάσει τα χαρτιά τους.

Το κινητό τους όμως δεν το «χάνουν» ποτέ. Πως γίνεται αυτοί οι φτωχοί και κακορίζικοι άνθρωποι να έχουν κινητό τηλέφωνο που κοστίζει στις χώρες τους έως δύο ετήσια εισοδήματα και ήρθαν στην Ελλάδα λόγω της κακής τους μοίρας; Αλλά και να μην είχαν τηλέφωνο κάποιοι τούς το έδωσαν διότι όπως θα δούμε παρακάτω είναι ένα εργαλείο που θα τους βοηθήσει πάρα πολύ στον να κινούνται σε κάθε γωνιά της χώρας που εισβάλουν, άρα και στην Ελλάδα μας.

Αποτελεί το κινητό τηλέφωνο ένα εργαλείο πάνω στο οποίο έχει δημιουργηθεί ένα ολόκληρο σύστημα για την ταχύτατη, έως αιφνιδιαστική, εδραίωσή τους στην Ελλάδα. Όλα είναι τόσο τέλεια οργανωμένα από τους εντός και εκτός της Ελλάδος μισέλληνες που μας διαφεντεύουν! Επειδή τίποτα λοιπόν δεν έχει αφεθεί στην τύχη, έτσι και τα κινητά χρησιμοποιούνται για την επίτευξη των διαολικών σχεδίων τους.

Θα δούμε τον τρόπο που χρησιμοποιούν τα κινητά αρχίζοντας από την λιγότερο προς την περισσότερο σημαντική λειτουργία τους.

Ένας λόγος που έχουν σύγχρονα κινητά είναι για να βρίσκουν την κατεύθυνση της Μέκκας προς την οποία θα προσκυνήσουν μόλις ξεμπουκάρουν στην χώρα των απίστων, στην Ελλάδα. Έτσι θεωρούν την Ορθόδοξη Ελλάδα μας. Προσκυνώντας, ευχαριστούν τον Μωάμεθ που τους αξίωσε να μετέχουν στον αγώνα εξάπλωσης του Μωαμεθανισμού, σύμφωνα με το Κοράνι.

Ότι κάνουν το κάνουν κατόπιν εντολών του Κορανίου, και την άδεια φυσικά, των νεοταξιτών. Για διαβάστε στην παρακάτω φωτογραφία μερικές από τις εντολές που τους δίνει το Κοράνι, που σημειωτέον, δεν θεωρεί δολοφόνο κάποιον που σκοτώνει άπιστο, δηλαδή μη μουσουλμάνο.

Αυτό το γράφω διότι στην Ελλάδα εισβάλουν μέτοικοι από τον σκληρό πυρήνα των ισλαμικών χωρών, που σημαίνει ότι είναι άγνωστος ο αριθμός των ταλιμπανοφρόνων. Επίσης, πολλοί στην Ελλάδα δεν θέλουν ν’ αναλογισθούν τι τους περιμένει.

Κατεβάζουν λοιπόν εφαρμογές (apps) στα κινητά τους που τους δείχνουν την κατεύθυνση της Μέκκας για να προσκυνήσουν τον Μωάμεθ.

Ένας άλλος λόγος που έχουν σύγχρονα κινητά είναι διότι μέσω του συστήματος εντοπισμού θέσεως (GPS) που διαθέτουν τα κινητά τους, μόλις οι επίβουλοι εισβάλουν, ξέρουν ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται ούτως ώστε να γνωρίζουν ακριβώς προς τα πού πρέπει να κινηθούν χωρίς χρονοτριβή, αλλά και με σιγουριά.

Θα κινηθούν αστραπιαία προς τα σημεία συγκεντρώσεως που από πριν τους έχουν γνωστοποιηθεί. Επίσης, και είναι πολύ σημαντικό αυτό, μόλις πάρουν κάρτες με ελληνικούς τηλεφωνικούς αριθμούς, τις οποίες παίρνουν άμεσα, μπορούν και μιλάνε με τις χώρες τους πάμφθηνα! Βλέπουμε λοιπόν πως ΚΑΙ οι, δήθεν, ιδιωτικές εταιρείες συμμετέχουν στην επιβολή της Νέας Τάξης αδιαφορώντας φυσικά για το αέρινο χρήμα.

Ο μπαγκλαντεσιανός, για παράδειγμα, έχει εξαπλάσιο χρόνο ομιλίας για να μιλάει στο Μπαγκλαντές, απ’ ότι έχει ο Έλληνας για να μιλάει σε Ευρωπαϊκές χώρες με τα ίδια χρήματα.

Δείτε, στον παρακάτω πίνακα τμήμα τιμοκαταλόγου τηλεφωνικής εταιρείας στην Ελλάδα, τον χρόνο που έχουν στην διάθεσή τους οι μετανάστες για να μιλάνε στις χώρες τους και θα καταλάβετε πάρα πολλά.

Τέλος, ο σπουδαιότερος λόγος για τον οποίο έχουν σύγχρονα κινητά οι επελαύνοντες μέτοικοι είναι διότι η όλη επιχείρηση αλλοίωσης του πληθυσμού της Ελλάδος βασίζεται στον αιφνιδιασμό και συντονισμό. Προσέξτε. Δίδεται στους εισβολείς, μόλις πατήσουν τα ποδάρια τους εδώ, ένας «Οδηγός Επιβίωσης στην Ελλάδα».

(Υπάρχουν και ξεχωριστοί οδηγοί επιβίωσης για την Αθήνα και Θεσσαλονίκη). Αυτός ο Οδηγός, έχει 51 σελίδες στις οποίες υπάρχουν οδηγίες, πληροφορίες και τα στοιχεία διαφόρων Υπηρεσιών. Εκδίδεται από την ΜΚΟ, τους Γιατρούς – αν και το ορθό είναι «Ιατρούς» – του Κόσμου.

Η πρώτη οδηγία που παρέχει ο Οδηγός στους μετανάστες είναι να κατεβάσουν στα κινητά τους μία εφαρμογή, με την οποία θα μπορούν να σαρώνουν (scan) γραμμωτούς κώδικες (barcode) ή κώδικες γρήγορης ανταπόκρισης, τους γνωστούς QR (QR < Quick Response = Γρήγορη Ανταπόκριση). Θα δούμε το «γιατί» παρακάτω. Ως γνωστόν οι γραμμωτοί κώδικες έχουν το 666 και οι QR έχουν τον Ναό του Σολομώντος. Η δεύτερη σημαντική οδηγία είναι να κατεβάσουν μία εφαρμογή, μέσω QR κωδικού, η οποία είναι ένα μικρό λεξικό που βοηθά τους νεοεισελθόντες να επικοινωνούν για τα βασικά. Παρέχεται μάλιστα η δυνατότητα μέσω του μικρού αυτού λεξικού, οι προτάσεις που θέλουν να πουν οι μετανάστες αλλά δεν γνωρίζουν άλλα γράμματα πέραν των αραβικών κλπ, και επομένως δεν μπορούν να τις διαβάσουν, να εκφωνούνται από το κινητό τους. Οι παγκοσμιοποιητές για όλα βρίσκουν λύσεις αρκεί να εξυπηρετούν τα σχέδιά τους.

Τα στοιχεία των διαφόρων ωφελίμων Υπηρεσιών του «Οδηγού» για τους μετανάστες, παρέχονται μέσω QR κωδικού. Οι μετανάστες, πολύ απλά, σαρώνουν με το κινητό τους τον QR κωδικό που αντιστοιχεί στην Υπηρεσία ενδιαφέροντός των και άμεσα εμφανίζονται στο κινητό τους όλες οι πληροφορίες που θα ήθελαν.

Έχουν λεπτομερέστατη πληροφόρηση για το που θα πάνε, πώς θα πάνε, τι συγκοινωνιακά μέσα θα χρησιμοποιήσουν, πόσο κοστίζουν, τι Υπηρεσίες ζητούν, τι δικαιώματα έχουν εκεί που θα πάνε, κλπ. Τους παρέχεται η τέλεια πληροφόρηση. Για τους μετανάστες, ευρωπαίοι και έλληνες πολιτικοί, βρήκαν λύσεις για να κάνουν την είσοδό τους και την παραμονή τους ευκολότερη. Η παραμονή όμως των Ελλήνων στην Ελλάδα είναι δύσκολη, αλλά «πασχίζουν» να βρουν λύση.

Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνεται, ως υπόδειγμα, πως είναι τυπωμένες οι Υπηρεσίες και οι αντίστοιχοι QR κωδικοί και οι παρεχόμενες Υπηρεσίες στον Οδηγό Επιβίωσης.

Οι Υπηρεσίες που αναφέρονται στον Οδηγό Επιβίωσης στην Ελλάδα, για την εξυπηρέτηση των μεταναστών, είναι πάρα πολλές. Αναφέρω μόνο μερικές. Γιατροί του Κόσμου, Γιατροί χωρίς Σύνορα, Κοινωνικό ΕΚΑΒ, Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, Το Χαμόγελο του Παιδιού, Άρσις, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Νόστος, Φάρος, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και των μεταναστών, Κέντρο Ένταξης Μεταναστών, Δανικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (Ναι, ήρθαν και από την Δανία), Κέντρο Προστασίας για την Γυναίκα και το Παιδί, Κιβωτός του Κόσμου, Συνήγορος του Πολίτη, Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, Color Youth Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας, Praxis, Αποστολή, Amurtel Hellas, και πολλές άλλες.

Έτσι έχει λοιπόν το σχέδιο της άμεσης προσαρμογής των μεταναστών στην Ελλάδα. Η διαχείριση όλων αυτών των πληροφοριών που προσφέρονται στους μετανάστες γίνονται μέσω κινητού τηλεφώνου.

Γι αυτόν τον λόγο έρχονται όλοι με σύγχρονα κινητά. Το κινητό τους τηλέφωνο είναι συνυφασμένο με την προσαρμογή τους και την ύπαρξή τους στην Ελλάδα. Τους παρέχεται όπως είδαμε και φθηνό κοστολόγιο συνομιλιών με την χώρα τους για να μπορούν να προσκαλέσουν εδώ και τους συγγενείς τους, αφού τους παρέχεται και αυτό τα δικαίωμα στα πλαίσια του φιλανθρωπισμού και της δημοκρατίας. Μιας φιλανθρωπίας που είναι επιλεκτική και μιας Δημοκρατίας που δεν έχει αδιέξοδα.

Να είστε σίγουροι ότι η σύγχρονη τεχνολογία δεν θα δινόταν στις μάζες εάν δεν εξυπηρετούσε την επιβολή της Νέας Τάξης.

Χρήστος Μαντζιάρης

Όταν Απαγορεύτηκαν τα Ελληνικά Ονόματα

   

F

 

 
 
Όταν φέρνω στο μυαλό μου την εγκύκλιο τού Πατριαρχείου, που εξεδόθη το 1819 και μεταξύ άλλων,  απαγόρευε στους Έλληνες να δίνουν ελληνικά ονόματα στα παιδιά τους, ως ανάρμοστα(!!!) «πονάνε τα μηνίγγια μου». Και πονάνε ακόμα περισσότερο, όταν η Εκκλησία σήμερα, τολμά και
κάνει λόγο για την συμβολή της στην Ελληνική Επανάσταση, την διάδοση της Ελληνικής Παιδείας, τής ελληνικής γλώσσας κ.τ.λ.


«Ανάρμοστο» να ονομάζεις το παιδί σου, Λεωνίδα, Αχιλλέα, Σωκράτη, Αφροδίτη, Ιφιγένεια κ.τ.λ., αλλά «πατροπαράδοτο» να το ονομάζεις Γιάννη, Μιχάλη, Μανώλη, Μαρία κ.α. Βεβαίως και σήμερα, η Εκκλησία έχει φροντίσει να «αγιοποιήσει» σχεδόν όλα τα αρχαία ελληνικά ονόματα, κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο κι έτσι, ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Φυσικά, φίλε αναγνώστη, εσύ που ενδεχομένως θα συναντήσεις το όνομά σου στο ακόλουθο ενδεικτικό κατάλογο ονομάτων, δεν χρειάζεται να νιώθεις ενοχές που φέρεις ένα εβραϊκό όνομα. Δεν το επέλεξες εσύ. Αλλά κι αυτοί που το επέλεξαν για σένα (δηλαδή οι γονείς σου), κινήθηκαν μέσα στα πλαίσια που δυστυχώς ο Ιουδαιοχριστιανισμός τα έχει καταστήσει απολύτως δεδομένα και φυσιολογικά. Κοντά σ’ αυτά θα πρέπει να συνυπολογίζεται και η άγνοια των παλαιότερων γενεών, σε σχέση με την ιστορία και ειδικότερα με την πλαστή «αρμονική» σχέση Ελληνισμού και Χριστιανισμού, που προπαγανδίζει ανερυθρίαστα εώς και σήμερα το παρακράτος τής Εκκλησίας.
 


Κάποια από τα ονόματα που ακολουθούν (μαζί με την ιουδαϊκή προφορά τους και σημασία), είναι προφανές ότι έχουν εβραϊκές ρίζες, ενώ κάποια άλλα έχουν εξελληνιστεί και είναι αρκετά δύσκολο για τον μέσο Έλληνα να «υποψιαστεί» την προέλευσή τους.

Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι η επιβολή εβραϊκών ονομάτων, μέσω τού Χριστιανισμού, δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο (όπου δυστυχώς υφίσταται ο Χριστιανισμός). Επιπροσθέτως, η ελληνική ονοματοδοσία, δεν νοθεύτηκε μόνο με εβραϊκά ονόματα, αλλά και ρωμαϊκά (π.χ. Κωνσταντίνος, που σημαίνει «σταθερός»), καθώς ως γνωστόν ο Χριστιανισμός βρήκε γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη και επέκτασή του μέσα στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Δηλαδή, αυτής που γνωρίζουμε σήμερα ως Βυζάντιο (και για κάποιους αιθεροβάμονες πλαστογράφους τής ιστορίας, ως Ελληνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία).

Πάμε στο «ψητό» τώρα …;

Ηλίας
Ελί Για: Ο Θεός μου είναι ο Κύριος.

Ιωάννης
Γιο χανάν: Ο Θεός ελέησε.

Εύα
Χάβα: Μητέρα πάντων των ζώντων.

Άννα
Χανά: Η ευλογημένη απ’ τον Θεό.

Μαρία
Μαριάμ (Μύριαμ): Ποθητή, επιθυμητή. Σημαίνει και πίκρα.

Λάζαρος
Ελ αζάρ: Ο Θεός βοήθησε.

Ανανίας
Ανάν Για: Χάρισε ο Θεός.

Ζαχαρίας
Ζαχάρ Για: Θυμήθηκε ο Θεός.

Ματθαίος
Ματάτ Για: Δώρο Θεού.

Θωμάς
Τθαόν: Δίδυμος.

Σάββας
Σαμπάτ (Σάββατο): Ανάπαυση.

Ησαΐας
Γιεσά Για: Έσωσε ο Θεός.

Ιερεμίας
Γερμί Για: Με ανέδειξε ο Θεός.

Ιορδάνης
Γιαρδεΐν: Αυτός που ρέει.

Μανώλης (Εμμανουήλ)
Ιμ άνου Ελ: Ο Θεός είναι μαζί μας.

Μιχάλης (Μιχαήλ)
Μι κα Ελ: Ποιος σαν τον Θεό.

Ιάκωβος (Ιακώβ)
Γιακόβ: Πτερνιστής (σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, όταν γεννήθηκε, κρατούσε την φτέρνα του δίδυμου αδερφού του, Ησαύ).

Σολομός (Σολομώντας)
Σαλομών: Ειρηναίος

Σήφης (Ιωσήφ)
Γιο σεφ: Ο Κύριος να προσθέσει.

Δανιήλ
Δανί Ελ: Κριτής ο Θεός.

Γαβριήλ
Γαβρί Ελ: Άνθρωπος του Θεού.

Σαμουήλ
Σαμού Ελ: Ακούσθηκε ο Θεός.

Ραφαήλ
Ραφά Ελ: Θεράπευσε ο Θεός.

Ιωνάθαν
Γιο τανάν: Ο Θεός έδωσε.

Ιωακείμ
Γιο γιακίμ: Ο Θεός θα αποκαταστήσει.

Βενιαμίν
Μπεν γιαμίν: Υιός εκ δεξιών.

Αβραάμ
Άβραμ: Πατέρας λαών.

Ρεβέκκα
Ρίβκα: Δούλη του Θεού.

Ελισάβετ
Ελ ισεβά: Αυτή που πιστεύει στον Θεό.

Μωυσής
Μοσσέ: Υδατόσωστος.

Ισαάκ
Γελαστός.

Συμεών
Υπακοή.

Αναδημοσίευση από Πάρε – Δώσε

Πηγή Άρθρου: «Ελληνικά» ονόματα, με εβραϊκές ρίζες – «Πατροπαράδοτα» ονόματα που επέβαλλαν οι Ιουδαιοχριστιανοί «πατέρες» τής Εκκλησίας στους Έλληνες

Υ/Γ: Παρατήρηση δική μου: Παρά την προσπάθεια της Εκκλησίας να «αγιοποιήσει» σχεδόν όλα τα αρχαία ελληνικά ονόματα, κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο ώστε, ούτε γάτα ούτε ζημιά φαίνεται ότι τελικά της έχουν ξεφύγει πληθώρα ονομάτων τα οποία βέβαια δεν διαφεύγουν της προσοχής της μια και είναι αναρτημένα στις λίστες των εκκλησιαστικών κύκλων. Μια τέτοια «μαύρη» λίστα βρήκα στην ιστοσελίδα eortologio.gr όπου περιλαμβάνει όλα τα γνωστά και άγνωστα ονόματα που δεν γιορτάζουν. Δεν χρειάζεται βέβαια να πει κανείς ότι το 99% αυτών των ονομάτων είναι αμιγώς Ελληνικά! Όποιος λοιπόν θέλει για το παιδί του ή ακόμα και για το ίδιο όνομα αμιγώς ελληνικό που δεν έχει καπηλευθεί ακόμα η εκκλησία δεν έχει παρά να επιλέξει για ονοματοδοσία όνομα από την λίστα που ακολουθεί:

ΑΒΔΗΡΟΣ (Αβδηρος)
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (Αγαμέμνων, Αγαμέμνονας, Αγαμεμνων, Αγαμεμνονας)
ΑΓΑΠΗΝΩΡ (Αγαπήνωρ, Αγαπηνωρ)
ΑΓΑΥΗ (Αγαύη, Αγαυη)
ΑΓΕΥΣ (Αγεύς, Αγευς)
ΑΓΗΝΩΡ (Αγήνωρ, Αγηνωρ)
ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ (Αγησίλαος, Αγησιλαος)
ΑΓΙΣ (Αγις)
ΑΓΝΟΔΙΚΗ (Αγνοδίκη, Αγνοδικη)
ΑΓΝΩ (Αγνω)
ΑΓΝΩΝ (Αγνων)
ΑΓΟΡΑΚΡΙΤΟΣ (Αγοράκριτος, Αγορακριτος)
ΑΓΟΡΑΣΤΗ (Αγοραστή, Αγοραστη)
ΑΓΟΡΙΤΣΑ (Αγορίτσα, Αγορία, Αγοριτσα, Αγορια)
ΑΔΜΗΤΟΣ (Αδμητος)
ΑΔΡΑΣΤΕΙΑ (Αδράστεια, Αδραστεια)
ΑΔΩΝΙΣ (Αδωνις)
ΑΕΘΛΙΟΣ (Αέθλιος, Αεθλιος)
ΑΕΛΛΩ (Αελλώ, Αελλω)
ΑΕΡΟΠΗ (Αερόπη, Αεροπη)
ΑΕΡΟΠΟΣ (Αέροπος, Αεροπος)
ΑΘΗΝΑΪΣ (Αθηναϊς, Αθηναίς, Αθηναις)
ΑΘΗΝΙΩΝ (Αθηνίων, Αθηνιων)
ΑΙΑΚΟΣ (Αιακός, Αιακος)
ΑΙΑΣ (Αίας, Αιας)
ΑΙΓΕΥΣ (Αιγεύς, Αιγευς)
ΑΙΓΙΝΑ (Αίγινα, Αιγινα)
ΑΙΓΙΣΘΟΣ (Αίγισθος, Αιγισθος)
ΑΙΓΛΗ (Αίγλη, Αιγλη)
ΑΙΓΥΠΤΟΣ (Αίγυπτος, Αιγυπτος)
ΑΙΔΟΝΗ (Αιδονή, Αϊδονή, Αιδονη, Αϊδονη)
ΑΙΘΗΡ (Αιθήρ, Αιθηρ)
ΑΙΘΡΑ (Αίθρα, Αιθρα)
ΑΙΛΙΑΝΟΣ (Αιλιανός, Αιλιανος)
ΑΙΜΩΝ (Αίμων, Αιμων)
ΑΙΝΕΙΑΣ (Αινείας, Αινίας, Αινειας, Αινιας)
ΑΙΟΛΟΣ (Αίολος, Αιολος)
ΑΙΣΧΥΛΟΣ (Αισχύλος, Αισχυλος)
ΑΙΣΩΠΟΣ (Αίσωπος, Αισωπος)
ΑΙΩΡΑ (Αιώρα, Αιωρα)
ΑΚΑΔΗΜΟΣ (Ακάδημος, Ακαδημος)
ΑΚΤΑΙΗ (Ακταίη, Ακταιη)
ΑΚΤΑΙΟΣ (Ακταίος, Ακταιος)
ΑΚΤΩΡ (Ακτωρ)
ΑΛΒΕΡΤΟΣ (Αλβέρτος, Αλμπερτ, Αλβερτος, Αλμπερτ)
ΑΛΕΜΙΝΑ (Αλεμίνα, Αλεμινιώ, Αλεμινα, Αλεμινιω)
ΑΛΘΑΙΑ (Αλθαία, Αλθαια)
ΑΛΚΑΙΟΣ (Αλκαίος, Αλκαιος)
ΑΛΚΑΜΕΝΗΣ (Αλκαμένης, Αλκαμενης)
ΑΛΚΕΙΔΗΣ (Αλκείδης, Αλκειδης)
ΑΛΚΕΤΑΣ (Αλκέτας, Αλκετας)
ΑΛΚΗΣΤΗ (Αλκηστη)
ΑΛΚΙΝΟΟΣ (Αλκίνοος, Αλκινόη, Αλκινοος, Αλκινοη)
ΑΛΚΜΕΝΗΣ (Αλκμένης, Αλκμενης)
ΑΛΚΜΗΝΗ (Αλκμήνη, Αλκμηνιώ, Αλκμηνη, Αλκμηνιω)
ΑΛΚΥΟΝΗ (Αλκυόνη, Αλκυονη)
ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ (Αμαρυλλίς, Αμαρυλλις)
ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ (Αμυγδαλιά, Αμυγδαλια)
ΑΜΥΝΤΑΣ (Αμύντας, Αμυντας)
ΑΜΦΙΘΟΗ (Αμφιθόη, Αμφιθοη)
ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ (Αμφικτύων, Αμφικτυων)
ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ (Αμφιτρίτη, Αμφιτριτη)
ΑΜΦΙΤΡΥΩΝ (Αμφιτρύων, Αμφιτρυων)
ΑΝΑΙΣ (Αναίς, Αναις)
ΑΝΑΚΡΕΩΝ (Ανακρέων, Ανακρεων)
ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ (Αναξαγόρας, Αναξαγορας)
ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ (Αναξίμανδρος, Αναξιμανδρος)
ΑΝΔΡΟΚΛΗΣ (Ανδροκλής, Ανδροκλης)
ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ (Ανδρονίδης, Ανδρονιδης)
ΑΝΘΕΜΙΟΣ (Ανθέμιος, Ανθεμιος)
ΑΝΤΑΙΟΣ (Ανταίος, Ανταιος)
ΑΝΤΕΙΑ (Αντεια)
ΑΝΤΙΜΑΧΗ (Αντιμάχη, Αντιμαχη)
ΑΝΤΙΜΑΧΟΣ (Αντίμαχος, Αντιμαχος)
ΑΝΤΙΝΟΟΣ (Αντίνοος, Αντινοος)
ΑΝΤΙΟΠΗ (Αντιόπη, Αντιοπη)
ΑΝΤΙΠΑΤΡΟΣ (Αντίπατρος, Αντιπατρος)
ΑΝΤΙΦΩΝ (Αντιφών, Αντιφων)
ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ (Απολλόδωρος, Απολλοδωρος)
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (Αργεντίνη, Αργεντινη)
ΑΡΓΟΣ (Αργος)
ΑΡΙΕΛ (Αριέλ, Αριέλλα, Αριελ, Αριελλα)
ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ (Αρίστιππος, Αριστιππος)
ΑΡΙΣΤΟΓΕΙΤΩΝ (Αριστογείτων, Αριστογειτων)
ΑΡΙΣΤΟΔΙΚΟΣ (Αριστόδικος, Αριστοδικος)
ΑΡΙΣΤΟΜΑΧΟΣ (Αριστόμαχος, Αριστομαχος)
ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ (Αριστομένης, Αριστομενης)
ΑΡΙΣΤΟΝΙΚΟΣ (Αριστόνικος, Αριστονίκη, Αριστονικος, Αριστονικη)
ΑΡΙΣΤΟΥΛΑ (Αριστούλα, Αριστουλα)
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ (Αριστοφάνης, Αριστοφανης)
ΑΡΙΩΝ (Αρίων, Αριων)
ΑΡΚΑΣ (Αρκάς, Αρκας)
ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ (Αρκτούρος, Αρκτουρος)
ΑΡΜΟΝΙΑ (Αρμονία, Αρμονια)
ΑΡΠΙΝΑ (Αρπίνα, Αρπινα)
ΑΡΡΙΕΤΑ (Αριέτα, Αρριέτα, Αρριέττα, Αριέττα, Αριετα, Αρριετα, Αρριεττα, Αριεττα)
ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ (Αρχίλοχος, Αρχιλοχος)
ΑΣΗΜΩΝΗ (Ασημώνη, Ασημωνη)
ΑΣΤΥΑΝΑΞ (Αστυάναξ, Αστυαναξ)
ΑΣΩΠΟΣ (Ασωπός)
ΑΤΘΙΣ (Ατθίς, Ατθις)
ΑΤΡΕΥΣ (Ατρεύς, Ατρευς)
ΑΤΤΑΛΟΣ (Ατταλος)
ΑΥΞΩ (Αυξώ, Αυξω)
ΑΥΡΗΛΙΟΣ (Αυρήλιος, Αυρηλία, Αυρηλιος, Αυρηλια)
ΑΦΕΝΤΙΑ (Αφεντία, Αφέντρα, Αφεντουλιώ, Αφέντρω, Αφεντρού, Αφεντια, Αφεντρα, Αφεντουλιω, Αφεντρω, Αφεντρου)
ΒΑΚΙΣ (Βάκις, Βακις)
ΒΑΚΧΥΛΙΔΗΣ (Βακχυλίδης, Βακχυλιδης)
ΒΑΡΥΤΙΜΟΣ (Βαρύτιμος, Βαρυτίμη, Βαρυτιμος, Βαρυτιμη)
ΒΑΥΒΩ (Βαύβω, Βαυβω)
ΒΑΦΗΣ (Βάφης, Βαφης)
ΒΑΦΥΚΛΗΣ (Βαφυκλής, Βαφυκλης)
ΒΕΑΤΡΙΚΗ (Βεατρίκη, Βεατρικη)
ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΟΣ (Βελισσάριος, Βελισσαρία, Βελισσαριος, Βελισσαρια)
ΒΕΛΛΕΡΕΦΟΝΤΗΣ (Βελλερεφόντης, Βελλερεφοντης)
ΒΕΝΕΤΙΑ (Βενετία, Βενέτης, Βενέτιος, Βενετια, Βενετης, Βενετιος)
ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Βενιζέλος, Βένος, Βενιζέλα, Βένη, Βενιζελος, Βενος, Βενιζελα, Βενη)
ΒΙΑΣ (Βίας, Βιας)
ΒΙΟΛΕΤΑ (Βιολέτα, Βιολετα)
ΒΙΩΝ (Βίων, Βιων)
ΒΟΙΩ (Βοιώ, Βοιω)
ΒΟΙΩΤΟΣ (Βοιωτός, Βοιωτος)
ΒΟΡΕΑΣ (Βορέας, Βορεας)
ΒΟΤΡΥΣ (Βότρυς, Βοτρυς)
ΒΡΑΣΙΔΑΣ (Βρασίδας, Βρασιδας)
ΒΡΙΣΗΙΣ (Βρισηίς, Βρισηις)
ΒΡΟΝΤΗΣ (Βροντής, Βροντης)
ΒΡΟΝΤΙΝΟΣ (Βροντίνος, Βροντινος)
ΒΡΟΤΕΑΣ (Βροτέας, Βροτεας)
ΒΡΥΑΣ (Βρυάς, Βρυας)
ΒΡΥΜΗ (Βρύμη, Βρυμη)
ΒΡΥΣΩΝ (Βρύσων, Βρυσων)
ΒΥΖΑΣ (Βύζας, Βυζας)
ΒΥΡΩΝ (Βύρων, Βύρωνας, Βυρων, Βυρωνας)
ΒΩΡΟΣ (Βώρος, Βωρος)
ΓΑΙΑ (Γαία, Γαια)
ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ (Γανυμήδης, Γανυμηδης)
ΓΑΥΑΝΗΣ (Γαυανής, Γαυανης)
ΓΕΙΤΩΝ (Γείτων, Γειτων)
ΓΕΛΩΣ (Γέλως, Γελως)
ΓΕΜΙΝΟΣ (Γέμινος, Γεμινος)
ΓΗ (Γή, Γη)
ΓΗΡΥΟΝΗΣ (Γηρυόνης, Γηρυονης)
ΓΙΑΛΑΜΑΣ (Γιαλαμάς, Γιαλαμάς)
ΓΙΑΣΕΜΗΣ (Γιασεμής, Γιασεμης)
ΓΚΟΛΦΩ (Γκόλφω, Γκολφω)
ΓΛΑΥΚΗ (Γλαύκη, Γλαυκη)
ΓΛΑΥΚΙΑΣ (Γλαυκιάς, Γλαυκιας)
ΓΛΑΥΚΙΔΗΣ (Γλαυκίδης, Γλαυκιδης)
ΓΛΑΥΚΟΣ (Γλαύκος, Γλαυκος)
ΓΝΗΣΙΠΠΟΣ (Γνήσιππος, Γνησιππος)
ΓΟΡΓΙΑΣ (Γοργίας, Γοργιας)
ΓΟΡΓΟΣ (Γόργος, Γοργος)
ΓΟΡΓΩ (Γόργω, Γοργω)
ΓΡΑΙΚΟΣ (Γραικός, Γραικος)
ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ (Γραμματική, Γραμματικη)
ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ (Γραμμένος, Γραμμενος)
ΓΡΥΛΟΣ (Γρύλος, Γρυλος)
ΓΡΥΝΕΙΟΣ (Γρύνειος, Γρυνειος)
ΓΥΓΗΣ (Γύγης, Γυγης)
ΓΥΗΣ (Γυής, Γυης)
ΓΥΛΙΠΠΟΣ (Γύλιππος, Γυλιππος)
ΓΥΠΑΙΕΥΣ (Γυπαιεύς, Γυπαιευς)
ΔΑΕΙΡΑ (Δαείρα, Δαειρα)
ΔΑΙΔΑΛΟΣ (Δαίδαλος, Δαιδαλος)
ΔΑΜΑΣ (Δάμας, Δαμας)
ΔΑΜΑΣΙΑΣ (Δαμασιάς, Δαμασιας)
ΔΑΜΑΣΚΙΟΣ (Δαμάσκιος, Δαμασκιος)
ΔΑΜΑΣΤΗΣ (Δαμαστής, Δαμαστης)
ΔΑΜΙΣ (Δάμις, Δαμις)
ΔΑΜΟΚΛΗΣ (Δαμόκλης, Δαμοκλης)
ΔΑΜΟΦΙΛΗ (Δαμοφίλη, Δαμοφιλη)
ΔΑΜΟΦΩΝ (Δαμόφων, Δαμοφων)
ΔΑΝΑΟΣ (Δαναός, Δαναος)
ΔΑΡΔΑΝΟΣ (Δάρδανος, Δαρδανος)
ΔΕΙΝΟΚΡΑΤΗΣ (Δεινοκράτης, Δεινοκρατης)
ΔΕΙΝΟΣΤΡΑΤΟΣ (Δεινόστρατος, Δεινοστρατος)
ΔΕΙΝΩ (Δείνω, Δεινω)
ΔΕΙΝΩΝ (Δείνων, Δεινων)
ΔΕΛΦΙΩΝ (Δελφίων, Δελφιων)
ΔΕΞΙΠΠΟΣ (Δέξιππος, Δεξιππος)
ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ (Δευκαλίων, Δευκαλιων)
ΔΗΛΙΟΣ (Δήλιος, Δηλιος)
ΔΗΜΑΡΑΤΟΣ (Δημάρατος, Δημαρατος)
ΔΗΜΟΔΟΚΟΣ (Δημόδοκος, Δημοδοκος)
ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ (Δημοκίδης, Δημοκιδης)
ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ (Δημοκράτης, Δημοκρατης)
ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ (Δημόκριτος, Δημοκριτος)
ΔΗΜΟΦΙΛΗ (Δημοφίλη, Δημοφιλη)
ΔΗΜΟΦΩΝ (Δημόφων, Δημοφων)
ΔΗΜΟΧΑΡΗΣ (Δημοχάρης, Δημοχαρης)
ΔΙΑΓΟΡΑΣ (Διαγόρας, Διαγορας)
ΔΙΑΛΕΧΤΗ (Διαλεχτή, Διαλεκτή, Διαλεχτη, Διαλεκτη)
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ (Διαμαντής, Διαμαντης)
ΔΙΗΑΝΕΙΡΑ (Διηάνειρα, Διηανειρα)
ΔΙΗΔΑΜΕΙΑ (Διηδάμεια, Διηδαμεια)
ΔΙΚΑΙΑ (Δικαία, Δικαια)
ΔΙΚΑΙΑΡΧΟΣ (Δικαίαρχος, Δικαιαρχος)
ΔΙΚΤΥΣ (Δικτύς, Δικτυς)
ΔΙΝΩΝ (Δίνων, Δινων)
ΔΙΟΔΩΡΟΣ (Διόδωρος, Διοδωρος)
ΔΙΟΚΛΗΣ (Διόκλης, Διοκλης)
ΔΙΟΤΙΜΑ (Διοτίμα, Διοτιμα)
ΔΙΟΦΑΝΗ (Διοφάνη, Διοφανη)
ΔΙΟΦΑΝΤΗ (Διοφάντη, Διοφαντη)
ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ (Διόφαντος, Διοφαντος)
ΔΙΟΧΑΝΤΗ (Διοχάντη, Διοχαντη)
ΔΙΦΙΛΗ (Διφίλη, Διφιλη)
ΔΙΦΙΛΟΣ (Δίφιλος, Διφιλος)
ΔΙΩΝ (Δίων, Διων)
ΔΙΩΞΙΠΠΗ (Διωξίππη, Διωξιππη)
ΔΟΥΡΙΣ (Δούρις, Δουρις)
ΔΡΥΑ (Δρύα, Δρυα)
ΔΡΥΚΑΛΟΣ (Δρύκαλος, Δρυκαλος)
ΔΡΥΟΠΗ (Δρυόπη, Δρυοπη)
ΔΥΜΑΣ (Δύμας, Δυμας)
ΔΥΝΑΜΕΝΗ (Δυναμένη, Δυναμενη)
ΔΩΡΟΣ (Δώρος, Δωρος)
ΔΩΤΩ (Δωτώ, Δωτω)
ΕΒΕΛΙΝΑ (Εβελίνα, Εβελύνα, Εβελιν, Εβελυν, Εβελινα, Εβελυνα)
ΕΙΚΟΝΙΑ (Εικονία, Εικονια)
ΕΚΑΒΗ (Εκάβη, Εκαβη)
ΕΚΑΛΗ (Εκάλη, Εκαλη)
ΕΚΑΤΑΙΟΣ (Εκαταίος, Εκαταιος)
ΕΚΑΤΗ (Εκάτη, Εκατη)
ΕΚΤΩΡ (Εκτωρ)
ΕΛΑΤΟΣ (Ελατος)
ΕΛΒΙΡΑ (Ελβίρα, Ελβιρα)
ΕΛΙΔΑ (Ελίδα, Ελιδα)
ΕΛΙΚΗ (Ελίκη, Ελικη)
ΕΛΛΑΝΙΚΟΣ (Ελλάνικος, Ελλανικος)
ΕΛΛΗ (Ελλη, Ελλη)
ΕΛΛΗΝ (Ελλην)
ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ (Εμπεδοκλής, Εμπεδοκλης)
ΕΝΑΡΕΤΗ (Ενάρετη, Εναρετη)
ΕΝΙΠΠΕΥΣ (Ενιππεύς, Ενιππευς)
ΕΝΥΩ (Ενυώ, Ενυω)
ΕΠΑΦΟΣ (Επαφος)
ΕΠΙΓΕΝΗΣ (Επιγένης, Επιγενης)
ΕΠΙΔΙΚΟΣ (Επίδικος, Επιδικος)
ΕΠΙΖΗΛΟΣ (Επίζηλος, Επιζηλος)
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ (Επίκουρος, Επικουρος)
ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ (Επίκτητος, Επικτητος)
ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ (Επιμενίδης, Επιμενιδης)
ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ (Ερατοσθένης, Ερατοσθενης)
ΕΡΓΙΝΟΣ (Εργίνος, Εργίνα, Εργινος, Εργινα)
ΕΡΓΟΤΙΜΟΣ (Εργότιμος, Εργοτιμος)
ΕΡΕΧΘΕΥΣ (Ερεχθεύς, Ερεχθευς)
ΕΡΙΦΥΛΗ (Εριφύλη, Εριφυλη)
ΕΡΜΟΔΩΡΟΣ (Ερμόδωρος, Ερμοδωρος)
ΕΡΡΙΕΤΑ (Εριέτα, Ερριέτα, Ερριέττα, Εριέττα, Εριετα, Ερριετα, Ερριεττα, Εριεττα)
ΕΡΡΙΚΟΣ (Ερρίκος, Ερρικος)
ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ (Ερύμανθος, Ερυμανθος)
ΕΡΥΞΙΑΣ (Ερυξιάς, Ερυξιας)
ΕΡΥΞΙΜΑΧΟΣ (Ερυξίμαχος, Ερυξιμαχος)
ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ (Ερωτόκριτος, Ερωτοκριτος)
ΕΡΩΦΙΛΗ (Ερωφίλη, Ερωφιλη)
ΕΣΤΙΑ (Εστία, Εστια)
ΕΤΟΙΜΟΚΛΗΣ (Ετοιμοκλής, Ετοιμοκλης)
ΕΥΑΓΟΡΑΣ (Ευαγόρας, Ευαγορας)
ΕΥΑΛΙΟΣ (Ευάλιος, Ευαλιος)
ΕΥΓΕΩΝ (Ευγέων, Ευγεων)
ΕΥΓΝΩΣΙΑ (Ευγνωσία, Ευγνωσια)
ΕΥΔΗΜΟΣ (Εύδημος, Ευδημος)
ΕΥΔΟΞΟΣ (Εύδοξος, Ευδοξος)
ΕΥΔΩΡΑ (Ευδώρα, Ευδωρα)
ΕΥΗΝΟΣ (Εύηνος, Ευηνος)
ΕΥΘΥΔΗΜΟΣ (Ευθύδημος, Ευθυδημος)
ΕΥΘΥΚΛΗΣ (Ευθυκλής, Ευθυκλης)
ΕΥΘΥΜΙΔΗΣ (Ευθυμίδης, Ευθυμιδης)
ΕΥΘΥΝΟΥΣ (Ευθύνους, Ευθυνους)
ΕΥΚΛΕΑΣ (Ευκλεάς, Ευκλεας)
ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ (Ευκλείδης, Ευκλειδης)
ΕΥΚΡΑΤΙΔΗΣ (Ευκρατίδης, Ευκρατιδης)
ΕΥΜΑΙΟΣ (Εύμαιος, Ευμαιος)
ΕΥΜΑΧΟΣ (Εύμαχος, Ευμαχος)
ΕΥΜΗΛΟΣ (Εύμηλος, Ευμηλος)
ΕΥΜΟΛΠΗ (Ευμόλπη, Ευμολπη)
ΕΥΜΟΛΠΟΣ (Εύμολπος, Ευμολπος)
ΕΥΝΟΜΟΣ (Εύνομος, Ευνομος)
ΕΥΠΑΛΙΝΟΣ (Ευπάλινος, Ευπαλινος)
ΕΥΠΕΙΘΗΣ (Ευπείθης, Ευπειθης)
ΕΥΠΟΛΕΜΟΣ (Ευπόλεμος, Ευπολεμος)
ΕΥΠΟΛΙΣ (Ευπόλις, Ευπολις)
ΕΥΡΙΑΔΗΣ (Ευριάδης, Ευριαδης)
ΕΥΡΙΔΙΚΗ (Ευριδίκη, Ευρυδίκη, Ευριδικη, Ευρυδικη)
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ (Ευριπίδης, Ευριπιδης)
ΕΥΡΥΑΛΗ (Ευρυάλη, Ευρυαλη)
ΕΥΡΥΑΛΟΣ (Ευρύαλος, Ευρυαλος)
ΕΥΡΥΒΙΑΔΗΣ (Ευρυβιάδης, Ευρυβιαδης)
ΕΥΡΥΔΑΜΑΣ (Ευρυδάμας, Ευρυδαμας)
ΕΥΡΥΚΛΕΙΑ (Ευρύκλεια, Ευρυκλεια)
ΕΥΡΥΛΟΧΟΣ (Ευρύλοχος, Ευρυλοχος)
ΕΥΡΥΝΟΜΗ (Ευρυνόμη, Ευρυνομη)
ΕΥΡΥΣΘΕΥΣ (Ευρυσθεύς, Ευρυσθευς)
ΕΥΡΩΠΗ (Ευρώπη, Ευρωπη)
ΕΥΦΟΡΙΩΝ (Ευφοριών, Ευφοριων)
ΕΥΧΑΡΗΣ (Εύχαρης, Ευχαρης)
ΕΦΙΠΠΟΣ (Εφιππος)
ΕΦΡΟΝΙΟΣ (Εφρόνιος, Εφρονιος)
ΕΧΕΚΡΑΤΗΣ (Εχεκράτης, Εχεκρατης)
ΕΧΙΔΝΑ (Εχιδνα)
ΖΑΓΡΕΥΣ (Ζαγρεύς, Ζαγρευς)
ΖΑΛΕΥΚΟΣ (Ζάλευκος, Ζαλευκος)
ΖΑΜΠΕΤΑΣ (Ζαμπέτας, Ζαμπέτα, Ζαμπετας, Ζαμπετα)
ΖΑΦΕΙΡΙΟΣ (Ζαφείριος, Ζαφείρης, Ζαφειριος, Ζαφειρης)
ΖΑΦΕΙΡΩ (Ζαφείρω, Ζαφειρία, Ζαφειρω, Ζαφειρια)
ΖΕΥΞΙΔΑΜΟΣ (Ζευξίδαμος, Ζευξιδαμος)
ΖΕΥΞΙΠΠΟΣ (Ζεύξιππος, Ζευξιππος)
ΖΕΥΣ (Ζεύς, Ζευς)
ΖΕΦΥΡΟΣ (Ζέφυρος, Ζεφυρος)
ΖΗΘΟΣ (Ζήθος, Ζηθος)
ΖΗΚΟΣ (Ζήκος, Ζηκος)
ΖΗΛΟΣ (Ζήλος, Ζηλος)
ΖΗΝΙΣ (Ζήνις, Ζηνις)
ΖΗΝΟΔΟΤΟΣ (Ζηνόδοτος, Ζηνοδοτος)
ΖΗΝΟΔΩΡΟΣ (Ζηνόδωρος, Ζηνοδωρος)
ΖΗΤΗΣ (Ζήτης, Ζητης)
ΖΩΝΑΙΟΣ (Ζωναίος, Ζωναιος)
ΖΩΟΓΟΝΟΣ (Ζωογόνος, Ζωογονος)
ΖΩΤΙΑΤΗΣ (Ζωτιάτης, Ζωτιατης)
ΗΒΗ (Ηβη)
ΗΓΕΛΟΧΟΣ (Ηγέλοχος, Ηγελοχος)
ΗΓΗΜΩΝ (Ηγήμων, Ηγημων)
ΗΓΗΣΑΝΔΡΟΣ (Ηγήσανδρος, Ηγησανδρος)
ΗΓΗΣΙΑΝΑΞ (Ηγησιάναξ, Ηγησιαναξ)
ΗΓΗΣΙΑΣ (Ηγησίας, Ηγησιας)
ΗΓΗΣΙΠΠΟΣ (Ηγήσιππος, Ηγησιππος)
ΗΓΗΤΩΡ (Ηγήτωρ, Ηγητωρ)
ΗΓΙΑΣ (Ηγίας, Ηγιας)
ΗΔΥΛΗ (Ηδύλη, Ηδυλη)
ΗΕΤΙΩΝ (Ηετίων, Ηετιων)
ΗΛΕΚΤΡΑ (Ηλέκτρα, Ηλεκτρα)
ΗΛΕΚΤΡΙΩΝ (Ηλεκτρίων, Ηλεκτριων)
ΗΛΙΟΣ (Ηλιος)
ΗΝΙΟΧΟΣ (Ηνίοχος, Ηνιοχος)
ΗΠΙΟΝΗ (Ηπιόνη, Ηπιονη)
ΗΡΑ (Ηρα)
ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ (Ηρακλείδης, Ηρακλειδης)
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ (Ηράκλειτος, Ηρακλειτος)
ΗΡΕΑΣ (Ηρέας, Ηρεας)
ΗΡΙΓΟΝΗ (Ηριγόνη, Ηριγονη)
ΗΡΙΛΛΟΣ (Ηριλλος)
ΗΡΙΝΝΑ (Ηρίννα, Ηριννα)
ΗΡΟΔΟΤΟΣ (Ηρόδοτος, Ηροδοτος)
ΗΡΟΔΩΡΟΣ (Ηρόδωρος, Ηροδωρος)
ΗΡΟΦΙΛΗ (Ηροφίλη, Ηροφιλη)
ΗΡΟΦΙΛΟΣ (Ηρόφιλος, Ηροφιλος)
ΗΣΙΟΔΟΣ (Ησίοδος, Ησιοδος)
ΗΣΙΟΝΗ (Ησιόνη, Ησιονη)
ΗΦΑΙΣΤΟΣ (Ηφαιστος)
ΗΧΩ (Ηχώ, Ηχω)
ΗΩ (Ηώ, Ηω)
ΘΑΛΗΤΑΣ (Θάλητας, Θαλητας)
ΘΑΜΥΡΙΣ (Θαμυρίς, Θαμυρις)
ΘΑΡΥΠΟΣ (Θάρυπος, Θαρυπος)
ΘΕΛΜΑ (Θέλμα, Θέλημα, Θελμα, Θελημα)
ΘΕΛΞΙΩΠΗ (Θελξιώπη, Θελξιωπη)
ΘΕΜΙΣ (Θέμις, Θεμις)
ΘΕΟΔΗΓΙΟΣ (Θεοδήγιος, Θεοδηγιος)
ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ (Θεόκριτος, Θεοκριτος)
ΘΕΟΞΕΝΙΟΣ (Θεοξένιος, Θεοξενιος)
ΘΕΟΦΡΟΝΙΑ (Θεοφρονία, Θεοφρονια)
ΘΕΡΣΙΠΠΟΣ (Θέρσιππος, Θερσιππος)
ΘΕΡΣΙΤΗΣ (Θερσίτης, Θερσιτης)
ΘΕΣΙΟΣ (Θέσιος, Θεσιος)
ΘΕΣΠΙΣ (Θέσπις, Θεσπις)
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Θεσσαλονίκη, Θεσσαλονικη)
ΘΕΤΙΣ (Θέτις, Θετις)
ΘΕΥΔΙΟΣ (Θεύδιος, Θευδιος)
ΘΕΩΝ (Θέων, Θεων)
ΘΗΒΑΪΣ (Θηβαϊς, Θηβαίς, Θηβαις)
ΘΗΡΙΑΜΕΝΗΣ (Θηριαμένης, Θηριαμενης)
ΘΟΗ (Θόη, Θοη)
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ (Θουκυδίδης, Θουκιδίδης, Θουκυδιδης, Θουκιδιδης)
ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ (Θρασύβουλος, Θρασυβουλος)
ΘΡΑΣΥΛΛΟΣ (Θρασύλλος, Θρασυλλος)
ΘΡΑΣΥΜΑΧΟΣ (Θρασύμαχος, Θρασυμαχος)
ΘΥΕΣΤΗΣ (Θυέστης, Θυεστης)
ΘΥΙΑ (Θυία, Θυια)
ΘΥΜΟΧΑΡΗΣ (Θυμοχάρης, Θυμοχαρης)
ΘΥΩΝΗ (Θυώνη, Θυωνη)
ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ (Ιάμβλιχος, Ιαμβλιχος)
ΙΑΜΟΣ (Ιαμος)
ΙΑΠΕΤΟΣ (Ιάπετος, Ιαπετος)
ΙΑΣΙΩΝ (Ιασίων, Ιασιων)
ΙΑΣΩ (Ιασώ, Ιασω)
ΙΒΥΚΟΣ (Ιβυκος)
ΙΔΑΙΑ (Ιδαία, Ιδαια)
ΙΔΑΙΟΣ (Ιδαίος, Ιδαιος)
ΙΔΟΜΕΝΕΥΣ (Ιδομενεύς, Ιδομενευς)
ΙΕΡΟΚΛΗΣ (Ιεροκλής, Ιεροκλης)
ΙΘΑΚΟΣ (Ιθακος)
ΙΘΥΚΛΗΣ (Ιθυκλής, Ιθυκλης)
ΙΚΑΡΙΟΣ (Ικάριος, Ικαριος)
ΙΚΕΛΙΔΑΣ (Ικέλιδας, Ικελιδας)
ΙΚΕΤΑΣ (Ικέτας, Ικετας)
ΙΚΤΙΝΟΣ (Ικτίνος, Ικτινος)
ΙΛΙΑΣ (Ιλιάς, Ιλιάδα, Ιλιας, Ιλιαδα)
ΙΛΙΟΝΗ (Ιλιόνη, Ιλιονη)
ΙΛΛΟΣ (Ιλλος)
ΙΜΒΡΙΟΣ (Ιμβριος)
ΙΝΑΧΟΣ (Ιναχος)
ΙΝΩ (Ινώ, Ινω)
ΙΞΙΟΝΗ (Ιξιόνη, Ιξιονη)
ΙΞΙΩΝ (Ιξίων, Ιξιων)
ΙΟΒΑΤΗΣ (Ιοβάτης, Ιοβατης)
ΙΟΚΑΣΤΗ (Ιοκάστη, Ιοκαστη)
ΙΟΛΗ (Ιόλη, Ιολη)
ΙΟΛΛΑΣ (Ιόλλας, Ιολλας)
ΙΟΝΗ (Ιόνη, Ιονη)
ΙΠΠΑΡΧΟΣ (Ιππαρχος)
ΙΠΠΗ (Ιππη)
ΙΠΠΙΑΣ (Ιππίας, Ιππιας)
ΙΠΠΟΔΑΜΕΙΑ (Ιπποδάμεια, Ιπποδαμεια)
ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ (Ιπποκράτης, Ιπποκρατης)
ΙΠΠΟΣΘΕΝΗΣ (Ιπποσθένης, Ιπποσθενης)
ΙΠΠΩΝ (Ιππων)
ΙΣΑΒΕΛΛΑ (Ισαμπέλλα, Ιζαμπέλλα, Ισαβέλλα, Ισαμπελλα, Ιζαμπελλα, Ισαβελλα)
ΙΣΑΙΟΣ (Ισαίος, Ισαιος)
ΙΣΑΝΔΡΟΣ (Ισανδρος)
ΙΣΘΜΙΟΝΙΚΗΣ (Ισθμιονίκης, Ισθμιονικης)
ΙΣΤΡΟΣ (Ιστρος)
ΙΤΗ (Ιτη)
ΙΤΥΣ (Ιτυς)
ΙΦΙΚΡΑΤΕΙΑ (Ιφικράτεια, Ιφικρατεια)
ΙΦΙΚΡΑΤΗΣ (Ιφικράτης, Ιφικρατης)
ΙΦΙΤΟΣ (Ιφιτος)
ΙΩ (Ιώ, Ιω)
ΙΩΛΚΙΟΣ (Ιώλκιος, Ιωλκιος)
ΚΑΔΙΑΝΗ (Καδιανή, Κάντιω, Καδιανη, Καντιω)
ΚΑΔΜΟΣ (Κάδμος, Καδμος)
ΚΑΛΑΜΙΣ (Καλαμίς, Καλαμις)
ΚΑΛΑΣ (Κάλας, Καλας)
Καλλιάνθη, Καλλιανθη
ΚΑΛΛΙΑΣ (Καλλίας, Καλλιας)
ΚΑΛΛΙΔΙΚΗ (Καλλιδίκη, Καλλιδικη)
ΚΑΛΛΙΚΛΗΣ (Καλλικλής, Καλλικλης)
ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ (Καλλικράτης, Καλλικρατης)
ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ (Καλλίμαχος, Καλλιμαχος)
ΚΑΛΛΙΜΕΔΩΝ (Καλλιμέδων, Καλλιμεδων)
ΚΑΛΛΙΝΟΣ (Καλλίνος, Καλλινος)
ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ (Καλλιπάτειρα, Καλλιπατειρα)
ΚΑΛΛΙΠΠΟΣ (Καλλίππος, Καλλιππος)
ΚΑΛΛΙΣΤΩ (Καλλιστώ, Καλλιστω)
ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ (Καλομοίρα, Καλομοιρα)
ΚΑΛΥΨΩ (Καλυψώ, Καλυψω)
ΚΑΝΕΛΛΑ (Κανέλλα, Κανέλα, Κανέλος, Κανέλλης, Νέλλη, Νέλη, Κανελλα, Κανελα, Κανελος, Κανελλης, Νελλη, Νελη)
ΚΑΡΑΝΟΣ (Καρανός, Καρανος)
ΚΑΡΝΕΑΔΗΣ (Καρνεάδης, Καρνεαδης)
ΚΑΡΟΛΟΣ (Κάρολος, Τσάρλς, Τσάρλυ, Κάρολ, Καρολίνα, Καρολος, Τσαρλς, Τσαρλυ, Καρολ, Καρολινα)
ΚΑΡΠΩ (Κάρπω, Καρπω)
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ (Κασσάνδρα, Κασσανδρα)
ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ (Κάσσανδρος, Κασσανδρος)
ΚΕΚΡΩΨ (Κέκρωψ, Κεκρωψ)
ΚΕΛΕΟΣ (Κέλεος, Κελεος)
ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ (Κένταυρος, Κενταυρος)
ΚΗΦΕΥΣ (Κηφεύς, Κηφευς)
ΚΗΦΙΣΟΔΩΡΟΣ (Κηφισόδωρος, Κηφισοδωρος)
ΚΙΜΩΝ (Κίμων, Κιμων)
ΚΙΝΗΣΙΑΣ (Κινησίας, Κινησιας)
ΚΙΝΥΡΑ (Κινύρα, Κινυρα)
ΚΙΝΥΡΙΣ (Κινυρίς, Κινυρις)
ΚΙΡΚΗ (Κίρκη, Κιρκη)
ΚΙΣΙΟΣ (Κίσιος, Κισιος)
ΚΛΕΑΝΘΗΣ (Κλεάνθης, Κλεανθης)
ΚΛΕΑΡΕΤΗ (Κλεαρέτη, Κλεάρετη, Κλεαρετη)
ΚΛΕΑΡΧΟΣ (Κλέαρχος, Κλεαρχος)
ΚΛΕΙΝΙΟΣ (Κλείνιος, Κλεινιος)
ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ (Κλεισθένης, Κλεισθενης)
ΚΛΕΙΤΟΣ (Κλείτος, Κλειτος)
ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ (Κλεόβουλος, Κλεοβουλος)
ΚΛΕΟΔΑΙΟΣ (Κλεοδαίος, Κλεοδαιος)
ΚΛΕΟΔΑΜΟΣ (Κλεόδαμος, Κλεοδαμος)
ΚΛΕΟΜΕΝΗΣ (Κλεομένης, Κλεομενης)
ΚΛΕΟΜΗΔΗΣ (Κλεομήδης, Κλεομηδης)
ΚΛΕΩΝ (Κλέων, Κλεων)
ΚΛΙΤΙΑΣ (Κλιτίας, Κλιτιας)
ΚΛΥΜΕΝΗ (Κλυμένη, Κλυμενη)
ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ (Κλυταιμνήστρα, Κλυταιμνηστρα)
ΚΛΥΤΙΔΗΣ (Κλυτίδης, Κλυτιδης)
ΚΛΥΤΟΣ (Κλύτος, Κλυτος)
ΚΛΩΘΩ (Κλώθω, Κλωθω)
ΚΝΗΜΟΣ (Κνήμος, Κνημος)
ΚΟΙΝΟΣ (Κοίνος, Κοινος)
ΚΟΜΝΗΝΟΣ (Κομνηνός, Κομνηνος)
ΚΟΝΔΥΛΕΝΙΑ (Κονδυλένια, Κονδυλία, Κοντυλιά, Κονδυλενια, Κονδυλια, Κοντυλια)
ΚΟΡΕΝΝΑ (Κορέννα, Κορεννα)
ΚΟΡΤΕΣΣΑ (Κορτέσσα, Τέσσα, Κορτέσα, Τέσα, Κορτέσσης, Κορτέσης)
ΚΟΡΥΔΩΝ (Κορυδών, Κορυδων)
ΚΟΥΡΟΣ (Κούρος, Κουρος)
ΚΡΑΝΑΟΣ (Κραναός, Κραναος)
ΚΡΑΤΗΣ (Κρατής, Κρατης)
ΚΡΑΤΙΝΟΣ (Κρατίνος, Κρατινος)
ΚΡΑΤΥΛΟΣ (Κρατύλος, Κρατυλος)
ΚΡΕΩΝ (Κρέων, Κρεων)
ΚΡΙΤΙΑΣ (Κριτίας, Κριτιας)
ΚΡΙΤΟΔΗΜΟΣ (Κριτόδημος, Κριτοδημος)
ΚΡΙΤΟΛΑΟΣ (Κριτόλαος, Κριτολαος)
ΚΡΙΤΩΝ (Κρίτων, Κρίτωνας, Κριτων, Κριτωνας)
ΚΤΗΣΙΑΣ (Κτησίας, Κτησιας)
ΚΤΗΣΙΒΙΟΣ (Κτησίβιος, Κτησιβιος)
ΚΥΒΕΛΗ (Κυβέλη, Κυβελη)
ΚΥΔΙΑΣ (Κυδιάς, Κυδιας)
ΚΥΔΩΝ (Κύδων, Κυδων)
ΚΥΜΟΘΟΗ (Κυμοθόη, Κυμοθοη)
ΚΥΨΕΛΟΣ (Κύψελος, Κυψελος)
ΛΑΕΡΤΗΣ (Λαέρτης, Λαερτης)
ΛΑΪΟΣ (Λάϊος, Λάιος, Λαιος)
ΛΑΚΥΔΗΣ (Λακύδης, Λακυδης)
ΛΑΚΩΝ (Λάκων, Λακων)
ΛΑΜΑΧΟΣ (Λάμαχος, Λαμαχος)
ΛΑΜΠΕΤΙΑ (Λαμπέτια, Λαμπετια)
ΛΑΜΠΡΟΚΛΗΣ (Λαμπροκλής, Λαμπροκλης)
ΛΑΜΠΩΝ (Λάμπων, Λαμπων)
ΛΑΟΔΑΜΑΣ (Λαοδάμας, Λαοδαμας)
ΛΑΟΔΑΜΕΙΑ (Λαοδάμεια, Λαοδαμεια)
ΛΑΟΔΙΚΗ (Λαοδίκη, Λαοδικη)
ΛΑΟΘΟΗ (Λαοθόη, Λαοθοη)
ΛΑΟΦΙΛΟΣ (Λαόφιλος, Λαοφιλος)
ΛΑΣΚΑΡΗΣ (Λάσκαρης, Λασκαρης)
ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ (Λασκαρίνα, Λασκαρινα)
ΛΑΣΟΣ (Λάσος, Λασος)
ΛΑΧΑΡΗΣ (Λαχαρής, Λαχαρης)
ΛΑΧΕΣΙΣ (Λάχεσις, Λαχεσις)
ΛΑΧΗΣ (Λάχης, Λαχης)
ΛΕΜΟΝΙΑ (Λεμονιά, Λεμονια)
ΛΕΟΝΤΕΥΣ (Λεοντεύς, Λεοντευς)
ΛΕΥΚΑΤΗ (Λευκάτη, Λευκατη)
ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ (Λεύκιππος, Λευκιππος)
ΛΕΥΚΩΝ (Λεύκων, Λευκων)
ΛΕΩΔΑΜΑΣ (Λεωδάμας, Λεωδαμας)
ΛΕΩΚΡΑΤΗΣ (Λεωκράτης, Λεωκρατης)
ΛΕΩΣΘΕΝΗΣ (Λεωσθένης, Λεωσθενης)
ΛΕΩΧΑΡΗΣ (Λεωχάρης, Λεωχαρης)
ΛΗΤΩ (Λητώ, Λητω)
ΛΟΙΔΑ (Λοίδα, Λωίδα, Λόις, Λοιδα, Λωιδα, Λοις)
ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ (Λορέντζος, Λορεντζος)
ΛΟΥΚΡΗΤΙΑ (Λουκρητία, Λουκρητια)
ΛΥΓΕΡΗ (Λυγερή, Λυγερός, Λυγερη, Λυγερος)
ΛΥΚΑΙΟΣ (Λυκαίος, Λυκαιος)
ΛΥΚΑΟΝΑΣ (Λυκάονας, Λυκαονας)
ΛΥΚΕΑΣ (Λυκέας, Λυκεας)
ΛΥΚΙΣ (Λυκίς, Λυκις)
ΛΥΚΟΜΗΔΗΣ (Λυκομήδης, Λυκομηδης)
ΛΥΚΟΣ (Λύκος, Λυκος)
ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ (Λυκούργος, Λυκουργος)
ΛΥΚΟΦΡΩΝ (Λυκόφρων, Λυκοφρων)
ΛΥΚΩΝ (Λύκων, Λυκων)
ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ (Λύσανδρος, Λυσανδρος)
ΛΥΣΙΑΣ (Λυσίας, Λυσιας)
ΛΥΣΙΚΡΑΤΗ (Λυσικράτη, Λυσικρατη)
ΛΥΣΙΜΑΧΗ (Λυσιμάχη, Λυσιμαχη)
ΛΥΣΙΠΠΟΣ (Λύσιππος, Λυσιππος)
ΛΥΣΙΣ (Λυσίς, Λυσις)
ΜΑΙΑΣ (Μαίας, Μαιας)
ΜΑΚΑΡ (Μάκαρ, Μακαρ)
ΜΑΝΘΟΣ (Μάνθος, Μάνθα, Μανθος, Μανθα)
ΜΑΝΤΙΑΣ (Μαντίας, Μαντιας)
ΜΑΝΤΙΟΣ (Μάντιος, Μαντιος)
ΜΑΡΙΛΙΑ (Μαρίλια, Μαριλία, Μαρήλια, Μαρηλία, Μαριλια, Μαριλια, Μαρηλια, Μαρηλια)
ΜΑΡΟΥΛΑ (Μαρούλα, Μαρουλα)
ΜΑΡΣΥΑΣ (Μαρσύας, Μαρσυας)
ΜΕΓΑΚΛΗΣ (Μεγακλής, Μεγακλης)
ΜΕΓΑΛΟΣΤΡΑΤΗ (Μεγαλοστράτη, Μεγαλοστρατη)
ΜΕΓΑΡΗ (Μεγάρη, Μεγαρη)
ΜΕΓΑΣ (Μέγας, Μεγας)
ΜΕΓΑΣΘΕΝΗΣ (Μεγασθένης, Μεγασθενης)
ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ (Μεγιστίας, Μεγιστιας)
ΜΕΛΑΜΠΟΥΣ (Μέλαμπους, Μελαμπους)
ΜΕΛΑΝΘΙΟΣ (Μελάνθιος, Μελανθιος)
ΜΕΛΑΝΘΩ (Μελανθώ, Μελανθω)
ΜΕΛΑΝΙΠΠΙΔΗΣ (Μελανιππίδης, Μελανιππιδης)
ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ (Μελέαγρος, Μελεαγρος)
ΜΕΛΗΣΙΑΣ (Μελησίας, Μελησιας)
ΜΕΛΙΚΕΡΤΗ (Μελικέρτη, Μελικερτη)
ΜΕΛΙΣΣΟΣ (Μέλισσος, Μελισσος)
ΜΕΜΟΣ (Μέμος, Μέμα, Μεχμέτ, Μεμος, Μεμα, Μεχμετ)
ΜΕΝΕΔΗΜΟΣ (Μενέδημος, Μενεδημος)
ΜΕΝΕΚΑΛΟΣ (Μενέκαλος, Μενεκαλος)
ΜΕΝΕΚΛΗΣ (Μένεκλης, Μενεκλης)
ΜΕΝΕΚΡΑΤΗΣ (Μενεκράτης, Μενεκρατης)
ΜΕΝΙΠΠΟΣ (Μένιππος, Μενιππος)
ΜΕΝΤΩΡ (Μέντωρ, Μεντωρ)
ΜΕΝΩΝ (Μένων, Μενων)
ΜΕΣΙΝΙΔΗΣ (Μεσινίδης, Μεσινιδης)
ΜΕΤΩΝ (Μέτων, Μετων)
ΜΗΔΕΙΑ (Μήδεια, Μηδεια)
ΜΗΔΕΟΣ (Μήδεος, Μηδεος)
ΜΗΡΙΟΝΗ (Μηριόνη, Μηριονη)
ΜΗΤΙΣ (Μήτις, Μητις)
ΜΗΤΡΟΔΩΡΟΣ (Μητρόδωρος, Μητροδωρος)
ΜΗΤΡΟΚΛΗΣ (Μητροκλής, Μητροκλης)
ΜΗΤΩΝ (Μήτων, Μητων)
ΜΙΑΟΥΛΗΣ (Μιαούλης, Μιαουλης)
ΜΙΚΩΝ (Μίκων, Μικων)
ΜΙΜΝΕΡΜΟΣ (Μίμνερμος, Μιμνερμος)
ΜΙΡΑΝΤΑ (Μιράντα, Μιραντα)
ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ (Μνημοσύνη, Μνημοσυνη)
ΜΝΗΣΙΚΛΗΣ (Μνησικλής, Μνησικλης)
ΜΟΡΦΕΑΣ (Μορφέας, Μορφεας)
ΜΟΣΧΙΝΑ (Μοσχίνα, Μοσχινα)
ΜΟΥΣΑΙΟΣ (Μουσαίος, Μουσαιος)
ΜΥΚΗΝΗ (Μυκήνη, Μυκηνη)
ΜΥΛΛΙΑΣ (Μυλλίας, Μυλλιας)
ΜΥΝΗΣ (Μύνης, Μυνης)
ΜΥΡΙΝΗ (Μυρίνη, Μυρινη)
ΜΥΡΜΗΞ (Μύρμηξ, Μυρμηξ)
ΜΥΡΝΑ (Μύρνα, Μυρνα)
ΜΥΡΤΙΛΟΣ (Μυρτίλος, Μυρτιλος)
ΜΥΡΤΙΣ (Μύρτις, Μυρτις)
ΜΥΡΩΝΙΔΗΣ (Μυρωνίδης, Μυρωνιδης)
ΝΑΪΡΧΟΣ (Νάϊρχος, Ναιρχος)
ΝΑΠΟΛΕΩΝ (Ναπολέων, Λέων, Λεό, Ναπολεων, Λεων, Λεο)
ΝΑΥΚΛΕΙΔΗΣ (Ναυκλείδης, Ναυκλειδης)
ΝΑΥΜΑΧΙΟΣ (Ναυμάχιος, Ναυμαχιος)
ΝΑΥΠΛΙΟΣ (Ναύπλιος, Ναυπλιος)
ΝΑΥΣΙΘΟΗ (Ναυσιθόη, Ναυσιθοη)
ΝΑΥΣΙΚΑ (Ναυσικά, Ναυσικα)
ΝΑΥΣΙΚΡΑΤΗΣ (Ναυσικράτης, Ναυσικρατης)
ΝΑΥΣΙΜΑΧΟΣ (Ναυσίμαχος, Ναυσιμαχος)
ΝΑΥΣΙΝΙΚΟΣ (Ναυσίνικος, Ναυσινικος)
ΝΕΔΩΝ (Νέδων, Νεδων)
ΝΕΙΟΚΛΗΣ (Νειοκλής, Νειοκλης)
ΝΕΚΛΕΡΗ (Νέκλερη, Νεκλερη)
ΝΕΜΕΣΗ (Νέμεση, Νεμεση)
ΝΕΟΚΛΗΣ (Νεοκλής, Νεοκλης)
ΝΕΟΚΡΙΤΟΣ (Νεόκριτος, Νεοκριτος)
ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ (Νεοπτόλεμος, Νεοπτολεμος)
ΝΕΟΡΟΣ (Νέορος, Νεορος)
ΝΕΣΣΟΣ (Νέσσος, Νεσσος)
ΝΗΙΣ (Νηίς, Νηις)
ΝΗΡΕΥΣ (Νηρεύς, Νηρέας, Νηρευς, Νηρεας)
ΝΗΡΙΤΗ (Νηρίτη, Νηριτη)
ΝΗΡΙΤΟΣ (Νήριτος, Νηριτος)
ΝΗΣΑΙΗ (Νησαίη, Νησαιη)
ΝΗΣΩ (Νήσω, Νησω)
ΝΗΦΑΙΗ (Νηφαίη, Νηφαιη)
ΝΙΚΑΓΟΡΑΣ (Νικαγόρας, Νικαγορας)
ΝΙΚΑΡΕΤΗ (Νικαρέτη, Νικαρετη)
ΝΙΚΙΑΣ (Νικίας, Νικιας)
ΝΙΚΟΔΩΡΟΣ (Νικόδωρος, Νικοδωρος)
ΝΙΚΟΚΛΗΣ (Νικοκλής, Νικοκλης)
ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ (Νικόμαχος, Νικομαχος)
ΝΙΚΟΜΗΔΗΣ (Νικομήδης, Νικομηδης)
ΝΙΚΟΣΘΕΝΗΣ (Νικοσθένης, Νικοσθενης)
ΝΙΟΒΗ (Νιόβη, Νιοβη)
ΝΙΣΑΙΟΣ (Νισαίος, Νισαιος)
ΝΙΣΟΣ (Νίσος, Νισος)
ΝΟΗΜΩΝ (Νοήμων, Νοημων)
ΝΟΜΙΚΟΣ (Νομικός, Νομική, Νομικος, Νομικη)
ΝΟΜΙΟΣ (Νόμιος, Νομιος)
ΞΕΝΑΡΧΟΣ (Ξέναρχος, Ξεναρχος)
ΞΕΝΙΔΗΣ (Ξενίδης, Ξενιδης)
ΞΕΝΟΔΑΜΟΣ (Ξενόδαμος, Ξενοδαμος)
ΞΕΝΟΔΙΚΗ (Ξενοδίκη, Ξενοδικη)
ΞΕΝΟΚΛΕΙΑ (Ξενόκλεια, Ξενοκλεια)
ΞΕΝΟΚΛΗΣ (Ξενοκλής, Ξενοκλης)
ΞΕΝΟΚΡΑΤΗΣ (Ξενοκράτης, Ξενοκρατης)
ΞΕΝΟΚΡΙΤΟΣ (Ξενόκριτος, Ξενοκριτος)
ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ (Ξενοφάνης, Ξενοφανης)
ΞΕΝΟΦΙΛΟΣ (Ξενόφιλος, Ξενοφιλος)
ΞΕΝΩΝ (Ξένων, Ξενων)
ΞΟΥΘΟΣ (Ξούθος, Ξουθος)
ΞΥΝΟΦΡΩΝ (Ξυνόφρων, Ξυνοφρων)
ΟΔΙΟΣ (Οδιος)
ΟΔΥΣΣΕΥΣ (Οδυσσεύς, Οδυσσέας, Οδύσσεια, Οδυσσευς, Οδυσσεας, Οδυσσεια)
ΟΘΩΝ (Οθων, Οθωνας)
ΟΙΑΓΡΟΣ (Οίαγρος, Οιαγρος)
ΟΙΔΙΠΟΥΣ (Οιδίπους, Οιδιπους)
ΟΙΝΕΥΣ (Οινεύς, Οινευς)
ΟΙΝΟΜΑΧΟΣ (Οινομάχος, Οινομαχος)
ΟΙΝΟΠΙΔΗΣ (Οινοπίδης, Οινοπιδης)
ΟΙΝΟΠΙΩΝ (Οινοπίων, Οινοπιων)
ΟΙΣΤΡΟΣ (Οίστρος, Οιστρος)
ΟΛΥΜΠΟΣ (Ολυμπος)
ΟΛΥΝΘΙΟΣ (Ολύνθιος, Ολυνθιος)
ΟΝΑΣΙΑΣ (Ονασιάς, Ονασιας)
ΟΝΕΙΡΟΣ (Ονειρος)
ΟΝΗΣΙΛΟΣ (Ονήσιλος, Ονησιλος)
ΟΝΗΤΩΡ (Ονήτωρ, Ονητωρ)
ΟΝΟΜΑΚΛΗΣ (Ονομακλής, Ονομακλης)
ΟΠΙΤΗΣ (Οπίτης, Οπιτης)
ΟΡΘΑΙΟΣ (Ορθαίος, Ορθαιος)
ΟΡΜΕΝΟΣ (Ορμένος, Ορμενος)
ΟΡΟΙΔΟΣ (Οροίδος, Οροιδος)
ΟΡΤΙΛΟΧΟΣ (Ορτίλοχος, Ορτιλοχος)
ΟΡΦΕΥΣ (Ορφεύς, Ορφέας, Ορφευς, Ορφεας)
ΟΦΕΛΕΣΤΗΣ (Οφελεστής, Οφελεστης)
ΟΦΕΛΤΗΣ (Οφέλτης, Οφελτης)
ΟΨΙΜΟΣ (Οψιμος)
ΠΑΓΩΝΑ (Παγώνα, Παγόνα, Παγούνω, Παγωνα, Παγονα, Παγουνω)
ΠΑΙΩΝΕΙΟΣ (Παιώνειος, Παιωνειος)
ΠΑΛΑΙΜΩΝ (Παλαίμων, Παλαιμων)
ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ (Παλαιολόγος, Παλαιολογος)
ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ (Παλαμήδης, Παλαμηδης)
ΠΑΛΛΑΣ (Πάλλας, Παλλας)
ΠΑΝ (Πάν, Πάννας, Πάνας, Παν, Παννας, Πανας)
ΠΑΝΔΑΡΟΣ (Πάνδαρος, Πανδαρος)
ΠΑΝΔΙΩΝ (Πανδίων, Πανδιων)
ΠΑΝΔΡΟΣΟΣ (Πάνδροσος, Πανδροσος)
ΠΑΝΔΩΡΟΣ (Πάνδωρος, Πανδωρος)
ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ (Πανσέληνος, Πανσεληνος)
ΠΑΝΤΑΖΗΣ (Πανταζής, Πανταζης)
ΠΑΝΩΡΑΙΑ (Πανωραία, Πανωραια)
ΠΑΠΠΟΣ (Πάππος, Παππος)
ΠΑΡΙΣ (Πάρις, Πάρης, Παρις, Παρης)
ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ (Παρμενίδης, Παρμενιδης)
ΠΑΡΣΕΝΙΑ (Παρσενία, Παρσενια)
ΠΑΣΙΘΕΑ (Πασιθέα, Πασιθεα)
ΠΑΣΙΦΑΗ (Πασιφάη, Πασιφαη)
ΠΑΤΡΟΚΛΗΣ (Πατροκλής, Πατροκλης)
ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ (Παυσανίας, Παυσανιας)
ΠΕΙΘΕΑΣ (Πειθέας, Πειθεας)
ΠΕΙΘΩ (Πειθώ, Πειθω)
ΠΕΙΣΑΝΔΡΟΣ (Πείσανδρος, Πεισανδρος)
ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ (Πεισίστρατος, Πεισιστρατος)
ΠΕΛΑΣΓΟΣ (Πελασγός, Πελασγος)
ΠΕΛΙΑΣ (Πελίας, Πελιας)
ΠΕΛΟΨ (Πέλοψ, Πέλοπας, Πελοψ, Πελοπας)
ΠΕΝΘΕΑΣ (Πενθέας, Πενθεας)
ΠΕΡΔΙΚΑΣ (Περδίκας, Περδικας)
ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ (Περίανδρος, Περιανδρος)
ΠΕΡΣΑΙΟΣ (Περσαίος, Περσαιος)
ΠΕΡΣΕΥΣ (Περσεύς, Περσέας, Περσευς, Περσεας)
ΠΗΡΩ (Πήρω, Πηρω)
ΠΙΓΡΗΣ (Πίγρης, Πιγρης)
ΠΙΤΘΕΥΣ (Πιτθεύς, Πιτθέας, Πιτθευς, Πιτθεας)
ΠΙΤΤΑΚΟΣ (Πιττακός, Πιττακος)
ΠΛΑΝΗΤΙΑΔΗΣ (Πλανητιάδης, Πλανητιαδης)
ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ (Πλειστονίκης, Πλειστονικης)
ΠΛΕΙΩΝΗ (Πλειώνη, Πλειωνη)
ΠΛΗΘΩΝ (Πλήθων, Πληθων)
ΠΛΩΤΩ (Πλωτώ, Πλωτω)
ΠΟΘΗΤΟΣ (Ποθητός, Ποθητή, Ποθητος, Ποθητη)
ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ (Πολέμαρχος, Πολεμαρχος)
ΠΟΛΥΓΝΩΤΗΣ (Πολυγνώτης, Πολυγνωτης)
ΠΟΛΥΔΑΜΑΣ (Πολυδάμας, Πολυδαμας)
ΠΟΛΥΔΑΜΝΕΙΑ (Πολυδάμνεια, Πολυδαμνεια)
ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ (Πολυδεύκης, Πολυδευκης)
ΠΟΛΥΔΩΡΗ (Πολυδώρη, Πολυδωρη)
ΠΟΛΥΚΑΣΤΗ (Πολυκάστη, Πολυκαστη)
ΠΟΛΥΚΛΕΙΤΟΣ (Πολύκλειτος, Πολυκλειτος)
ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ (Πολυκράτης, Πολυκρατης)
ΠΟΛΥΜΕΡΟΣ (Πολύμερος, Πολυμερος)
ΠΟΛΥΜΗΔΗΣ (Πολυμήδης, Πολυμηδης)
ΠΟΛΥΝΟΗ (Πολυνόη, Πολυνοη)
ΠΟΣΕΙΔΩΝ (Ποσειδών, Ποσειδων)
ΠΡΑΞΙΘΕΑ (Πραξιθέα, Πραξιθεα)
ΠΡΑΞΙΤΕΛΗΣ (Πραξιτέλης, Πραξιτελης)
ΠΡΙΑΜΟΣ (Πρίαμος, Πριαμος)
ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ (Πρωταγόρας, Πρωταγορας)
ΠΡΩΤΕΥΣ (Πρωτεύς, Πρωτέας, Πρωτευς, Πρωτεας)
ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΙΑ (Πρωτογένεια, Πρωτογενεια)
ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ (Πρωτογένης, Πρωτογενης)
ΠΡΩΤΩ (Πρώτω, Πρωτω)
ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ (Πτολεμαίος, Πτολεμαιος)
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ (Πυθαγόρας, Πυθαγορας)
ΠΥΘΕΥΣ (Πυθεύς, Πυθευς)
ΠΥΘΩΝ (Πύθων, Πυθων)
ΠΥΡΡΑ (Πύρρα, Πυρρα)
ΠΥΡΡΑΝΘΟΣ (Πύρρανθος, Πυρρανθος)
ΠΥΡΡΙΑΣ (Πυρρίας, Πυρριας)
ΠΥΡΡΙΜΑΧΟΣ (Πυρρίμαχος, Πυρριμαχος)
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ (Ραδάμανθυς, Ραδαμανθυς)
ΡΑΜΦΙΑΣ (Ραμφίας, Ραμφιας)
ΡΕΑ (Ρέα, Ρεα)
ΡΕΙΣΗΣ (Ρείσης, Ρεισης)
ΡΗΓΑΣ (Ρήγας, Ρηγας)
ΡΗΓΙΛΛΑ (Ρηγίλλα, Ρηγιλλα)
ΡΗΝΗ (Ρήνη, Ρηνη)
ΡΗΣΟΣ (Ρήσος, Ρησος)
ΡΗΤΟΡΙΟΣ (Ρητόριος, Ρητοριος)
ΡΙΑΝΟΣ (Ριανός, Ριανος)
ΡΙΖΟΣ (Ρίζος, Ριζος)
ΡΙΝΩΝ (Ρίνων, Ρινων)
ΡΙΧΑΡΔΟΣ (Ριχάρδος, Ριχαρδος)
ΡΟΒΕΡΤΟΣ (Ροβέρτος, Ροβερτος)
ΡΟΔΕΙΑ (Ροδεία, Ροδεια)
ΡΟΔΕΙΑΣ (Ροδειάς, Ροδειας)
ΡΟΔΟΛΦΟΣ (Ροδόλφος, Ροδολφος)
ΡΟΔΟΣ (Ρόδος, Ροδος)
ΡΟΔΟΧΡΟΥΣ (Ροδόχρους, Ροδοχρους)
ΡΟΙΚΟΣ (Ροικός, Ροικος)
ΡΟΛΑΝΔΗ (Ρολάνδη, Ρολανδη)
ΡΟΛΑΝΔΟΣ (Ρολάνδος, Ρολανδος)
ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ (Σακελλάριος, Σακελλάρης, Σακελλαριος, Σακελλαρης)
ΣΑΡΑΠΙΩΝ (Σαραπίων, Σαραπιων)
ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ (Σαραφιανός, Σαραφιανος)
ΣΑΡΠΗΔΩΝ (Σαρπηδών, Σαρπηδων)
ΣΑΤΝΙΟΣ (Σάτνιος, Σατνιος)
ΣΕΙΛΗΝΟΣ (Σειληνός, Σειληνος)
ΣΕΙΡΙΟΣ (Σείριος, Σειριος)
ΣΕΜΕΛΗ (Σεμέλη, Σεμελη)
ΣΘΕΝΕΛΑΟΣ (Σθενέλαος, Σθενελαος)
ΣΘΕΝΙΔΑΣ (Σθενίδας, Σθενιδας)
ΣΙΒΥΛΑ (Σιβύλα, Σιβυλα)
ΣΙΔΗ (Σίδη, Σιδη)
ΣΙΚΕΛΗ (Σικέλη, Σικελη)
ΣΙΜΜΙΑΣ (Σιμμιάς, Σιμμιας)
ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ (Σιμωνίδης, Σιμωνιδης)
ΣΙΣΥΦΟΣ (Σίσυφος, Σίσσυφος, Σισυφος, Σισσυφος)
ΣΚΑΜΩΝ (Σκάμων, Σκαμων)
ΣΚΕΥΟΦΥΛΑΚΑΣ (Σκευοφύλακας, Σκευοφυλακας)
ΣΚΙΠΙΩΝ (Σκιπίων, Σκιπιων)
ΣΚΙΡΩΝΙΔΗΣ (Σκιρωνίδης, Σκιρωνιδης)
ΣΚΟΠΑΣ (Σκόπας, Σκοπας)
ΣΚΟΠΕΛΙΑΝΟΣ (Σκοπελιανός, Σκοπελιανος)
ΣΜΙΧΙΑΣ (Σμιχιάς, Σμιχιας)
ΣΟΦΙΛΟΣ (Σόφιλος, Σοφιλος)
ΣΠΑΡΤΗ (Σπάρτη, Σπαρτη)
ΣΠΕΙΩ (Σπειώ, Σπειω)
ΣΠΕΥΣΙΠΠΟΣ (Σπεύσιππος, Σπευσιππος)
ΣΠΗΛΙΟΣ (Σπήλιος, Σπηλιος)
ΣΠΙΝΘΑΡΟΣ (Σπίνθαρος, Σπινθαρος)
ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ (Σταμούλης, Σταμουλης)
ΣΤΑΦΥΛΟΣ (Στάφυλος, Σταφυλος)
ΣΤΗΣΑΓΟΡΑΣ (Στησαγόρας, Στησαγορας)
ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΣ (Στησίχορος, Στησιχορος)
ΣΤΙΛΠΩΝ (Στίλπων, Στιλπων)
ΣΤΡΑΒΩΝ (Στράβων, Στραβων)
ΣΤΡΑΤΟΚΛΗΣ (Στρατοκλής, Στρατοκλης)
ΣΤΡΑΤΤΙΣ (Στράττις, Στραττις)
ΣΥΝΟΔΗ (Συνοδή, Συνοδη)
ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ (Συνοδινός, Συνοδινος)
ΣΥΡΜΟΥΛΑ (Συρμούλα, Σύρμω, Συρμουλα, Συρμω)
ΣΥΡΟΣ (Σύρος, Συρος)
ΣΦΟΔΡΙΑΣ (Σφοδριάς, Σφοδριας)
ΣΩΦΙΛΟΣ (Σώφιλος, Σωφιλος)
ΤΑΙΝΑΡΟΣ (Ταίναρος, Ταιναρος)
ΤΑΛΩΣ (Τάλως, Ταλως)
ΤΑΝΤΑΛΟΣ (Τάνταλος, Τανταλος)
ΤΑΫΓΕΤΗ (Ταϋγέτη, Ταϋγετη)
ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ (Τειρεσίας, Τειρεσιας)
ΤΕΙΣΙΑΣ (Τεισίας, Τεισιας)
ΤΕΚΤΑΙΟΣ (Τεκταίος, Τεκταιος)
ΤΕΚΤΩΝ (Τέκτων, Τέκτονας, Τεκτων, Τέκτονας)
ΤΕΛΑΜΩΝ (Τελαμών, Τελαμων)
ΤΕΛΑΥΓΗΣ (Τελαυγής, Τελαυγης)
ΤΕΛΕΣΙΛΛΑ (Τελέσιλλα, Τελεσιλλα)
ΤΕΛΕΣΤΗΣ (Τελέστης, Τελεστης)
ΤΕΛΕΣΤΩ (Τελέστω, Τελεστω)
ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ (Τέρπανδρος, Τερπανδρος)
ΤΕΡΨΙΘΕΑ (Τερψιθέα, Τερψιθεα)
ΤΗΘΥ (Τήθυ, Τηθυ)
ΤΗΛΕΒΟΗΣ (Τηλεβόης, Τηλεβοης)
ΤΗΛΕΚΛΕΙΔΗΣ (Τηλεκλείδης, Τηλεκλειδης)
ΤΗΛΕΦΑΣΣΗ (Τηλέφασση, Τηλεφασση)
ΤΗΛΕΦΗ (Τηλέφη, Τηλεφη)
ΤΗΛΕΦΙΔΗΣ (Τηλεφίδης, Τηλεφιδης)
ΤΗΛΕΦΟΣ (Τήλεφος, Τηλεφος)
ΤΗΜΕΝΟΣ (Τήμενος, Τημενος)
ΤΗΡΕΑΣ (Τηρέας, Τηρεας)
ΤΗΡΩ (Τήρω, Τηρω)
ΤΙΜΑΓΟΡΑΣ (Τιμαγόρας, Τιμαγορας)
ΤΙΜΑΙΟΣ (Τιμαίος, Τιμαιος)
ΤΙΜΑΝΔΡΟΣ (Τίμανδρος, Τιμανδρος)
ΤΙΜΑΡΑΤΟΣ (Τιμάρατος, Τιμαρατος)
ΤΙΜΑΡΕΤΗ (Τιμαρέτη, Τιμαρετη)
ΤΙΜΟΚΛΕΙΑ (Τιμόκλεια, Τιμοκλεια)
ΤΙΜΟΛΕΩΝ (Τιμολέων, Τιμος, Τιμολεων, Τιμος)
ΤΙΜΟΣΘΕΝΗΣ (Τιμοσθένης, Τιμοσθενης)
ΤΙΜΟΧΑΡΗΣ (Τιμοχάρης, Τιμοχαρης)
ΤΙΜΩΝΙΔΗΣ (Τιμωνίδης, Τιμωνιδης)
ΤΟΛΜΑΙΟΣ (Τολμαίος, Τολμαιος)
ΤΟΛΜΗΔΗΣ (Τολμήδης, Τολμηδης)
ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΣ (Τριπτόλεμος, Τριπτολεμος)
ΤΡΙΣΕΥΓΕΝΗ (Τρισεύγενη, Τρισευγενη)
ΤΡΟΦΩΝΙΟΣ (Τροφώνιος, Τροφωνιος)
ΤΡΥΓΩΝΑ (Τρυγώνα, Τρυγόνα, Τρυγωνα, Τρυγονα)
ΤΡΥΤΩΝ (Τρύτων, Τρίτων, Τρυτων, Τριτων )
ΤΥΝΔΑΡΗΣ (Τύνδαρης, Τυνδαρης)
ΤΥΡΙΜΜΑΣ (Τύριμμας, Τυριμμας)
ΤΥΡΤΑΙΟΣ (Τυρταίος, Τυρταιος)
ΤΥΦΩΝ (Τύφων, Τυφων)
ΤΥΦΩΝΗ (Τυφώνη, Τυφωνη)
ΤΥΧΙΟΣ (Τύχιος, Τυχιος)
ΥΑΓΝΙΣ (Υαγνις)
ΥΒΟΝΝΗ (Υβόννη, Υβοννη)
ΥΓΕΙΑ (Υγεία, Υγεια)
ΥΔΡΕΑ (Υδρέα, Υδρεα)
ΥΔΡΕΑΣ (Υδρεάς, Υδρεας)
ΥΛΛΟΣ (Υλλος)
ΥΛΟΤΗΣ (Υλότης, Υλοτης)
ΥΠΕΙΡΟΧΟΣ (Υπείροχος, Υπειροχος)
ΥΠΕΡΒΟΛΟΣ (Υπέρβολος, Υπερβολος)
ΥΠΕΡΕΙΑ (Υπέρεια, Υπερεια)
ΥΠΕΡΙΔΗΣ (Υπερίδης, Υπεριδης)
ΥΠΕΡΙΩΝ (Υπερίων, Υπεριων)
ΥΠΕΡΟΧΗ (Υπέροχη, Υπεροχη)
ΥΠΕΡΤΙΜΟΣ (Υπέρτιμος, Υπερτιμος)
ΥΨΙΠΥΛΗ (Υψίπυλη, Υψιπυλη)
ΦΑΕΘΩΝ (Φαέθων, Φαεθων)
ΦΑΙΔΙΜΟΣ (Φαίδιμος, Φαιδιμος)
ΦΑΙΔΩΝ (Φαίδων, Φαιδων)
ΦΑΙΣΤΙΟΣ (Φαίστιος, Φαιστιος)
ΦΑΛΑΡΙΣ (Φάλαρις, Φαλαρις)
ΦΑΛΕΑΣ (Φαλέας, Φαλεας)
ΦΑΝΙΑΣ (Φανιάς, Φανιας)
ΦΑΝΟΔΙΚΟΣ (Φανόδικος, Φανοδικος)
ΦΑΝΟΚΛΗΣ (Φανόκλης, Φανοκλης)
ΦΑΝΟΣΤΡΑΤΗ (Φανοστράτη, Φανοστρατη)
ΦΕΙΔΙΑΣ (Φειδίας, Φειδιας)
ΦΕΙΔΩΝ (Φείδων, Φειδων)
ΦΕΡΕΚΥΔΗΣ (Φερεκύδης, Φερεκυδης)
ΦΕΡΕΣΥΔΗ (Φερεσύδη, Φερεσυδη)
ΦΕΡΟΥΣΑ (Φερούσα, Φερουσα)
ΦΗΜΙΟΣ (Φήμιος, Φημιος)
ΦΗΜΟΝΟΗ (Φημονόη, Φημονοη)
ΦΘΙΑ (Φθία, Φθια)
ΦΙΛΑΙΝΙΣ (Φίλαινις, Φιλαινις)
ΦΙΛΕΥΣ (Φιλεύς, Φιλευς)
ΦΙΛΙΝΟΣ (Φιλίνος, Φιλινος)
ΦΙΛΙΣΚΟΣ (Φιλίσκος, Φιλισκος)
ΦΙΛΙΣΤΟΣ (Φίλιστος, Φιλιστος)
ΦΙΛΛΙΣ (Φίλλις, Φιλλις)
ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ (Φιλόδημος, Φιλοδημος)
ΦΙΛΟΚΡΑΤΗΣ (Φιλοκράτης, Φιλοκρατης)
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ (Φιλοκτήτης, Φιλοκτητης)
ΦΙΛΟΛΑΟΣ (Φιλόλαος, Φιλολαος)
ΦΙΛΟΜΗΛΑ (Φιλομήλα, Φιλομηλα)
ΦΙΛΟΞΕΝΟΣ (Φιλόξενος, Φιλοξενος)
ΦΙΛΟΠΟΝΟΣ (Φιλόπονος, Φιλοπονος)
ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ (Φιλόστρατος, Φιλοστρατος)
ΦΙΛΩΤΑΣ (Φιλώτας, Φιλωτας)
ΦΙΛΩΤΕΡΑ (Φιλωτέρα, Φιλωτερα)
ΦΙΝΕΥΣ (Φινεύς, Φινευς)
ΦΙΝΤΙΑΣ (Φιντίας, Φιντιας)
ΦΙΝΤΥΣ (Φιντύς, Φιντυς)
ΦΟΙΝΙΞ (Φοίνιξ, Φοινιξ)
ΦΟΡΜΙΩΝ (Φορμίων, Φορμιων)
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ (Φραγκίσκος, Φραντζής, Φραγκίσκη, Φραντζέσκα, Φρατζέσκα, Φρασκώ, Φρασκούλα, Φραγκισκος, Φραντζης, Φραγκισκη, Φραντζεσκα, Φρατζεσκα, Φρασκω, Φρασκουλα)
ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ (Φρειδερίκη, Φρειδερικη)
ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ (Φρειδερίκος, Φρειδερικος)
ΦΡΙΞΟΣ (Φρίξος, Φριξος)
ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ (Φροντίδας, Φροντιδας)
ΦΡΟΝΤΙΣ (Φροντίς, Φροντις)
ΦΡΥΝΗ (Φρύνη, Φρυνη)
ΦΡΥΝΙΧΟΣ (Φρύνιχος, Φρυνιχος)
ΦΥΛΑΡΧΟΣ (Φύλαρχος, Φυλαρχος)
ΦΥΛΕΥΣ (Φυλεύς, Φυλευς)
ΦΥΛΛΙΣ (Φυλλίς, Φυλλις)
ΦΥΛΩ (Φυλώ, Φυλω)
ΦΥΡΣΗ (Φύρση, Φυρση)
ΦΩΚΥΛΙΔΗΣ (Φωκυλίδης, Φωκυλιδης)
ΦΩΤΗΛΑΣ (Φωτήλας, Φωτηλας)
ΧΑΙΡΕΑΣ (Χαιρέας, Χαιρεας)
ΧΑΙΡΕΔΗΜΟΣ (Χαιρέδημος, Χαιρεδημος)
ΧΑΙΡΕΙΑΣ (Χαιρείας, Χαιρειας)
ΧΑΙΡΕΣΤΡΑΤΟΣ (Χαιρέστρατος, Χαιρεστρατος)
ΧΑΙΡΗΜΩΝ (Χαιρήμων, Χαιρημων)
ΧΑΛΚΩΝ (Χάλκων, Χαλκων)
ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ (Χαρίδημος, Χαριδημος)
ΧΑΡΙΚΛΗΣ (Χαρικλής, Χαρικλης)
ΧΑΡΙΝΟΣ (Χαρίνος, Χαρινος)
ΧΑΡΜΙΔΗΣ (Χαρμίδης, Χαρμιδης)
ΧΑΡΜΟΣ (Χάρμος, Χαρμος)
ΧΑΡΩΝ (Χάρων, Χαρων)
ΧΕΙΛΩΝ (Χείλων, Χειλων)
ΧΕΙΡΩΝ (Χείρων, Χειρων)
ΧΕΛΙΔΟΝΑ (Χελιδόνα, Χελιδονα)
ΧΕΡΣΙΑΣ (Χερσιάς, Χερσιας)
ΧΕΡΣΙΦΡΩΝ (Χερσίφρων, Χερσιφρων)
ΧΙΜΑΙΡΑ (Χίμαιρα, Χιμαιρα)
ΧΙΟΝΗ (Χιόνη, Χιονη)
ΧΙΩΝ (Χίων, Χιων)
ΧΛΩΡΙΣ (Χλωρίς, Χλωρις)
ΧΟΙΡΙΛΟΣ (Χοίριλος, Χοιριλος)
ΧΡΥΣΗΙΣ (Χρυσηίς, Χρυσηις)
ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ (Χρύσιππος, Χρυσιππος)
ΧΡΥΣΟΘΕΜΙΣ (Χρυσοθεμίς, Χρυσοθεμις)
ΧΡΥΣΟΚΟΜΗΣ (Χρυσοκόμης, Χρυσοκομης)
ΨΑΛΜΑΧΑΡΗ (Ψαλμαχάρη, Ψαλμαχαρη)
ΨΑΛΜΑΧΑΡΗΣ (Ψαλμαχάρης, Ψαλμαχαρης)
ΨΑΜΑΘΗ (Ψαμάθη, Ψαμαθη)
ΨΑΜΜΗΤΙΧΟΣ (Ψαμμήτιχος, Ψαμμητιχος)
ΩΓΥΓΗΣ (Ωγυγής, Ωγυγης)
ΩΓΥΓΙΑ (Ωγυγία, Ωγυγια)
ΩΚΑΛΕΙΑ (Ωκάλεια, Ωκαλεια)
ΩΚΕΛΟΣ (Ωκέλος, Ωκελος)
ΩΚΥΠΕΤΗ (Ωκυπέτη, Ωκυπετη)
ΩΚΥΡΡΟΗ (Ωκυρρόη, Ωκυρροη)
ΩΚΥΤΗΣ (Ωκυτής, Ωκυτης)
ΩΛΗΝΟΣ (Ωληνός, Ωληνος)
ΩΜΑΡΗΣ (Ωμαρής, Ωμαρης)
ΩΡΑΙΑ (Ωραία, Ωραια)
ΩΡΕΙΘΥΙΑ (Ωρειθυία, Ωρειθυια)
ΩΡΟΣ (Ωρος)
ΩΤΟΣ (Ωτος)
ΩΦΕΛΙΩΝ (Ωφελίων, Ωφελιων)

ieraellas-kinimaethnikon

DIOGMOI ELLHNON

301 – 302 Ο Πάρθος χριστιανός προσηλυτιστής Γρηγόριος, που αργότερα απεκλήθη «φωτιστής της Αρμενίας», κατορθώνει, εκμεταλλευόμενος στη διάρκεια μίας «θεομηνίας» την ανατολίτικη δεισιδαιμονία, να βαπτίσει χριστιανό τον βασιλιά της Αρμενίας Τιριδάτ, Τραντ, Τιρδάρ ή Τιριδάτη τον Γ (τον επωνομαζόμενο «Μεγάλο»), που ωστόσο αν και προγουμένως είχε καταδιώξει κάποιους χριστιανούς, θα υιοθετήσει αιφνιδίως ως μοναδική και επίσημη Θρησκεία του κράτους του τον Χριστιανισμό ως μάλλον πολιτική πράξη αποσχίσεως της χώρας του από την Περσία των Σασσανιδών, χρησιμοποιώντας την νέα «περίεργη» Θρησκεία ως δικαιολογία για να επιτεθεί κατά του Ζωροαστρισμού. Μαζί με τον τελευταίο θα κτυπηθεί φυσικά και η Εθνική Θρησκεία των Αρμενίων, της οποίας το μη θεοκρατικό τμήμα, κυρίως ελληνιστικών επιρροών, θα υποστεί άγριους διωγμούς και σφαγές, ενώ το θεοκρατικό εκείνο, το διεφθαρμένο ανατολίτικο, κατά κανόνα θα προσχωρήσει στην νέα Θρησκεία, αλλάζοντας απλώς ονόματα, σύμβολα και τυπικά (Latourette Kenneth Scott, «A History Of The Expansion Of Christianity», London, 1945, τόμος Α, σελ. 106). Ο Τιριδάτης, εμπνεόμενος από τον Προφήτη Ελάϊα (Ηλία, «Θεός μου είναι ο Γιαχβέ») που κατέσφαξε του ιερείς του Θεού Βάαλ στο Καρμίλλον όρος, διατάσσει την κατασφαγή του μη θεοκρατικού τμήματος του Εθνικού ιερατείου και την μετατροπή όλων των Ναών του Θεού Μίθρα, της Θεάς Αναϊτιδος, του Θεού Ορμούσδ και των διαφόρων ελληνορωμαϊκών Θεών σε εκκλησίες ή οίκους κηρύγματος. Όλες οι θαυμαστές βιβλιοθήκες της Αρμενίας, ιδρυθείδες πριν από αιώνες από τους ελληνιστές ηγεμόνες της, κυρίως της «Αρτασεσιανής» δυναστείας, πυρπολούνται ως… «κιβωτοί δαιμονικής γνώσεως». Ο Γρηγόριος στέφεται στην πρωτεύουσα Βαγκαρσαπάτ (Vagharshapat), πρώτος επίσκοπος της χώρας και πλήθη προσηλυτιστών από την Συρία συρρέουν στην Αρμενία η οποία μετατρέπεται πλέον στο πρώτο στην Ιστορία χριστιανικό Κράτος. Στην Δύση, οι χριστιανοί εξακολουθούν να προκαλούν και δημιουργούν ταραχές ακόμη και στον στρατό, σφυρίζοντας και κάνοντας το σημείο του σταυρού κάθε φορά που οι Οιωνοσκόποι προσπαθούν να κάνουν τις αναγκαίες για το καθήκον τους τελετές.

306 Η επισκοπική Σύνοδος της Ελβίρας (Elvira, Illiberis) με συμμετοχή επισκόπων από όλη την Ιβηρική Χερσόνησο, συνέρχεται αμέσως μετά το τέλος του «διωγμού» του Διοκλητιανού και αφιερώνει το ένα τέταρτο σχεδόν των «Κανόνων» της (20 από 81) στην καταπολέμηση των Εθνικών Θρησκειών και την τιμωρία των χριστιανών που συνεργάσθησαν με τους διώκτες (πληροφοριοδότες,  «delatores»), ή προχώρησαν σε αποστασία και θυσίασαν τους Θεούς. Οι τελευταίοι, όπως και οι «ένοχοι» άλλων 17 «αμαρτημάτων» που ξεκινούν από ανθρωποκτονία έως το να είναι απλώς κανείς… ηθοποιός ή… αρματοδρόμος («Κανών» 62), τιμωρούνται με δια βίου αποκοπή από την Εκκλησία. Η εν λόγω Σύνοδος, φανατική πολέμιος κάθε εικονιστικής λατρείας («Κανών» 36), που απαγορεύει στους χριστιανούς (ή μάλλον στις χριστιανές που ήσαν η πλειοψηφία, αφού ο σχετικός «Κανών» 15 κάνει λόγο για αφθονία νεαρών γυναικών) να παντρεύονται Εθνικούς και τιμωρεί ακόμη και τους γονείς με δια βίου αποκοπή από την Εκκλησία («Si qui forte sacerdotibus idolorum filias suas iunxerint, placuit nec in finem eis dandam esse communionem», «Κανών» 17), καθώς και τιμωρεί με τριετή αποκοπή όσους απλώς δανείζουν πράγματά τους ή ενδύματά τους σε Εθνικούς («Κανών» 57), προσφέρει στον αντικειμενικό ιστορικό και κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για την παντοδυναμία της Εκκλησίας έναντι της Πολιτείας, ήδη από εκείνη την παλαιά εποχή που υποτίθεται ότι τελούσε η πρώτη «υπό διωγμόν». Οι «Flamines», δηλαδή οι ανά έτος εύποροι ιερείς της Αυτοκρατορικής Λατρείας, τους οποίους η Σύνοδος καθυβρίζει ως «φονιάδες» και «αναίσχυντους» επειδή με δικά τους έξοδα οργάνωναν, ως ώφειλαν, αγώνες μονομάχων και θεατρικές παραστάσεις («…eo quod geminaverint scelera, accedente homicidio»), βαπτίζονται μόνον μετά από αποκλεισμό 2 ετών («Κανών» 55), αρκεί να μην έχουν θυσιάσει στους Θεούς κατά την διάρκεια της θητείας τους (!!!), ενώ οι εκλεγόμενοι τοπικοί άρχοντες («Duumviri»), ωσάν να πρόκειται για μολυσμένους, τίθενται εκτός Εκκλησίας καθ’ όλη την διάρκεια της ετησίας θητείας τους: «Magistratus vero uno anno, quo agit duumviratum, prohibendum placet, ut se ab ecclesia cohibeat» («Κανών 56»). Επίσης, οι χριστιανοί ιδιοκτήτες και γαιοκτήμονες διατάσσονται με απειλή πενταετούς αποκοπής από την Εκκλησία, να μην κάνουν στους Εθνικούς τις εκπτώσεις μισθίου που εχορηγούντο υπό πάντων έως τότε προς διευκόλυνση των προσφορών προς τους Θεούς («Κανών» 40),  καθώς και να πετάξουν από τις ιδιοκτησίες τους όλα τα «ειδωλολατρικά» αντικείμενα στο μέτρο που δεν θα προκαλέσουν τυχόν αντιδράσεις των Εθνικών δούλων τους («Admoneri placuit fideles, ut in quantum possunt, prohibeant ne idola in domibus suis habeant, si vero vim metuunt servorum vel se ipsos puros conservent, si non fecerint, alieni ab ecclesia habeantur», «Κανών» 41).

309 Σε επίδειξη δυνάμεως, οι σκληροπυρηνικοί χριστιανοί πυρπολούν το Ναό της Θεάς Φορτούνα.

312 Πρώτη και υποκριτική προπαγανδιστική χρήση του Χριστιανισμού εν καιρώ πολέμου. Στις 28 Οκτωβρίου, ο  ηλιολάτρης Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος κατανικά τον επίσης εθνικό αντίπαλό του Μαξέντιο με χριστιανικά εμβλήματα στις ασπίδες των -κυρίως Γαλατών- στρατιωτών του. Οι ανατολικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας δέχονται συνεχείς επιθέσεις του χριστιανού βασιλιά της Αρμενίας ως αντιπερισπασμό στην προσπάθεια του Μαξιμίνου Ντέα να διαλύσει τους χριστιανούς των περιοχών που διοικεί.

313 Δεύτερη υποκριτική προπαγανδιστική χρήση του Χριστιανισμού εν καιρώ πολέμου. Ένας δηλωμένος άθεος (ο Λικίνιος) κατανικά, στις 30 Απριλίου, τον Εθνικό αύγουστο της Ανατολής Μαξιμίνο Ντέα. Τα στρατεύματά του μπαίνουν ωστόσο στη μάχη ψάλλοντας το «Summe Sancte Deus !» (“Ώ Ανώτατε και Άγιε Θεέ !»). Ο ηττημένος Ντέα εκδίδει μετά από μερικές ημέρες το Διάταγμα της Νικομηδείας με το οποίο χορηγείται πλήρης θρησκευτική ελευθερία σε όλους όσους υπακούουν απλώς στη ρωμαϊκή εξουσία. Καταδιωκόμενος ωστόσο από τον Λικίνιο, ο Ντέα αυτοκτονεί μετά από 3 – 4 μήνες με δηλητήριο. Μετά τον θάνατό του, όλα τα γραπτά και τ’ αγάλματά του καταστρέφονται από τον Λικίνιο και τους χριστιανούς. Το γελοίο της ιστορίας ωστόσο είναι ότι πέντε έτη αργότερα, ο υποτίθεται «των χριστιανών φίλος» Λικίνιος, θα ηττηθεί από τον ηλιολάτρη Κωνσταντίνο, πάλι στο όνομα του Θεού των χριστιανών, αφού οι στρατιώτες του τελευταίου, κατά την μυθιστορία τουλάχιστον του Ευσεβίου, έψαλλαν το  «Deus Summus Salvator !» («Ώ Θεέ Ανώτατε Σωτήρα !»). Πριν συγκρουσθούν πάντως μεταξύ τους, με το Διάταγμα των Μεδιολάνων (για τη Δύση), το οποίο ήλθε να συμπληρώσει εκείνο της Νικομηδείας που είχε εκδώσει (για την Ανατολή) ο Μαξιμίνος Ντέα, οι αύγουστοι Λικίνιος και Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος θα εγγυηθούν και αυτοί πλήρη θρησκευτική ελευθερία σε όλους όσους υπακούουν στη ρωμαϊκή εξουσία. Οι χριστιανοί, πολυάριθμοι πια και έχοντας προ πολλού σταματήσει τα κηρύγματά τους κατά της δημοσίας τάξεως και του στρατού, υποτίθεται ότι απολαμβάνουν πλέον τα ίδια δικαιώματα με τους Εθνικούς. Αυτοί ωστόσο δεν αρκούνται εκεί, αλλά εκμεταλλεύονται την εύνοια του Κωνσταντίνου, που ελέγχεται απολύτως από την αρνητική προς τις Εθνικές λατρείες μητέρα του, για να καταστρέψουν ΟΛΕΣ τις άλλες λατρείες. Ο επίσκοπος Ειρηναίος είχε άλλωστε ήδη διακηρύξει ότι οι χριστιανοί «δεν χρειάζονται τους νόμους, διότι βρίσκονται πολύ υπεράνω αυτών». Ο («Άγιος») Αντώνιος της Αιγύπτου, ιδρυτής του μοναχισμού, προτρέπει ήδη ανοικτά σε άμεσο αφανισμό του «ειδωλολατρικού» κόσμου με… φωτιά (…).

314 Κτίζεται στη Ρώμη η πρώτη χριστιανική Βασιλική. Αμέσως μετά την νομιμοποίησή της από τον ηλιολάτρη Ρωμαίο αυτοκράτορα Φλάβιο Βαλέριο Κωνσταντίνο, η Χριστιανική Εκκλησία αρχίζει την επίθεσή της κατά των θρησκειών των Εθνικών. Η Σύνοδος της Αγκύρας ταυτίζει πτυχές της λατρείας της Θεάς Αρτέμιδος (Diana) με… μαγεία και… λατρεία του Σατανά των χριστιανών, ενώ ο 11ος «Κανών» του εν Αρελάτη (Arles, η «Μικρή Ρώμη της Γαλατίας» όπως την έλεγε ο Αυσόνιος) 1ου Εκκλησιαστικού Συμβουλίου που συνεκάλεσε ο Κωνσταντίνος, αναθεματίζει όλες τις χριστιανές που παντρεύονται Εθνικούς. Στο ίδιο Συμβούλιο, καθώς η εξουσία έχει πλέον καταληφθεί και ο Εθνικός Πολιτισμός κτυπηθεί σοβαρά, αποφασίζεται το τέλος της αρνήσεως των χριστιανών να στρατεύονται, καθώς και το τέλος της προπαγάνδας εναντίον της Ρώμης, πρακτικές που φορτώνονται στην ήδη διωκόμενη «δονατιστική» τάση μέσα στους χριστιανούς.

315 Στις 13 Αυγούστου (Ζωναράς «Annales», «Bibliotheca Hagiographica Graeca» 365 και «Χρονικό Γεωργίου Μοναχού» ΧΙ, 1) γίνεται διαγωνισμός ανάμεσα σε δώδεκα Εβραίους ραβίνους και τον εκ Ρώμης γνωστό «εξορκιστή» επίσκοπο  Συλβέστρο, για το εάν ο αυτοκράτωρ και η μητέρα του Ελένη θα ασπασθούν την Ιουδαϊκή Ορθοδοξία ή τον σχισματικό Χριστανισμό. Η θαυματοποιϊα του Συλβέστρου αποδεικνύεται πιό δυνατή και επίσης εντυπωσιάσας την θεομανή Ελένη, γίνεται ο προσωπικός της «πνευματικός».

319 Ο Κωνσταντίνος εκδίδει διάταγμα με το οποίο απαλλάσσει πλήρως την Εκκλησία από φόρους και τους χριστιανούς κληρικούς από στρατιωτικές υποχρεώσεις.

320 Στις 17 Δεκεμβρίου ο Κωνσταντίνος απαγορεύει με έδικτό του την τέλεση θυσιών («Si quid de palatio nostro aut ceteris operibus publicis degustatum fulgore esse constiterit, retento more veteris observantiae quid portendat, ab haruspicibus requiratur et diligentissime scriptura collecta ad nostram scientiam referatur, ceteris etiam usurpandae huius consuetudinis licentia tribuenda, dummodo sacrificiis domesticis abstineant, quae specialiter prohibita sunt. Eam autem denuntiationem adque interpretationem, quae de tactu amphiteatri scribta est, de qua ad Heraclianum tribunum et magistrum officiorum scribseras, ad nos scias esse perlatum.», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 1). Το ίδιο έτος, ένας από τους αναχωρητές «μαθητές» του «αγίου» Αντωνίου, ο Παχώμιος, οργανώνει τους προβληματικούς της ερήμου σε συμπαγείς κοινότητες υποχρεωμένες ν’ ακολουθούν συγκεκριμένους κανόνες και περιορισμούς, και γίνεται έτσι ο ουσιαστικός ιδρυτής του αντικοινωνικού φαινομένου «Μοναχισμός», ο οποίος, όπως θα δούμε, με την α ή β μορφή του θα παίξει τον πιο αποφασιστικό ρόλο, τον ρόλο του «προγεφυρώματος» στα έθνη – στόχους, στην αργή αλλά άγρια επέκταση του Χριστιανισμού.

324 Ο Κωνσταντίνος συντρίβει τον ανταγωνιστή του Λικίνιο και ανακηρύσσει τον Χριστιανισμό μόνη επίσημη λατρεία της Αυτοκρατορίας. Λεηλατεί το Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος κοντά στην Μίλητο και θανατώνει με βασανιστήρια όλους τους ιερείς του με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, επειδή είχαν υποστηρίξει τον Λικίνιο και παλαιότερα εισηγηθεί στον Διοκλητιανό να λάβει μέτρα κατά της επεκτάσεως των χριστιανών. Στο ιερό όρος  Άθως εξαπολύεται μέγας διωγμός κατά των Εθνικών και καταστρέφονται όλα τα εκεί ελληνικά Ιερά.

326 Με προτροπή της μητέρας του Ελένης, ο Κωνσταντίνος δολοφονεί τη σύζυγό του Φαύστα. Η Ελένη φεύγει με τους «πνευματικούς» της για την Ιερουσαλήμ, όπου, παρά το ότι οι ρωμαϊκοί νόμοι της Ιουδαίας προέβλεπαν την καύση όλων ανεξαιρέτως των σταυρών μετά τις θανατώσεις, η Ελένη, και όπως βεβαίως θα ισχυρισθεί η χριστιανική Γραμματεία 114 χρόνια αργότερα, «ανακάλυψε» (με τη βοήθεια φυσικά… Εβραίων ραβίνων !!) άθικτο τον λεγόμενο «Τίμιο Σταυρό» που πάνω του είχε σταυρωθεί σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση ο ραβί Τζεσουά. Ο Balsdon θα γράψει σχετικά: «η Ελένη μνημονεύεται με τρόπο λαμπρό σήμερα στη Ρώμη. Για το ότι βρήκε πράγματι κομμάτια από τον αληθινό σταυρό στα Ιεροσόλυμα, ο κυνικός μπορεί να αμφιβάλλει. Και μια και δεν μνημονεύεται το θέμα αυτό από τον Ευσέβιο, θα έχει και τον ιστορικό με το μέρος του. Είναι πάντως πιθανόν να είχαν διαβεβαιώσει την Ελένη ότι κάποιο αντικείμενο που είχε αποκτήσει στα Ιεροσόλυμα ήταν κάτι τέτοιο. Ο Κωνσταντίνος μπορεί να συμμεριζόταν την ψευδαίσθησή της..» Με προτροπή πάντως της Ελένης, ο υιός της εκθεμελιώνει το Ιερό του Θεού Ασκληπιού στις Αιγές της Κιλικίας και χρησιμοποιεί τους κίονές του για κατασκευή εκκλησιών. Επίσης, καταστρέφει τον Ναό της Θεάς Αφροδίτης επάνω στον υποτιθέμενο τάφο του ραβί Τζεσουά, αλλά και άλλους Ναούς της ιδίας Θεάς όπως λ.χ. στην Άφακα Λιβάνου, την Μάμβρη, την Φοινίκη και την Βααλβέκ (Ηλιόπολη), και αυτές οι καταστροφές είναι βεβαίως μόνον όσες ομολογεί ο βιογράφος του Ευσέβιος.

330 Οι χριστιανοί λεηλατούν και πυρπολούν στο Bayeux το Ιερό του κελτορωμαϊκού Θεού Βελένου Απόλλωνος και λυντσάρουν τους ιερείς του. Ο Κωνσταντίνος, σε ημερομηνία που τού υπέδειξαν οι αστρολόγοι (στις 11 μηνός Μαϊου, «Ήλιος στον Τοξότη με επιρροές Καρκίνου, άρα μία πόλη θρησκευτική») μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανατολικά, στην ιδρυθείσα από αυτόν Κωνσταντινούπολη, την οποία διακοσμεί λεηλατώντας τα Ιερά των Εθνικών.

331 Ο ουσιαστικώς χριστιανός πλέον Κωνσταντίνος συνεχίζει την καταλήστευση των Ιερών των Εθνικών σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Παραβιάζονται τα θησαυροφυλάκια όλων ανεξαιρέτως των «ειδωλολατρικών» Ναών, εκτός όσων ανήκαν στην αυτοκρατορική λατρεία και οι θησαυροί χαρίζονται στην χριστιανική Εκκλησία. Όσων λατρειών αυθαιρέτως κρίνονται… «άσεμνες», πάντα κατά την άποψη των χριστιανών επισκόπων, οι Ναοί «εξαγνίζονται» πρώτα με φωτιά και εν συνεχεία ισοπεδώνονται.

Ο 3ος κατά σειράν εξελικτικός ελιγμός του Χριστιανισμού: αυτή την εποχή της ανοικτής πλέον μεταστροφής του Κωνσταντίνου, είναι που ο Ευσέβιος, επίσκοπος Καισαρείας, θα κάνει έναν απίθανο ιδεολογικό ακροβατισμό, συνδέοντας πλέον τον Χριστιανισμό με αυτή την ίδια την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την οποία για πρώτη φορά θέτει, και μάλιστα σε κεντρικό σημείο, εντός ενός υποτιθεμένου… «Θείου σχεδίου» για την ανθρωπότητα. Ο F. E. Cranz (γράφοντας στο «Augustine. A Collection of Critical Essays», επιμ. R. A. Markus, 1972) τονίζει ότι η πραγματοποίηση μίας ενοποιημένης Χριστιανικής Αυτοκρατορίας θεωρείται από τον Ευσέβιο «απώτατος σκοπός όλης της ανθρώπινης Ιστορίας», καθώς υποτίθεται ότι υπάρχει άμεση σχέση, σχέση που μάλιστα τείνει σε ταυτότητα, της μοναρχίας του Τζεσούα με την μοναρχία των αυτοκρατόρων, ρόλος της τελευταίας είναι δε το να επιβάλει την Βασιλεία του Θεού στον κόσμο των ανθρώπων.

Όπως παρατηρεί ο Fletcher (Fletcher Richard, «Τhe Conversion Of Europe. From Paganism To Christianity, 371 – 1386 A.D.», London 1997, σελ. 23 – 24), αυτή η νέα θεωρία του Ευσεβίου, που κατ’ ουσίαν είναι η αφετηρία της λεγομένης «πολιτικής θεολογίας» της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία αναιδώς θα ταυτίσει την ρωμαϊκότητα («Romanitas») με τον χριστιανοσύνη («Christianitas»), θ’ αποτελέσει τον 3ο κατά σειράν εξελικτικό ελιγμό του Χριστιανισμού για την πονηρή μεταμόρφωσή του από αντικοινωνική και αντιπολιτισμική αρχικώς ιδεολογία σε παντοδύναμη και πολύπλευρη αυταρχία που εφεξής θα επιδιώκει να έχει δούλη της όλη την γνωστή ανθρωπότητα. Όπως ήδη έχουμε δει, τα άκομψα αντιπολιτισμικά και επιλεκτικώς ισοπεδωτικά κηρύγματα των πρώτων οπαδών του Σαούλ – Σαύλου, είχαν ατονίσει ήδη από την εποχή του Μάρκου Αυρηλίου, γύρω στο 170, όταν ο Μέλιτος, επίσκοπος Σάρδεων, συνέγραψε μία «Απολογία» προς τον αυτοκράτορα, προβάλλοντας την αόριστη ιδέα ότι τάχα ο Χριστιανισμός αποτελεί ευλογία, διότι η εμφάνισή του έχει φέρει καλή τύχη και μεγαλείο στην Αυτοκρατορία. Τον επόμενο (2ο) ελιγμό είχε επιχειρήσει ο χριστιανός απολογητής Ωριγένης, που μεταξύ των ετών 230 και 240 συνέγραψε το «Contra Celsum» («Κατά Κέλσου»), προβάλλοντας τη ιδέα ότι τάχα η ίδια η Αυτοκρατορία σχετίζεται με το υποτιθέμενο… «Θείο σχέδιο» ως άριστο εργαλείο του Θεού, καθώς συνενώνει εκ των άνω τα Έθνη για να δεχθούν ευκολότερα τον «Λόγο του Ευαγγελίου».

335 Εγκαίνια  της  Εκκλησίας  του… «Αγίου Τάφου», ο οποίος κτίσθηκε στη θέση του Ναού της Θεάς Αφροδίτης που ο Κωνσταντίνος κατέστρεψε το 326 – 327, και για τον διάκοσμό του λεηλατούνται όλα σχεδόν τα Εθνικά Ιερά της Παλαιστίνης και της Μικράς Ασίας. Με ειδικό αυτοκρατορικό διάταγμα σταυρώνονται ως τάχα… υπαίτιοι της κακής συγκομιδής εκείνου του έτους (…) όλοι οι «μάγοι και μάντεις», και ανάμεσά τους μαρτυρεί ο Νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος εξ Απαμείας, μαθητής του Ιαμβλίχου, που είχε προσωπικά επιχειρήσει να επαναφέρει τον Κωνσταντίνο στον Εθνισμό μέσω της φιλοσοφίας, και συνεπώς είχε συγκεντρώσει επάνω του το μίσος όλων των χριστιανών αυλικών.

337 Ο ετοιμοθάνατος Κωνσταντίνος βαπτίζεται και τυπικώς χριστιανός από τον αρειανό επίσκοπο Ευσέβιο Νικομηδείας, προφανώς με την πονηρή σκέψη ότι ένα βάπτισμα στο τέλος του βίου είναι ό,τι καλύτερο για την άφεση όλων των προηγουμένων αμαρτιών (Latourette, τόμος Α, σελ. 175).

341 Ο ένας εκ των τριών υιών του Κωνσταντίνου, ο ανατραφείς με χριστιανική κατήχηση Κώνστας που έχει ήδη δολοφονήσει το προηγούμενο έτος τον αδελφό του Κωνσταντίνο Β, κηρύσσει νέον διωγμό «κατά των μάντεων και των ελληνιζόντων» και εκδίδει επίσης έδικτο («Προς Μαδαλιανόν, Βοηθό Έπαρχο Διοικήσεως», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 2), με το οποίο απαγορεύει την άσκηση της Εθνικής Θρησκείας και πυροδοτεί καταστροφές βωμών από τους χριστιανούς, βίαιες ταραχές και σοβαρές αθλιότητες (Schultze, τόμος Α, σελ. 75 – 87): «Cesset superstitio, sacrificiorum aboleatur insania. Νam quicumque contra legem divi principis parentis nostri et hanc nostrae mansuetudinis iussionem ausus fuerit sacrificia celebrare, competens in eum vindicta et praesens sententia exeratur.» («Ας σταματήσει η ψευδής πίστη και ας καταργηθεί η παραφροσύνη των θυσιών. Γιατί αν κάποιος, παραβιάζοντας το νόμο του Θείου Αυτοκράτορα, του πατέρα μας, και την εντολή της Ευσπλαχνίας μας, τολμήσει να τελέσει θυσίες, θα τιμωρηθεί παραυτά με την επιβολή της ποινής που του ταιριάζει.»). Πολλοί Εθνικοί φυλακίζονται ή εκτελούνται.

346 Κοινό έδικτο του Κωνσταντίου και του Κώνσταντος («Προς Κατουλλίνον, Έπαρχο της Πόλεως»), την 1η Νοεμβρίου 346 (κατά τον Mommsen), απαγορεύει τις ιεροπραξίες των Εθνικών και υποβιβάζει τους Ναούς τους σε άνευ ιερότητος πολιτιστικά μνημεία που απλώς δεν πρέπει να τα καταστρέφουν οι χριστιανοί: «Αν και η ψευδής πίστη έχει ξεριζωθεί, επιθυμούμε οι Ναοί που ευρίσκονται εκτός των τειχών της πόλεως να παραμείνουν άθικτοι. Γιατί καθώς κάποια αθλητικά παιγνίδια ή αγωνίσματα σχετίζονται με τους Ναούς, δεν πρέπει να τους εξαφανίσουμε αφού σε αυτούς οφείλεται η τέλεση εορτών που διασκεδάζουν τον λαό της Ρώμης» («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 3). Μέγας διωγμός κηρύσσεται στην Κωνσταντινούπολη κατά των Εθνικών, στα πλαίσια του οποίου ο Εθνικός ρήτωρ Λιβάνιος εξορίζεται με την κατηγορία της «γοητείας» (δηλ. μαγείας).

353 Στις 23 Νοεμβρίου του έτους αυτού, ένα ακόμη έδικτο του αυτοκράτορος Κωνσταντίου («Προς Κερεάλη, Έπαρχο της Πόλεως»), έρχεται ν’ απαγορεύσει τις υπό όρους θυσίες που είχε επιτρέψει ο Μαγνέντιος: «Aboleantur sacrificia nocturna Magnentio auctore permissa et nefaria deinceps licentia repellatur» («Nα σταματήσουν οι νυκτερινές θυσίες που είχαν επιτραπεί από τον Μαγνέντιο και η παράνομη αυτή άδεια ν’ ανακληθεί», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 5).

354 O αυτοκράτωρ Κωνστάντιος εκδίδει ένα τρομοκρατικό έδικτο («Προς Ταύρον, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»), με το οποίο σφραγίζονται όλοι οι Εθνικοί Ναοί της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, απαγορεύονται ο θυσίες και οι παραβάτες, όπως και όσοι αξιωματούχοι φαίνονται ανεκτικοί απέναντί τους, τιμωρούνται με αποκεφαλισμό: «Placuit omnibus locis atque urbibus universis claudi protinus templa et accessu vetito omnibus licentiam deliquendi perditis abnegari. Volumus etiam cunctos sacrificiis abstinere. Quod si quis aliquid forte huiusmodi perpetraverit, gladio ultore sternatur. Facultates etiam perempti fisco decernimus vindicari et similiter puniri rectores provinciarum, si facinora vindicare neglexerint» («Επιθυμούμε να σφραγισθούν όλοι οι Ναοί  σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης, καθώς και ν’ απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς για να μη διαπραχθεί το κακούργημα της ειδωλολατρίας. Διατάσσουμε επίσης την πλήρη αποχή από τις θυσίες. Και αν κάποιος με κάποια δύναμη παραβεί αυτόν τον νόμο, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό, ομοίως δε, καθώς και με κατάσχεση της περιουσίας τους, θα τιμωρηθούν όλοι οι διοικητές των επαρχιών που θ’ αμελήσουν να τιμωρήσουν αυτά τα αδικήματα», «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1, 11, 1). Πολλοί Ναοί βεβηλώνονται με παράδοσή τους σε χαρτοπαίκτες και πόρνες για κυβευτήρια ή πορνοστάσια. Ο Πάπας Ρώμης Λιβέριος (Liberius) ορίζει τον εορτασμό της γεννήσεως του ραβί Τζεσουά στις 25 Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία οι Ρωμαίοι Εθνικοί εώρταζαν παλαιότερα την γέννηση του Θεού Sol Invictus – Ανικήτου Ηλίου («Ημέρα της Γεννήσεως του Ανικήτου Ηλίου», «Dies Natalis Solis Invicti»), οι δε Έλληνες το «Τριέσπερον» προς τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους (ο οποίος κατά τον Κορνούτο ορίζεται ως «ο εν τοίς όλοις Λόγος καθ’όν η Φύσις ισχυρά και κραταιά εστί και απεριγένητος ούσα, μεταδοτικός ισχύος και τοίς κατά μέρος και αλκής υπάρχων») και Ηλίου. Σε όλη την Αυτοκρατορία στήνονται ασβεστοκάμινα δίπλα στα Εθνικά Ιερά, μέσα στα οποία μετατρέπεται σε ασβέστη η εκπληκτική γλυπτική και αρχιτεκτονική των «ειδωλολατρών». Αρχίζουν οι πρώτες συστηματικές πυρπολήσεις βιβλιοθηκών στα μεγάλα αστικά κέντρα της Αυτοκρατορίας.
355 Χορηγείται από τον αυτοκράτορα Φλάβιο Ιούλιο Κωνστάντιο πλήρης ασυλία των χριστιανών επισκόπων απέναντι στα όποια κρατικά δικαστήρια. Την ίδια περίπου εποχή, αποθρασυνθείσα η χριστιανική αγροικία, κηρύσσει ανοικτά πλέον πόλεμο κατά της «ειδωλολατρικής» Παιδείας που ακόμα τυγχάνει ασυλίας από πλευράς της αυτοκρατορικής εξουσίας, όχι βεβαίως από «ανιδιοτελή επιθυμία για την καλλιέργεια των Μουσών», όπως τονίζει ο Cyril Mango (σελ. 157), «αλλά προφανώς ειδικά για να εκπαιδεύονται οι κρατικοί υπάλληλοι». Στους «Αποστολικούς Κανόνες», συνταχθέντες εκείνη ακριβώς την εποχή, διαβάζουμε τα εξής ανατριχιαστικά: «Απόφευγε όλα τα βιβλία των Εθνικών. Τι χρειάζεσαι τις ξένες συγγραφές, τους νόμους και τους ψευδοπροφήτες που οδηγούν τους άφρονες μακριά από την πίστη; Τι βρίσκεις να λείπει από τις εντολές του Θεού και το αναζητάς στους μύθους των Εθνικών; Αν επιθυμείς να διαβάζεις ιστορίες έχεις το βιβλίο των Βασιλειών, αν ρητορική και ποιητική έχεις τους Προφήτες, έχεις τον Ιώβ, έχεις τις Παροιμίες, όπου θα βρεις σοφία μεγαλύτερη από κάθε ποιητική και σοφιστική, γιατί αυτά είναι τα λόγια του Κυρίου, του μόνου σοφού. Αν επιθυμείς τραγούδια έχεις τους Ψαλμούς, αν επιθυμείς αρχαίες γενεαλογίες έχεις την Γένεση, αν νομικά βιβλία και επιταγές, έχεις τον ένδοξο Θείο Νόμο. Γι’ αυτό απόφευγε με επιμονή κάθε εθνικό και διαβολικό βιβλίο».

356 Κοινό έδικτο του Κωνσταντίου και του Κώνσταντος («Προς τον Φλάβιο Ταύρο, Έπαρχο του Πραιτωρίου»), την 20η Φεβρουαρίου ή κατ’ άλλους την 1η Δεκεμβρίου του έτους αυτού, διατάσσει την απομάκρυνση του Βωμού της Θεάς Victoria – Νίκης από την αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου (η Θεά αποτελούσε από την εποχή του Διοκλητιανού. τμήμα της ανωτάτης Τριάδος -Jupiter, Hercules, Victoria- του Πανθέου των Εθνικών), το σφράγισμα των Εθνικών Ιερών και την κατάσχεση των περιουσιών τους, καθώς και την θανάτωση δι’ αποκεφαλισμού όλων όσων ασκούν (ή και απλώς… ανέχονται !) την Παραδοσιακή Λατρεία: «Placuit omnibus locis adque urbibus claudi protinus templa et accessu vetito omnibus licentiam delinquendi perditis abnegari. Volumus etiam cunctos sacrificiis abstinere. Quod si quis aliquid forte huiusmodi perpetraverit, gladio ultore sternatur. Facultates etiam perempti fisco decernimus vindicari et similiter (adfligi) rectores provinciarum, si facinora vindicare neglexerint» («Να κλείσουν αμέσως σε όλους τους τόπους και τις πόλεις οι Εθνικοί Ναοί και ν’ απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς, ώστε να μην μπορούν οι άθλιοι ν’ ανοσιουργήσουν. Θέλουμε επίσης να απέχουν όλοι από τις θυσίες. Αν όμως κάποιος διαπράξει αυτό το αδίκημα, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό. Διατάσσουμε επίσης να περιέρχεται στο αυτοκρατορικό ταμείο η περιουσία αυτών που θα θανατώνονται. Η ίδια ποινή θα επιβάλλεται και στους διοικητές των επαρχιών που θ’ αμελήσουν να τιμωρήσουν τέτοια αδικήματα», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 4). Η χριστιανική τρομοκρατία πρέπει να είναι τόσο άγρια εκείνη την εποχή, που ο ίδιος ο μετέπειτα αυτοκράτωρ Ιουλιανός, Καίσαρ τότε, προσυπογράφει δίχως να φανερώσει τις πεποιθήσεις του ανάλογα διατάγματα του Κωνσταντίου («Θεοδοσιανός Κώδιξ», 16, 10, 6).

357 O Κωνστάντιος θέτει εκτός νόμου επί ποινή θανάτου όλες τις μαντικές μεθόδους, συμπεριλαμβανομένης και της Αστρολογίας. Σε επίσκεψή του στη Ρώμη σφραγίζει ο ίδιος τον εκεί Ναό του Θεού Απόλλωνος και φυλακίζει τους ιερείς. Την ίδια εποχή, ο «μοναχισμός» ισχυροποιείται ακόμη περισσότερο με την βοήθεια τόσο της χριστιανικής ρωμαϊκής εξουσίας όσο και της επισήμου Εκκλησίας, που κατά κανόνα χρησιμοποιούν τους πολυάριθμους και φανατισμένους μοναχούς για τις πιο «βρώμικες» επιχειρήσεις κατά των «ειδωλολατρών». Για να διαφημίσει τον αντικοινωνικό αλλά πολύ χρήσιμο στην εξουσία «μοναχισμό» και να προκαλέσει αθρόα στρατολόγηση καινούργιων μοναχών, ο Αθανάσιος, επίσκοπος Αλεξανδρείας, συγγράφει το έτος αυτό μία ελκυστική αγιογραφία του «πρώτου διδάξαντος» Αντωνίου, που πολύ συντόμως μεταφράζεται και στα Λατινικά και διαβάζεται παντού, από άκρου σε άκρο του ρωμαϊκού κόσμου.

359 Η λατρεία των Θεών Διοσκούρων κηρύσσεται εκτός νόμου θεωρηθείσα ως… «μαγική», θανατώνονται με την κατηγορία της… «μαγείας» οι ιερείς της και κλείνονται όλα τα Ιερά της. Στην Σκυθόπολη της Συρίας, παλαιά πρωτεύουσα της ρωμαϊκής Δεκαπόλεως, στήνονται τα πρώτα «στρατόπεδα θανάτου», οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και θανατώσεως των καταδικασθέντων Εθνικών: «…και από τα πιό απομακρυσμένα σημεία της Αυτοκρατορίας σέρνονταν δεμένοι με αλυσίδες αμέτρητοι πολίτες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξεως. Και από αυτούς πολλοί πέθαιναν στη διαδρομή ή στις ανά τόπους φυλακές. Και όσοι κατόρθωναν να επιζήσουν, κατέληγαν στη Σκυθόπολη, μία απόκεντρη πόλη της Παλαιστίνης, όπου είχαν στηθεί τα όργανα των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων» γράφει ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος, ενώ στο ίδιο σημείο της συγγραφής του (ΙΘ, 12) τονίζει ότι «αρκούσε να κατηγορηθεί κάποιος από κακόβουλο ρουφιάνο ότι φορούσε αποτρεπτικό φυλακτό ή ότι κάποιος τον είδε να κάθεται κοντά σε αρχαίους τάφους ή ερείπια για να καταδικασθεί σε θάνατο ως ειδωλολάτρης ή νεκρομάντης». Στα «στρατόπεδα θανάτου» της Σκυθοπόλεως θ’ «ανδραγαθήσουν» οι ιεροεξεταστές Μόδεστος (αντικαταστάτης του Επάρχου Πραιτωρίου Ερμογένους του Πόντου, ο οποίος είχε κριθεί.. «ελαστικός» και… «ανεκτικός») και Παύλος «Ταρταρεύς» (ένας εξαιρετικά αιμοδιψής χριστιανός, πρώην εκπαιδευτής μονομάχων). Σε εκείνους ακριβώς τους τρομερούς καιρούς θα βασανισθούν ή εξορισθούν, ανάμεσα σε άλλους, και οι Σιμπλίκιος Φιλίππου (πρώην Έπαρχος Αιγύπτου και Ύπατος), Παρνάσιος ο Αχαιός (Έλλην εκ Πατρών, πρώην Έπαρχος Αιγύπτου), καθώς και ο υπέργηρος φιλόσοφος Δημήτριος Κύθρας (με την κατηγορία ότι απλώς θυσίαζε στους Θεούς).

360 Στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του έτους αυτού, ο 28χρονος Καίσαρ και Ύπατος Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός, σπουδάσας στις φιλοσοφικές σχολές των Αθηνών (355), νικητής των Αλαμανών, των Σαλίων Φράγκων και των Χαμαβών στις τέσσαρες «Γαλατικές Εκστρατείες» του (356 – 359), στέφεται αυτοκράτωρ από τις ρωμαϊκές λεγεώνες της Δύσεως.

361 – 363 Ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός κηρύσσει πλήρη ανεξιθρησκεία μετά τον θάνατο του Κωνσταντίου και εισέρχεται στην Κωνσταντινούπολη στις 11 Δεκεμβρίου του 361. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός («Invective versus Julianus», I 58 – 61) διαμαρτύρεται ότι ο ανεξίθρησκος Εθνικός αυτοκράτωρ εστέρησε τους χριστιανούς της πόλεως από την… χαρά του μαρτυρίου (…)

363 Ο Ιουλιανός διατάσσει την απομάκρυνση από τον Ναό του Θεού Απόλλωνος στην Δάφνη της Αντιοχείας του μιάσματος των λειψάνων του «Αγίου» Βαβύλα, ενός επισκόπου Αντιοχείας που υποτίθεται ότι είχε τάχα μαρτυρήσει επί Δεκίου, αλλά στην πραγματικότητα είχε εκτελεσθεί από τον χριστιανό αυτοκράτορα Φίλιππο τον Άραβα επειδή, ως επιτίμιο για τη δολοφονία του Γορδιανού, τού είχε αρνηθεί την «θεία κοινωνία» (Lieu, 1989, σελ. 48). Χριστιανοί εμπρηστές πυρπολούν τον Ναό μετά την απομάκρυνση των λειψάνων, ενώ στις 26 Ιουνίου του ιδίου έτους, ο Ιουλιανός δολοφονείται άνανδρα πιθανόν από χριστιανό ακόλουθό του, ενώ επιτίθεται έφιππος κατά των Περσών (από πολλούς θεωρείται βέβαιο ότι ο Ιουλιανός, μάλλον εδολοφονήθη πισώπλατα από χριστιανό συνομώτη και όχι από Πέρση πολεμιστή. Ο Λιβάνιος ήταν σίγουρος γι’ αυτό, εξαιτίας του γεγονότος ότι κανείς Πέρσης στρατιώτης δεν ενεφανίσθη στον βασιλιά Σαπώρ για να εισπράξει την αμοιβή που ο τελευταίος είχε υποσχεθεί σε όποιον εφόνευε τον ικανότατο αντίπαλό του, ενώ, από την άλλη, ο φανατικός χριστιανός Σωζομενός, εμφανέστατα σύμφωνος με την εκδοχή της προδοτικής δολοφονίας, επαινεί τον άγνωστο δολοφόνο «που, για την αγάπη του Θεού και της θρησκείας, εξετέλεσε μια τόσο γενναία πράξη»)

364 Ο νέος αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός διατάσσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αντιοχείας, ενώ στις 11 Σεπτεμβρίου εκδίδεται έδικτο με το οποίο απαγορεύεται η Εθνική Λατρεία επί ποινή θανάτου. Στα χρησιμοποιούμενα βασανιστήρια κατά των Εθνικών προστίθεται εφεξής ο κατακομματιασμός των πλευρών με σιδερένια άγκιστρα, ενώ με θάνατο τιμωρούνται επίσης και οι σπλαχνοσκοπήσεις: «sileat omnibus perpetuo divinandi curiositas» («να πάψει διαπαντός η μαντική περιέργεια»). Με τρία ακόμη διατάγματα (της 4ης Φεβρουαρίου, 9ης Σεπτεμβρίου και 23ης Δεκεμβρίου) ξανακατάσχονται οι περιουσίες των Εθνικών Ιερών που είχαν επιστραφεί από τον Ιουλιανό και απαγορεύονται ακόμη και οι ιδιωτικές σπονδές, θυσίες και επωδές. Των δύο τελευταίων έχει προηγηθεί από την Σύνοδο της Λαοδικείας η εισήγηση (κατά την πάγια τότε τακτική της Εκκλησίας να εκδίδει αναθέματα κατά συγκεκριμένων στόχων που αμέσως μετά γίνονταν πάντα στόχος των απαγορευτικών εδίκτων και των κρατικών διωγμιτών) να εξοντωθούν οι αστρολόγοι και οι χριστιανοί «αιρετικοί» που εορτάζουν τα Σάββατα. Σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία, ο νεόθρησκος όχλος, προστατευόμενος πλέον από τις βυζαντινές αρχές κατοχής, καταλαμβάνει Εθνικούς τόπους Λατρείας, τους καταστρέφει εκ θεμελίων και κτίζει επάνω τους εκκλησίες, ενώ πάμπολλοι εξέχοντες Εθνικοί φυλακίζονται ή εκτελούνται και δημεύεται η περιουσία τους (ανάμεσά τους και ο επί Ιουλιανού Κόμης Πριβάτων και μετά Ανθύπατος Ασίας Ελπίδιος, πρώην χριστιανός που είχε επιστρέψει στην Εθνική Λατρεία, επιδείξας μάλιστα ιδιαίτερο ζήλο στην τέλεση των ιεροπραξιών, σε σημείο που να τον αποκαλούν κοροϊδευτικά «θυσιαστή» οι χριστιανοί).

365 Έδικτο της 17ης Νοεμβρίου απαγορεύει στους Εθνικούς αξιωματικούς να διατάσσουν χριστιανούς στρατιώτες. Άπειροι σωροί βιβλίων, όλα τους λογοτεχνικά, φιλοσοφικά κι επιστημονικά ελληνικά συγγράμματα -και όχι.. «εγχειρίδια μαγείας», όπως ήθελε η διαστροφή των ιεροεξεταστών- καίγονται στις πλατείες των αστικών κέντρων, ενώ μέσα στα πλήθη των διωκομένων «ειδωλολατρών», βρίσκονται όλοι σχεδόν οι εναπομείναντες αξιωματούχοι του Ιουλιανού, που είτε καθαιρούνται, όπως λ.χ. ο γνωστός Καίσαρ Σαλλούστιος (συγγραφεύς της θαυμαστής πολυθεϊστικής θεολογικής επιτομής «Περί των Θεών και του Κόσμου», ο οποίος και είχε επίσης προτρέψει τον Ιουλιανό στη θέσπιση της απολύτου ανεξιθρησκείας), είτε ρίχνονται στις φυλακές και οι πιο άτυχοι από αυτούς καίγονται ζωντανοί, αποκεφαλίζονται, ή στραγγαλίζονται μετά από φρικτά βασανιστήρια με την κατηγορία, φυσικά, της… «ασκήσεως μαγείας» (!), όπως λ.χ. ο ιατρός Ορειβάσιος, ο φιλόσοφος Σιμωνίδης που τον έκαψαν ζωντανό (στην πρώτη ιστορικά χριστιανική καύση, πολύ πριν τα περιβόητα «auto da fe» των παπικών), ο αρχιερεύς των Εθνικών Ναών της Τρωάδος κα πρώην χριστιανός επίσκοπος Πηγάσιος, κ.ά. Μία απίθανη εκστρατεία σπιλώσεως της μνήμης του Ιουλιανού οργανώνεται από τους χριστιανούς, οι οποίοι συντονισμένα προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως ηθικό αυτουργό θηριωδιών, αιμοδιψή άνθρωπο (βλ. Σωζομενό 5, 9-10, Θεοδώρητο Κύρου 3) ακόμα και ως… ανθρωποθυσιαστή (βλ. Γρηγόριο Θεολόγο, PG 35, 624, Ιωάννη. Χρυσόστομο, PG 50, 555 και, φυσικά, τον εντελώς κακόβουλο Σύριο Θεοδώρητο Κύρου 3, 21 που συγγράφει καθαρά συκοφαντικά, αγιοκατασκευαστικά και αιώνες μετά τα γεγονότα).

367 Ο Εθνικός Βέττιος Αγόριος Πραιτεξτάτος αναστηλώνει στη Ρώμη, με δικά του έξοδα και παρά τις διαμαρτυρίες του Πάπα, το Ιερό των Δώδεκα Ολυμπίων Θεών.

370 Ο αυτοκράτωρ Βάλης εξαπολύει μεγάλο διωγμό κατά των Εθνικών σε ολόκληρη την Ανατολική Αυτοκρατορία με κέντρο την Αντιόχεια (όπου μαρτυρούν ο πρώην κυβερνήτης Φιδούστιος, οι ιερείς Ιλάριος και Πατρίκιος κ.ά.). Σωροί βιβλίων καίγονται στις πλατείες και θανατώνονται ή βασανίζονται χιλιάδες αθώοι άνθρωποι που απλώς αρνούνται να προδώσουν τα ειωθότα των προγόνων τους. Στα θύματα αυτού του νέου διωγμού συμπεριλαμβάνεται και ο μέντωρ του αυτοκράτορος Ιουλιανού Νεοπλατωνικός φιλόσοφος Μάξιμος, ο οποίος με την κατηγορία της «μαγείας» αποκεφαλίζεται μετά από βασανιστήρια στις 12 Μαρτίου του έτους αυτού.

370 – 371 Ο αυτοκράτωρ της Δύσεως Βαλεντινιανός που «μισούσε τους καλοντυμένους, τους μορφωμένους, τους πλούσιους και τους ευγενείς» (όπως υπογραμμίζει ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος), εξαπολύει μεγάλο διωγμό κατά των Ρωμαίων Εθνικών. Χιλιάδες εξορίζονται, βασανίζονται ή θανατώνονται και όλων η περιουσία κατάσχεται και αποδίδεται στην Εκκλησία. Ο Πάπας Δάμασος κατηγορείται για φόνο, πλην όμως ο αυτοκράτωρ τον απαλλάσσει από κάθε κατηγορία με την απίστευτη δήλωση ότι ο Πάπας… «δεν μπορεί να δικασθεί από κανέναν θνητό».

372 Ο κατεχόμενος από υστερικό φόβο προς την μαγεία αυτοκράτωρ Βάλης, εξουσιοδοτεί τον ανθύπατο Ασίας Φήστο να αφανίσει όλους τους Εθνικούς και τα έργα τους. Έντρομοι οι άνθρωποι αρχίζουν και καίνε μόνοι τους τις βιβλιοθήκες τους για να γλιτώσουν.

373 Επαναλαμβάνεται η απαγόρευση των μαντικών πρακτικών και της Αστρολογίας, και πρωτοχρησιμοποιείται ο απαξιωτικός όρος «pagani» (παγανιστές, άνθρωποι της υπαίθρου) για μείωση των Εθνικών. Εφεξής, οι Εθνικοί δεν θ’ αναφέρονται πλέον στα έδικτα των αυτοκρατόρων ως «gentiles» ή «ethnici», αλλά με τον απαξιωτικό όρο «pagani» με τον οποίο το θράσος των χριστιανών προσπαθεί να παρουσιάσει τον Εθνισμό ως τάχα σύμφυρμα δεισιδαιμονικών αντιλήψεων αμόρφωτων χωριατών «…gentiles quos vulgo paganos vocamus» («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 3. 46)

375 Ο «Άγιος» Μαρτίνος ολοκληρώνει την καταστροφή των Εθνικών Ιερών της Γαλατίας και κτίζει πάνω στα ερείπια μοναστήρια. Οι χριστιανοί της Ανατολικής Αυτοκρατορίας κλείνουν το Ασκληπιείο της Επιδαύρου και ποινικοποιούν ακόμη και τις παράλληλες εκδηλώσεις τής εκεί λατρείας, συμπεριλαμβανομένων των θεατρικών παραστάσεων.

376 Ο άβουλος αυτοκράτωρ της Δύσεως Γρατιανός επιτρέπει στην χριστιανική κοινότητα της Ρώμης να καταστρέψει πολλά Μιθραία και Ιερά των παραδοσιακών Εθνικών λατρειών μέσα στην «Αιωνία Πόλη”, καταργεί το αφορολόγητο των κτήματων που ανήκουν στα «ειδωλολατρικά» ιερατεία, απαγορεύει την κληροδότηση νέων περιουσιών σε αυτά και κατάσχει όλη την κινητή τους περιουσία. Επίσης, υπό την καθοδήγηση των επισκόπων Αμβροσίου και Δαμάσου, διατάσσει τη νέα απομάκρυνση του Βωμού της Νίκης από την αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου όπου τον είχε επανατοποθετήσει ο Ιουλιανός. Επίσης απαρνείται δημοσίως τον τίτλο του Pontifex Maximus, ως αξίωμα των «ειδωλολατρών». Το αποκηρυχθέν αξίωμα ωστόσο ιδιοποιείται αμέσως ο επίσκοπος Δάμασος και από εκεί περνά έκτοτε στην Παποσύνη της Ρώμης.

378 Με νόμο του χριστιανού επάρχου του Πραιτωρίου Γράκχου και προγραφή όλων των ιερέων του Θεού Μίθρα, τα ανά την Αυτοκρατορία «Μιθραία» κατεστρέφονται από τους χριστιανούς με φωτιά και παραχώνονται.

379 Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως υιοθετεί την 25η Δεκεμβρίου του Πάπα Ρώμης Λιβερίου (354) για τον εορτασμό της γεννήσεως του ραβί Τζεσουά στις 25 Δεκεμβρίου.

380 Στις  27  Φεβρουαρίου, ο  αυτοκράτωρ  Φλάβιος Θεοδόσιος απαγορεύει όλες τις θρησκείες πλην της χριστιανικής. Όλοι οι μη χριστιανοί χαρακτηρίζονται στο εξής «σιχαμεροί, αιρετικοί, μωροί και τυφλοί». Ο επίσκοπος Μεδιολάνου Αμβρόσιος εξουσιοδοτείται να καταστρέψει όλους τους Ναούς των Εθνικών και να κτίσει επάνω στα θεμέλιά τους εκκλησίες. Οι αρχηγοί μερικών γοτθικών φυλών βαπτίζονται χριστιανοί. Καθοδηγούμενος από το μισαλλόδοξο ιερατείο, ο χριστιανικός όχλος επιτίθεται στο ελληνικό Ιερό της Ελευσίνος, το βεβηλώνει και απειλεί να λυντσάρει τους ιερείς Νεστόριο και Πρίσκο. Ο 95χρονος Ιεροφάντης Νεστόριος, γεμάτος θλίψη και αγανάκτηση, ανακοινώνει το οριστικό τέλος των πανάρχαιων Ελευσινίων Μυστηρίων και την απαρχή της επί γής βασιλείας του πνευματικού σκότους. Ο αυτοκράτωρ Θεοδόσιος αποκαλεί σε διάταγμά του «παράφρονες» όλους όσους διαφωνούν με το χριστιανικό δόγμα της Αγίας Τριάδος και απαγορεύει κάθε διαφωνία με τις θελήσεις της Εκκλησίας.

381 Στις 2 Μαϊου, εκδίδεται από τον Θεοδόσιο ο νόμος κατά των «αποστατών» που τιμωρεί με πλήρη στέρηση ατομικών δικαιωμάτων όλους τους πρώην χριστιανούς που απογοητευμένοι από την χριστιανική μισαλλοδοξία αποκηρύσσουν μαζικά την κρατούσα Θρησκεία και επιστρέφουν στην ανεκτική και καταφάσκουσα τη ζωή Εθνική και παραδοσιακή λατρεία. Όλες οι εκκλησίες των διαφόρων δογμάτων των χριστιανών, περνούν υποχρεωτικά στα χέρια των Καθολικών επισκόπων (τότε από κοινού Ορθοδόξθων και Ρωμαιοκαθολικών). Ο Πατριάρχης των Ορθοδόξων Ιουδαίων Γαμαλιήλ, γίνεται στενός φίλος του Θεοδοσίου και εξασφαλίζει την εξαίρεση των ομοθρήσκων του από τους διωγμούς κατά των «αιρετικών και των αλλοθρήσκων» (M. Grant, σελ. 273).
Στις 21 Δεκεμβρίου, οι αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος, εκδίδουν έδικτο («Προς Φλόρον, Έπαρχο του Πραιτωρίου Ανατολής») με το οποίο καταδικάζονται σε θανάτωση και κατάσχεση της περιουσίας τους όλοι όσοι κάνουν θυσίες, χρησιμοποιούν την Μαντική, ψάλλουν λατρευτικούς ύμνους ή πραγματοποιούν επισκέψεις σε Εθνικούς Ναούς, οι δε Εθνικοί χαρακτηρίζονται «παράφρονες» και «ιερόσυλοι»: «Si qui vetitis sacrificiis diurnis nocturnisque velut vesanus ac sacrilegus, incertorum consultorem se inmerserit fanumque sibi aut templum ad huiuscemodi sceleris executionem adsumendum crediderit vel putaverit adeundum, proscribtione se noverit subiugandum, cum nos iusta institutione moneamus castis Deum precibus excolendum, non diris carminibus profanandum» («Αν κάποιος παράφρων ή ιερόσυλος επιδοθεί στις απαγορευμένες θυσίες, ασχέτως αν είναι ημερήσιες ή νυκτερινές, αν αναζητήσει συμβουλές γι’ αβέβαια ζητήματα και αν υποθέσει ότι πρέπει  να χρησιμοποιήσει ή να επισκεφθεί κάποιον Ναό για να διαπράξει αυτά τα εγκλήματα, να γνωρίζει ότι θα τιμωρηθεί με θανάτωση και κατάσχεση της περιουσίας του, διότι εμείς με τις δίκαιες αποφάσεις μας έχουμε ορίσει ο Θεός να λατρεύεται με αγνές προσευχές και όχι να εξευτελίζεται με βέβηλα άσματα», «Θεοδοσιανός Κώδιξ», 16, 10, 7). Κύμα λεηλασιών, βεβηλώσεων, πυρπολήσεων και κάθε είδους καταστροφών σαρώνει από άκρου σε άκρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τους Ναούς, τα μνημεία και τις Βιβλιοθήκες των Εθνικών. Στην Κωνσταντινούπολη μετατρέπεται σε πορνοστάσιο ο Ναός της Θεάς Αφροδίτης και σε αποθήκες οι Ναοί του Ηλίου και της Αρτέμιδος.

382 Στις χριστιανικές εκκλησίες καθιερώνεται το «αλληλούϊα» (hallelu-Jah) δηλαδή «δόξα στον Ιαχωβά». Ο αυτοκράτωρ της Δύσεως Γρατιανός διατάσσει το σβύσιμο της «αιωνίας» Ιεράς Πυράς της Θεάς Βέστα και τον διωγμό των ιερειών της. Η μεγάλη περιουσία των φυλακισμένων Εστιάδων, μεταβιβάζεται στην Εκκλησία. Στις 30 Νοεμβρίου, οι αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος, εκδίδουν στην Κωνσταντινούπολη έδικτο προς έναν διοικητή μίας περιοχής της Βορειοδυτικής Μεσοποταμίας («Προς Παλλάδιο, Δούκα της Οσροηνής»), με το οποίο τονίζεται ότι οι Ναοί κα τα αγάλματα έχουν μόνο καλλιτεχνικό και όχι ιερό χαρακτήρα και απαγορεύεται κάθε λατρευτική χρήση τους υπό την οιανδήποτε πρόφαση («Θεοδοσιανός Κώδιξ», 16, 10, 8). Από το κείμενο του εν λόγω εδίκτου, γίνεται φανερό ότι πλήθη εντοπίων και επισκεπτών επισκέπτονταν ακόμα τους Ναούς της περιοχής, τους οποίους θα καταστρέψει μετά από λίγο ο μέγας διώκτης των Εθνικών Μάτερνος Κυνήγιος, και μάλιστα δίχως αυτοκρατορική άδεια (Λιβάνιος, 30, 46).

384 Οι Εθνικοί Βέτιος Αγόριος Πραιτεξτάτος (έπαρχος Πραιτωρίου) και Αυρήλιος Σύμμαχος (έπαρχος άστεως), εξουσιοδοτημένοι από την Σύγκλητο, κάνουν έκκληση στον διάδοχο του Γρατιανού Βαλεντινιανό Β να παλινορθώσει τον Βωμό της Νίκης. Ο επίσκοπος Αμβρόσιος απειλεί με αφορισμό τον νεαρό αυτοκράτορα και το αίτημα απορρίπτεται. Ο φωτισμένος Πραιτεξτάτος πεθαίνει από την θλίψη του λίγους μήνες αργότερα. Ο Θεοδόσιος διορίζει ύπαρχο Ανατολής τον φανατικό Μάτερνο Κυνήγιο που επιστρατεύει, σε συνεργασία με τους ανά τόπους επισκόπους, στρατιές μοναχών και λαϊκών για την καταστροφή των Εθνικών Ναών της βορείου Ελλάδος και της Μικράς Ασίας.

385 Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι φυλακές, που πλέον είναι υπόγειες, δίχως αερισμό και φώς, γεμίζουν από πλήθη «ειδωλολατρών», σε σημείο που οι διωκτικές αρχές υποχρεώνονται να καταφύγουν σε απελευθέρωση των ποινικών κρατουμένων γι’ αδικήματα μέσης βαρύτητος, προκειμένου ν’ αντιμετωπισθεί το πρόβλημα του συνωστισμού των φυλακισμένων, που προ πολλού άλλωστε ήταν οξύτατο (ο Λιβάνιος είχε αναφέρει παλαιότερα, στον λόγο «Προς Βασιλέα Περί των Δεσμωτών», ότι η στενότητς χώρου των φρικτών και δύσοσμων βυζαντινών φυλακών υπεχρέωνε τους φυλακισμένους να κοιμούνται όρθιοι !). Οι αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός, και Θεοδόσιος εκδίδουν τον Ιούνιο στην Κωνσταντινούπολη ένα ακόμη έδικτο («Προς Κυνήγιον, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»), με το οποίο ανανεώνεται η απαγόρευση όλων των θυσιών και των μαντικών πρακιτκών: «Ne quis mortalium ita faciendi sacrificii sumat audaciam, ut inspectione iecoris extorumque praesagio vanae spem promissionis accipiat vel, quod est deterius, futura sub exsecrabili consultatione dognoscat acerbioris etenim imminebit suplicii cruciatus eis, qui contra vetitum praesentium vel futurarum rerum explorare temptaverint veritatem» («Κανείς θνητός να μην τολμήσει να κάνει θυσίες, ή ν’ αποκτήσει μάταιες ελπίδες από την σπλαχνοσκοπία, ή, ακόμα χειρότερα, να γνωρίσει τα μελλούμενα συμβουλευόμενος αυτά τα αηδιαστικά πράγματα. Σκληρότερη τιμωρία περιμένει δε όλους εκείνους που παρά την απαγόρευση, θα τολμήσουν να εξερευνήσουν την αλήθεια του μέλλοντος ή του παρόντος», «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 2)

385 – 388 Οι Μάτερνος Κυνήγιος και ο επίσκοπος («Άγιος» και αυτός !) Μάρκελλος, καταστρέφουν αμέτρητα μικρασιατικά Ιερά. Ανάμεσά τους και ο Ναός της Εδέσσης, τα Καβείρεια Ίμβρου, το Διδυμαίο Ιερό, όλα τα Ιερά της Παλμύρας, κ.ά. Στα στρατόπεδα θανάτου της Σκυθοπόλεως, που μέχρι να γίνει πρωτεύουσα της Palaestina Secunda το έτος 400 εξακολουθεί να λειτουργεί ως τόπος μαρτυρίου των «ειδωλολατρών» και των λοιπών «αιρετικών», θανατώνονται ή βασανίζονται χιλιάδες αθώοι άνθρωποι.

386 Νόμος της 16ης Ιουνίου απαγορεύει κάθε φροντίδα των έρημων Εθνικών Ιερών. Γίνονται νέες μαζικές συλλήψεις Εθνικών και πυρπολήσεις ιδιωτικών βιλιοθηκών, ενώ ο επίσκοπος Μάρκελλος καταστρέφει τον Ναό του Θεού Διός Βήλου στην Απάμεια.

387 Απαγορεύονται από τον αυτοκράτορα της Δύσεως Βαλεντινιανό οι τελευταίες Εθνικές εορτές των Ρωμαίων, ενώ 4 έδικτά του στρέφονται κατά της Μαντικής και της Μαγείας, οι οποίες εξισώνονται και ταυτίζονται. Εις θάνατον καταδικάζονται ακόμη και όσοι απλώς μελετούν βιβλία σχετικά με αυτές ή με την επιστήμη των Μαθηματικών: «Cesset mathematicorum tractatus. Nam si qui publice aut privatim in die noctuque deprehensus fuerit in cohibito errore versari, capitali sententia feriatur uterque. Neque enim culpa dissimilis est prohibita discere quam docere» («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 9. 16. 8) Ο επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου) Αμβρόσιος αποκτά πλήρη πνευματικό έλεγχο πάνω στον αυτοκράτορα της Ανατολής Θεοδόσιο.

388 Απαγορεύονται από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο όλες οι δημόσιες συζητήσεις για θρησκευτικά ζητήματα. Ο γηραιός ρήτωρ Λιβάνιος δικάζεται μαζί με άλλους Εθνικούς για… «μαγεία» αλλά αθωώνεται από τον Εθνικό δικαστή Τατιανό. Μετά την αθώωσή του στέλνει στον Θεοδόσιο την έκκληση «Υπερ των Ιερών» με την οποία τον παρακαλεί να σταματήσει την καταστροφή των Εθνικών Ναών: «Επιτίθενται στα Ιερά με ξύλα, πέτρες και σίδερα κι ακόμη χωρίς αυτά, χρησιμοποιώντας τα χέρια και τα πόδια τους. Μετά όλα λεηλατούνται, αφού γκρεμισθούν οι στέγες, κατεδαφισθούν τα οικήματα, κομματιασθούν τα αγάλματα, αναποδογυρισθούν οι βωμοί, ενώ οι λάτρεις έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στο να σωπάσουν οριστικά ή να πεθάνουν. Και όταν γίνει το κακό μια φορά, ακολουθείται από δεύτερη και τρίτη έφοδο και το κάθε παράνομο τρόπαιό τους ακολουθεί κι άλλο κι άλλο. Τέτοιες επιχειρήσεις γίνονται ακόμη και μέσα στις πόλεις, αν και τις περισσότερες υφίσταται η ύπαιθρος..» Ο μισαλλόδοξος επίσκοπος Αμβρόσιος υπερασπίζεται τους συναδέλφους του των ανατολικών επαρχιών (Νικηφόριον κ.ά) που καταστρέφουν επίσης και Ιουδαϊκές Συναγωγές, με το επιχείρημα ότι αυτές αποτελούν «οίκους παραφροσύνης και ασεβείας», και εξασφαλίζει απειλώντας να μην ξαναλειτουργήσει για τον αυτοκράτορα, την μη τιμωρία τους και την ακύρωση της διαταγής να ξανακτισθούν οι Συναγωγές με έξοδα των χριστιανών.

389 Κηρύσσεται εκτός νόμου κάθε μη χριστιανική μέθοδος χρονολογήσεως. Πλήθη μοναχών της ερήμου εισβάλουν στις πόλεις της Μέσης Ανατολής και καταστρέφουν με μανία αγάλματα, βωμούς και Ιερά, λυντσάρουν Εθνικούς και καίνε Βιβλιοθήκες. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος κινητοποιεί τον φανατισμένο χριστιανικό όχλο για να κάνει μεγάλους διωγμούς κατά των Εθνικών. Μετατρέπει σε εκκλησία τον Ναό του Θεού Διονύσου, πυρπολεί το Μιθραίο και καταστρέφει τον Ναό του Διός. Ο ιερεύς του Διός, Ελλάδιος, γλυτώνει το λυντσάρισμα σκοτώνοντας 9 οχλοκράτες. Ο όχλος διαπομπεύει ανά ομάδες τους Εθνικούς ιερείς σκοτώνοντάς τους στη συνέχεια με λιθοβολισμό. Τα ιερά σύμβολα και αγάλματα παραδίδονται στη χλεύη των χριστιανών περιφερόμενα πάνω σε γαϊδούρια προτού καταστραφούν.

390 Οι μισάνθρωποι μοναχοί παραμένουν στις πόλεις και τρώνε τις περιουσίες των θυμάτων τους Εθνικών, αλλά επεκτείνουν την κακοποιό δράση τους και στους μη Εθνικούς. Στις 2 Σεπτεμβρίου επιχειρείται ανεπιτυχώς με διάταγμα του Θεοδοσίου η εκδίωξή τους από τις πόλεις της Μέσης Ανατολής.

391 Στις 24 Φεβρουαρίου, εκδίδεται στο Μεδιόλανο (σημ. Μιλάνο) ένα ακόμη έδικτο («Προς Αλβίνιο, Έπαρχο Πραιτωρίου Ανατολής»), με το οποίο ανανεώνεται η απαγόρευση των θυσιών, των επισκέψεων σε Εθνικούς Ναούς και επιβάλλεται η ανεικονική λατρεία: «Nemo se hostiis polluat, nemo insontem victimam caedat, nemo delubra adeat, templa perlustret et mortali opere formata simulacra suspiciat, ne divines adque humanis sanctionibus reus fiat» («Κανείς δεν θα μολυνθεί με θυσίες και σφάγια, κανείς δεν θα πλησιάσει ή θα εισέλθει σε Ναούς, ούτε θα τιμήσει εικόνες φτιαγμένες από ανθρώπινο χέρι, διότι θα είναι ένοχος μπροστά στους ανθρωπίνους και τους θεϊκούς νόμους», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 10). Νέος μεγάλος διωγμός σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Στην υπηρεσία της Εκκλησίας, τίθενται επισήμως πλέον οι τρομερές και πολυπληθείς ορδές ψυχοπαθών μοναχών (οι λεγόμενοι «Circumcelliones»), που οπλισμένοι με βαριά ρόπαλα τα οποία τα αποκαλούν κυνικά «Ισραήλ», εισβάλλουν στα σπίτια των πλουσίων Εθνικών και τους Ναούς και κατασπάζουν ό,τι δεν μπορούσε να αρπαχθεί, ξεκοιλιάζοντας οικογενειακώς τους ιδιοκτήτες ή τους ιερείς με την κραυγή «Ευλογητός ο Θεός». Στις 16 Ιουνίου, ακολουθεί ένα ακόμη έδικτο («Προς Ευάγριο, Αυτοκρατορικό Έπαρχο και Ρωμανό, Αυτοκρατορικό Επιτετραμμένο Αιγύπτου»), που επαναλαμβάνει τα του εδίκτου της 24ης Φεβρουαρίου, προφανώς ως δικαιολογία για τις εκτεταμένες καταστροφές Εθνικών Ναών που προεκάλεσαν στην Αίγυπτο οι δύο πιο πάνω αξιωματούχοι, σε συνεργασία με τον επίσκοπο Θεόφιλο: «Nulli sacrificandi tribuatur potestas, nemo templa circumeat, nemo delubra suspiciat. Interclusos sibi nostrae legis obstaculo profanes aditus recognoscant adeo, ut, si qui vel de diis aliquid contra vetitum sacrisque molietur, nullis exuendum se indulgentiis recognoscat» («Κανείς δεν επιτρέπεται να θυσιάζει, να περιφέρεται στους Ναούς ή ν’ αποδίδει εκεί τιμές. Όλοι ν’ αποδεχθούν ότι ο νόμος μας τους απαγορεύει την άνομο είσοδό τους στους Ναούς, ώστε αν κάποιος πράξει κάτι σχετικό με θεούς ή τελετές, παραβαίνοντας την απαγόρευση αυτή, δεν θα αποφύγει την τιμωρία, ούτε θα τύχει ελέους από τις αρχές», «Θεοδοσιανός Κώδιξ», 16. 10. 11). Στην Καρχηδόνα, βεβηλώνεται και σφραγίζεται με αυτοκρατορική διαταγή τα Ιερό της Θεάς Κελαιστίδος, για ν’ ανοίξει αργότερα ως χριστιανική εκκλησία μετά από μετατροπές. Στην Αλεξάνδρεια, μετά από μεγάλες καταστροφές Ναών, βωμών και αγαλμάτων, οι ελάχιστοι Εθνικοί εξεγείρονται με επικεφαλής τον Νεοπλατωνικό φιλόσοφο Ολύμπιο και κλείνονται στο Ιερό του Θεού Σεράπιδος. Οι χριστιανοί, καθοδηγούμενοι υπό του επισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου και με επικεφαλής τους τον αιμοδιψή μοναχό Σενούθιο, ο οποίος επί χρόνια περιπολούσε σε όλη την Βόρειο Αφρική με τους συμμορίτες του και λήστευε τα σπίτια των Εθνικών σκοτώνοντας τους ιδιοκτήτες τους,, το καταλαμβάνουν με δόλο, το ισοπεδώνουν και πυρπολούν την ονομαστή Βιβλιοθήκη του που φιλοξενούσε τμήμα της θρυλικής συλλογής της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Τα ιερά σκεύη του Σεραπείου διαπομπεύονται στους δρόμους της Αλεξανδρείας. Ο Peter Brown («Ο Κόσμος Της Ύστερης Αρχαιότητος») γράφει χαρακτηριστικά, για την συγκεκριμένη περίοδο, τα εξής: «Οι Εθνικοί, κτυπημένοι από αυτό το ξαφνικό κύμα τρομοκρατίας, έβλεπαν να φθάνει το τέλος του κόσμου. Αν είμαστε ζωντανοί, έγραφε κάποιος, τότε η ίδια η ζωή έχει νεκρωθεί..»

392 Νέος μεγάλος διωγμός κατά των Εθνικών σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Σβήνουν τα Μυστήρια της Σαμοθράκης μετά από κατασφαγή των ιερέων και όλων των θρησκευτών από απόσπασμα «διωγμιτών» που αποβιβάσθηκε στο νησί. Καταστροφή του Μαντείου του Άμμωνος Διός στην Άφυτο της Χαλκιδικής. Στις αίθουσες των δικαστηρίων «κυλούν ρυάκια αίματος», όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Λιβάνιος. Στην Κύπρο, ο εβραϊκής καταγωγής επίσκοπος («Άγιος» και αυτός !) Επιφάνειος και ο «Άγιος» Τύχων εκχριστιανίζουν μαζικά και με την απειλή του φασγάνου και της πυράς χιλιάδες Εθνικούς και καταστρέφουν όλα τα Ιερά της νήσου. Παύουν οριστικά τα κυπριακά Μυστήρια της Αφροδίτης. Το σχετικό διάταγμα του Θεοδοσίου δηλώνει κυνικά: «όποιος δεν υπακούσει στον πατέρα Επιφάνειο δεν έχει θέση πάνω στο νησί».  Στις μεσανατολικές πόλεις Πέτρα, Αερόπολη, Ράφια, Γάζα και Βααλβέκ (Ηλιόπολη) ξεσπούν απελπισμένες εξεγέρσεις των Εθνικών κατά των διωγμητών, των χριστιανών οχλοκρατών και των μοναχών ροπαλοφόρων. Στην πόλη Σούφες της Β. Αφρικής, 60 χριστιανοί πληρώνουν με τη ζωή τους την προσπάθειά τους να γκρεμίσουν το εκεί άγαλμα του Ηρακλέους. Στη Γαλατία σφάζονται όλοι οι ιερείς και κατάσχονται οι περιουσίες όλων των Εθνικών Ναών που στη συνέχεια πυρπολούνται κι εκθεμελιώνονται. Στις 22 Αυγούστου ανακηρύσσεται αυτοκράτωρ της Δύσεως στο Λούγδουνο από τους Εθνικούς, ο ρήτωρ Φλάβιος Ευγένιος που αποκηρύσσει το βάπτισμά του κι επιστρέφει στην Εθνική λατρεία. Απαντώντας στο πραξικόπημα των Εθνικών της Δύσεως, οι Θεοδόσιος, Αρκάδιος και Ονώριος εκδίδουν, στις 8 Νοεμβρίου,  ένα ακόμη έδικτο («Προς Ρουφίνο, Έπαρχο Πραιτωρίου Ανατολής») με το οποίο επιδιώκεται να κτυπηθούν οι τελευταίοι ενεργοί Ρωμαίοι και Έλληνες Εθνικοί της Ανατολικής τουλάχιστον Αυτοκρατορίας, καθώς απαγορεύονται οι θυσίες, οι σπονδές, τα θυμιάματα, τα αναθήματα, η μαντική και κάθε άλλη μορφή της Εθνικής Λατρείας (που αποκαλείται «ειδωλολατρική δεισιδαιμονία») και καθιερώνεται η εφεξής κατάσχεση των περιουσιών των κατά κανόνα ευπόρων θυμάτων της χριστιανικής μισαλλοδοξίας, η οποία θ’ αποτελέσει βασική πηγή περαιτέρω πλουτισμού της Εκκλησίας στην οποία κατέληγαν οι κατασχεθείσες περιουσίες μέσω του αυτοκρατορικού ταμείου: «Κανείς απολύτως, ασχέτως της κοινωνικής τάξεως που προέρχεται ή της ιεραρχικής βαθμίδος που κατέχει, ασχέτως αν κατέχει κάποιο αξίωμα ή έχει αποσυρθεί από αυτό, ασχέτως αν είναι ισχυρός λόγω της καταγωγής του ή ταπεινός ως προς την γενεά του, ασχέτως της οικονομικής του καταστάσεως και της νομικής του υποστάσεως, σε κανέναν τόπο και σε καμμία πόλη, δεν επιτρέπεται να θυσιάσει σε άψυχα αγάλματα. Ούτε και θα τιμήσει, διαπράττοντας κρυφίως στην οικία του αυτή την κακουργία, με πυρά τους Θεούς Λάρητες, με σπονδή οίνου την Θεά Τύχη ή με αρώματα τους Θεούς Πενάτες. Ούτε θα τους ανάψει λυχνάρια, ούτε θα τους κάψει λιβάνι, ούτε θ’ αναρτήσει προς τιμήν τους στεφάνους. Αν τολμήσει κανείς να κάνει άνομο θυσία και να συμβουλευθεί τα σπλάχνα του σφαγίου, προτρέπονται άπαντες να τον καταγγείλουν δημοσίως, όπως είθισται να γίνεται και με τους ενόχους εσχάτης προδοσίας, ώστε να τιμωρηθεί με την πρέπουσα σκληρή τιμωρία, παρ’ όλο που δεν έχει διαπράξει τίποτε ενάντιο ή σχετικό με την ασφάλεια του αυτοκράτορος. Διότι είναι από μόνο του κακούργημα το να θέλει κάποιος να παραβιάσει τους νόμους της φύσεως και να διερευνήσει απαγορευμένα ζητήματα, ν’ ανακαλύψει κρυμμένα μυστικά, ν’ αποτολμήσει απαράδεκτες ενέργειες, να επιδιώξει να μάθει πώς θα εξελιχθεί ο βίος κάποιου άλλου ή να προβλέψει τον θάνατο ενός τρίτου προσώπου. Και αν κανείς αποδώσει τιμές, ανάπτοντας εμπρός από αυτά λιβάνι, σε φθαρτά αγάλματα κατασκευασμένα από ανθρώπινο χέρι, και αν κατά τρόπο γελοίο νοιώσει σέβας για τα ομοιώματα που ο ίδιος έχει κατασκευάσει, ή αν τυλίξει με γιρλάντες κάποιο δένδρο ή αν υψώσει βωμό με υλικά που ο ίδιος έχει σηκώσει από την γή, ή αν προσπαθήσει να τιμήσει αγάλματα αφιερωμένα στην ματαιότητα με αναθήματα, έστω και ταπεινά αφού και τέτοια ακόμη αποτελούν προσβολή κατά της θρησκείας μας, θα τιμωρηθεί με κατάσχεση της οικίας ή του οικοπέδου στο οποίο απεδείχθη ότι τιμήθηκε η ειδωλολατρική δεισιδαιμονία… » («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 12)

393 Ο αυτοκράτωρ Ευγένιος φθάνει στην Ιταλία, όπου ο διανοούμενος στρατηγός Βίριος Νικόμαχος Φλαβιανός ξαναστήνει τον Βωμό της Νίκης στην αίθουσα της Συγκλήτου κι επαναφέρει τη λατρεία των παραδοσιακών Θεών. Στην Ανατολή, ο Θεοδόσιος καταργεί τα Πύθια, τα Άκτια και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δήωση της Ολυμπίας και ισοπέδωση όλων των βωμών της.

394 Πλήρης παλινόρθωση του ρωμαϊκού Εθνισμού στη Δυτική Αυτοκρατορία. Ο Φλαβιανός, με το αξίωμα του υπάτου Ρώμης και υποστηριζόμενος ψυχικά από την ευσεβή σύζυγό του, αναβιώνει όλες τις καταργηθείσες από τους χριστιανούς λατρείες. Στην Όστια επανανοίγει το Ιερό του Ηρακλέους. Στις 27 Μαρτίου, 1 Απριλίου και 28 Απριλίου έως 3 Μαϊου οι Ρωμαίοι ξαναεορτάζουν με μεγαλοπρέπεια την Εορτή της Κυβέλης, την Εορτή της Βήνους Βερτικόρντια, τα Μεγαλήσια και τα Φλοράλια. Κατά χιλιάδες οι χριστιανοί επιστρέφουν στην Εθνική Θρησκεία φοβούμενοι το οριστικό τέλος του Χριστιανισμού. Στις 5 και 6 Σεπτεμβρίου συγκρούονται οι στρατοί των Εθνικών (υπό τον Φλαβιανό) και των χριστιανών (υπό τον αυτοκράτορα της Ανατολής Θεοδόσιο) στην κοιλάδα του ποταμού Φρίγδου. Οι κατά πολύ ολιγώτεροι Εθνικοί ηττώνται και κατασφάζονται. Ο αυτοκράτωρ Ευγένιος συλλαμβάνεται, βασανίζεται, αποκεφαλίζεται και το κεφάλι του περιφέρεται πάνω σε παλούκι σε ολόκληρη την Δυτική Αυτοκρατορία για παραδειγματισμό. Ο Φλαβιανός αυτοκτονεί για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών.

395 Οι αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος απαγορεύουν ακόμα και την είσοδο στους Εθνικούς Ναούς («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 13), ενώ με τα έδικτα της 22ας Ιουλίου και 7ης Αυγούστου, κηρύσσουν νέους διωγμούς κατά των Εθνικών. Το ίδιο έτος, ο ευνούχος πρωθυπουργός του αυτοκράτορος Αρκαδίου Ρουφίνος κατευθύνει τις ορδές τών, υπό τον Αλάριχο, χριστιανών πλέον Γότθων προς τον ελλαδικό χώρο. Ακολουθούμενοι από πλήθη φανατισμένων μοναχών, οι Γότθοι του Αλαρίχου (ο οποίος είχε πολεμήσει με τον Θεοδόσιο κατά των Εθνικών του Φλαβιανού) κατασφάζουν αμέτρητους Εθνικούς Έλληνες και καταστρέφουν πόλεις και Ιερά στο Δίον, τη Θεσσαλία, τους Δελφούς, τη Βοιωτία, την Αττική, τα Μέγαρα, την Κόρινθο, τη Φενεό, το Άργος, τη Νεμέα, τη Λυκόσουρα, τη Σπάρτη, τη Μεσσήνη, τη Φιγαλεία, την Ολυμπία. Στην Ελευσίνα πυρπολείται το εκεί πανάρχαιο Ιερό και θανατώνονται στην πυρά ο Θεσπιεύς Ιεροφάντης Ιλάριος και όλοι οι ιερείς των Μυστηρίων τα οποία είχαν αναβιώσει από τους Μιθραϊστές λίγο μετά τον θάνατο του Νεστορίου. Την ίδια εποχή περίπου, το βεβηλωθέν Ιερό της Θεάς Κελαιστίδος αρχίζει να επαναλειτουργεί ως χριστιανική εκκλησία έως το έτος 421 που οι χριστιανοί θα το πυρπολήσουν επειδή οι θρησκευτές  μέσα από την χριστιανική λατρεία τιμούσαν και την Θεά. Στο έργο του «Paraenesis», ο Ισπανός επίσκοπος Βαρκελώνης Πασιανός (Pacianus) δυσανασχετεί, με πολύ γλαφυρό μάλιστα τρόπο («Me Miserum ! Quid ego facinoris admisi !»), για το γεγονός ότι παρά τους διωγμούς, εξακολουθούν να υπάρχουν στην περιοχή του ενεργοί Εθνικοί που τιμούν τους «ειδωλολατρικούς» Θεούς, πράξη η οποία, κατά το μισαλλόδοξο μυαλό του, είναι στον ίδιο βαθμό… «εγκληματική» με την ανθρωποκτονία !

396 Νόμος της 23ης Μαρτίου, απαγορεύει σε ολόκληρη την Ανατολική Αυτοκρατορία ακόμη και την απλή παρατήρηση «ειδωλολατρικών» τελετών. Στις 7 Δεκεμβρίου, οι αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος, εκδίδουν έδικτο («Προς Καισάριο, Έπαρχο Πραιτωρίου») με το οποίο η Εθνική Λατρεία εξισούται με προδοσία κατά του Κράτους. Οι Εθνικοί ιερείς στερούνται όλων των προνομίων τους και τους απαγορεύεται η περαιτέρω άσκηση των καθηκόντων τους: «Privilegia si qua concessa sunt antiquo iure sacerdotibus, ministris, praefectis, hierofantis sacrorum sive quolibet alio nomine nuncupantur, penitus aboleantur nev gratulentur se privilegio esse munitos, quorum professio per legem cognoscitur esse damnata» («Εάν με παλαιούς νόμους είχαν δοθεί προνόμια σε ιερουργούς, μινίστρους, πρεφέκτους ή ιεροφάντες των παλαιών Μυστηρίων, γνωστούς με τα πιο πάνω ονόματα ή με άλλα, τα προνόμια αυτά θα καταργηθούν πλήρως. Τα πρόσωπα αυτά δεν θα μπορούν να συγκαταλέγονται μεταξύ των τυχερών που προστατεύουμε με προνόμια, αυτή η ίδια η ιδιότης τους άλλωστε καταδικάζεται ήδη υπό του νόμου», «Θεοδοσιανός Κώδιξ»  16, 10, 14).

397 Νέος νόμος του Αρκαδίου απαιτεί την ισοπέδωση όλων των Εθνικών Ναών της Ανατολικής Αυτοκρατορίας που τυχόν στέκουν ακόμη όρθιοι.

398 Η Τετάρτη Σύνοδος της Καρθαγένης απαγορεύει ακόμη και στους επισκόπους την ανάγνωση των βιβλίων των Εθνικών. Ο («Άγιος») επίσκοπος Γάζης Πορφύριος κλείνει τους περισσότερους Εθνικούς Ναούς της πόλεώς του. Σε Δύση και Ανατολή αμέτρητα φιλοσοφικά και επιστημονικά βιβλία του προχριστιανικού κόσμου εξαφανίζονται στην πυρά. Ο εκχριστιανισμένος Βάνδαλος στρατηγός Στηλίχων πρωτοστατεί σε καταστροφές Εθνικών Ιερών και σφαγές ιερέων και θρησκευτών. Με διάταγμα του Αρκαδίου εξουσιοδοτούνται οι τοπικές αρχές να ξυλοκοπούν τους φανατικούς μοναχούς που συνηθίζουν να επιτίθενται, ν’αποσπούν από τα χέρια των στρατιωτών και να λυντσάρουν τους συλλαμβανόμενους Εθνικούς. Ο «Άγιος» Αυγουστίνος εντείνει τις προσηλυτιστικές προσπάθειες των ανθρώπων του, καθώς η πλειοψηφία των αρχόντων της Καρχηδόνος δείχνει να εμμένει στην αρχαία Θρησκεία και τα αγάλματα των Θεών ακόμη στέκουν στο Φόρουμ της πόλεως και δέχονται τιμές. Όπως γίνεται φανερό από μία μεταγενεστέρα επιστολή του Αυγουστίνου («Contra Epistolam Parmeniani» 1, 9, 15), συμμορίες χριστιανών καταστρέφουν συστηματικώς Ιερά, βωμούς και αγάλματα και οι «διωγμίτες» στρατιώτες διαλύουν κάθε απόπειρα τελέσεως θυσιών. Αντίθετα από την αγαθότατη αγιογραφία που του έχουν κατασκευάσει οι νικητές που γράφουν όπως αυτοί θέλουν την Ιστορία, ο συγκεκριμένος άνθρωπος υπήρξε ένας φανατικός και βίαιος προσηλυτιστής, ο πρώτος μάλιστα που θεωρητικοποίησε τον  εξαναγκαστικό προσηλυτισμό («cogite intrare») και ζήτησε την βιαία πάταξη των αιρέσεων του Χριστιανισμού.

399 Oι αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος, για να θέσουν όρια στην χριστιανική υστερία καταστροφής κάθε πολιτισμικού στοιχείου των Εθνικών, εκδίδουν τον Ιανουάριο ένα ακόμη έδικτο που θ’ ακολουθηθεί από νεώτερο τον Φεβρουάριο στην Ραβέννα («Προς Μακρόβιο και Προκλιανό, Βικάριο»), με το οποίο ανανεώνεται η απαγόρευση των θυσιών, αλλά και ανακαλούνται όσες προηγούμενες διαταγές πρόσταζαν την καταστροφή του «ειδωλολατρικού» διακόσμου των διαφόρων δημοσίων κτιρίων: «τυχόν τέτοια δικαιολογητικά έγγραφα πρέπει ν’ αποσπασθούν από τα χέρια των καταστροφέων και να μας επιστραφούν» («Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 3). Με το πρώτο έδικτο («Προς Μακρόβιο, Βικάριο Ισπανίας και Προκλιανό, Βικάριο των Πέντε Επαρχιών») απλώς επιτρέπεται να μείνουν άθικτα τα ελάχιστα πια «ειδωλολατρικά» διακοσμητικά στοιχεία που ακόμα κοσμούαν κάποια δημόσια κτίρια στην Δύση, και έως τότε θεωρούντο «κατοικίες των δαιμόνων» από τους χριστιανούς που τα έσπαγαν ή χάρασσαν παντού επάνω τους το «χριστόγραμμα» ή τον σταυρό: «Sicut sacrificia prohibemus, ita volumes publicorum operum ornamenta servari» («Όπως ακριβώς απαγορεύσαμε τις θυσίες, έτσι επιθυμούμε να διατηρηθούν τα διακοσμητικά στοιχεία των δημοσίων κτιρίων», «Θεοδοσιανός Κώδιξ, 16, 10, 15»).  Άλλα δύο έδικτα που εκδίδουν οι ίδιοι στην Πάδουα, στις 20 του μηνός Αυγούστου και στην Πατάβια, στις 13 του μηνός Σεπτεμβρίου («Προς Απολλόδωρο, Ανθύπατο Αφρικής», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 17 και «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 4), επιτρέπουν τις εορτές και τις συγκεντρώσεις δίχως όμως να έχουν αυτές θρησκευτική σημασία και οπωσδήποτε δίχως να συμπεριλαμβάνουν τελετές, θυσίες και επικλήσεις στους Θεούς («…ullo sacrificio atque ulla superstitione…»): «αποφασίζουμε ότι σύμφωνα με τα αρχαία έθιμα θα εξακολουθήσουν να παρέχονται διασκεδάσεις στον λαό, χωρίς όμως θυσίες ή άλλες πράξεις της καταραμένης δεισιδαιμονίας και θα επιτρέπεται στον λαό να παρευρίσκεται σε εορταστικά συμπόσια όποτε το επιθυμεί». Με ένα ακόμη έδικτο που εξεδόθη επίσης στις 20 Αυγούστου («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 18) προς τον Απολλόδωρο, ανανεώνεται η απαγόρευση των θυσιών και διατάσσεται η αφαίρεση όλων των «ειδώλων» από τους Ναούς για να σταματήσει έτσι η κάθε είδους απόδοση τιμών προς αυτά: «…depositis sub officio idolis disceptatione habita, quibus etiam nunc patuerit cultum vanae superstitionis inpendi»  («… τα είδωλα να αφαιρεθούν από τους Ναούς υπό την επίβλεψη του διοικητικού προσωπικού, καθώς η έρευνά μας έχει αποδείξει ότι ακόμη και τώρα λατρεύεται με την βοήθεια αυτών των ειδώλων η άθλια δεισιδαιμονία»). Στην Ανατολή όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, καθώς η παντοδύναμη πλέον Εκκλησία πιέζει για αυτοκρατορική κάλυψη των εγκλημάτων της κατά του Εθνισμού. Στη Βόρειο Αφρική οι διωγμήτες Ιόβιος και Γαυδέντιος κτυπούν όλα τα αστικά κέντρα των Εθνικών, καταστρέφουν τους Ναούς, καίνε τις βιβλιοθήκες και θανατώνουν τους ιερείς. Οι ίδιοι ως άνω αυτοκράτορες, εκδίδουν στις 10 Ιουλίου ένα άλλο έδικτο («Προς Ευτυχιανό, Έπαρχο του Πραιτωρίου Ανατολής») το οποίο αναρτάται στην Δαμασκό και διατάσσει την εξαφάνιση από προσώπου γής, όλων των Ναών των Εθνικών: «Si qua in agris templa sunt, sine turba ac tumultu diruantur. His enim deiectis atque sublatis omnis superstitioni materia consumetur» («Εάν υπάρχουν ακόμη Ναοί σε επαρχιακές περιοχές να καταστραφούν χωρίς φασαρία ή οχλαγωγία. Γιατί μόνον όταν θα έχουν γκρεμισθεί και εξαλειφθεί από προσώπου γής, θα έχει καταστραφεί η υλική βάση επάνω στην οποία στηρίζεται η δεισιδαιμονία», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 16)

400 Ο επίσκοπος της Ρεμεσιάνα Δακίας (Remesiana) Νικήτας («άγιος» και αυτός !) καταστρέφει το θρακικό Μαντείο του Θεού Διονύσου των Βεσσών ή Βησσών και εκχριστιανίζει με την βία ολόκληρη την γύρω περιοχή

401 Ο («άγιος») επίσκοπος Πορφύριος. οργανώνει μαζικά λυντσαρίσματα Εθνικών και καταστρέφει με τη βοήθεια του φανατισμένου όχλου τους οκτώ εν ενεργεία Ναούς της Γάζης. Ο χριστιανικός όχλος της Καρχηδόνος λυντσάρει Εθνικούς και καταστρέφει Ναούς και αγάλματα.  Στις 16 Ιουνίου του 401, ο «άγιος» Αυγουστίνος, αγάλλεται ανοικτά σε κήρυγμά του (24. 6), για την πράξη των χριστιανών οχλοκρατών της Καρχηδόνος, που είχαν προβεί σε βανδαλισμό ενάντια σε ένα άγαλμα του Θεού Ηρακλέους (Chuvin, σελ. 74), ενώ οι ανυπόμονοι «άγιοι πατέρες» της 5ης Αφρικανικής Συνόδου, η οποία συνέρχεται την ίδια ημέρα στην ίδια πόλη, εκτός του ότι εκδίδουν κανόνες με τους οποίους αφορίζονται ακόμα και μετά θάνατον όλοι όσοι δημιουργούν συγγένειες με Εθνικούς ή δεν αποκληρώνουν τους ήδη συγγενείς τους που παραμένουν Εθνικοί, καθώς τίθεται απαγόρευση ακόμα και για την απλή συμμετοχή σε εορταστικά γεύματα και χορούς των Εθνικών, παροτρύνουν επιπροσθέτως την αυτοκρατορική εξουσία να σαρώσει εδώ και τώρα, «από άκρου σε άκρο της Αφρικής», τα ελάχιστα έσχατα Ιερά της Εθνικής λατρείας που παραμένουν ακόμα άθικτα από την επέλαση των χριστιανών και να απαγορεύσει τις λατρευτικές πράξεις που εξακολουθούν να τελούνται σε ιερά μέρη, που τώρα όμως έχουν καταληφθεί από τον Χριστιανισμό και σε ημερομηνίες που έχουν «επικαλύψει» αρχαίες εορτές (φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης, όπως λέει ο απλός λαός): «υπάρχουν και άλλα αιτήματα προς τους ευσεβέστατους αυτοκράτορες, όπως το να διατάξουν την πλήρη καταστροφή από άκρου σε άκρο της Αφρικής όλων των ειδώλων που απομένουν, διότι σε αρκετές παράκτιες περιοχές και διάφορα κτήματα της υπαίθρου ανθεί η αθλιότητα αυτής της πλάνης και να κανονίσουν επίσης την καταστροφή τόσο των ίδιων των αγαλμάτων όσο και των άγνωστων Ναών που έχουν ανεγερθεί σε αγροτικές ή απομονωμένες περιοχές. Και πρέπει να ζητηθεί επίσης, όπου γίνονται εξαιτίας της παγανιστικής πλάνης διάφορες θρησκευτικές εκδηλώσεις που δεν επιτρέπονται από τους νόμους και πιέζονται οι χριστιανοί να συμμετάσχουν σε αυτές… να επιβληθεί η πλήρης απαγόρευση και εκδίωξή τους από πόλεις και κτήματα και να επιβληθούν αυστηρές ποινές, καθώς αυτοί (οι Εθνικοί) επιμένουν σε κάποιες πόλεις αμετανόητα να εορτάζουν ακριβώς στις ημέρες που τιμούμε τους πιο ευλογημένους μάρτυρές μας, ακόμα και κοντά στις ίδιες τις εκκλησίες μας» (58 – 60, όπως παρατίθενται στους Macmullen – Lane, «Paganism ans Christianity, 100 – 425 C. E. : A Source Book», σελ. 287 – 288).

405 Το έτος αυτό, ο τρομερός Ιωάννης «Χρυσόστομος» (ο μισέλληνας που ευθέως αποκαλεί  την Ελληνική Φιλοσοφία «ελληνική μωρία», «έξωθεν άνοια» και «μητέρα των κακών» στην 1η «Ομιλία» του «Εις Α προς Κορινθίους»), έχει ακόμα την ισχύ να στέλνει, παρ’ όλο που είναι πλέον εξόριστος στην Αρμενία, τις ορδές των ροπαλοφόρων συμμοριτών μοναχών να σαρώσουν τα «είδωλα», δηλαδή τους Ναούς, τα αγάλματα και τους βωμούς της Παλαιστίνης και της Συρίας: «τους μεν ουν υπολειφθέντας των δαιμόνων σηκούς τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν», αγάλλεται ο όμοιός του Θεοδώρητος Κύρου («όταν έμαθε -ο Ιωάννης- ότι η Φοινίκη επέμενε ακόμα στις τελετές υπέρ των δαιμόνων, μάζεψε ασκητές που καίγονταν από θείο ζήλο και αφού τους εφοδίασε με βασιλικούς νόμους, τους έστειλε ενάντια στους ναούς, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους εποπτεύοντες δεν τα άντλησε από τα βασιλικά ταμεία, αλλά έπεισε πιστές πλούσιες γυναίκες να τα δώσουν με φιλοτιμία… έτσι λοιπόν εκ θεμελίων κατέστρεψε τους σηκούς των δαιμόνων που ακόμα έστεκαν όρθιοι», «Εκκλησιαστική Ιστορία» 5). Όπως γράφει ο Chuvin (σελ. 75), ο φανατικός αυτός θεοκράτης «ενθαρρύνει από τον τόπο της εξορίας του στην Αρμενία, τις συμμορίες των μοναχών που λεηλατούσαν τα Εθνικά Ιερά στην Φοινίκη» και «όταν οι χωρικοί της Φοινίκης σκοτώνουν ή βγάζουν εκτός μάχης τους φανατισμένους ζηλωτές, ο Ιωάννης παρακινεί όσους παραμένουν γεροί να συνεχίσουν όπως οι καπετάνιοι στην καταιγίδα… τους προσφέρει δε κάθε υλική βοήθεια… και πληρώνει τους επιστάτες και τους εργάτες των κατεδαφίσεων των Ιερών». Εντυπωσιακό είναι εδώ, ότι ο «Χρυσόστομος» μπορεί να δρα δυναμικά και ανενόχλητος «από τον τόπο της εξορίας του» όπως τονίζει πολύ ορθώς ο Chuvin, πράγμα που αποδεικνύεται άλλωστε και από την αλληλογραφία του παντοδύναμου εκείνου θεοκράτη (Επιστολές 123 και 126): «…διότι ούτε τώρα σας έχει λείψει τίποτε, αφού ζήτησα να έχετε στην διάθεσή σας την ίδια αφθονία αγαθών, σε ενδύματα, υποδήματα και τροφή για όλους τους αδελφούς, αν και εμείς βρισκόμαστε σε τέτοια θλίψη και είμαστε υποχρεωμένοι να διαβιούμε στην ερημιά εδώ στην Κουκουσό…» και «…πληροφορηθήκαμε ότι προέκυψαν πάλι στην Φοινίκη τα κακά και αυξήθηκε η μανία των Ελλήνων και πολλοί από τους μοναχούς είτε τραυματίσθηκαν είτε έχασαν την ζωή τους… το να σταθείτε συνεπώς με γενναιότητα απέναντι στον μαινόμενο διάβολο και να του στερήσετε τους ανθρώπους που έχουν στρατευθεί στην υπηρεσία του και άλλους να εμποδίσετε να πέσουν στα χέρια του, είναι πράξη άνδρα γενναίου, νηφάλιας ψυχής, έργο υψηλής και σπουδαίας διάνοιας σαν την δική σας, έργο άξιο μυρίων στεφανιών και βραβείων από τον Θεό, είναι αποστολικό κατόρθωμα». Είναι πασιφανές λοιπόν, ότι αυτή η παντοδυναμία του πρώην πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίο υποστήριζαν άλλωστε και οι συνάδελφοί του της Δύσης, ήταν που θα υποχρεώσει τους προσωπικούς και εκκλησιαστικούς εχθρούς του, για να τον εξουδετερώσουν, να τον εκτοπίσουν για δεύτερη φορά το καλοκαίρι του 407 προς μία απομακρυσμένη περιοχή του Καυκάσου, επιτηρούμενο σε συνεχή βάση από 2 στρατιώτες φρουρούς.

406 Ο οπαδός του ειδωλοφάγου «άγιου» Μαρτίνου Μαυρίλιος (Maurilius, 336 – 426) παλαιός ερημίτης και μέλλων (από το 407) επίσκοπος Αγγέρης (Angers, ρωμαϊστί Andegavum, «άγιος» βεβαίως και αυτός και μάλιστα με… αναστάσεις νεκρών και θεραπείες κατάκοιτων και τυφλών στο μακρύ αγιογραφικό ενεργητικό του !), αφανίζει Εθνικά Ιερά και ιερά δάση (Turcan Robert, «Cults of the Roman Empire», Oxford, 1996, σελ. 326) μαζί με τους ιερείς και τους θρησκευτές, ενώ οι αγιογράφοι του θα κάνουν λόγο για… «θαυματουργό» (φυσικά!) τιμωρία των «ειδωλολατρών»… με «φωτιές που έπεσαν από τον… ουρανό». Ο Ιωάννης «Χρυσόστομος» παρουσιάζεται και το έτος αυτό να συγκεντρώνει χρήματα από θεομανείς προσήλυτες για τις εργασίες διάλυσης των Εθνικών Ναών, καθώς επίσης και να… κονιορτοποιεί ή πυρπολεί με προσευχή, δηλαδή (σε μετάφραση για φυσιολογικούς ανθρώπους) να διατάσσει την εκθεμελίωση ή πυρπόληση του ανακατασκευασμένου (μετά από την καταστροφή τού έτους 262 από τους Ερούλους) θαυμαστού Ναού της Θεάς Εφεσίας Αρτέμιδος. Τα γεγονότα υπολογίζεται πάντως, ότι έλαβαν χώρα πέντε έτη νωρίτερα, το έτος 401 (Κούτουλας, σελ. 23). Στην Σαλαμίνα της Κύπρου ο (επίσης «άγιος») Ευτύχιος συνεχίζει τις καταστροφές των Εθνικών Ιερών και τις θηριωδίες ενάντια σε όσους Εθνικούς αρνούνται να βαπτισθούν.

407 Νέος νόμος ανανεώνει την ποινικοποίηση κάθε μη χριστιανικής τελετής. Το ίδιο έτος, εκδίδεται στην Ρώμη κοινό έδικτο των Αρκαδίου, Ονωρίου και Θεοδοσίου, με το οποίο διώκονται όλοι οι αιρετικοί «Πρισκιλλιανοί» και στερούνται του δικαιώματος της ιδιοκτησίας και δικαιοπραξίας. Οι ιδιοκτήτες των τόπων συναθροίσεών τους τιμωρούνται με δήμευση των περιουσιών τους και οι οργανωτές των συναθροίσεων με εξορία ή καταναγκαστική εργασία σε ορυχεία («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 5. 40)

408 Ένα ακόμη αυτοκρατορικό έδικτο εκδοθέν στην Ρώμη, επιτρέπει στην Εκκλησία να κατάσχει τις περιουσίες και τα ακίνητα των «Πρισκιλλιανών» («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 5. 43). Στις 15 Νοεμβρίου, οι Αρκάδιος, Ονώριος και Θεοδόσιος εκδίδουν στην Ρώμη ένα ακόμη έδικτο («Προς Κούρτιο, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»), με το οποίο διατάσσεται η καταστροφή όλων των αγαλμάτων και βωμών: «Simulacra, si qua etiamnunc in temples fanisque consistunt et quae alicubi ritum vel acceperunt vel accipiunt paganorum, suis sedibus evellantur, cum hoc repetita sciamus saepius sanctione decretum. Aedificia ipsa templorum, quac in civitatibus vel oppidis vel extra oppida sunt, ad usum publicum vindicentur, arae locis omnibus destruantur…» («Εάν κάποια αγάλματα βρίσκονται ακόμη μέσα στους Ναούς και τα Ιερά και έχουν δεχθεί ή δέχονται ακόμη την λατρεία των ειδωλολατρών, όπου κι αν συμβαίνει αυτό, θα ξεριζωθούν εκ θεμελίων, αναγνωρίζοντας ότι αυτό έχει διαταχθεί κατ’ επανάληψη και πολύ συχνά. Τα ίδια τα κτίρια των Ναών που βρίσκονται μέσα σε πόλεις ή κωμοπόλεις, ή έξω από αυτές, θα παραδοθούν σε δημόσια χρήση και θα καταστραφούν οι ανά τόπους βωμοί…», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 19). Ο Στηλίχων ληστεύει στη Ρώμη τον χρυσό του Ναού του Καπιτωλίου Διός. Νέοι διωγμοί και καταστροφές Βιβλιοθηκών μεθοδεύονται υπό την άμεση εποπτεία των ανά τόπους επισκόπων, ενώ οι δικαστές που φαίνονται επιεικείς προς τους «ειδωλολάτρες» μετατρέπονται αυτομάτως σε κατηγορούμενους. Στην πόλη Καλάμα της σημερινής Αλγερίας, η σκληρότητα των διωγμών προκαλεί μεγάλη εξέγερση του πληθυσμού με πυρπολήσεις εκκλησιών η οποία όμως πνίγεται στο αίμα υπό την εποπτεία του «Αγίου» Αυγουστίνου.

409 Ο κατ’ ουσία πολιορκών την ακέφαλη Ρώμη Αλάριχος, προσποιούμενος ότι εναντιώνεται στον απόντα αυτοκράτορα Ονώριο, στέφει νέο αυτοκράτορα Ρώμης τον Εθνικό (αποστάτη Αρειανό χριστιανό) Άτταλο και παρασύρει τους ελάχιστους ευγενείς της Ρώμης που είχαν παραμείνει πιστοί στα πάτρια να εκδηλώσουν δημοσίως τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, πλαισιώνοντας τον Άτταλο στα διάφορα αξιώματα. (Dill, σελ. 28 – 55 και Boyd, σελ. 31). Μετά από λίγους μήνες, ο Άτταλος, που έχει επαναφέρει στον δημόσιο βίο όλα τα τυπικά της πολιτειακής πλευράς της Εθνικής Λατρείας, καθαιρείται και διώκονται όλοι οι αξιωματούχοι Εθνικοί. Η Ρωμαϊκή Εθνική Θρησκεία περνά έκτοτε  οριστικώς στην παρανομία. Επαναλαμβάνεται η επί ποινή θανάτου απαγόρευση όλων των μαντικών πρακτικών και της Αστρολογίας.

410 Ο αυτοκράτωρ Ονώριος κηρύσσει νέο διωγμό κατά των Εθνικών. Στο σχετικό διάταγμά του αναφέρει: «Ας μάθουν λοιπόν όλοι αυτοί που δρούν ενάντια στους αγίους νόμους ότι η εμμονή τους στην αιρετική δεισιδαιμονία, τού να ασκούν λατρεία σε απόμακρα μαντεία, τιμωρείται με εξορία ή αίμα, ώστε να μην ξανατολμήσουν να συγκεντρωθούν σε τέτοια μέρη για τις εγκληματικές τους δραστηριότητες”. Σε συνέχεια των προηγούμενων νόμων των ετών 371 και 385, καλούνται τώρα όλοι οι μαθηματικοί («mathematici») να αποφασίσουν ανάμεσα σε διαρκή εξορία ή σε παραδοχή των «αμαρτιών» τους και άμεσο εκχριστιανισμό («Θεοδοσιανός Κώδιξ», 9. 16. 12). Στις 24 Αυγούστου, ο Αλάριχος καταλαμβάνει την Ρώμη μετά από προδοσία των χριστιανών που άνοιξαν τα μεσάνυχτα την Σαλαριανή Πύλη των τειχών και επί τρείς ημέρες λεηλατεί τους θησαυρούς της, καταστρέφει τα έργα τέχνης και τα βιβλία των Εθνικών και κατασφάζει επιλεκτικά τους μη χριστιανούς κατοίκους της «Αιωνίας Πόλεως» (John H. Carlson, «Scroll Of Oplontis», τεύχος 2: 2, 1990). Οι διαταγές του βαρβάρου είναι να μην πειραχθούν οι εκκηλσίες των χριστιανών. Το χάλκινο άγαλμα της Θεάς Βίρτους (Ανδρείας) καταστρέφεται στο χυτήριο από τους φανατικούς μοναχούς.

415 Λίγο πριν το Πάσχα, κατά προτροπή του επισκόπου Κυρίλλου, η Εθνική φιλόσοφος Υπατία δολοφονείται με άγριο τρόπο από τον χριστιανικό όχλο της Αλεξανδρείας. Οδηγείται στην πατριαρχική εκκλησία του «Αγίου Μιχαήλ», όπου οι χριστιανοί την κόβουν κομμάτια και περιφέροντάς τα στους δρόμους της πόλεως, τα καίνε τελικά μαζί με τα συγγράμματα της φιλοσόφου σε μία τεράστια πυρά στη θέση Κυναρών. Οι αυτοκράτορες Ονώριος και Θεοδόσιος, εκδίδουν 3 ημέρες πριν τις Καλένδες του Σεπτεμβρίου (30 Αυγούστου) στην Ραβέννα, ένα ακόμη έδικτο, αυτή την φορά προς τον Λαό των Καρχηδονίων («Populo Carthaginiensi»), με το οποίο ανακοινώνεται η προσάρτηση στο αυτοκρατορικό ταμείο όλων των ακινήτων που ανήκαν στην Εθνική Θρησκεία: «Omnia loca, quae sacris error veterum deputavit, nostrae rei iubemus sociari…» («Προσαρτώνται στο αυτοκρατορικό ταμείο μας όλοι οι τόποι που έως τώρα ανήκαν στο θρησκευτικό σφάλμα των παλαιών»). Το εν λόγω έδικτο είναι πολύ σημαντικό ιστορικό στοιχείο, αφού από όσα αναφέρονται στο τέλος αυτού, αποδεικνύεται ότι μεγάλο τμήμα των κατασχεθεισών περιουσιών της Εθνικής Θρησκείας κατέληγαν στην αρχομανή και πλουτομανή Εκκλησία που φυσικά καθοδηγούσε κατά τις ορέξεις της την εκάστοτε εξουσία: «…ea vero, quae muliplicibus constitutes ad venerabilem ecclesiam voluimus pertinere, Christiana sibi merito religio vindicabit» («…όσα βεβαίως με πολλαπλά διατάγματά μας έχουμε χαρίσει στην σεβαστή Εκκλησία, αυτοδικαίως θα ανήκουν για πάντα σε αυτήν», «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 5). Σε δεύτερο έδικτο που εκδίδουν την ίδια ημέρα, ή στο ίδιο που ταξινομείται υπό διαφορετικό κείμενο στον «Θεοδοσιανό Κώδικα» (16. 10. 20) ορίζουν τα ακόλουθα: «Οι ιερείς της ειδωλολατρικής δεισιδαιμονίας θα τιμωρούνται, εκτός αν αποχωρήσουν από την Καρχηδόνα πριν τις Καλένδες του Νοεμβρίου, το ίδιο και όλοι οι ιερείς των αφρικανικών πόλεων, εκτός εάν αποχωρήσουν και επιστρέψουν στις κοινότητές τους. Επίσης, σύμφωνα με την νομοθεσία του Γρατιανού, που τώρα ευρίσκεται μεταξύ των Αγίων, διατάσσουμε να περιέλθουν όλα τα μέρη που χρησιμοποιούσε η θρησκευτική πλάνη των παλαιών στην ιδιοκτησία του αυτοκρατορικού μας ταμείου. Άπαξ και απαγορεύθηκε η χρηματοδότηση της αισχρής δεισιδαιμονίας, τα οφέλη από τέτοια μέρη θ’ αφαιρούνται από τους παράνομους πλέον ιδιοκτήτες τους… Επιπλέον, εάν με νόμους μας έχει επανειλημμένως ορισθεί οι τέτοιου είδους περιουσίες ν’ ανήκουν στη σεβαστή Εκκλησία, η χριστιανική Θρησκεία μπορεί να τις διεκδικήσει για λογαριασμό της. Κατά συνέπεια, όλα τα κτήματα που κάποτε ανήκαν στην καταδικασθείσα δεισιδαιμονία και όλοι οι τόποι που προηγουμένως ανήκαν στους Φρεντιάνους, τους Δενδροφόρους και σε άλλους που φέρουν διάφορα ονόματα ειδωλολατρικών φορέων, και που συντηρούσαν τις εορτές και τις δαπάνες τους, θα μπορούν στο εξής να ενισχύουν το ημέτερο εισόδημα, αφού η ειδωλολατρία απαγορεύεται να υπάρχει. Και επίσης, εάν κάτι έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ για θυσίες και άρα έχει εξυπηρετήσει την εξαπάτηση των ανθρώπων, θ’ απομακρυνθεί από όλους τους τόπους που αρέσκεται να συχνάζει το κοινό, ώστε να μην έχει πια την δυνατότητα να παρασύρει ανθρώπους στην πλάνη…»

416 Ο αυτοκράτορας Ονώριος και ο «περιβαλλόμενος από φιλόδοξες ψευδοευλαβείς κυρίες και ζηλωτές παπάδες» (Deschner) Θεοδόσιος (15χρονος !), εκδίδουν στις 7 Δεκεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη, ένα ακόμη έδικτο («Προς Αυρηλιανό, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»), με το οποίο εφαρμόζεται καθεστώς πλήρους πολιτικού αποκλεισμού ακόμη και των απλών Εθνικών, ενώ η Εθνική Λατρεία παρουσιάζεται σαν μολυσματική ασθένεια: «…qui profano pagani ritus errore seu crimine poluuntur, hoc est Gentiles, nec ad militiam admittantur nec administratoris vel iudicis honore decorentur» («…αυτά τα άτομα που έχουν μολυνθεί από την ειδωλολατρία ή έχουν διαπράξει το έγκλημα της τελέσεως ειδωλολατρικών τελετών, δηλαδή οι Εθνικοί, δεν θα γίνονται δεκτοί στον στρατό, ούτε θα ορίζονται ποτέ διοικητές ή δικαστές», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 21). Ο αιμοσταγής μοναχός Υπάτιος, επονομαζόμενος «Η Σπάθα του Θεού», περιοδεύει την Βιθυνία και εντοπίζει «κρυφούς» λάτρεις των αρχαίων Θεών, τους οποίους εξοντώνει μαζί με τις οικογένειές τους δίχως μεσολάβηση δίκης.

418 Ο μόλις 17χρονος αυτοκράτορας – ανδρείκελο Θεοδόσιος «διατάσσει», κατά παραγγελία των ιερωμένων χειριστών του, την καταστροφή κάθε αντι-χριστιανικού βιβλίου (Deschner, τόμος 2, σελ. 69).

421 Το έτος αυτό καταστρέφεται το ήδη «πατημένο» μεγάλο Ιερό της Θεάς Ουρανίας Τανίτ ή Καιλεστίδος στην Καρχηδόνα, καθώς οι νεοπροσηλυτισθέντες  θρησκευτές μαζί με τον Ιαχωβά λάτρευαν και την Εθνική Θεά, με αποτέλεσμα οι εκκλησιαστικές αρχές να προτιμήσουν την καταστροφή του κτίριου με φωτιά και ισοπέδωση (Leclercq, τόμος Β, σελ. 85 – 86). Όπως γράφει ο Chuvin, οι Εθνικοί της πόλης θα εξακολουθήσουν ωστόσο να τιμούν την Θεά με σπονδές επάνω στα καμμένα ερείπια έως και το έτος 439, οπότε η Καρχηδόνα θα καταληφθεί από τους Βάνδαλους. Την ίδια εποχή πραγματοποιούνται νέες σφαγές Εθνικών σε ολόκληρη την Βόρειο Αφρική. Στην πόλη της Αντιόχειας, το σφραγισμένο «Τυχαίον», ο Ναός της Θεάς Τύχης, έχει ήδη βεβηλωθεί από την ταφή μέσα στον σηκό του των λειψάνων του «άγιου» Ιγνάτιου και σε λίγο θα μετατραπεί σε εκκλησία αφιερωμένη σε αυτόν.

423 Μετά από μία 8ετή τρομοκρατία που εγκαινιάσθηκε από το έδικτο του Σεπτεμβρίου 415 για κατασχέσεις των περιουσιών της Εθνικής Θρησκείας, το οποίο είχε εφαρμοσθεί από την πονηρή Εκκλησία της Ανατολής και κατά απλών πολιτών που εξακολουθούσαν να τιμούν τα πάτρια, οι ίδιοι αυτοκράτορες (Ονώριος και Θεοδόσιος) υπογράφουν στην Κωνσταντινούπολη 3 ακόμη έδικτά τους («Προς Ασκληπιόδοτο, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»). Με τα δύο πρώτα (9 Απριλίου και 8 Ιουνίου) ορίζεται ως ποινή για τους Εθνικούς η προγραφή της περιουσίας τους και η ισόβια εξορία αντί της θανατώσεως, ενώ η Εθνική Λατρεία αποκαλείται πλέον «δαιμονολατρία»»: «Paganos qui supersunt, quamquam iam nullos esse credamus, promulgatarum…» («Οι ειδωλολάτρες θα εξαλειφθούν με την εφαρμογή των ήδη εκδοθέντων νόμων», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 22) και «Paganos qui supersunt, si aliquando in execrandis daemorum sacrificiis fuerint comprehensi, quamvis capitali poena subdi debuerint, bonorum proscriptio ac exilium cohercebit» («…Οι ειδωλολάτρες θα αποτραπούν από την τέλεση των καταραμένων θυσιών στους δαίμονες με προγραφή της περιουσίας τους και ισόβια εξορία, παρόλο που κανονικά αυτοί θα έπρεπε να θανατώνονται», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 23). Με το τρίτο έδικτο ωστόσο (8 Ιουνίου), το οποίο καταδικάζει σε προγραφή της περιουσίας τους και ισόβια εξορία τους Μανιχαίους, τους Πεπυζίτες και τους διαφωνούντες ως προς την ημέρα του Πάσχα, αυτοί οι ίδιοι προσπαθούν να σώσουν τους μη χριστιανούς από την ληστρική και σαδιστική μανία των οπαδών της… «Αγάπης»: «Christianis, qui vel vere sunt vel esse dicuntur, specialiter demandamus, ut Ioudaeis ac Paganis in quiete degentibus nihilque temptantibus turbulentum legibusque contrarium non audeant manus inferre religionis auctoritate abusi…» («Ζητάμε από αυτούς που είναι ή λένε ότι είναι χριστιανοί, να μην τολμούν, ερχόμενοι σε αντίθεση με τους νόμους, να κάνουν κατάχρηση της εξουσίας που τους έχει δοθεί απέναντι στους Ιουδαίους και τους Εθνικούς και να επιχειρούν να δημιουργήσουν προβλήματα σε ανθρώπους που ζουν ησύχως…», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 24 και «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 6)

429 – 439 Σε διάστημα μόλις μίας μόνον δεκαετίας εκδίδονται κατ’ απαίτηση φυσικά της Εκκλησίας 150 (!!!) συνολικά νόμοι, οι οποίοι στοχεύουν να την ισχυροποιήσουν σε τέτοιον βαθμό που στο τέλος θα την καταστήσουν κυριολεκτικά παντοδύναμη (Hillgarth, σελ. 45).

429 Δήωση του Παρθενώνος των Αθηνών και μέγας διωγμός των εκεί… «οπαδών των δαιμόνων».

431 Το ιερό σύμβολο των Εθνικών, ο Σταυρός, ως χριστιανικό πλέον σύμβολο, εισάγεται στις εκκλησίες (Woodrow, σελ. 70).  Η Γ΄Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσσου καταδικάζει ως «αίρεση» τη διδασκαλία του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Νεστορίου (428 – 431) ότι η ανθρώπινη φύση του «Χριστού» είναι ανεξάρτητη από την θεϊκή και άρα η μητέρα του Μύριαμ (Παναγία) υπήρξε όχι Θεοτόκος αλλά Χριστοτόκος, και υιοθετεί επίσης την λατρεία της ως επίσημο δόγμα. Πλήθη πιστών, ιδίως γυναίκες, παραληρούν στους δρόμους από την χαρά τους. Ναοί των Εθνικών που στέγαζαν λατρεία γυναικείων θεοτήτων, μετατρέπονται από τους χριστιανούς σε εκκλησίες της Παναγίας: στη Ρώμη ο Ναός της Κυβέλης στον Εσκουϊτίνο Λόφο μετατρέπεται σε εκκλησία της Santa Maria Maggiore και την ίδια μοίρα έχει ο Ναός της Ίσιδος δίπλα στο Πάνθεον.

435 Στις 14 Νοεμβρίου, ο Θεοδόσιος και ο υιός του Βαλεντινιανός Β, εκδίδουν έδικτο («Προς Ισίδωρο, Έπαρχο του Πραιτωρίου Ανατολής») με το οποίο διατάσσεται η καταστροφή όλων των Εθνικών Ναών που έχουν απομείνει όρθιοι και η θανάτωση όλων όσων αποδεδειγμένα ασκούν την Εθνική Λατρεία: «Omnibus sceleratae mentis paganae exsecrandis hostiarum immolationibus damnandisque sacrificiis ceterisque antiquiorum sanctionum auctoritate prohibitis interdicimus cunctaque eorum fana templa delubra, si qua etiam nunc restant integra, praecepto magistratuum destrui conlocationeque venerandae Christianae religionis signi expiari praecipimus, scientibus universes, si quem huic legi aput conpetentem iudicem idoneis probationibus inlusisse constiterit, eum morte esse multandum» («Απαγορεύουμε σε εκείνους που έχουν μιαρές ειδωλολατρικές πεποιθήσεις να προσφέρουν τις καταραμένες τους θυσίες και να ασκούν όλες τις άλλες καταδικαστέες πρακτικές τους. Διατάσσουμε δε όλα τα Ιερά και οι Ναοί τους που στέκουν ακόμη, να καταστραφούν με πρωτοβουλία των τοπικών διοικητών και να εξαγνισθούν τα’ απομεινάρια τους με την ύψωση του σημείου της σεβαστής χριστιανικής θρησκέιας. Όλοι ας γνωρίζουν ότι αν παραβάτης του παρόντος νόμου παραπεμφθεί με επαρκείς αποδείξεις ενώπιον δικαστού, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 25). Μόνο ο Ιουδαϊσμός γίνεται αποδεκτός ως νόμιμη θρησκεία, αν και καθίσταται αδύνατη η σχέση ή απλή επικοινωνία μεταξύ χριστιανών και Ιουδαίων. Σε περίπτωση κρυφού μικτού γάμου η χριστιανή γυναίκα θανατώνεται ως… μοιχαλίδα.

438 Στις 31 Ιανουαρίου του έτους αυτού, σε μία περίοδο λιμού «που προκλήθηκε από την λατρεία των δαιμόνων», ορίζεται με μία «Νεαρά» για μία ακόμη φορά η θανατική ποινή για όσους ασκούν την Εθνική λατρεία. Πρόκειται για ανανέωση της απαγόρευσης άσκησης της «ειδωλολατρίας» του έτους 435 με επισήμανση μάλιστα, ότι οι τελετουργίες των Εθνικών είναι τελικά εκείνες που προκαλούν τις… κακές σοδειές και τις… επιδημίες (Deschner, τόμος 2, σελ. 68). Ένα άλλο αυτοκρατορικό έδικτο του ίδιου έτους, απαγορεύει την ελάχιστη έστω επικοινωνία με Εθνικούς θεουργούς («arioli», ενικός «ariolus», δηλαδή τους προσευχόμενους στους βωμούς, «arae», των Θεών). Το ίδιο έτος κατανοώντας, ότι δεν μπορεί ν’ αλλοιωθεί η εκ των πραγμάτων θρησκευτική φύση του κανονικού Θέατρου, εκείνοι που απατεωνίστικα κατασκεύασαν μέχρι και «άγιους» και «μάρτυρες» ηθοποιούς (όπως λ.χ. τον Πορφύριο, «τον από μίμων», «προστάτη» μάλιστα των Νεοελλήνων ηθοποιών που τάχα μαρτύρησε το 362, επί Ιουλιανού δηλαδή !), τώρα καταλήγουν στο ανήκουστο να απαγορεύσουν εφεξής στους ηθοποιούς να είναι χριστιανοί (Σολομός, σελ. 64): «οι γραμμένοι στα θυμελικά μητρώα, λέει ο νόμος, είναι υποχρεωμένοι να μείνουν άπιστοι. Κι ούτε μπορούν, αλλάζοντας επάγγελμα, να γίνουν χριστιανοί».

440 περ. Ο προαναφερθείς φανατικός μοναχός «άγιος» Υπάτιος και οι μοναχοί του, εξορμούν με δική τους πρωτοβουλία και οργανωμένοι με διάφορους βίαιους θεομανείς σε πολυπληθείς συμμορίες, με σκοπό να καταστρέψουν στην Βιθυνία διάφορα αγροτικά Ιερά των Εθνικών, κακοποιώντας ή εξοντώνοντας, όπου μπορούν τους θρησκευτές και κόβοντας επίσης συστηματικά όλα τα ιερά δένδρα: «τα δασωμένα υψώματα γύρω από τον Εύξεινο Πόντο ήσαν αρκετά δύσβατα, όπως είναι ακόμα και σήμερα, και εκεί έστρεψε τον ιεραποστολικό του ζήλο ο Υπάτιος… ακολουθώντας το παράδειγμα που του είχε δώσει ο πνευματικός τους πατέρας και συνερημίτης Ιωνάς στην Θράκη, όπου το τοπίο ήταν παρόμοιο. Πώς όμως θα μπορούσε να κόψει όλα τα ιερά δένδρα στα δάση της Βιθυνίας; Το εγχείρημα αυτού του παράφρονα υλοτόμου δεν ήταν δυνατόν να πετύχει, γι’ αυτό άλλωστε η δενδρολατρία έχει επιζήσει σε αυτή την περιοχή όπως και σε άλλες έως και τις ημέρες μας» (Chuvin, σελ. 80 – 81).

440 114 χρόνια μετά την επίσκεψη της Ελένης στην Ιερουσαλήμ, παρουσιάζεται η πλήρης διήγηση του παραμυθιού περί… «ανευρέσεως» του «Τιμίου Σταυρού» (Forlong J.G.R., «Encyclopedia Of Religions», Vol 1, N. York, 1964, σελ. 494). Ο νέος επίσκοπος της Καρχηδόνος, όταν παρατηρεί ότι ο εκεί Ναός της Ουρανίας Μητέρας (δηλαδή της Θεάς Ίσιδος), που ήδη από τις αρχές του αιώνος είχε μετατραπεί σε εκκλησία, ουσιαστικά εξακολουθεί να φιλοξενεί την λατρεία της Θεάς, διατάσσει την βεβήλωση και άμεση ισοπέδωσή του (Smith, σελ. 229). Τέλος, ο αρνητής της ζωής Συμεών ο μετέπειτα «Στυλίτης», επιτίθεται λεκτικά στους «ειδωλολάτρες» της Αντιόχειας που «προφάσει τύχης της πόλεως», δηλαδή για το καλό της πόλης, προβαίνουν σε… «διαβολικές πράξεις (!), όπως «παράθεση εορταστικών γευμάτων, προσφορά σπονδών και θυσιών στους δαίμονες» (MacMullen, 1997,  σελ. 182, σημ.30).

440 – 450 Μεθοδεύεται η καταστροφή «όλων» των μνημείων, βωμών και Ναών που στέκουν ακόμα στην Αθήνα, την Ολυμπία και τις άλλες ελληνικές πόλεις, καταστροφή που όμως πραγματοποιείται μόνον κατά το… μέτρο του δυνατού από τους ανά τόπους επίσκοπους

448 Το ανδρείκελο των θεοκρατών Θεοδόσιος διατάσσει να παραδοθούν στις φλόγες όλα τα «αντιχριστιανικά» βιβλία. Ανάμεσά τους καταστρέφεται (μαζί με τα έργα των χριστιανών απολογητών που είχαν προσπαθήσει να τον αντικρούσουν) και το 15τομο έργο του νεοπλατωνικού Πορφυρίου «Κατά Χριστιανών», το οποίο ήδη είχε παλαιότερα απαγορεύσει και ο Κωνσταντίνος, επειδή βήμα προς βήμα ξεσκέπαζε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού: «Θεσπίζομεν πάντα όσα Πορφύριος υπό της εαυτού μανίας ελαυνόμενος κατά της ευσεβούς των χριστιανών Θρησκείας συνέγραψε, παρ’ οιωδήποτε ευρισκόμενα πυρί παραδίδοσθαι». ήμα προς βήμα ξεσκέπαζαν την αληθινή φύση του Χριστιανισμού.

450 Καταστρέφονται όλοι οι Ναοί και οι Βιβλιοθήκες της Αφροδισιάδος  της οποίας  το όνομα  αλλάζει σε Σταυρούπολις. Το ίδιο έτος προστίθενται στην λεγομένη «Αγία Γραφή» τα περί αναστάσεως του Ραβί Τζεσουά (Μάρκος 16, 9-20). Την ίδια περίπου εποχή, στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δραστηριοποιούνται σε συνεργασία με τα μοναστήρια διάφορες ομάδες λαϊκών ζηλωτών (που στην Αλεξάνδρεια τους ονόμαζαν «φιλόπονους»), με σκοπό τον εντοπισμό και την κατάδοση ενόχων «ειδωλολατρίας». Ο Mango (σελ. 162) μας δίνει την γενικότερη εικόνα αυτών των ομάδων με τα ακόλουθα λόγια: «στρατολογούσαν σπουδαστές σε θρησκευτικές αδελφότητες, τους παρακινούσαν να εκκλησιάζονται κάθε βράδυ και να αποφεύγουν τα θέατρα, τους αγώνες και τα λουτρά –ο αρχηγός μάλιστα της ομάδας της Βηρυτού, πλενόταν μόνο μία φορά τον χρόνο…»

451 Οι Βαλεντινιανός και Μαρκιανός, εκδίδουν στην Κωνσταντινούπολη τον Νοέμβριο, ένα ακόμη έδικτο («Προς Παλλάδιο, Έπαρχο Πραιτωρίου Ανατολής»), με το οποίο ανανεώνεται η επί ποινή θανάτου απαγόρευση κάθε μορφής Εθνικής Λατρείας (σε αντικατάσταση των διατάξεων του 423 που περιόριζαν την ποινή σε ισόβια εξορία) και κατασχέσεως της περιουσίας του «ενόχου», ενώ με την ίδια ποινή τιμωρούνται τυχόν αξιωματούχοι που αντιμετωπίζουν φιλικώς την άσκηση τέτοιας Λατρείας ή με εξοντωτικό πρόστιμο οι διοικητές των επαρχιών: «Nemo venerantis adorantisque animo delubra, quae olim iam clausa sunt, reseret: absit a saeculo nostro infandis exsecrandisque simulacris honorem pristinum reddi, redimiri sertis templorum impios postes, profanis aris accendi ignes, adoleri in isdem thura, victimas caedi, pateris vina libari et religionis loco existimari sacrilegium…» («Διατάσσουμε ότι κανείς δεν θα τιμήσει και λατρεύσει σε Ιερά που έχουν σφραγισθεί: δεν θ’ αποδίδονται στο εξής τιμές προς ανόσια και αηδιαστικά αγάλματα, ούτε θα στολίζονται με στεφάνια οι ανόσιοι Ναοί, ούτε θα ανάπτονται οι βλάσφημες επιβώμιες πυρές, ούτε λιβάνια θα καίγονται, ούτε ιερεία θα θυσιάζονται, ούτε θα βρέχονται τα πάτερα με σπονδές οίνου και δεν θα διαπράττεται καμμία από τις ιεροσυλίες αυτών των Θρησκειών…» και εν συνεχεία «…όποιος αποπειραθεί να θυσιάσει ενάντια στις απαγορεύσεις που η Γαληνότης μας έχει επιβάλει και ενάντια στις απαγορεύσεις των προγενεστέρων αγιοτάτων διαταγμάτων, και κατηγορηθεί δημοσίως ενώπιον δικαστού, θα καταδικάζεται εις θάνατον και θα κατάσχεται όλη η περιουσία του. Ας γίνει επίσης γνωστό σε όλους τους αξιωματούχους ότι θα καταδικασθούν στην ίδια ποινή, αν εξακολουθήσουν να συμμετέχουν σε απαγορευμένους από τους αυστηρούς νόμους μας εορτασμούς. Εάν κάποιος επιφανής πολίτης ή διοικητής επαρχίας αποκαλυφθεί μετά από κανονική καταγγελία ότι έχει συμμετάσχει σε τέτοια κακουργήματα, θα υποχρεωθεί να πληρώσει στο αυτοκρατορικό ταμείο πενήντα λίβρες χρυσού ο ίδιος και πενήντα λίβρες χρυσού οι αξιωματούχοι της ακολουθίας του», «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 7).

457 – 491 Σποραδικοί διωγμοί Εθνικών στην Ανατολική κυρίως Αυτοκρατορία (αφού η Δυτική κατελύθη το 476). Ανάμεσα σε χιλιάδες ανωνύμους μάρτυρες θανατώνονται ο ιατρός Ιάκωβος και φιλόσοφος Γέσσιος, ενώ φυλακίζονται οι Σεβηριανός, Ηραίστιος, Ζώσιμος, Ισίδωρος κ.ά. Την ίδια εποχή, ο προσηλυτιστής Κόνων κατασφάζει τους «pagani» της νήσου Ίμβρου, ενώ άλλοι προσηλυτιστές εξοντώνουν τους τελευταίους λάτρεις του Διός Λαβρανίου στη Φασούλα της Κύπρου και της Ίσιδος στην Αίγυπτο.

472 Οι αυτοκράτορες Λέων και Ανθέμιος εκδίδουν στην Κωνσταντινούπολη ένα ακόμη έδικτο («Προς Διόσκωρο, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»), με το οποίο οι εναπομείνατες Εθνικοί που εντοπίζονται να ασκούν κρυφίως την Λατρεία των προγόνων τους, που χαρακτηρίζεται ευθέως «δημόσιο έγκλημα» («crimen publicum»), καθαιρούνται από το όποιο αξίωμά τους, χάνουν την περιουσία τους που περνά στα χέρια της Εκκλησίας («…praedium quidem vel domus Sacratissimi Viribus aerarii addicetur…»), υφίστανται υποχρεωτικώς σωματικό βασανισμό με μεταλλικά όργανα και οδηγούνται σε ισόβια εξορία («…post cruciatus corporis operibus metallorum perpetuo deputabuntur exilio», «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 8). Επίσης, ενθαρρύνεται η συστηματική αναζήτηση, ο εντοπισμός και η κατάδοση των Εθνικών που επιμένουν στην «Ελληνική πλάνη» (1. 11. 9), των οποίων πρέπει να κατάσχεται η περιουσία και οι ίδιοι να τιμωρούνται με τις ως άνω ποινές («…με τις οποίες οι προηγούμενοι βασιλείς είχαν καταδιώξει την Ελληνική πλάνη ή με τις οποίες προσεπάθησαν να διασφαλίσουν την ορθόδοξη πίστη»). Ενδιαφέρον παρουσιάζει εδώ η έμμεση πλην σαφής αναγνώριση από τους Βυζαντινούς της πλήρους ταυτίσεως της Ελληνικότητος με την πολυθεϊστική Εθνική Θρησκεία: «…όσα παρά των προβεβασιλευκότων κατά της Ελληνικής ηπείληται πλάνης ή υπέρ της ορθοδόξου πίστεως εισενήνεκται…» ενώ στο λατινικό κείμενο αναγράφεται «…quae ad anterioribus imperatoribus adversus paganum errorem vel in favorem orthodoxae fidei introductae sunt…»). Το ίδιο και στην συνέχεια της ιδίας νομοθεσίας, με την οποία καταδικάζονται εις θάνατον όλοι όσοι αν και βαπτισμένοι χριστιανοί εξακολουθούν να λατρεύουν τους Εθνικούς Θεούς και διατάσσονται όλοι οι μη βαπτισμένοι να βαπτισθούν (1. 11. 10), και που αρχίζει με την φράση «επειδή έχουν συλληφθεί κάποιοι που διακατέχονται από την πλάνη των ανοσίων και μιαρών Ελλήνων…» (αντιστοίχως στην λατινική  και βυζαντινή εκδοχή «quoniam nonnulli inventi sunt, qui impiorum ac sceleratorum paganorum errore…» και «επειδή τινές εύρηνται  τήι των ανοσίων και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενοι πλάνηι…»).

Στην συνέχεια της ίδιας πάντοτε νομοθεσίας (1. 11. 10) διαβάζουμε τα εξής τρομοκρατικά: «…ανακοινώνουμε σε όλους εκείνους που έχουν γίνει χριστιανοί και ήδη αξιωθεί το άγιο και σωτήριο βάπτισμα, ότι όποτε εντοπισθούν επιμένοντες στην πλάνη των Ελλήνων θα καταδικασθούν στην εσχάτη των ποινών. Όσοι όμως δεν έχουν αξιωθεί ακόμη το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να εμφανισθούν οικειοθελώς στην Βασιλεύουσα ή στις επαρχιακές πόλεις τους και να προσέλθουν στις αγιότατες εκκλησίες μαζί με τις συζύγους τους, τα τέκνα τους και όλα τα υπόλοιπα μέλη του οίκου τους και να κατηχηθούν στην αληθινή πίστη των χριστιανών. Έτσι, αφού κατηχηθούν και αποβάλουν μια για πάντα την πλάνη που τους διακατείχε, θα πρέπει να δεχθούν το σωτήριο βάπτισμα, διαφορετικά δεν θα έχουν κανένα απολύτως πολιτικό δικαίωμα, ούτε θα τους επιτραπεί να είναι ιδιοκτήτες κινητής ή ακινήτου περιουσίας. Θα τους αφαιρεθούν τα πάντα και θα εγκαταλειφθούν οι οικογένειές τους στην εξαθλίωση και επιπλέον οι ίδιοι θα υποβληθούν σε διάφορες ποινές. Απαγορεύουμε δε κάθε διδασκαλία των πασχόντων από την νόσο των ανοσίων Ελλήνων, ώστε να μην μπορούν να διαφθείρουν τις ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες… Οι περιουσίες αυτών των ανθρώπων θα δημευθούν και οι ίδιοι θα τιμωρηθούν με εξορία. Αν κάποιος στην επικράτειά μας κρύβεται, αλλά συλληφθεί θυσιάζων ή διαπράττων το αδίκημα της ειδωλολατρίας θα τιμωρηθεί με την εσχάτη των ποινών, με την οποία άλλωστε τιμωρούνται δικαίως και οι Μανιχαίοι και οι Βορβορίτες, γιατί κρίνουμε ότι όλοι αυτοί είναι εξίσου εγκληματίες…»

Αμέσως παρακάτω, στην ίδια νομοθεσία (1. 11. 10), αφού επαναλαμβάνεται για πολλοστή φορά, σχεδόν εναγωνίως, το ότι τάχα ο Χριστιανισμός είναι η «αληθινή πίστη» και καθυβρίζονται οι Έλληνες ως «αλιτήριοι» (…), καθιερώνεται ο υποχρεωτικός νηπιοβαπτισμός των χριστιανών για να μην ξεφεύγει κανείς και να εμπίπτουν όλοι στις πιο πάνω διατάξεις, οπότε, ως αποστάτες, είναι «νόμιμο» να τιμωρούνται με την θανατική ποινή: «Θεσπίζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα μικρά παιδιά πρέπει να δέχονται το σωτήριο βάπτισμα αμέσως και χωρίς καμμία αναβολή, ώστε όπως και οι μεγαλύτεροι να μπορούν να εκκλησιάζονται και να κατηχούνται στις θείες γραφές και τους θείους κανόνες… Έτσι θα μπορούν να διαφυλάξουν την αληθινή πίστη των ορθοδόξων χριστιανών και δεν θα επιστρέψουν ξανά στην παλαιά πλάνη. Και όσων έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα και περιουσία μεγάλη και για να κρατήσουν τα προσχήματα εβαπτίσθησαν οι ίδιοι ή πρόκειται να βαπτισθούν, αφήνοντας όμως τις συζύγους τους και τα τέκνα τους ή τα άλλα μέλη του οίκου τους μέσα στην Ελληνική πλάνη, διατάσσουμε να δημευθεί η περιουσία τους, να στερηθούν όλων των πολιτικών  δικαιωμάτων τους και να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει, αφού είναι φανερό ότι έτυχαν του αγίου βαπτίσματος δίχως να έχουν πίστη, και τα ίδια δε θα υφίστανται οι αλιτήριοι Έλληνες και οι Μανιχαίοι, τμήμα των οποίων είναι οι Βορβορίτες».

482 – 488 Πνίγονται στο αίμα από τον στρατό του αυτοκράτορα Ταρασικοδίσα / Ζήνωνος οι τελευταίες εξεγέρσεις των Εθνικών της Μικράς Ασίας.

484 Με διαταγή του Ταρασικοδίσα / Ζήνωνος λεηλατούνται τα αφιερώματα του Παρθενώνος και διαλύεται το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Θεάς Αθηνάς του Φειδίου, αφού προηγουμένως αφαιρούνται τα σωζόμενα τμήματα της πολύτιμης αλλά πολύπαθης μέσα από τους αιώνες επικάλυψής του (Ευάγγελος Γ. Βαλλιανάτος, «Christians and the Classics. War against Reason» , «Mediterranean Quarterly», καλοκαίρι 2004). Επίσης βεβηλώνεται και λεηλατείται το Ασκληπιείον των Αθηνών, δίπλα στο Θέατρο του Διονύσου στους νότιους πρόποδες της αθηναϊκής Ακροπόλεως και ανάλογες αθλιότητες γίνονται σε όλη την παλαιά (κάτωθεν του Ολύμπου), Ελλάδα, η οποία ακόμα παραμένει Εθνική (πολύ ενδιαφέρουσα είναι μάλιστα η επισήμανση του Frank Trombley, ότι κανένα μοναστήρι δεν θα κτισθεί στην χώρα των Ολυμπίων Θεών πριν από τον 9ο αιώνα, βλ.«Paganism in the Greek World at the End of Antiquity. The Case of Rural Anatolia and Greece», το 1985 στο Harvard Theological Review, 78, 3 – 4, σελ. 345 – 349).

486 Στην Αλεξάνδρεια γενικεύονται οι διαπομπεύσεις και μαρτυρικές θανατώσεις των «κρυφών» Εθνικών ιερέων (Chuvin, σελ. 109 – 110). Δολοφονούνται διάφοροι Εθνικοί στρατιωτικοί, όπως λ.χ. ο νικητής των Βανδάλων στρατηγός Μαρκελλίνος.

490 Μετά από χοντροκομμένη σκευωρία των χριστιανών της Βηρυτού, ο χριστιανός προβοκάτορας Ιωάννης ο Φούλωνος καταδίδει αρκετούς επιφανείς πολίτες, που ακόμα παρέμεναν Εθνικοί και στην συνέχεια ο επίσκοπος της πόλης, βοηθούμενος από χριστιανούς γαιοκτήμονες «που είχαν φέρει στην πόλη μεγάλες ομάδες χωρικών τους, έτοιμες να τσακίσουν κάθε Εθνικό που θα έπεφτε στα χέρια τους» (Chuvin, σελ. 113) οργανώνει άγριες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, ενώ με αρκετή ατιμία αργότερα ο χυδαίος προπαγανδιστής Ζαχαρίας ο Σχολαστικός από τον Μαϊουμά, θα φροντίσει να γελοιοποιήσει αριστοτεχνικά τον τοπικό Εθνισμό της εποχής, παρουσιάζοντας τους πλέον γνωστούς εκπροσώπους του ως πρόσωπα ξεπεσμένα και φαιδρά.

494 Ο Παπας Γελάσιος ο Α αφορίζει τους εορταστές των καθαρσίων και γονιμικών «Λουπερκαλίων» («Lupercalia») και απαγορεύει τον εφεξής εορτασμό τους, τον οποίο επικαλύπτει την ίδια ακριβώς ημέρα (15 Φεβρουαρίου) με τον εορτασμό του Καθαρμού της Παρθένου Μαρίας (Chuvin). Σφραγίζονται όλοι οι ακόμη όρθιοι αρχαίοι Ναοί της Δύσεως.

497 Από αναφορά του Τζεσούα του Στυλίτη («Χρονικόν» 27) πληροφορούμαστε ότι έως και αυτό το έτος τουλάχιστον συνεχίζονται στην Έδεσσα με χορούς και θεατρικά δρώμενα παλαιές Εθνικές εορτές προς τιμή των Ολυμπίων Θεών.

500 Η χριστιανική εσχατολογία προβλέπει, ανεπιτυχώς φυσικά, ότι το συγκεκριμένο έτος θα γίνει η… συντέλεια του Κόσμου (βλ. McIver Tom, «The End of the World: An Annotated Bibliography», Jefferson NC, 1999, Kyle Richard, «The Last Days Are Here Again», Grand Rapids MI, 1998, σελ. 37 και Abanes Richard , «End – Time Visions. Four Walls Eight Windows», New York, 1998, σελ. 283). Νέες πυρές των χριστιανών καταστρέφουν ό,τι είχε απομείνει από την σοφία και επιστήμη των Εθνικών. Η ανθρωπότητα πέφτει σε ακόμη μεγαλύτερη αποκτήνωση. Εξαφανίζονται παντελώς η αποχέτευση των οικιών, η ρωμαϊκή κεντρική θέρμανση και τα κρεβάτια. Ο γνωστός συγγραφέας McCabe (στο «History’s Greatest Liars», σελ. 27) κάνει μία εκπληκτική σύγκριση ανάμεσα στον ρωμαϊκό κόσμο των Εθνικών και σε εκείνον των χριστιανών του Μεσαίωνος: «Στην Ρώμη του τετάρτου αιώνος, αντιστοιχούσαν τρείς ελεύθεροι χειρώνακτες σε έναν σκλάβο, αλλά από το 500 έως το 1100 η συντριπτική πλειοψηφία των χειρωνακτών της Ευρώπης ήσαν δουλοπάροικοι… Στην Ρώμη,  οι εργάτες των πόλεων μπορούσαν ν’απολαύσουν δωρεάν εκπαίδευση, φθηνή διασκέδαση, φθηνή τροφή, υπέροχα λουτρά και γυμναστήρια, εορτές και αργίες για τουλάχιστον 200 από τις 365 ημέρες του έτους. Από το 500 έως το 1100, οι εργάτες της Ευρώπης δεν είχαν κανένα από τα παραπάνω αγαθά, ούτε ελευθερία, ούτε προστασία από τον νόμο. Στην παγανιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι γυναίκες είχαν ισονομία και ίση κοινωνική αντιμετώπιση με τους άνδρες. Από το 500 έως το 1100 τις αντιμετώπιζαν όπως και τα ζώα. Οι παγανιστές Ρωμαίοι παρήγαγαν μία μεγάλη βιβλιογραφία, οικοδόμησαν εκπληκτικά κτίρια ακόμη και στις περιφέρειες, καθώς και υδραγωγεία, γέφυρες, υπέροχες οδούς, θέατρα κ.τ.λ. Από το 500 έως το 1100 σχεδόν κανένα βιβλίο δεν παρήχθη, τουλάχιστον σημαντικό ώστε να διαβάζεται και σήμερα, σχεδόν κανένα ζωγραφικό έργο ή γλυπτό ή οικοδόμημα που να είναι σήμερα αξιοθέατο. Οι Ρωμαίοι διέθεταν βιβλιοθήκες μέχρι και 500.000 τόμων. Από το 500 έως το 1100 δεν υπήρχαν πάνω από 600 τόμοι σε ολόκληρη την Ευρώπη…»

500 περ.  Το «ειδωλολατρικό» θυμίαμα, που τόσο πολύ είχε αγανακτήσει τους θεοκράτες της Εφέσου όταν το έκαιγαν πριν από 70 περίπου χρόνια οι γυναίκες στην αρχικά ημι-παγανιστική λατρεία της «Θεομητέρας» Μυριάμ, γίνεται για πρώτη φορά δεκτό στις εκκλησίες των χριστιανών (στα τέλη του 4ου αιώνα βρίσκουμε τον ψυχοπαθή αρχιμοναχό Σανούτιο, που «διέβαλε και βλασφημούσε χυδαία και πρωτόγονα <την παλαιά Θρησκεία>, κλιμακώνοντας έτσι το μίσος και τον φανατισμό», να χλευάζει την προσφορά του θυμιάματος από τους Εθνικούς, βλ. Deschner, τόμος 2, σελ. 301),

508 Οι χριστιανοί που χρησιμοποιούν το αλεξανδρινό σύστημα χρονολογήσεως του Αννιανού προβλέπουν, ανεπυτιχώς φυσικά, για το συγκεκριμένο έτος την… συντέλεια του Κόσμου.

515 Τον Μάρτιο του έτους αυτού, κατασφάζονται οι ιερείς του αραβικού Θεού Θεανδρίτου στην Ζοάρα, στα νότια της Νεκρής Θάλασσας και ο Ναός του «αποδαιμονοποιείται» και μετατρέπεται σε εκκλησία του «αγίου Γεωργίου». Πέτρινες και μαρμάρινες επιγραφές με αφιερώματα στον Θεό Θεανδρίτη, χρησιμοποιούνται ως δομικά υλικά και μία χριστιανική επιγραφή έρχεται με την γνωστή αλαζονεία να περιγράψει και αυτή την τερατώδη βεβήλωση ως «θεάρεστο» έργο (Chuvin, σελ. 141): «Εκεί που παλαιά φώλιαζαν οι δαίμονες, τώρα κατοικεί ο πραγματικός Θεός, εκεί όπου κάποτε άπλωνε τα πέπλα του το σκοτάδι τώρα λάμπει το φως της σωτηρίας και άγγελοι χορεύουν εκεί που κάποτε γίνονταν θυσίες στα είδωλα» (…) Το ίδιο έτος το βάπτισμα γίνεται υποχρεωτικό επί ποινή θανάτου, ακόμα και για όσους δηλώνουν ήδη χριστιανοί.

528 Ο Ιουστινιανός ξεκινάει πεισματικό αγώνα κατά της «ειδωλολατρίας», η οποία αν και είχε κηρυχθεί δημόσιο έγκλημα πριν από 50 χρόνια «εξακολουθούσε να επιβιώνει σε απομακρυσμένες ή παραμεθόριες περιοχές… αλλά και στους κύκλους των λόγιων, στην καλή κοινωνία της Κωνσταντινουπόλεως» (Deschner, τόμος 2, σελ. 527 – 528). «Σε ένα πρώτο διάταγμα εναντίον των Εθνικών –που δεν φέρει χρονολογία και συντάκτη, αλλά αποδίδεται από τους νεότερους ερευνητές στον Ιουστινιανό- εκτός από τους προηγούμενους αυστηρούς νόμους, ορίζεται επίσης να ψάχνουν και να βρίσκουν πού γίνονται ειδωλολατρικές τελετές. Απαγορεύονται οι δωρεές και οι εκτελέσεις διαθηκών, που βαίνουν προς όφελος των Εθνικών. Ένα άλλο διάταγμα, προερχόμενο αναμφίβολα από τον Ιουστινιανό, στηλιτεύει ιδιαίτερα τις θυσίες και τις «ανίερες» εορτές. Και προχωρώντας ακόμα πιο πέρα από την προηγούμενη νομοθεσία που προσπαθούσε να εξαλείψει ολότελα την παγανιστική λατρεία και την ικανότητα των οργανώσεών της για δικαιοπραξία, ο Ιουστινιανός επιδιώκει τώρα, τρόπον τινά, να την καταπολεμήσει σε όλο το φάσμα της. Διατάσσει να βαπτίζονται υποχρεωτικά όλοι οι Εθνικοί μαζί με τις οικογένειές τους, έναντι της ποινής της δήμευσης της περιουσίας. Οι παραβάτες χάνουν στο εξής τα πολιτικά τους δικαιώματα, όπως και όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία τους» γράφει επίσης ο Deschner (σελ. 558). Το ίδιο έτος (528), ο Ιουστινιανός με έδικτό του καταργεί τους εξόριστους στην Αντιόχεια Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ έχει ήδη νομοθετήσει να θανατώνονται με κατασπαραγμό από θηρία, θάνατο στην πυρά, σταύρωση ή ξέσκισμα με σιδερόνυχα, όλοι οι «καταγινόμενοι με την μαγεία, την μαντική, την γοητεία και την ειδωλολατρία» και απαγορεύσει να διδάσκουν οι Εθνικοί, εξαφανίζοντας έτσι και την τελευταία δυνατότητά τους να έχουν πρόσβαση στην κοινωνία («σε όλη την έκταση της Αυτοκρατορίας, παγανιστικές κοινότητες είχαν επιβιώσει έως τότε με τρόπους, που συνήθως μας διαφεύγουν, σίγουρα όμως με δυναμισμό και πνευματικό σφρίγος μεγαλύτερο στην Ανατολή παρά στην Δύση. Οι οπαδοί τους είχαν αποκλεισθεί από την πολιτική διοίκηση και την στρατιωτική εξουσία, αλλά όχι και από την διδασκαλία…», Chuvin, σελ. 10 – 11).

529 Ένας ακόμα νόμος του Ιουστινιανού έρχεται τώρα να απαγορεύσει κάθε είδους Εθνική διδασκαλία ή άλλη μετάδοση «ειδωλολατρικής» γνώσης («Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 10) και να ορίσει την θανατική ποινή αδιάκριτα για Εθνικούς και διπλόπιστους χριστιανούς («…ακόμα και εκείνους που έχουν κριθεί άξιοι τού άγιου βαπτίσματος…»), που υποτίθεται ότι «εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο Θεό» με «ανόσιες πράξεις», όπως θυσίες και συμμετοχή σε «απρεπείς» εορτές (MacMullen, 1997,  σελ. 41 και 182, σημ.27). Ο Ιουστινιανός διατάσσει την υποχρεωτική βάπτιση όλων ανεξαιρέτως των Εθνικών, μαζί με τις οικογένειές τους συμπεριλαμβανόμενων ακόμα και των βρεφών (Deschner, τόμος 2ος, σελ. 559), με ποινή σε περίπτωση άρνησης την δήμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους. Όσοι ευσεβείς Εθνικοί αρνούνται να προδώσουν τους Θεούς και να ασπασθούν δημόσια τον Χριστιανισμό χάνουν επίσης όλα τα πολιτικά και αστικά τους δικαιώματα και κάθε μέσο βιοπορισμού, ενώ απαγορεύεται εφεξής κάθε διδασκαλία των Εθνικών φιλοσόφων και διδασκάλων, από τους οποίους επιπλέον αφαιρείται ο κρατικός μισθός και δημεύονται όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία (ως άνω, σελ. 558).Με έδικτο του αυτοκράτορος Γιουτπράδα-Ιουστινιανού, κλείνει η Ακαδημία των Αθηνών και κατάσχεται η περιουσία της. Οι επτά τελευταίοι διδάσκαλοι καταφεύγουν σύμφωνα με μία αφήγηση του Αγαθία στον καλλιεργημένο βασιλιά των Περσών Χοσρόη, που κολακευμένος από την παρουσία τους τούς υποδέχεται με εξαιρετικές τιμές και τους προσφέρει καθηγητικές έδρες στο Πανεπιστήμιοτου Ιουντισαπούρ (Jundishapur).

532 Μία ακόμη χριστιανική εσχατολογία προβλέπει, ανεπιτυχώς φυσικά, ότι το συγκεκριμένο έτος θα γίνει η… συντέλεια του Κόσμου. Ο μοναχός Ιωάννης Ασιακός, επικεφαλής ενόπλων ομάδων προσηλυτιστών, αρχίζει γενοκτονία κατά των Μικρασιατών Εθνικών.

536 Στην παλαιά  Ελλάδα, η παραφροσύνη των χριστιανών τους οδηγεί στο να κατακαίνε ή να κόβουν συστηματικά τα δάση της χώρας, κυρίως στις νότιες περιοχές, γιατί μέσα στα δένδρα έβλεπαν.. «κατοικίες των δαιμόνων». Η φωτιά και το τσεκούρι εξαπολύονται κυρίως εναντίον των δρυοδασών (κατοικίες του Διός), των ελατοδασών (κατοικίες της Αρτέμιδος και του Πανός) αλλά και των ελαιώνων ακόμα (κατοικίες της Αθηνάς) που περιέζωναν τις κατά πλειοψηφία έρημες ή ημιέρημες πια πόλεις των «ειδωλολατρών». Τα αποτελέσματα θα είναι τρομακτικά για την γη των Ολυμπίων Θεών, καθώς αυτή η τεράστια αποδάσωση θα φέρει με την σειρά της ξήρανση ποταμών και πηγών, όπως επίσης και πλήρη διαταραχή ολοκλήρου του οικοσυστήματος της χώρας, που μάλιστα θα βασανιστεί το έτος 536 και από μία πρωτόγνωρη για την περιοχή ξηρασία, αλλά και διαπεραστική παγωνιά (σύμφωνα με ανακοίνωση του αρχαιολόγου Stephen G. Miller, καθηγητή του Πανεπιστήμιου του Berkeley, που έκανε ανασκαφές στην Νεμέα: «αναλύσεις σε γύρι της εποχής εκείνης αποδείκνύουν, ότι ανάμεσα στο έτος 500 και το 600 η βλάστηση στην Ελλάδα άλλαξε δραματικά, ακόμα και η καλλιέργεια της ελιάς σταμάτησε σχεδόν εντελώς» και κάτι τέτοιο επιβεβαιώνουν και τα γραπτά των Προκόπιου και Κασσιόδωρου, που μαρτυρούν μία έντονη διατάραξη του καιρού την χρονιά της συγκεκριμένης οικοκαταστροφής).

540 Η ελληνική Ιατρική έχει ήδη απαγορευθεί ως «γνώση του Διαβόλου» και τα συγγράμματά της έχουν ήδη χαθεί για πάντα στη φωτιά των χριστιανών. Με μόνη θεραπευτική μέθοδο την… αφαίμαξη και το διάβασμα εξορκισμών, αρχίζει στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η μεγάλη επιδημία που υπολογίζεται (Panati Charles, 1989) ότι εξόντωσε 100 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Εκκλησία βγαίνει παρόλα αυτά κερδισμένη, καθώς αποδίδει την επιδημία στην οργή του Θεού για την επιβίωση των «αιρέσεων» και της «ειδωλολατρίας». Ο όχλος τρέχει πανικόβλητος να εκκλησιασθεί. Ο Πέρσης βασιλιάς Χοσρόης σαρώνει τις χριστιανικές πόλεις της Συρίας. Την μόνη πόλη που δεν καταστρέφει ή λεηλατεί είναι η Χαρράν (ελληνιστί Κάρρες), της οποίας οι κάτοικοι είχαν παραμείνει πεισματικά Εθνικοί.

542 Ο Γιουτπράδα-Ιουστινιανός αναθέτει καθήκοντα αυτοκρατορικού προσηλυτιστού («επισκόπου τιτουλαρίου») στον Ιωάννη Ασιακό εξ Εφέσσου. Επί 35 ολόκληρα χρόνια ο τελευταίος εφαρμόζει μαζικούς και βιαίους εκχριστιανισμούς των Εθνικών της Φρυγίας, Καρίας και Λυδίας και κτίζει 99 εκκλησίες και 12 μοναστήρια πάνω στα συντρίμμια των Εθνικών Ιερών (Trombley, τόμος 1, σελ. 333).

545 – 546 Ο Ιωάννης Ασιακός εξοντώνει εκατοντάδες Εθνικούς της Κωνσταντινουπόλεως. Τα θύματα της χριστιανικής παραφροσύνης σταυρώνονται («φουρκίζονται»), κόβονται κομμάτια ή πνίγονται στην θάλασσα μέσα σε σάκκους,  και σε πολλές περιπτώσεις τα έντερά τους περιφέρονται ως.. τρόπαια στους δρόμους από τον χριστιανικό όχλο (Mac Mullen, «Christianity & Paganism..», σελ. 176-177, σημ. 89). Πολλοί ευγενείς Εθνικοί γλυτώνουν την βάπτιση ή το μαρτύριο αυτοκτονώντας. Οι χριστιανοί βεβηλώνουν τα πτώματά τους και τους πετούν στους σκουπιδότοπους.

546 Νέος μικρότερος διωγμός κατά των Εθνικών και «αιρετικών» της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έρχεται να ολοκληρώσει το έργο του προηγουμένου. Πλήθος γραμματικοί, σοφιστές, νομικοί και ιατροί σέρνονται μπροστά στον ιεροεξεταστή Ιωάννη Ασιακό και τιμωρούνται με μαστιγώσεις και φυλακίσεις (Mango, σελ. 163).

556 Ο Ιουστινιανός στέλνει στην Αντιόχεια τον φοβερό ιεροεξεταστή Αμάντιο που συλλαμβάνει, βασανίζει και θανατώνει τους τελευταίους Εθνικούς της πόλεως και καίει όλες τις ιδιωτικές βιβλιοθήκες.

557 Η χριστιανική εσχατολογία προβλέπει, ανεπιτυχώς, ότι το συγκεκριμένο έτος θα γίνει η… συντέλεια του Κόσμου.

560 Ο στρατηγός Ναρσής, έχοντας ήδη εξοντώσει τα τελευταία απομεινάρια των Βλεμμύων μετά από 20ετή αιματηρό πόλεμο (540 – 560 περίπου), αναλαμβάνει να σταματήσει το… «σκάνδαλο» της ύπαρξης μίας κανονικής παγανιστικής λατρείας μέσα στα σύνορα της «άγιας» Αυτοκρατορίας. Γύρω στο έτος 560 (ενώ άλλοι τοποθετούν το γεγονός στο έτος 537, πριν δηλαδή και όχι μετά τον 20ετή πόλεμο), βεβηλώνει, ληστεύει και σφραγίζει το τελευταίο Ιερό της Θεάς Ίσιδος στη νησίδα Φίλαι ή Ελεφαντίνη του Νείλου, ασβεστώνει τον ιερογλυφικό διάκοσμο, φυλακίζει τους ιερείς και στέλνει τα αγάλματα των Θεών Οσίριδος, Μηνός και Ίσιδος στην Κωνσταντινούπολη ως πολεμικά τρόπαια.

562  Μετά από διορία τριών μηνών για πλήρη απομάκρυνση από τις πατρογονικές λατρείες, ο Ιουστινιανός διατάσσει νέες μαζικές συλλήψεις, διαπομπεύσεις, βασανιστήρια και φυλακίσεις Εθνικών ιερέων στην Αθήνα, την Αντιόχεια, την Παλμύρα και την Κωνσταντινούπολη, όπως πληροφορούμαστε από τον Beck που αντλεί από τους Μαλάλα, Προκόπιο και Μιχαήλ Σύριο και στην συνέχεια σχολιάζει: «Όπως φαίνεται το Βυζάντιο δεν είχε εκχριστιανισθεί εντελώς τον 6ο αιώνα» (Beck, σελ. 358). Στην πλατεία του Κυνηγίου της Κωνσταντινουπόλεως καίγονται σε τεράστιες πυρές χιλιάδες βιβλία και πολλά ιδιωτικά αγάλματα (Ι. Μαλάλας «Χρονογραφία» και Mango, σελ. 163). Οι συντεχνίες και οι οικογένειες καθίστανται τώρα αποκλειστικά υπεύθυνες για τις θρησκευτικές αντιλήψεις των μελών τους, το ίδιο δε και οι αφέντες για τις αντιλήψεις των δούλων τους. Την ίδια χρονιά οργανώνονται νέες επιχειρήσεις βίαιου εκχριστιανισμού των Εθνικών της Ιωνίας, από τον τρομερό επίσκοπο Εφέσου Ιωάννη τον πρώην «Ασιακό» (Chuvin).

578 – 582 Επί αυτοκράτορος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Τιβερίου, οι χριστιανοί διώκτες φυλακίζουν, βασανίζουν και σταυρώνουν εκατοντάδες επιφανείς Έλληνες τους οποίους υποπτεύονται για Εθνισμό. Ο επικεφαλής των περιβόητων «διωγμιτών» Θεόφιλος, κατασφάζει ή σταυρώνει όλους τους τελευταίους Εθνικούς της Ηλιοπόλεως (Βααλβέκ).

580 Έφοδος των «διωγμιτών» της Αντιοχείας σε μυστικό Ναό του Θεού Διός. Ο ιερεύς αυτοκτονεί επί τόπου, αλλά συλλαμβάνονται αρκετοί θρησκευτές και ανάμεσά τους ο ύπαρχος Ανατόλιος (Chuvin, σελ. 144). Οι κρατούμενοι βασανίζονται και στέλνονται στην Κωνσταντινούπολη για να δικασθούν (και σε αυτό το χρονικό σημείο τοποθετούν οι μη χριστιανοί ερευνητές την απαρχή του ιεροεξετασμού). Ο χριστιανικός όχλος της Κωνσταντινουπόλεως, ερεθισμένος από τις μυστικές δίκες, λυντσάρει στους δρόμους διάφορους, πραγματικούς ή υποτιθέμενους, Εθνικούς. Οι Αντιοχείς Εθνικοί καταδικάζονται σε θάνατο και ρίχνονται στα θηρία του Ιπποδρόμου που όμως δεν δείχνουν πρόθυμα να τους κατασπαράξουν. Οι χριστιανοί τους θανατώνουν τελικά με σταύρωση. Τα πτώματά τους σύρονται από τον όχλο στους δρόμους της πολεως και πετάγονται άταφα στους σκουπιδότοπους.

582  Συνεχίζονται από τον Καππαδόκη αυτοκράτορα Μαυρίκιο (582 – 602) οι άγριοι διωγμοί Εθνικών, Ιουδαίων και μοντανιστών «αιρετικών» και όσοι καταδικάζονται από τα θεοκρατικά δικαστήρια ρίχνονται στα θηρία ή καίγονται ζωντανοί σε δημόσιες πυρές (Chuvin, σελ. 147): «αλίμονο σε εκείνους που τολμούσαν να παρακολουθήσουν τελετές της αρχαίας Θρησκείας παρά το ότι ήσαν βαπτισμένοι. Όλα αυτά τα μαρτύρια θα προαναγγείλουν τα όσα ήσαν να επιβληθούν αργότερα και με μεγαλύτερη επιμονή στην καθολική Ισπανία. Γι’ αυτό λοιπόν καταλήγει ικανοποιημένος ο Ιωάννης Εφέσου, στον οποίο οφείλουμε τις εκπληκτικές μαρτυρίες οι οποίες γράφτηκαν ενώ ακόμα ο διωγμός συνεχιζόταν, κάθε ημέρα καταγγέλλονται όλο και περισσότεροι ειδωλολάτρες και πληρώνουν για τις πράξεις τους τόσο σε αυτόν τον κόσμο όσο και στον άλλον» (Chuvin, ως άνω).

583 Νέοι διωγμοί κατά των Εθνικών από τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο (MacMullen, 1997, σελ. 27), ενώ την ίδια εποχή η αγιοκατασκευαστική «λογοτεχνία» κατακλύζει ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο και μόνον ο «άγιος» Γρηγόριος των Τουρόνων θα αναφέρει περισσότερα από 200 θαύματα, στα οποία (φυσικά!) συμπεριλαμβάνονται και οι απαραίτητες νεκραναστάσεις (Deschner, τόμος 3, σελ. 319)

590 Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι καταδότες της Εκκλησίας «ανακαλύπτουν» συνεχώς «συνωμοσίες» των Εθνικών. Νέες εκτελέσεις με παλουκώματα, σταυρώσεις και αποκεφαλισμούς. Στον παπικό θρόνο ανεβαίνει ο Πάπας Γρηγόριος ο λεγόμενος «Μέγας» (590 – 604), που θα κάψει σε λίγο την Βιβλιοθήκη του Παλατίνου Απόλλωνος «για μη στερήσει τους πιστούς η θύραθεν σοφία της από την Βασιλεία των Ουρανών…»

600 Η Χριστιανική Εκκλησία, δια στόματος Πάπα Γρηγορίου, αναγγέλλει για μία ακόμη φορά τη… συντέλεια του κόσμου. Τρομοκρατημένοι πάμπολλοι δουλοκτήτες και γαιοκτήμονες χαρίζουν την περιουσία και τους δούλους ή δουλοπάροικούς τους στην Εκκλησία και ντύνονται μοναχοί. Το ίδιο έτος, ο Πάπας Γρηγόριος, τονίζει στον «Ιερατικό Κανόνα» ότι «πρέπει να μάθουν καλά οι δούλοι πως απαγορεύεται να παρακούουν τους κυρίους τους, καθώς και το πως δεν είναι τίποτε περισσότερο από δούλοι».

601 Για να κατευνάσει την εναντίον του οργή των εκκλησιαστικών κύκλων, για την σύντομη αντιμοναχική και παράλληλα φιλειρηνική πολιτική του (είχε εξασφαλίσει καλές σχέσεις με τον βασιλιά των Περσών Χοσρόη τον Β), ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος διατάσσει τον βίαιο εκχριστιανισμό της Χαρράν και την καταστροφή τού εκεί Μαντείου του σεληνιακού Θεού Σιν. Ανάμεσα σε δεκάδες μάρτυρες Εθνικούς, σταυρώνεται και ο επικεφαλής της στρατιωτικής δύναμης της πόλης Ακίνδυνος, μετά από κατάδοση συνεργατών του. Ο Πάπας Γρηγόριος διατάσσει τον εξαγνισμό όλων των «ειδωλολατρικών» τόπων λατρείας και συστήνει αργή και συστηματική δράση των προσηλυτιστών ώστε να μην προκαλέσει βίαιες αντιδράσεις: «Δεν μπορεί ν’ανέβει κανείς στην κορυφή ενός όρους με ένα μόνο άλμα, αλλά χρειάζεται να το κάνει σιγά και μεθοδικά, βήμα προς βήμα.. Πρέπει να προσέξουμε πρώτα από όλα να μην εξοργίσουμε τους ειδωλολάτρες και να μη καταστρέφουμε τους ναούς τους. Πρέπει να καταστρέφουμε μόνο τα είδωλα και έπειτα να ραντίζουμε το μέρος με αγιασμό και να τοποθετούμε μέσα του άγια λείψανα.. Αν οι ναοί αυτοί είναι καλοκτισμένοι, μάς συμφέρει να τους μετατρέπουμε απλώς από χώρο λατρείας των δαιμόνων σε χώρο λατρείας του αληθινού Θεού».

682 Οι χριστιανοί της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καίνε στην πυρά τον Κωνσταντίνο της Αρμενίας, θεολόγο των «Παυλικιανών» αιρετικών.

692 Η «Εν Τρούλλω» ή «Πενθέκτη» Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, καταδικάζει τον εορτασμό των Καλενδών, των Βρουμαλίων, των Ανθεστηρίων, καθώς και τις διονυσιακές πομπές και τις μεταμφιέσεις. «Καθόλου απαγορεύει η αγία αύτη και οικουμενική Σύνοδος τους λεγομένους μίμους και τα τούτων θέατρα… και τας επί σκηνής ορχήσεις» («Κανών» 51) και «έτι μην και τας ονόματι των παρ’ Έλλησι ψευδώς ονομασθέντων θεών… κατά τι έθος παλαιόν και αλλότριον του των χριστιανών βίου αποπεμπόμεθα, ορίζοντες μηδένα άνδρα γυναικείαν στολήν ενδιδύσκεσθαι, ή γυναίκα την ανδράσιν αρμόδιον, αλλά μήτε προσωπεία κωμικά ή σατυρικά ή τραγικά υποδύεσθαι, μήτε του βδελυκτού Διονύσου το όνομα την σταφυλήν αποθλίβοντας εν τοις ληνοίς επιβοάν, μηδέ τον οίνον εν τοις πίθοις επιχέοντες γέλωτα επικινείν» («Κανών» 62), όπως παρατίθενται στον χριστιανό Σολομό (σελ. 252, σημ. 4).

804 Οι Έλληνες Εθνικοί της Λακωνικής αντιστέκονται με επιτυχία στην απόπειρα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου να τους εκχριστιανίσει.

950 Στην Ανατολή οι μωαμεθανοί κλείνουν το τελευταίο ελληνικό Εθνικό Ιερό στην Χαρράν (ελληνιστί Κάρρες).

950 – 988 Από τον Αρμένιο προσηλυτιστή Νίκωνα τον «Μετανοείτε»” και τους ενόπλους μοναχούς του, εκχριστιανίζονται με τη βία οι τελευταίοι Έλληνες Εθνικοί της Λακωνίας και κατασφάζονται οι δούκες και οι ιερείς τους.


ΟΥΔΕΝ ΚΡΥΠΤΟΝ ΥΠΟ ΤΟΝ ΉΛΙΟΝ
Όποιος δεν είναι έτοιμος για μεγάλες αλήθειες ας εγκαταλείψει
₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

Το παρόν άρθρο παραθέτει κείμενα με πηγές από την ίδια την Χριστιανική Ορθόδοξη Πίστη με σκοπό την ολοκληρωμένη εικόνα για την θρησκεία που λέει παρείσακτα ότι είναι Ελληνική. ΔΕΝ είναι Ελληνική, απλώς για να παγιδεύσει νοητικά τους Έλληνες καπηλεύτηκε πολλά από το Ελληνικό Πνεύμα τα οποία παρουσιάζει ως δικά της. Οι λόγοι αυτής της καπηλείας είναι σαφείς και γνωστοί και παραθέτονται στο άρθρο "Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ". Θα δούμε το πως επεβλήθηκε, τα αναθέματα κατά των Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη και των άλλων Φιλοσόφων, όπως και τον ρόλο της Επί Τουρκοκρατίας. Είναι επίσης πολύ σημαντικό το γεγονός ότι η επίσημη Ορθόδοξη Εκκλησία εν Ελλάδι κατέχει το 20% της Τράπεζας της Ελλάδος! Η ΤτΕ  είναι ιδιωτική Τράπεζα η οποία ελέγχει το ρευστό της Ελλάδος από το 1928. Όσοι γνωρίζουν από Οικονομικά καταλαβαίνουν τις διαστάσεις της δουλείας μας που προάγεται από τον μηχανισμό αυτόν. Εκτός από την Τράπεζα της Ελλάδος η επίσημη Εκκλησία κατέχει πολύ μεγάλο ποσοστό και της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος (ΕΤΕ ή NBG group) η οποία κατείχε το αποκλειστικό εκδοτικό προνόμιο μέχρι το 1928 το οποίο και παρέδωσε στην Τράπεζα της Ελλάδος.

μερικά στοιχεία για να βάλουμε τα πράγματα στην τάξη:
Δεδομένο 1ο: Το πόσο αρχαία είναι η Ελληνική φυλή χάνεται στο παρελθόν. Ο Πλάτων στο έργο "Τίμαιος" ενημερώνει ότι το 9.600 π.Χ. ήδη η Ελλάς βρισκόταν σε ανώτατο πολιτιστικό επίπεδο. Ο Πουλιανός βρήκε άνθρωπο στην βόρειο Ελλάδα 780.000 ετών, βρήκε εργαλεία στην Κρήτη 13 εκατομμυρίων ετών κ.ο.κ.
Δεδομένο 2ο: Η ανάλυση της Ελληνικής Γλώσσης δίνει το στίγμα ότι ο Ελληνισμός και το Ελληνικό Πνεύμα είναι τόσο παλαιός που χάνεται στα βάθη των αιώνων
Δεδομένο 3ο: Η θρησκεία "Χριστιανισμός" δεν υπήρχε στην Ελλάδα πριν τουλάχιστον το 33 μ.Χ.
Δεδομένο 4ο: Η θρησκεία "Χριστιανισμός" δεν δημιουργήθηκε από Έλληνες
Δεδομένο 5ο: Η θρησκεία "Χριστιανισμός" επιβλήθηκε με σφαγές και καταστροφές κατά των Ελλήνων και του Ελληνικού Πνεύματος

είναι η συμφωνία μεταξύ Σουλτάνου και Γεννάδιου Σχολάριου
η οποία βρίσκεται στο Φανάρι όπως βλέπουμε στην φώτο
Στο 1':35'' ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποκαλεί την Τουρκία "χώρα του"
Εδώ ο Αρχηγός της Ορθ. Εκκλησίας στην συναγωγή της ΝΥ
"Δεν βαφτίζουμε παιδιά με ΑρχαιοΕλληνικά ονόματα"
Βίντεο το οποίο περιέχει εικόνες από παιδικό περιοδικό "Εικονογραφημένες Βιογραφίες" της χριστιανικής αδελφότητας και εκδοτικού οίκου "Ο.Χ.Α. ΛΥΔΙΑ" με καταστροφές κατά των "κακών" Ελλήνων και Ελληνικού Πνεύματος, προπαγάνδα η οποία υποστηρίζεται ακόμα και στην εποχή μας.
για να δούμε μερικές εικόνες που έχουν να κάνουν με τις καταστροφές σε Ελληνικούς Ναούς:
Εδώ βλέπουμε τον "άγιο" Αιμιλιανό με το σφυρί στο χέρι με το οποίο "έδιωχνε" το κακό, δηλαδή κατέστρεφε Αρχαίους Ελληνικούς Ναούς.
Εδώ βλέπουμε τον "άγιο" Νικόλαος επί το θεάρεστον έργον

Η Κλοπή - Ελληνίζον κήρυγμα

Eνδεικτικώς μερικές βασικές αντιλήψεις τών Ελλήνων πού ό καθένας τίς αναγνωρίζει καί στό κήρυγμα τού Ιησού

Ηράκλειτος: «Παιδός ή  βασιληίη» (απ. 52).
Ιησούς: Αφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με...των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού». (Μρ. Ι΄ 14)

Πλούταρχος: «οράν και μη οράν και ακούοντες μη ακούειν» («Περί παίδων εκπαιδεύσεως» 13ε)
Ιησούς: «βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη ακούωσι» (Μτ. ΙΓ’13).

Χείλων ό Λακεδαιμων: «ο Ζεύς τά μέν υψηλά ταπεινών, τά δέ ταπεινά υψών».(κατά Διογ. Λαέρ. Α’69)
Ιησούς: «Οστις  δέ  υψώσει  εαυτόν, θέλει ταπεινωθήσεται,  και  όστις ταπεινώσει  εαυτόν, υψωθήσεται» (Ματθ.ΚΓ.12)

Πρόδικος: «....χαλεπήν και μακράν την οδόν επί τας σωφροσύνας....ραδίαν και βραχείαν οδόν επί την ευδαιμονίαν» («Ωραι»).
Ησίοδος: «Λείη μέν οδός (πρός κακότητα)...μακρύς δέ καί όρθιος οίμος είς αυτήν (την αρετήν)”. “Εργα και Ημ.» 287).
Ιησούς: «Ευρύχωρος ή οδός ή απάγουσα είς τήν απώλειαν ...καί τεθλιμμένη ή οδός ή απάγουσα είς τήν ζωήν». (Ματθ. Ζ’ 13)

Απολλώνιος Τυανεύς: «Αδύνατον ώς φιλόσοφοι νά μισούμε καί νά μήν βοηθούμε  τόν  συνάνθρωπόν  μας».
Ιησούς: «Αγαπάτε καί τούς εχθρούς υμών».

Πλάτων: («Πολιτεία» 189) «Ο Αριστος είναι ως άνθρωπος μεταξύ αγρίων θηρίων».
Ιησούς: « Σάς στέλνω ώς πρόβατα μεταξύ τών λύκων».

Σωκράτης: «Σκοπός τού ανθρώπου είναι ή πραγμάτωσις  τού Αγαθού χωρίς νά υπολογίζη τούς κινδύνους πού αυτή ή επιδίωξις συνεπάγεται γιά τήν ζωή του».
Ιησούς: “Ουαί υμίν όταν οι άνθρωποι επαινέσωσιν υμάς».

Δημόκριτος: «Κίβδυλοι καί υποκριτές, κάνουν τά πάντα μέ τά λόγια, αλλά στήν πράξη τίποτα, ενώ πράτουν τά αίσχιστα, εκφωνούν άριστους λόγους» (Δημόκριτος Β53α).
Ιησούς: « Ουαί  υμίν  Φαρισαίοι  υποκριταί ».

Πίνδαρος: «Εν ανδρών, έν Θεών γένος»,  ‘Ο ’Αρατος τό επανέλαβε  «τού γάρ (Θεού) και γένος εσμέν». (είμεθα έκ τού Θεού τό γένος).
Ιησούς: «Ο Θεός είναι πατέρας μας», άρα είμεθα τού γένους του.

Θρασύμαχος: « Η  δικαιοσύνη είναι ή πιο σπουδαία αρετή».
Ιησούς: «Μακάριοι οί πεινώντες καί διψώντες διά δικαιοσύνην».

Δημόκριτος: «’Αγαθόν ού τό μή αδικείν, αλλά τό μή θέλειν».
Ιησούς: “Αμαρτίαν συνιστά όχι μόνον η άδικος πράξις, αλλά και η σκέψις προς διάπραξίν της».

Φωκίων: «Ού μνησικακείν Αθηναίοις». (είπε στόν υιόν του, για τους Αθηναίους που τον κατεδίκασαν πίνοντας τό κώνειον, 318 π.Χ.).
Σωκράτης: "η κακία είναι άγνοια"
Ιησούς: « Αφες αυτοίς. Ού γάρ οίδασιν τί ποιούσιν».

Πλούταρχος: «Ο Θεός είναι πατήρ όλων των ανθρώπων, αλλά καθιστά τους καλύτερους ιδιαιτέρως δικούς του» (Αλέξανδρος)
Ιησούς: «Πολλοί οι κεκλημένοι, ολίγοι δε οι εκλεκτοί». ( Ματθ. ΚΒ’ 14 και Λκ. ΙΔ’ 24).

Κλεόβουλος: “Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν» (Εμβλημα της σχολής του στη Ρόδο, στ’ αι. π. Χ.).
Κλεόβουλος ο Ρόδιος (6ος αι π.Χ.):"Ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις".
Πιττακός: «Οσα νεμεσείς τω πλησίον αυτός μη ποίει».
Ισοκράτης (Νικοκλής 61): "α πάσχοντες υφ ετέρων οργίζεσθε, ταυτα τους άλλους μην ποιείτε"
Ιησούς: «Πάντα ούν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιήτε αυτοίς» (Ματθ. Ζ’ 12).

Αντίοχος: “Η βασιλεία ημών ένδοξος είναι δουλεία»
Ιησούς:  “αλλ’ ός θέλη γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται ύμών διάκονος, και ός εάν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος» Μαρκ. Ι’ 43-45

Σοφοκλής: άκουε άν ούς έχων» (C 674)
Ιησούς:  “Ο Εχων ώτα ακούειν ακουέτω». Ματ. ΙΑ’ 15).

Ηράκλειτος: “νέκυες γαρ κοπρίων εκβλητότεροι” απ. (96)
Ιησούς: “Αφες τους νεκρούς θάψε τους εαυτόν νεκρούς» (Ματ. Η’22


Πριν περάσουμε να δούμε ατόφια τα ανθελληνικά κείμενα του ιερού βιβλίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ας δούμε την επιστολή που έστειλε ο Πατριάρχης Βαροθομαίος και αρχηγός της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον Δαυίδ Σαλτιέλ στο οποίο αναφέρει ότι ο Χριστιανισμός είναι μια θρησκευτικόΕβραϊκή υπόθεση.
Τῷ Ἐντιμοτάτῳ κυρίῳ Δαυίδ Σαλτιέλ, Προέδρῳ τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ Ἰσραηλιτικῆς Κοινότητος, χάριν καί εἰρήνην παρά Θεοῦ.
Ἡ καθ᾿ ἡμᾶς Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, συμμετέχουσα εἰς τάς ἐπετειακάς ἐκδηλώσεις τῆς Κοινότητος ὑμῶν ἐπί τῷ Ὁλοκαυτώματι τῶν Ἑλλήνων Ἑβραίων κατά τούς χρόνους τῆς Κατοχῆς, ἀπευθύνει ἐκ τῆς Πόλεως διά τῆς ἡμετέρας Μετριότητος τό παρόν μήνυμα σύν τῇ διαπύρῳ εὐχῇ, ὅπως ὁ Θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν ἀναπαύσῃ μέν τάς  ψυχάς πάντων τῶν ἀδίκως θανατωθέντων ὁμογενῶν ὑμῶν, μή ἐπιτρέψῃ  δέ ἐν τῷ μέλλοντι νά ἐπαναληφθῇ τοιούτου εἴδους θηριῳδία καί βαρβαρότης εἰς βάρος οἱουδήτινος λαοῦ.
Ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ἐπιθυμοῦμεν νά διευκρινήσωμεν ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ, ὅτι ἡ περιρρέουσα ἀντίληψις, ὅτι ἡ Χριστιανική Ἐκκλησία, καί δή ἡ καθ᾿  ἡμᾶς Ὀρθοδοξία, διαπνέεται ὑπό ἀντιιουδαϊκῶν αἰσθημάτων εἶναι καί ἀνυπόστατος καί κακόβουλος. Ἐάν εἰς τά λειτουργικά κείμενα ἀναφέρωνται ἐνίοτε αἰχμαί τινες κατά προσώπων, αὗται στρέφονται παιδαγωγικῶς καί μόνον κατά τῶν συγκεκριμένων πράξεων αὐτῶν, οὐχί δέ κατά συνόλου τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ, ἐφ᾿ ὅσον οἱ πρῶτοι Χριστιανοί ἦσαν Ἰουδαῖοι ἐξ αἵματος, πρό πάντων δέ Αὐτός ὁ Ἀρχηγός τῆς Πίστεως ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὡς καί οἱ Ἀπόστολοι τῆς Ἐκκλησίας.
Ταῦτα γράφοντες διά τῆς ὑμετέρας ἀγαπητῆς Ἐντιμότητος τοῖς ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀγαπητοῖς Ἰσραηλίταις, οἵτινες ἔσχον τήν πρωτοβουλίαν καί ἀνεκήρυξαν καί τήν ἡμετέραν Μετριότητα ἐπίτιμον μέλος τῆς ἐκεῖσε ὑμετέρας ἀγαπητῆς Κοινότητος, εὐχόμεθα ἅπασι πᾶσαν εὐλογίαν παρά τοῦ Παναγάθου Κυρίου ἐν εἰρήνῃ καί θεοφιλεῖ πορείᾳ τοῦ βίου ὑμῶν καί τοῦ κόσμου παντός.
Ἐπί δέ τούτους ἐπικαλούμεθα ἐφ᾿  ὑμᾶς τήν χάριν καί τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
βε´  Ἰανουαρίου κς´
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος"
επίσημη ιστοσελίδα Πατριαρχείου


Ας περάσουμε στα κείμενα της επίσημης Ορθόδοξης Εκκλησίας τα οποία είναι ταυτόχρονα και θρησκευτικά κείμενα των Εβραίων:
[σημείωση: για το τσεκάρισμα των κειμένων, προσοχή στην έκδοση να ειναι η επίσημη]

Παλαιά Διαθήκη

α. Βιβλία Προφητών
«Θὰ ξεσηκώσω τὰ παιδιά σου, Σιών, ἐναντίον τῶν παιδιῶν τῶν Ἑλλήνων καὶ θὰ σὲ κρατήσω ὡς ξίφος πολεμικό... ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ θὰ τοὺς ὑπερασπίσῃ (τοὺς Ἑβραίους), καὶ θὰ τοὺς κατασπαράξουν (τοὺςἝλληνες), καὶ θὰ τοὺς θάψουν κάτω  πὸ πέτρες σφεντόνας, καὶ θὰ τοὺς πιοῦν σὰν κρασί, καὶ θὰ γεμίσουν (μὲ τὸ αἷμα τους) φιάλες σὰν αὐτὲς τοῦ θυσιαστηρίου» (Ζαχαρίας, θ΄ 13-15)
 «Καὶ ἐξολοθρεύσω Κρῆτας καὶ απολῶ (θὰ καταστρέψω) τοὺς καταλοίπους τοὺς κατοικοῦντας τὴν παραλίαν· καὶ ποιήσω ἐν αὐτοῖς ἐκδικήσεις μεγάλας, καὶ ἐπιγνώσονται (=θὰ ἔρθουν στὰ συγκαλά τους), διότι ἐγὼ Κύριος ἐν τῷ δοῦναι τὴν ἐκδίκησίν μου ἐπ’ αὐτούς» (Ἰεζεκιήλ, κε΄ 16-17).
 
«Πέρσαι καὶ Κρῆτες καὶ Λυδοὶ καὶ Λίβυες καὶ πάντες οἱ ἐπίμικτοι καὶ τῶν υἱῶν τῆς διαθήκης Μου μαχαίρᾳ πεσοῦνται ἐν αὐτῇ...» (Ἰεζεκιήλ, λ΄ 5)
 «Οὐαὶ ( αλίμονο!) οἱ κατοικοῦντες τὸ σχοίνισμα (= τὶς  ακτές) τῆς θαλάσσης πάροικοι Κρητῶν λόγος Κυρίου ἐφ’ ὑμᾶς, Χαναὰν γῆ  αλλοφύλων, καὶ πολῶ ὑμᾶς (θὰ σᾶς καταστρέψω) ἐκ κατοικίας· καὶ ἔσται Κρήτη νομὴ ποιμνίων καὶ μάνδρα προβάτων...» (Σοφονίας, β΄ 5-6)
 
«Καὶ ράξει (= θὰ τσακίσῃ) ὁ Θεὸς τοὺς ἐπανιστανομένους ἐπ’ ὄρος Σιών ἐπ’ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν διασκεδάσει (= θὰ διασκορπίσῃ) Συρίαν  φ’ ἡλίου  νατολῶν καὶ τοὺς Ἕλληνας φ’ ἡλίου δυσμῶν τοὺς κατεσθίοντας τὸν Ἰσραὴλ ὅλῳ τῷ στόματι...» (Ἡσαΐας, θ΄ 10-11).
 «Ὁ τράγος τῶν Αἰγῶν βασιλεὺς Ἑλλήνων» [Ἀναφέρεται στὸν Μέγα Ἀλέξανδρο.]
(Δανιήλ, η΄ 21)
β. Βιβλία Μακκαβαίων
«Καὶ ἐγένετο μετὰ τὸ πατάξαι Ἀλέξανδρον τὸν Φιλίππου τὸν Μακεδόνα, ὃς ἐξῆλθεν ἐκ τῆς γῆς Χεττειίμ, καὶ ἐπάταξε τὸν Δαρεῖον βασιλέα Περσῶν καὶ Μήδων καὶ ἐβασίλευσεν  ντ’ αὐτοῦ πρότερος ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα […] καὶ ἐβασίλευσεν Ἀλέξανδρος ἔτη δώδεκα καὶ  πέθανε. Καὶ ἐπεκράτησαν οἱ παῖδες αὐτοῦ ἕκαστος ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ. Καὶ ἐπέθεντο πάντες διαδήματα μετὰ τὸ  ποθανεῖν αὐτὸν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν ὀπίσω αὐτῶν ἔτη πολλὰ καὶ ἐπλήθυναν κακὰ ἐν τῇ γῇ καὶ ἐξῆλθεν ἐξ αὐτῶν ῥίζα ἁμαρτωλὸς Ἀντίοχος Ἐπιφανής, υἱὸς Ἀντιόχου βασιλέως.» («Μακαββαίων Α΄», α΄ 1-10.)
 «Ἦν δ’ οὕτως  ακμή τις Ἑλληνισμοῦ καὶ πρόβασις  αλλοφυλισμοῦ διὰ τὴν τοῦ  σεβοῦς καὶ οὐκ  αρχιερέως Ἰάσονος ὑπερβάλλουσαν  αναγνείαν [...] ὁ δὲ τρισαλιτήριος Νικάτωρ (σ.σ. Ἕλληνας στρατηγὸς τοῦ Ἀντιόχου Δ΄ τοῦ Ἐπιφανοῦς), ὁ τοὺς χιλίους ἐμπόρους ἐπὶ τὴν πρᾶσιν (δουλεμπόριο) τῶν Ἰουδαίων  αγαγών, ταπεινωθεὶς ὑπὸ τῶν κατ’ αὐτὸν νομιζομένων ἐλαχίστων εἶναι, τῇ τοῦ Κυρίου βοηθείᾳ τὴν δοξικὴν  αποθέμενος ἐσθῆτα, διὰ τῆς μεσογείου, δραπέτου τρόπον, ἔρημον ἑαυτὸν ποιήσας, ἦκεν εἰς Ἀντιόχειαν ὑπεράγαν δυσημερήσας ἐπὶ τῇ τοῦ στρατοῦ διαφθορᾷ […] Ὁ μὲν οὖν  ανδροφόνος καὶ βλάσφημος τὰ χείριστα παθὼν ὡς ἑτέρους διέθηκεν ἐπὶ ξένης ἐν τοῖς ὄρεσιν, οἰκτίστῳ μόρῳ κατέστρεψε τὸν βίον.» («Μακκαβαίων Β΄», η΄ 34 - θ΄ 28)
 «Ὦ πικρᾶς τῆς τότε ἡμέρας καὶ οὐ πικρᾶς, ὅτε ὁ πικρὸς Ἑλλήνων τύραννος (σ.σ. Ἀντίοχος Δ΄ ὁ Ἐπιφανής) πῦρ φλέξας λέβησιν ὠμοῖς καὶ ζέουσι θυμοῖς  γαγὼν ἐπὶ τὸν καταπέλτην καὶ πάσας τὰς βασάνους αὐτοῦ τοὺς ἑπτὰ παῖδας τῆς Ἀβρααμίτιδος καὶ τὰς τῶν ὀμμάτων κόρας ἐπήρωσε καὶ γλώσσας ἐξέτεμε καὶ βασάνοις ποικίλαις  πέκτεινεν. Ὑπὲρ ὧν ἡ θεία δίκη μετῆλθε καὶ μετελεύσεται τὸν  αλάστορα τύραννον. Οἱ δὲ Ἀβρααμιαῖοι παῖδες σὺν τῇ  θλοφόρῳ μητρὶ χορὸν συναγελάζονται ψυχὰς ἁγνὰς καὶ θανάτους πειληφότες παρὰ τοῦ Θεοῦ, ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.» («Μακκαβαίων Δ΄», ιη΄ 20-24.)

[Σημείωση: Οἱ πέντε  δελφοὶ Μακκαβαῖοι ἑορτάζονται ὡς ἅγιοι  απὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὴν 1η Αὐγούστου.]
 

Καινή Διαθήκη

α. Επιστολές Απ. Παύλου
 «Εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες αεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες  αργαί. Ἡ μαρτυρία αὕτη ἐστὶν  αληθής. Δι’ ἢν αἰτίαν ἔλεγχε αὐτοὺς  αποτόμως, ἵνα ὑγιαίνωσιν ἐν τῇ πίστει.» («Πρὸς Τίτον», α΄ 12-13.)
β. Πράξεις Αποστόλων
 «Μέχρι καὶ Ἕλληνες ἔβαλε μέσα στὸ ἱερὸ (συναγωγή) καὶ μόλυνε τὸν ἅγιο τοῦτο τόπο» (κα΄ 28-29)
 

Κείμενα Πατέρων της Εκκλησίας

[Τὰ πλεῖστα  απὸ τὴν πολύτομη ἔκδοση «Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησί-
ας» τοῦ χριστιανικοῦ ἐκδοτικοῦ οἴκου «Γρηγόριος Παλαμᾶς» (1980).]
 
α. Ἰωάννης Χρυσόστομος
Χαρακτηρίζει ὀνομαστικῶς τοὺς Ἕλληνες:
«μωρούς»: τόμος 18, σελ. 17,
• ἐκφέροντες «λόγους ματαίους καὶ  καθάρτους»: 18,113,
• «κυλιομένους ὁμοῦ μὲ πόρνους καὶ μοιχούς...»: 18,115,
• «δεισιδαίμονας»: 34,429,
• «αἱμομείκτας μετὰ μητέρων καὶ  δελφῶν»: 34,459,
• « σοφότερους  απὸ τὰ ζῷα»: 34, 497,
«ἐστιγματισμένους»,«χειροτέρους  απὸ τοὺς χοίρους ποὺ πασαλείβονται μὲ περιττώματα», «κυνικὰ καθάρματα», «παναθλίους», «παμμιάρους», «αναισχύντους» κ.ἄ.]
• Στὸ ἔργο του «Ἑρμηνεία εἰς τὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολήν»: «Ποῦ εἶναι τώρα οἱ σοφοὶ τῶν Ἑλλήνων μὲ τὰ πυκνά τους γένια, μὲ τοὺς ἔξωμους χιτῶνες τους καὶ μὲ τὰ παραφουσκωμένα λόγια; Ὅλη τὴν βάρβαρη Ἑλλάδα ὁ σκηνοποιὸς (ὁ Παῦλος) ἐπέστρεψε (=ἐκχριστιάνισε). Ἂς εἶναι κι αὐτὸς  ανάμεσά τους ὁ περιβόητος Πλάτων, ποὺ τρεῖς φορὲς πῆγε στὴ Σικελία, γεμᾶτος ἐπίδειξη καὶ κομπορρημοσύνη, μὰ κανεὶς δὲν τοῦ ἔδωσε προσοχή. Ὅμως ἐκεῖνος ὁ σκηνοποιὸς ὄχι μόνο στὴ Σικελία, ὄχι μόνο στὴν Ἰταλία αλλὰ καὶ σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη πέταξε καὶ δὲν σκανδάλισε, κι εἶναι φυσικό, γιατὶ οἱ διδάσκαλοι δὲν καταφρονοῦνται  απὸ τὴν ἐργασία τους αλλὰ  απ’ τὰ ψέματά τους.»
• Αὐτόθι: «Δὲν βλέπετε στοὺς (Ὀλυμπιακούς) αγῶνες, ὅταν ὁ αγωνοθέτης βαδίζῃ διὰ μέσου τῆς αγορᾶς, πόση εὐταξία καὶ σιωπὴ ὑπάρχει στὸν λαό; Πῶς λοιπὸν ἐκεῖ ποὺ ὁ Διάβολος πομπεύει ὑπάρχει τέτοια σιωπή, κι ἐδῶ ποὺ εἶναι ὁ Χριστὸς ἔχει τόσο θόρυβο;»
• Στὴν ὁμιλία του «Εἰς Τεσσαρακοστήν»: «Ἂς ντραποῦν οἱ Ἕλληνες βλέποντας τὴν  αγάπη μὲ τὴν ὁποία  αποδεχόμεθα καὶ ασπαζόμεθα τὸν ἐρχομὸ τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς κι ἂς ὀνομάζουν ἐκεῖνοι γιορτὲς καὶ πανηγύρια τὴ μέθη κι ὅλες τὶς ἄλλες ακολασίες κι ασχήμιες.»
• Στὴν «Εἰς τὴν Α΄ Κορινθίους Δ΄ Ὁμιλίαν» του, τόμος 18, σελ. 92: «πόσον ἐκοπίασεν ὁ Πλάτων μὲ τοὺς μαθητάς του μὲ τὸ νὰ μᾶς συζητῇ περὶ γραμμῆς καὶ γωνίας καὶ σημείου καὶ περὶ  αριθμῶν  αρτίων καὶ περιττῶν καὶ ἴσων μεταξύ των καὶ άνισων, καὶ διὰ τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ὡς ὁ ἱστὸς τῆς  αράχνης –διότι αὐτὰ εἶναι διὰ τὴν ζωὴν περισσότερον ἄχρηστα  απὸ ἐκεῖνα τὰ ὑφάσματα– καὶ χωρὶς νὰ ὠφελήσῃ πολὺ ἤ ὀλίγον μὲ τὰς συζητήσεις αὐτὰς ἐγκατέλειψεν ἔτσι τὴν ζωήν;...».
• Στὴν «Εἰς τὴν Α΄ Κορινθίους, Ὁμιλία Ζ΄», τόμος 18, σελ. 197: «...διὰ νὰ καταισχύνωμεν καὶ τοὺς Ἕλληνας. Διότι τώρα, ἂν καὶ θέλω νὰ  απευθύνωμαι πρὸς αὐτούς, διστάζω, μήπως, ἐνῷ τοὺς νικῶμεν εἰς τοὺς λόγους καὶ εἰς τὴν  αλήθειαν τῶν δογμάτων, ἐπισύρομεν εἰς βάρος μας τὸν χλευασμὸν  απὸ τὴν σύγκρισιν τοῦ βίου,  αφοῦ ἐκεῖνοι μέν, ἂν καὶ εὑρίσκωνται εἰς τὴν πλάνην καὶ δὲν πιστεύουν εἰς τίποτε ἰσάξιον μὲ τὴν ἰδικήν μας πίστιν, ὅμως ζοῦν βίον φιλοσοφίας, ἐνῷ ἐμεῖς κάμνομεν τὸ ἐντελῶς  αντίθετον. Ἀλλ’ ὅμως θὰ ὁμιλήσω – διότι προσπαθοῦντες νὰ ανταγωνιζώμεθα αὐτούς, ἴσως ἐπιδιώξωμε νὰ γίνωμε καλύτεροι  απὸ αὐτοὺς καὶ εἰς τὴν ἰδίαν τὴν ζωήν.»
• Στὸν «ΚΣΤ΄ Λόγον εἰς τὴν Α΄ Κορινθίους», τόμος 18, Α΄, σελ. 177: « αλλά ἐγὼ τώρα θρηνῶ, ὅταν οἱ Ἕλληνες εἶναι φιλοσοφώτεροι απὸ ἐμᾶς, ποὺ ἔχομε ἐντολὴ νὰ μιμούμεθα  αγγέλους.»
• Στὴν παρ. β τῆς Ὁμιλίας «Ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ Χριστός»: «(οἱ  απόστολοι) τοὺς βαρβάρους καὶ Ἕλληνας καὶ κάθε ἄλλο ἔθνος κατετρόπωσαν».
• «Οἱ Ἕλληνες εἶναι βρωμεροὶ καὶ πανάθλιοι, μιαροὶ καὶ παμμίαροι.» («Εἰς τὸν μακάριον Βαβύλαν», λόγος Β΄, παρ. α.)
• «Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός... εἶπε καὶ τοῦτο: “Ἀλήθεια,  αλήθεια σᾶς λέω, αὐτὸς ποὺ πιστεύει σ’ ἐμένα, τὰ ἔργα τὰ ὁποῖα κάνω ἐγὼ κι ἐκεῖνος θὰ κάμῃ, καὶ μεγαλύτερα  απ’ αὐτὰ θὰ κάμῃ”. Βέβαια πολλοὶ ἄλλοι καὶ διδάσκαλοι ἦσαν καὶ μαθητὲς εἶχαν καὶ θαύματα φανέρωσαν, ὅπως καυχῶνται οἱ παῖδες τῶν Ἑλλήνων, κι ὅμως οὐδέποτε κανεὶς  σπ’ αὐτοὺς ἐσκέφθη τίποτε τέτοιο οὔτε τόλμησε νὰ πῇ. Οὔτε μποροῦσε ποτὲ κανεὶς Ἕλληνας, κι ἂς ἦταν τελείως  αδιάντροποι («κἄν πάντῃ  αναισχυντοῖεν»), νὰ παρουσιάσῃ προφητεία ἢ τέτοιο λόγο δοσμένο σ’ αὐτούς... ἐνῷ γιὰ ὅλα τ’ ἄλλα ὁμιλοῦν  αδιάντροπα καὶ λένε ψέματα, ὅσα τοὺς κατέβουν στὸ κεφάλι, τίποτα τέτοιο δὲν τόλμησαν νὰ πλάσουν ποτέ... Εἶδαν μὲ πολλὴ πονηρία οἱ συμφοριασμένοι («λυμεῶνες») ἐκεῖνοι, ὅτι αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ ἐξαπατήσῃ, πρέπει νὰ κατασκευάσῃ μερικὰ πράγματα πιθανὰ καὶ καλοστολισμένα καὶ τόσο καλοπλεγμένα, ποὺ νὰ μὴν αποδειχθῇ ἡ ψευτιά τους. Ἔπλασαν κι ἔφτειαξαν ὅσα μποροῦσαν, γιὰ νὰ ξεγελάσουν τοὺς πιὸ  αφελεῖς.» («Εἰς τὸν μακάριον Βαβύλαν», λόγος Β΄· «Κατὰ Ἰουλιανοῦ καὶ πρὸς Ἕλληνας», παρ. α.)
• «Πόση εἶναι ἡ διαφορὰ ανάμεσα στὴν ανωτερότητα τῶν Χριστιανῶν καὶ στὴ ντροπὴ («αἰσχύνην») τῶν Ἑλλήνων» (ἔνθ.  νωτ., παρ. ζ).
• «(Εἶναι δυνατὸ οἱ Χριστιανοὶ νὰ εἶναι) χειρότεροι  απ’ τοὺς Ἕλληνες; Διότι, ἂν ἐκεῖνοι γιὰ τὴν δόξα ἐπέδειξαν τόσο κενὴ φιλοσοφία, πόσο περισσότερο πρέπει ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ γιὰ τὸν Θεὸ νὰ εἴμεθα ἐνάρετοι;» (Ὁμιλία ΠΔ΄, περὶ τῆς αὐτῆς πραγματείας καὶ «Ὅτι οἱ Ἕλληνες τοὺς Χριστιανοὺς ἐν πολλοῖς ὑπερακοντίζουσι».)
• «Ἔτσι ἔκαμε καὶ ὁ Παῦλος βρίσκοντας τὸ ἐπίγραμμα (ἐνν. τὸ «τῷ  γνώστῳ θεῷ», στὴν Ἀθήνα) γραμμένο στὸ βωμὸ σὰν σὲ παράταξι ἐχθρική...Γιατὶ ἦταν ἐκεῖνο τὸ ἐπίγραμμα ξίφος τῶν Ἀθηναίων, μαχαίρι τῶν ἐχθρῶν, μὲ αὐτὸ τὸ μαχαίρι απέκοψε τὸ κεφάλι τῶν ἐχθρῶν.» («Ὁμιλία εἰς τὰς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» Α΄.)
• «Ταῦτα οὖν ἐννοήσαντες καὶ τὴν ἄνοιαν (βλακεία) καὶ παραπληξίαν (αποβλάκωση) τῶν Ἑλλήνων...» («Εἰς τὸν πτωχὸν Λάζαρον», λόγος Ε΄,παρ. γ.)
• «...ἐντρέπει Ἕλληνας... Ἡμεῖς γάρ ἐσμεν αἴτιοι, ἡμεῖς τοῦ μένειν αὐτοὺς ἐπὶ τῆς πλάνης». (Ὁμιλία ΟΒ΄ «Περὶ τῆς  αγάπης καὶ βίου ὀρθοῦ καὶ ὅτι ταῦτα μάλιστα τοὺς Ἕλληνας ἐντρέπει».)
• «(Ὁ ἅγιος Βαβύλας) διήλεγξε (=φανέρωσε) τὴν τῶν Ἑλλήνων απάτην»(«Εἰς μακάριον Βαβύλαν», Β΄, παρ. κγ).
• «Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐσκόρπισε τὸ χριστιανικὸ κήρυγμα καὶ ἡ Ἑλληνικὴ πλάνη διαλύθηκε» («Εἰς τὸν Ἀπόστολον Παῦλον», Ὁμιλία Δ΄).
• «Καταγελῶντες μὲν τῆς Ἑλληνικῆς πλάνης...» («Περὶ μοίρας καὶ προνοίας» Β΄).
• «Φλυαρίες καὶ γελοιότητες εἶναι ὅλα αὐτὰ τῆς Ἑλληνικῆς ανοησίας...» («Εἰς τὸν μακάριον Βαβύλαν» λόγος Β΄, παρ. δ).
• «Ἀληθῶς Ἕλληνες αεὶ παῖδες, γέρων δὲ οὐδείς. Δέον γὰρ τὴν οἰκείαν ἄνοιαν (βλακεία) θρηνεῖν...» (ἔνθ.  νωτ., παρ. ιθ).
• «Ἀπὸ ποῦ διδαχθήκατε τὰ Αριστοτελικὰ διδάγματα; Ποιός προτίμησε τὸν Πλάτωνα απὸ τὰ εὐαγγέλια; Ποιός πέταξε ἔξω τὸ κήρυγμα τῆς (αληθινῆς) πίστης κι ἔφερε μέσα τὴν ἄπιστη αναζήτηση; Ποῦ ἔμαθες τὸ αγέννητος καὶ τὸ γεννητός;» (Στὸ «Ἐν  ρχῇ ἦν ὁ λόγος», παρ. β.)
• «Καὶ γὰρ ἅπαντα ταῦτα απὸ τῆς κατὰ τὴν φιλοσοφίαν τὴν ἔξωθεν ανοίας ἐτίκτετο, καὶ αὕτη (= ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία) ἦν τῶν κακῶν ἡ μήτηρ...» («Ὁμιλία εἰς Α΄ πρὸς Κορινθίους», τ. 18, σελ. 16.)
• «Κανένα ὄφελος καθαροῦ βίου δὲν ὑπάρχει ἀπὸ δόγματα διεφθαρμένα. Ἂν λοιπὸν τὴν ἔξωθεν (=ἑλληνική) σοφία ἀκολουθοῦν, δὲν πρέπει νὰ τοὺς θαυμάζουμε, ἀλλὰ νὰ τοὺς περιφρονοῦμε, ποὺ ἀκολουθοῦν ἀνόητους διδασκάλους («μωροῖς κέχρηνται διδασκάλοις»).» («Περὶ ἀναστάσεως κατὰ αἱρετικῶν καὶ φιλοσόφων», παρ. γ.)• «Οὔτε γὰρ περὶ Θεοῦ οὔτε περὶ κτίσεώς τι ὑγιὲς εὑρεῖν ἠδυνήθησαν ἐκεῖνοι (οἱ Ἕλληνες σοφοί)· ἀλλ’ ἅπερ ἡ παρ’ ἡμῖν χήρα ἐπίσταται, ταῦτα Πυθαγόρας οὐδέποτε ᾒδει (=ἐγνώριζε)· ἀλλ’ ἔλεγον ὅτι θάμνος ἐστὶ καὶ ἰχθύς, καὶ κύων γίγνεται ἡ ψυχή. Τούτοις οὖν, εἶπέ μοι, προσέχειν δεῖ; Μεγάλοι εἰσὶν ἐν τῇ κόμῃ ἐκεῖνοι, καλοὺς βοστρύχους (= κοτσίδες) τρέφουσι, καὶ τρίβωνας ἀναβέβληνται (=φορᾶνε)· μέχρι τούτων αὐτοῖς ἡ φιλοσοφία. Ἂν δὲ τὰ ἔνδοθεν ἴδῃς, τέφρα καὶ κόνις καὶ ὑγιὲς οὐδέν, ἀλλὰ τάφος ἀνεωγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν, πάντα ἀκαθαρσίας γέμοντα καὶ ἰχῶρος (σ.σ. «ἰχώρ»: τὸ πῦον ἢ τὸ δηλητήριο φιδιῶν), καὶ τὰ δόγματα πάντα σκωλήκων.»• «“Οὐδεὶς θεραπεύει τὸ κακὸν διὰ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἀγαθοῦ”· αὐτὰ διδάσκουν μερικοὶ Ἕλληνες φιλόσοφοι. Ἂς αἰσχυνθῶμεν λοιπόν, ἐάν, ἐνῷ ὑπάρχει τοιαύτη φιλοσοφία εἰς τοὺς ἀνοήτους Ἕλληνας, ἐμεῖς φαινόμεθα κατώτεροι.» («Ὁμιλία εἰς Ἰωάννην», 51,3.)• «Ἂν ξεκινήσουμε νὰ παραθέτουμε τὰ δόγματά τους, θ’ ἀκολουθήσῃ πολὺ γέλιο («πολὺς ἕψεται γέλως»).»• «Ποῦ νῦν εἰσὶ οἱ τοὺς τρίβωνας ἀναβεβλημένοι, καὶ βαθὺ γένειον δεικνύοντες,  καὶ ρόπαλα τῇ δεξιᾷ φέροντες, οἱ τῶν ἔξωθεν (Ἑλλήνων) φιλόσοφοι, τὰ κυνικὰ καθάρματα, οἱ τῶν ἐπιτραπεζίων κυνῶν ἀθλιώτερον διακείμενοι,  καὶ γαστρὸς ἕνεκεν πάντα ποιοῦντες;»  («Εἰς τοὺς ἀνδριάντας», ΙΖ΄.)• «(Οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι) ποτὲ δὲν ἔκαμαν τὸ σωστό, ἀλλὰ ἦσαν δειλοί, φιλόδοξοι, ἀλαζόνες καὶ εἶχαν ἀσυλλόγιστα πάθη» («Εἰς τὸν μακάριον Βαβύλαν», λόγος Β΄, παρ. στ).• «(Οἱ ἀπόστολοι κατάφερναν) τῶν φιλοσόφων τὴν γλῶσσα νὰ δένουν, τῶν ρητόρων τὰ στόματα νὰ κλείνουν» («Ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ Χριστός», παρ. ε).• «(Οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι καὶ ρήτορες εἶναι) καταγέλαστοι  καὶ δὲν διαφέρουν ἀπὸ τὰ παιδιὰ ποὺ λένε ἀνοησίες. Γιατὶ δὲν μπόρεσαν νὰ πάρουν μὲ τὸ μέρος τους οὔτε ἕνα σοφὸ ἢ ἄσοφο, οὔτε ἄνδρα ἢ γυναῖκα, οὔτε ἕνα μικρὸ παιδὶ ἀπὸ τόσα ἔθνη κι ἀπὸ τόσους λαούς, ἀλλὰ προκαλοῦσαν τόσα γέλια τὰ βιβλία ποὺ εἶχαν γράψει, ὥστε, μόλις τὰ παρουσίαζαν, νὰ ἐξαφανίζωνται,  γι’ αὐτὸ καὶ χάθηκαν τὰ περισσότερα. Κι ἂν διασώθηκε κανένα καὶ βρίσκεται κάπου, θὰ τὸ ἔχουν σώσει οἱ χριστιανοί. Τόσο δὲν φοβόμαστε μὴν πάθωμε κάποιο κακὸ ἀπὸ τὴν ἔχθρα τους, τόσο περιφρονοῦμε τὴν πολυμήχανη δραστηριότητά τους». («Εἰς τὸν μακάριον Βαβύλαν» καὶ «Κατὰ Ἰουλιανοῦ καὶ πρὸς Ἕλληνας», λόγος Β΄, παρ. β.)• «Κανένας βασιλιᾶς,  ποὺ παραδέχεται τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἔβγαλε τέτοια προστάγματα ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, σὰν αὐτὰ ποὺ ἐπενόησαν ἐναντίον μας ὅσοι λάτρεψαν τοὺς δαίμονες (σ.σ. δηλ. τοὺς Ἕλληνες θεούς). Κι ὅμως, παρ’ ὅλο ποὺ ἡ πλάνη τῆς Ἑλληνικῆς δεισιδαιμονίας δὲν ἐνωχλήθηκε ποτὲ ἀπὸ κανένα, ἔσβησε μόνη της... ∆ὲν πᾶνε νὰ κρεμασθοῦνε (οἱ Ἕλληνες σοφοί) πουθενὰ ἢ νὰ γκρεμοτσακιστοῦνε, ἀφοῦ δὲν ξέρουν τί τοὺς γίνεται;» (ἔνθ. ἀνωτ., παρ. γ).• «Τίποτε δὲν κατώρθωναν, διότι τέτοια εἶναι ἡ πλάνη (τῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων), ὥστε, καὶ ἂν ἀκόμη κανεὶς δὲν τὴν ἐνοχλῇ, διαλύεται.» («Εἰς τὸν Ἀπόστολον Παῦλον», Ὁμιλία ∆΄.)• «Καὶ ὁ μὲν πολλὰ ληρήσας (φλύαρος) Πλάτων σεσίγηκεν · οὗτος (= ὁ Πέτρος) δὲ φθέγγεται... πανταχοῦ γῆς καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Ποῦ νῦν τῆς Ἑλλάδος ὁ τύφος (=ἀλαζονεία); Ποῦ τῶν Ἀθηνῶν τὸ ὄνομα; Ποῦ τῶν φιλοσόφων ὁ λῆρος (= μωρολογία);... Τί οὖν οὐκ εἰς Πλάτωνα ἐνήργησεν ὁ Χριστός, οὐδὲ εἰς Πυθαγόραν, φησίν; Ὅτι πολλῷ φιλοσοφωτέρα ἦν ἡ Πέτρου ψυχὴ τῶν ψυχῶν ἐκείνων. Ἐκεῖνοι μὲν γὰρ παῖδες ὄντες ἦσαν ὑπὸ τῆς κενῆς δόξης περιτρεπόμενοι πανταχοῦ... Οὗτος (= ὁ Πλάτων) μὲν οὖν πάντα τὸν χρόνον ἠνάλωσε περὶ δόγματα στρεφόμενος ἀνόητα καὶ περιττά. Τί γὰρ ὄφελος ἐκ τοῦ μαθεῖν, ὅτι μυῖα μετέπιπτεν, ἀλλ’ ἐπέβαινε τῇ ἐν Πλάτωνι οἰκούσῃ ψυχῇ; Ποίας ταῦτα οὐ ματαιολογίας; Πόθεν δὴ τοιαῦτα ληρεῖν ἐπεβάλετο; Εἰρωνίας μεστὸς ἦν ὁ ἀνήρ, καὶ ζηλότυπος πρὸς ἅπαντας διακείμενος. Ὥσπερ οὖν φιλονεικῶν, μήτε οἴκοθεν μήτε παρ’ ἑτέρου χρήσιμόν τι εἰσαγαγών · οὕτω παρὰ μὲν ἑτέρου τὴν μετεμψύχωσιν ἐδέξατο, παρὰ δὲ ἑαυτοῦ τὴν πολιτείαν εἰσήγαγεν, ἔνθα τὰ πολλῆς αἰσχρότητος γέμοντα ἐνομοθέτησε... Ποίαν οὐχ ὑπερβάλλει ταῦτα ἄνοιαν;... Ἀλλ’ ὁ κορυφαῖος τῶν φιλοσόφων, ὡς ἐδόκει, καὶ ὅπλα ταῖς γυναιξὶ περιτίθησι, καὶ κράνη, καὶ κνημῖδας, καὶ κυνῶν οὐδὲν διαφέρειν, λέγει, τὸ ἀνθρώπινον γένος... Ἀεὶ γὰρ δι’ αὐτῶν ἐσπούδασεν ὁ διάβολος.» («Κατὰ Ἑλλήνων»· «Σύγκρισις τοῦ Πλάτωνος πρὸς Πέτρον», παρ. γ.)• «Καὶ γιὰ νὰ μὴν νομίσῃ κανείς, ὅτι λέω μεγάλα λόγια, θὰ σᾶς παρουσιάσω τὰ ἴδια τὰ λόγια τοῦ ὀδυρμοῦ καὶ τῆς θρηνῳδίας ποὺ ἔκανε τότε ὁ σοφιστὴς (ὁ Λιβάνιος) τῆς πόλεως στὸν θεὸ αὐτὸ (τὸν Ἀπόλλωνα)... Κι ἀκόμα πές μου, ἐσὺ ποὺ κάνεις τὸν σοφό, ποιός εἶναι ὁ νεκρὸς αὐτὸς (ὁ ἅγιος Βαβύλας) ποὺ ἐνοχλεῖ τὸν θεό σου. Γιατί, ψευτοφιλόσοφε («ὦ ληρόσοφε»), δὲν λές, ποιός ἦταν ὁ νεκρός;... Ποίαν ἀνάπαυση στερηθήκαμε, μιαρὲ (Λιβάνιε);».• «Ἄθλιε καὶ ταλαίπωρε (Λιβάνιε).» («Εἰς τὸν μακάριον Βαβύλα», παρ. ιη καὶ ιθ.) [Ὁ φιλόσοφος Λιβάνιος ὑπῆρξε διδάσκαλος τοῦ Χρυσοστόμου.]
• «...ἀλλὰ νὰ ἀνατρέφετε τὰ παιδιὰ μὲ τὴν παιδεία καὶ τὴν νουθεσία τοῦ Κυρίου... ∆ιότι ἡ ἡλικία αὐτὴ ἔχει πολλὴ ἀνοησία, καὶ στὴν ἀνοησία ἔρχονται νὰ προστεθοῦν καὶ τῶν Ἑλλήνων τὰ λόγια, ὅταν τὰ παιδιὰ
μάθουν, ὅτι οἱ (Ἕλληνες) ἥρωες ποὺ θαυμάζουν, αὐτοὶ εἶναι δοῦλοι στὰ πάθη καὶ δειλοὶ στὸν θάνατο. Ὅπως ὁ Ἀχιλλέας ὅταν ἀλλάζῃ γνώμη, ὅταν πεθαίνῃ γιὰ μία ἐρωμένη, ὅταν ἄλλος μεθᾷ κι ἄλλα τέτοια πολλά. Χρειάζονται λοιπὸν στὸ παιδὶ αὐτὰ τὰ φάρμακα» (ἔνθ. ἀνωτ.).• «Τὰ παιδιά, νὰ ὑπακοῦτε στοὺς γονεῖς σας σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου... Ὅμως ὅταν ὁ γονέας εἶναι Ἕλλην ἢ αἱρετικός, τότε τὸ παιδὶ δὲν πρέπει νὰ ὑπακούῃ.» («Εἰς τὴν Ἐπιστολὴν πρὸς Ἐφεσίους», Ὁμιλία 21, παρ. α.)• «Γιατὶ ὁ ἅγιος Βαβύλας παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ ρίξῃ φωτιὰ στὸ ναὸ (ἐνν. τοῦ Ἀπόλλωνος στὴν ∆άφνη) καὶ ἡ φωτιὰ αὐτὴ κατάκαψε ὅλη τὴν ὀροφή, ἀφάνισε τὸ εἴδωλο μέχρι τὸ τελευταῖο κομμάτι, ἔκαμε τὰ πάντα στάχτη καὶ σκόνη.» («Εἰς τὸν μακάριον Βαβύλαν», Λόγος Β΄, παρ. ιζ.)• «∆ὲν ἐπιτρέπεται κανεὶς νὰ ζῇ ἀνεξέλεγκτα, ὅπως συνέβαινε μὲ τοὺς Ἕλληνες, σὲ αἰσχρότητα καὶ μέθη κι ἀδηφαγία κι ἀπολαύσεις καὶ πολυτέλεια.» («Περὶ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν».)

β. Μέγας Βασίλειος• «Μὴ δειλιάζεις ἀπὸ τὰ ξύλα τῶν δαυλῶν τούτων τῶν καπνιζόντων. Μὴ δειλιάζετε ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ πιθανολογήματα... τὰ ὁποῖα εἶναι σκέτα ξύλα, μᾶλλον δὲ δᾷδες ποὺ ἀπώλεσαν καὶ τοῦ δαυλοῦ τὴν ζωντάνια καὶ τοῦ ξύλου τὴν ἰσχύ, μὴ ἔχοντα δὲ οὔτε καὶ τοῦ πυρὸς τὴν φωτεινότητα ἀλλὰ ὡς δᾷδες καπνίζουσες καταμελανώνουν καὶ σπιλώνουν ὅσους τὰ πιάνουν καὶ φέρουν δάκρυα στὰ μάτια ὅσων τὰ πλησιάζουν.»• «Ἂν μάλιστα θέλῃς νὰ καταλάβῃς τὴν ἀπὸ καπνίζοντες δαυλοὺς βλάβη, θυμήσου τὸν Σολομῶντα, ποὺ ἔλεγε: καθὼς τὰ ξυνὰ σταφύλια στὰ δόντια καὶ ὁ καπνὸς στὰ μάτια ἔτσι καὶ ἡ παρανομία.»• «Εἶναι δὲ ἐχθροὶ οἱ Ἕλληνες, διότι διασκεδάζουν  καταβροχθίζοντας μὲ ὀρθάνοιχτο τὸ στόμα τὸν Ἰσραήλ. Στόμα δὲ λέγει ἐδῶ ὁ προφήτης τὴ σοφιστικὴ τὸν λόγου δύναμη, ἡ ὁποία τὰ πάντα ἐχρησιμοποίησε,  γιὰ νὰ παραπλανήσῃ τοὺς ἐν ἁπλότητι στὸν θεὸν πιστεύσαντας.»  («Πρὸς τοὺς νέους».)

γ. Μέγας Ἀθανάσιος[Ἀπὸ τὸ ἔργο του «Κατὰ Ἑλλήνων». Τὰ ἀποσπάσματα ποὺ ἀκολουθοῦν ἐλήφθησαν ἀπὸ τὴν ἔκδοση «Ἔργα Ἀπολογητικά», ἐποπτείᾳ τοῦ καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Παν. Χρήστου, μτφρ. τοῦ καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Στέργιου Σάκκου.]
• «Τοιοῦτοι θεοὶ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἔρως καὶ ἡ Ἀφροδίτη τῆς Πάφου, εἰς τὴν Κρήτην ὁ περιβόητος ἐκεῖ Ζεύς, καὶ ὁ ἐν Ἀρκαδίᾳ Ἑρμῆς... ἡμεῖς ἔχομεν ἕνα παράδειγμα ἐναντίον πάσης εἰδωλολατρίας, ὅτι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι τὴν ἐφεῦρον ὄχι δι’ ἄλλο τίποτε ἀλλὰ διὰ τὰ πάθη ἐκείνων ποὺ τὴν ἔπλασαν, ὅπως καὶ ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ πρὸ πολλοῦ ἐμαρτύρησε λέγουσα “Ἀρχὴ τῆς πορνείας ἡ ἐπινόησις τῶν εἰδώλων”.» (Σοφ. Σολ. 14,12: 9,15-10.)• «...οἱ λεγόμενοι φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες τῶν εἰδωλολατρῶν, ὅταν μὲν κατηγοροῦνται, δὲν ἀρνοῦνται ὅτι οἱ παρουσιαζόμενοι ὡς θεοὶ εἶναι μορφαὶ καὶ τύποι ἀνθρώπων καὶ κτηνῶν, ὅταν δὲ ἀπολογοῦνται,λέγουν ὅτι ἔχουν τὰ ὁμοιώματα, διὰ νὰ τοὺς ἀπαντᾷ τὸ θεῖον διὰ μέσου αὐτῶν καὶ νὰ τοὺς ἐμφανίζεται –διότι, λέγουν, δὲν εἶναι δυνατὸν ἀλλιῶς νὰ γνωρίσουν τὸν ἴδιον τὸν ἀόρατον, παρὰ μόνον μὲ τὰ τοιαῦτα ἀγάλματα καὶ τὰς τελετάς. Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ εἶναι ἀκόμη φιλοσοφώτεροι ἀπ’ αὐτοὺς καὶ νομίζουν ὅτι λέγουν περισσότερον βαθυστόχαστα πράγματα, ἰσχυρίζονται ὅτι τὰ ὁμοιώματα κατεσκευάσθησαν καὶ ἐζωγραφήθησαν, διὰ νὰ ἐπικαλοῦνται δι’ αὐτῶν καὶ νὰ ἐμφανίζωνται θεῖοι ἄγγελοι καὶ θεῖαι δυνάμεις, ὥστε ἐμφανιζόμενοι διὰ μέσου αὐτῶν νὰ τοὺς διδάσκουν τὴν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ. Καὶ λέγουν, ὅτι αὐτὰ εἶναι διὰ τοὺς ἀνθρώπους ἕνα εἶδος γραμμάτων, τὰ ὁποῖα διαβάζοντες οἱ ἄνθρωποι δύνανται νὰ γνωρίσουν καὶ νὰ κατανοήσουν τὸν Θεόν, διὰ τῆς ἐμφανίσεως τῶν θείων ἀγγέλων ποὺ γίνεται διὰ μέσου αὐτῶν. Αὐτὰ βέβαια ἐκεῖνοι ἔτσι τὰ μυθολογοῦν, διότι ἀσφαλῶς δὲν θεολογοῦν, μὴ γένοιτο.» («Κατὰ Ἑλλήνων», 19, 5-20.)• «Καὶ τὸ ἀξιοθαύμαστον,  καθὼς λέγουν αὐτοὶ ποὺ ἱστοροῦν, εἶναι τὸ εξῆς· ὅτι, ἐνῷ οἱ Πελασγοὶ ἔμαθαν τὰ ὀνόματα τῶν θεῶν ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους,  δὲν γνωρίζουν αὐτοὶ τοὺς θεοὺς ποὺ λατρεύονται εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ λατρεύουν ἄλλους θεοὺς διαφορετικοὺς ἀπὸ τοὺς θεοὺς ἐκείνων. Καὶ εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἡ θεωρία καὶ ἡ θρησκεία τῶν ἐθνικῶν, οἱ ὁποῖοι κατελήφθησαν ἀπὸ τὴν μανίαν τῶν εἰδώλων, καὶ δὲν συναντῶνται τὰ αὐτὰ εἰς τοὺς αὐτούς.» (23)
[Τὴν ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας συνεχίζει ὁ Ἀθανάσιος καὶ στὸ ἀπολογητικὸ ἔργο του «Περὶ Ἐνανθρωπήσεως»:]

• «Οἱ φιλόσοφοι  τῶν Ἑλλήνων ἔγραψαν πολλὰ μὲ ἀληθοφάνειαν  καὶ τέχνην · ἐπαρουσίασαν  λοιπὸν κάτι τόσον μέγα ὅσον ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ; ∆ιότι μέχρι τοῦ θανάτου των τὰ σοφίσματά των εἶχον τὴν ἀληθοφάνειαν, ἀλλὰ καὶ ὅσα ἐθεωροῦσαν, ὅταν ἦσαν ζῶντες, ὅτι ἔχουν ἰσχύν, ἦσαν ἀντικείμενα ἀνταγωνισμοῦ μεταξύ των, καὶ ἐφιλονείκουν μεταξύ των διὰ τὴν θεωρίαν των. Καὶ τὸ παραδοξότατον εἶναι, ὅτι, ἐνῷ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐδίδαξε μὲ πτωχοτέρας λέξεις, ἐπεσκίασε τοὺς περιφήμους  σοφιστὰς  καὶ κατήργησε τὰς διδασκαλίας  ἐκείνων καὶ προσήλωσεν ὅλους πλησίον του καὶ ἐγέμισε τὰς ἐκκλησίας αὐτοῦ. Καὶ τὸ ἀξιοθαύμαστον εἶναι, ὅτι μὲ τὴν κάθοδόν του ὡς ἀνθρώπου εἰς τὸν θάνατον κατήργησε τὰ μεγάλα λόγια τῶν σοφῶν περὶ τῶν εἰδώλων. Ποίου ἀλήθεια ὁ θάνατός ποτε ἐξεδίωξε δαίμονας;» (50, 5-15.)

δ. Τατιανὸς[Ὁ Τατιανὸς (Β΄ αἰ. μ.Χ.), ἀπὸ τοὺς κορυφαίους ἀπολογητὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἔγραψε τὸ ἔργο μὲ τίτλο «Πρὸς Ἕλληνας».]
• «Οἱ Ἕλληνες δὲν δημιούργησαν τίποτε δικό τους, ἀλλὰ ὅλα τὰ παρέλαβαν ἀπὸ τοὺς βαρβάρους» (παρ. 1).
• «Συνέβη γραφαῖς τισιν ἐντυχεῖν βαρβαρικαῖς,  πρεσβυτέραις  μὲν ὡς πρὸς τὰ Ἑλλήνων δόγματα, θειοτέραις δὲ ὡς πρὸς τὴν ἐκείνων πλάνην» (παρ. 29).
• «Ἑπομένως ἀπεδείχθη ἀπ’ τὰ προειρημένα, ὅτι ὁ Μωυσῆς εἶναι ἀρχαιότερος τῶν (Ἑλλήνων) ἡρώων τῶν (ἑλληνικῶν) πόλεων, τῶν δαιμόνων. Καὶ πρέπει νὰ πιστεύωμε στὸν ἀρχαιότερο  κατὰ τὴν ἡλικία παρὰ στοὺς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν τὰ δόγματα ἐκείνου ὡς ἀπὸ πηγή, ὄχι κατ’ ἐπίγνωση. ∆ιότι οἱ σοφιστὲς αὐτῶν χρησιμοποιοῦντες πολλὴν περιέργειαν, ὅσα ἔμαθαν ἀπὸ τοῦ Μωυσέως καὶ τῶν ὁμοίως μὲ αὐτὸν φιλοσοφούντων,  ἐπεχείρησαν νὰ παραχαράξουν,  πρῶτον μὲν διὰ νὰ νομισθοῦν, ὅτι λέγουν κάτι δικό τους, δεύτερον δὲ διὰ νὰ ἐπικαλύψουν ὅσα δὲν κατενόησαν μὲ κάποιαν ἐπίπλαστον ρητορολογίαν καὶ νὰ διαστρέψουν τὴν ἀλήθεια εἰς μυθολογίαν.»• «(Ὁ Πλάτων ἦταν) κοιλιόδουλος» (παρ. 2).
• «(Ὁ Ἀριστοτέλης ἦταν) κόλαξ» τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου.
• «(Ὁ Μ. Ἀλέξανδρος ἦταν) μειράκιον μανιακόν».
• «(Ὁ Ἡράκλειτος ἦταν) ἀμαθής» (παρ. 3).
• «(Ἡ φιλοσοφία τοῦ Ἡρακλείτου ἦταν) Ἡρακλείτου σκότος».
• «(Ὁ Ἐμπεδοκλῆς ἦταν) ἀλαζών».
• «(Ὁ ∆ημόκριτος ἦταν) ἀβδηρολόγος» (παρ. 17). [Γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ποίηση, φιλοσοφία καὶ τέχνη:]
• «Ποιητικὴν δέ, μάχας ἵνα συντάσσητε θεῶν καὶ ἔρωτας καὶ ψυχῆς διαφθοράν» (παρ. 1β).
• «οἱ ποιηταὶ ψευδολόγοι καὶ διὰ σχημάτων ἐξαπατῶντες τοὺς ἀκροωμένους» (παρ. 22α).
• «∆ίκαιος καὶ σώφρων εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος τὴν πορνεύσασα αὐτὴ γυναῖκα (τὴν Ἑλένη) μετέφερε στὰ Ἠλύσια πεδία;» (παρ. 10).
• «Ἔπειτα πῶς δὲν ντρέπεσθε, νὰ ἔχετε τόσες ποιήτριες ὄχι γιὰ τίποτε χρήσιμο, ἄπειρες πόρνες;» (παρ. 34α).
• «Καὶ ἡ μὲν Σαπφὼ γύναιον πορνικόν, ἐρωτομανές, καὶ τὴν ἑαυτῆς ἀσέλγειαν ᾂδει» (παρ. 33α).
• « (Σεῖς οἱ Ἕλληνες) ρητορικὴν μὲν γὰρ ἐπ’ ἀδικίᾳ καὶ συκοφαντίᾳ συνεστήσασθε» (παρ. 16).
• «∆ὲν ρίπτετε εἰς τὸν βόθρον τὰ ὑπομνήματα τῆς κακίας μαζὶ μὲ τὸν ποιήσαντα Πυθαγόρα;... Ὁ σώφρων, ὁ ὁποῖος παρέδωσε διὰ συγγραμμάτων ληρήματα καὶ φλυαρίες, ἔγινε ἐνδοξότερος ἐξ αἰτίας τῆς χαλκευτικῆς (χάλκινος ἀνδριάντας), ἡ ὁποία σῴζεται ὣς σήμερα. Καὶ τὸν ψευδολόγο Αἴσωπο κατέστησαν ἀείμνηστον ὄχι μόνο τὰ μυθολογήματα ἀλλὰ καὶ ἡ περισπούδαστη πλαστικὴ τοῦ Ἀριστοδήμου... νὰ χάσκωμε ἐνώπιον τῶν ἔργων τοῦ Καλλιάδου... Ποιό λόγο ἔχετε γιὰ τὸν θηλυπρεπῆ Γανυμήδη (σημ.: ἄγαλμα) τοῦ Λεωχάρους καὶ τὸν τιμᾶτε ὡς κάτι σπουδαῖο κτῆμα, καθὼς καὶ γιὰ τὸ γύναιον μὲ τὰ βραχιόλια, τὸ ὁποῖο ἐδημιούργησε ὁ Πραξιτέλης;» (παρ. 34α-34β).
• «Τώρα μόνο μὲ σᾶς (τοὺς Ἕλληνες) συμβαίνει νὰ μὴν ὁμοφωνῆτε οὔτε στὰ λόγια. Πράγματι οἱ ∆ωριεῖς δὲν ἔχουν τὴν ἴδια λέξη μὲ τοὺς Ἀττικούς, καὶ οἱ Αἰολεῖς δὲν ὁμιλοῦν ὁμοίως μὲ τοὺς Ἴωνες. Ἀφοῦ παρατηρεῖται τόση διάσταση σὲ πράγματα ποὺ δὲν ἔπρεπε, ἀπορῶ, ποιόν πρέπει νὰ καλῶ Ἕλληνα» (παρ. 10).
• «Πάψτε νὰ θριαμβολογῆτε γιὰ ξένους λόγους καὶ νὰ στολίζεστε ὅπως ὁ κολοιὸς (καρακάξα) μὲ πτερά, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δικά σας. Ἐὰν κάθε πόλη ἀφαιρέσῃ ἀπὸ σᾶς τὴ λέξη της, θὰ ἐξασθενήσουν τελείως τὰ σοφίσματά σας. Ἐνῷ ζητεῖτε νὰ μάθετε, ποιός εἶναι ὁ θεός, ἀγνοεῖτε τὰ δικά σας. Χάσκοντες δὲ πρὸς τὸν οὐρανὸ πέφτετε κάτω στὰ βάραθρα. Μὲ λαβύρινθους ὁμοιάζουν οἱ διατυπώσεις τῶν βιβλίων σας, οἱ δὲ ἀναγιγνώσκοντες ὁμοιάζουν μὲ τὸν πίθο τῶν ∆αναΐδων... Ἀρχὴ τῆς φλυαρίας σας ἔγιναν οἱ γραμματικοί, καὶ τεμαχίζοντας τὴν σοφία ἔχετε ἀποκοπῆ ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ σοφία... Γι’ αὐτὸ δὲν εἶσθε τίποτε ὅλοι, ἰδιοποιούμενοι μὲν τοὺς λόγους, συζητοῦντες δὲ ὅπως ὁ τυφλὸς μὲ τὸν κουφό... Ἀντιληφθέντες λοιπὸν ὅτι εἶσθε τέτοιοι σᾶς ἐγκαταλείψαμε» (παρ. 26).

ε. Ἐφραὶμ ὁ Σύρος• «Μίσησε φορέματα μαλακὰ (τῶν Ἑλλήνων), μίσησε βαψίματα ὄμορφα, μίσησε ὀμορφιὰ καὶ τὰ συνοδεύοντα αὐτὰ δαιμονικὰ ᾄσματα, κιθάρες καὶ αὐλούς, τοὺς κρότους τῶν χορῶν καὶ τὶς ἄτακτες φωνές. ∆ὲν γνωρίζεις, ἄθλιε, πὼς ὅλα τοῦτα σπορὰ τοῦ διαβόλου εἶναι;... Ποιά γραφὴ ἐπαινεῖ τοὺς αὐλίζοντες,  τοὺς κιθαρίζοντες,  τοὺς γελῶντες, τοὺς χορεύοντες καὶ τοὺς ἀγαπῶντες τὸν κόσμο κι ὅλα τὰ τοῦ κόσμου;... Ἂς τιμήσωμε τὶς ἑορτὲς τοῦ Κυρίου μὲ αὐλοὺς καὶ μὲ κιθάρες ὡς χριστιανοὶ καὶ ὄχι ὡς Ἕλληνες μὲ δάφνες καὶ ἄνθη ἢ μὲ κάτι ἄλλο ποὺ θὰ μοιάζῃ μὲ ἑλληνικό.»

στ. Θεόφιλος Ἀντιοχείας[Συνέγραψε τρία βιβλία μὲ τίτλο «Πρὸς Αὐτόλυκον».]
• «Τί ὠφέλησε τὸν Ὅμηρο τὸ ὅτι περιέγραψε τὸν Ἰλιακὸ πόλεμο καὶ ἐξαπάτησε πολλοὺς ἢ τὸν Ἡσίοδο ὁ κατάλογος τῆς Θεογονίας τῶν ὀνομαζόμενων ὑπ’ αὐτοῦ θεῶν ἢ τὸν Ὀρφέα οἱ 365 θεοί;.. Τί δὲ ὠφέλησε τὸν Ἄρατο ἡ σφαιρογραφία τοῦ κοσμικοῦ κύκλου ἢ αὐτοὺς ποὺ εἶπαν ὅμοια πράγματα μ’ αὐτόν, πλὴν τῆς κατ’ ἄνθρωπον δόξας, τὴν ὁποίαν ἐκέρδισαν ὄχι κατ’ ἀξίαν; Τί ἀληθὲς εἶπαν; ἢ τί ὠφέλησαν τὸν Εὐριπίδη καὶ τὸν Σοφοκλῆ ἢ τοὺς ἄλλους τραγῳδιογράφους  οἱ τραγῳδίες, τὸν Μένανδρο καὶ τὸν Ἀριστοφάνη καὶ τοὺς λοιποὺς κωμικοὺς οἱ κωμῳδίες ἢ τὸν Ἡρόδοτο καὶ τὸν Θουκυδίδη οἱ ἱστορίες τους ἢ τὸν Πυθαγόρα τὰ ἄδυτα ἁγιαστήρια καὶ οἱ στῆλες τοῦ Ἡρακλέους ἢ τὸν ∆ιογένη ἡ κυνικὴ φιλοσοφία ἢ τὸν Ἐπίκουρο τὸ δόγμα ὅτι δὲν ὑπάρχει θεία πρόνοια ἢ τὸν Ἐμπεδοκλῆ ἡ διδασκαλία τῆς ἀθεότητας ἢ τὸν Σωκράτη ὁ ὅρκος εἰς τὸν Κύνα;.. Γιατί πέθανε ἑκουσίως, ποιόν καὶ ποιᾶς φύσεως μισθὸ ἤλπιζε, ὅτι θὰ λάβῃ μετὰ θάνατον; Τί δὲ ὠφέλησε τὸν Πλάτωνα ἡ παιδεία, τὴν ὁποία διεμόρφωσε, ἢ τοὺς ἄλλους φιλοσόφους τὰ δόγματά τους...; Αὐτὰ λέμε, γιὰ νὰ ἐπιδείξουμε τὴν ἀνωφελῆ καὶ ἄθεη διάνοιά
τους. Ὅλοι αὐτοί, ἀγαπήσαντες τὴν κενὴ καὶ μάταιη δόξα, οὔτε αὐτοὶ ἐγνώρισαν τὴν ἀλήθεια οὔτε ἄλλους βεβαίως προέτρεψαν πρὸς τὴν ἀλήθεια» (βιβλ. Γ΄, παρ. 2-3).• «καθὼς εἶσαι φρόνιμος, εὐχαρίστως ἀνέχεσαι τὶς (ἑλληνικές) μωρίες» (βιβλ. Γ΄, παρ. 4).
• «Πλάτων δέ, ὁ δοκῶν Ἑλλήνων σοφώτερος γεγενῆσθαι, εἰς πόσην φλυαρίαν ἐχώρησεν» (βιβλ. Γ΄, παρ. 16),
• « (Οἱ Ἕλληνες σοφοί) οὐχὶ καὶ περὶ σεμνότητος πειρώμενοι γράφειν ἀσελγείας... ἐδίδαξαν ἐπιτελεῖσθαι...;»  (βιβλ. Γ΄, παρ. 3).
• «Συναντιέται σ’ αὐτοὺς (τοὺς Ἕλληνες) καὶ ἡ ἀνθρωποφαγία, πρώτους δὲ ἀναγράφουν ὡς διαπράξαντες τὴν ἀνθρωποφαγία τοὺς θεούς, τοὺς ὁποίους τιμοῦν» (βιβλ. Γ΄, παρ. 8).
• «Τί μοι λοιπὸν καταλέγειν τὰ περὶ ∆ιονύσου καὶ Ἀφροδίτης τῆς ἀναισχύντου;» (βιβλ. Γ, παρ. 3).
Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ποιητές:• «ὑπὸ δαιμόνων δὲ ἐμπνευσθέντες καὶ ὑπ’ αὐτῶν φυσιωθέντες (= ἀλλαζονευθέντες) ἃ εἶπον δι’ αὐτῶν εἶπον · φαντασίᾳ καὶ πλάνῃ ἐλάλησαν · καὶ οὐ καθαρῷ πνεύματι ἀλλὰ πλάνῳ».
• «Τὰ πλάνα πνεύματα εἶναι δαίμονες, οἱ ὁποῖοι καὶ τότε ἐνήργησαν σ’ ἐκείνους (δηλ. στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες)» (βιβλ. Β΄, παρ. 8).
Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπιστήμη:• «Ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς κοσμολογίας ἀσύμφωνα ἀλλήλοις καὶ φαῦλα ἐξεῖπον» (βιβλ. Β΄, παρ. 8).
• «Πολλοὶ λοιπὸν ἀπ’ τοὺς (Ἕλληνες) συγγραφεῖς  ἐμιμήθησαν (τοὺς Ἑβραίους) καὶ ἠθέλησαν νὰ συντάξουν διήγησιν περὶ τούτων καὶ λαμ- βάνοντας ἀπὸ ἐδῶ (ἀπὸ τὴν Βίβλο) τὶς ἀφορμὲς εἴτε περὶ τῆς κτίσεως τοῦ κόσμου εἴτε περὶ τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου δὲν διετύπωσαν οὔτε κἂν ἕνα σπινθῆρα ἄξιο τῆς ἀλήθειας. Φαίνεται δέ, ὅτι τὰ ὑπὸ τῶν φιλοσόφων ἢ συγγραφέων καὶ ποιητῶν λεγόμενα εἶναι ἀξιόπιστα ἐξ ἀπόψεως ἐκφραστικοῦ καλλωπισμοῦ· ἀλλ’ ὁ λόγος τους δεικνύεται μωρὸς καὶ κενός, καθ’ ὅσον ἡ φλυαρία τους εἶναι ἄφθονη, δὲν εὑρίσκεται δὲ σ’ αὐτὰ ἡ τυχὸν ὑπάρχουσα ἀλήθεια» (Β, 12).
• «Τῶν προφητῶν μεταγενέστεροι γενόμενοι οἱ (Ἕλληνες) ποιηταὶ καὶ φιλόσοφοι ἔκλεψαν ἐκ τῶν Ἁγίων Γραφῶν» (Α, 14).
• «Ὅλα δὲ αὐτὰ μᾶς διδάσκει τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ ἐκφρασθὲν διὰ τοῦ Μωυσέως καὶ τῶν λοιπῶν προφητῶν, ὥστε τὰ συγγράμματα ἡμῶν τῶν θεοσεβῶν (Ἑβραίων) εἶναι ἀρχαιότερα, ἀλλ’ ἐπὶ πλέον ἀποδεικνύεται, ὅτι εἶναι ἀληθέστερα ἀπὸ ὅλους τοὺς (Ἕλληνες) συγγραφεῖς καὶ ποιητές» (Β, 30).
• «Ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ νομοθέτες εὑρίσκονται νὰ νομοθετοῦν μεταγενέστερα. Ἐὰν ἀναφέρῃ κανεὶς τὸν Σόλωνα τὸν Ἀθηναῖο, αὐτὸς ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν βασιλέων Κύρου καὶ ∆αρείου, κατὰ τὸν χρόνο τοῦ προειρημένου προφήτου Ζαχαρίου, ζήσαντος πολλὰ ἔτη μεταγενέστερα (τοῦ Μωυσέως). Ἐὰν ἀναφέρῃ κανεὶς τοὺς νομοθέτες Λυκοῦργο, ∆ράκοντα ἢ Μίνωα, προηγοῦνται τούτων σὲ ἀρχαιότητα τὰ ἱερά μας (=ἑβραϊκά) βιβλία, ἀφοῦ τὰ γράμματα τοῦ θείου νόμου, τοῦ δοθέντος σ’ ἐμᾶς διὰ τοῦ Μωυσέως, δεικνύονται προγενέστερα καὶ τοῦ ∆ιός, βασιλέως τῶν Κρητῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ Τρωικοῦ πολέμου» (Γ 23).
• «(Οἱ Ἕλληνες ἦσαν) ἄθλιοι καὶ δυσσεβέστατοι καὶ ἀνόητοι... καὶ φιλοσοφήσαντες ματαίως», (ἐνῷ ὁ Μωυσῆς) «περὶ τῆς γενέσεως τοῦ κόσμου ἐξιστορῶν, διηγήσατο τίνι τρόπῳ (= διηγήθηκε μὲ ποιό τρόπο) γεγένηται ὁ κατακλυσμὸς ἐπὶ τῆς γῆς, οὐ Πύρραν οὐδὲ ∆ευκαλίωνα ἢ Κλύμενον μυθεύων» (Γ 18).


ζ. Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεὺς[Ἀπὸ τὸ ἔργο του «Προτρεπτικὸς πρὸς Ἕλληνας»:]
• «...τοὺς βάρβαρους Θρᾷκες, τοὺς ἀνόητους Φρύγες καὶ τοὺς δεισιδαίμονες Ἕλληνες» (13,2).
• «Ὅμως τὰ δράματα καὶ τοὺς ποιητὲς ποὺ γράφουν δραματικὰ ἔργα γιὰ τὰ Λήναια, ποὺ εἶναι πλέον τελείως μεθυσμένοι, ἀφοῦ τοὺς στεφανώσουμε κάπου μὲ κισσό, ἂς τοὺς κλείσουμε στὰ γερασμένα βουνά, τὸν Ἑλικῶνα καὶ τὸν Κιθαιρῶνα,  παραδομένους σὲ παράξενη ἀφροσύνη ἀπὸ τὴ βακχικὴ τελετὴ μὲ συντροφιὰ τοὺς Σατύρους καὶ τὸν θίασο τῶν Μαινάδων καὶ ἂς κατεβάσουμε ἀπ’ τοὺς οὐρανοὺς ἐπάνω τὴν ἀλήθεια μαζὶ μὲ τὴν λαμπρότατη φρόνηση στὸ ἅγιο ὄρος τοῦ Θεοῦ (ἐννοεῖ τὸν λόφο τῆς Σιών) καὶ τὸν ἅγιο χορὸ τῶν προφητῶν» (2,2).
• «Ἄνδρες ἀνάξιους τοῦ ὀνόματος τοῦ ἄνδρα, ἀπατηλούς, ποὺ μὲ τῆς μουσικῆς τὸ πρόσχημα διέφθειραν τὴ ζωή» (3,1). [Ἀναφέρεται στὸν Ὀρφέα, τὸν Πίνδαρο καὶ τὸν Ἀρίωνα.]
• «Ἂς ἐγκαταλείψουν τὸν Ἑλικῶνα καὶ τὸν Κιθαιρῶνα,  κι ἂς κατοικήσουν τὴ Σιών... Πράγματι ὁ βασιλεὺς ∆αβίδ, ὁ κιθαριστής,  ποὺ πρὶν ἀπὸ λίγο ἀναφέραμε, προέτρεπε πρὸς τὴν ἀλήθεια, ἀπέτρεπε ἀπ’ τὰ εἴδωλα» (2,4 καὶ 4,1).
• «Ἂς χαθῇ λοιπὸν ἐκεῖνος ποὺ εἰσήγαγε τὴν ἀπάτη ἀνάμεσα στοὺς Ἕλληνες, εἴτε ὁ ∆άρδανος ποὺ ἐδίδαξε τὰ μυστήρια της Μητρὸς τῶν Θεῶν, εἴτε ὁ Ἠετίων ποὺ συνέστησε τὰ ὄργια καὶ τὶς τελετὲς τῶν Σαμοθρᾳκῶν, εἴτε ὁ Μελάμπους. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἐγὼ θὰ τοὺς ἐχαρακτήριζα ἀρχεκάκους πατέρες ἄθεων μύθων καὶ ὀλέθριας δεισιδαιμονίας, ποὺ κατεφύτευσαν στὸν ἀνθρώπινο βίο σὰν σπέρμα κακίας καὶ φθορᾶς τὰ μυστήρια» (13,3).
• «Τώρα εἶναι καιρὸς ν’ ἀποδείξω, ὅτι αὐτὰ τὰ ὄργιά σας εἶναι γεμᾶτα ἀπάτη καὶ τερατῳδία. Κι ἂν ἔχετε μυηθῆ, θὰ γελάσετε μᾶλλον μὲ αὐτοὺς τοὺς μύθους ποὺ τιμᾶτε. ∆ιακηρύσσω φανερὰ τὰ ἀπόκρυφα, μὴ ἐντρεπόμενος ν’ ἀναφέρω αὐτὰ ποὺ ἐσεῖς δὲν ντρέπεσθε νὰ προσκυνῆτε. Ἡ ἀφρογενὴς λοιπὸν καὶ Κυπρογενής, ἡ φίλη τοῦ Κυνίρα (ἐννοῶ τὴν Ἀφροδίτη τὴν ὀνομαζόμενη Φιλομειδῆ, διότι προέκυψε ἀπὸ αἰδοῖα, ἀπ’
τὰ μόρια ἐκεῖνα ποὺ ἀπεκόπησαν ἀπ’ τὸν Οὐρανό, τὰ λάγνα, ποὺ μετὰ τὴν ἀποκοπή τους ἀσέλγησαν στὸ κῦμα), εἶναι γιὰ σᾶς ἄξιος καρπὸς ἀσελγῶν μορίων» (14,1).
• «Ἀλλὰ τί παράδοξο εἶναι, ἂν οἱ βάρβαροι Τυρρηνοὶ μυοῦνται σὲ τόσο αἰσχρὰ παθήματα, ἀφοῦ οἱ Ἀθηναῖοι καὶ οἱ ἄλλοι Ἕλληνες (ντρέπομαι ποὺ τὸ λέγω) τιμοῦν