logo

fb youtube rss

Σύνδεση

SAMSON11

Καλόπουλος- Δηλητήρια πίσω απ' τα θαύματα της Βίβλου!



Η ανεξήγητη δίψα του Σαμψών! Του Μ. Καλόπουλου

Δηλητήρια και φονικές μαγγανείες στα χέρια των ηρώων της Βίβλου

Ο Σαμψών, ο πλέον διάσημος κριτής των Εβραίων, είναι επίσης ένας ήρωας μαζικών "εκτελέσεων"! Ο ήρωας αυτός της Παλαιάς διαθήκης είναι ένας πολυαγαπημένος τηλεοπτικός αστέρας, απ’ τους πολλούς που κατακλύζουν υποχρεωτικά τις τηλεοράσεις του δυτικού κόσμου, ωραιο-ποιώντας ακατάπαυστα και πλαισιώνοντας εορταστικά τις δύο μεγάλες γιορτές του χριστιανικού κόσμου, με την δραση και τους άθλους του!
Τα τηλεοπτικά όμως σενάρια της ζωής του δεν έχουν καμία σχέση με ό,τι γνωρίζουμε γι’ αυτόν κατ’ ευθείαν από τη Βίβλο. Ο Σαμψών, μόνο ενάρετος ήρωας δεν είναι. Η ζωή και η δράση του αποτελούν ίσως την ενδεικτικότερη περίπτωση ένοπλου δόλου!
Όπως είπαμε λοιπόν είναι ένας ήρωας δολίων μαζικών "εκτελέσεων"! Σε μια μάλιστα περίπτωση, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, και ολομόναχος εφόνευσε 1.000 οπλισμένους αντιπάλους του, μόνο με μια σιαγώνα γαϊδάρου!  «Και είπεν προς αυτούς (τους Φιλισταίους) ο Σαμψών... (τώρα) θέλω εκδικηθή εναντίων σας και μετά ταύτα θέλω παύσει, και επάταξεν αυτούς κνήμη και μηρόν εν σφαγή (Ο΄ πληγή!) μεγάλη» Κριταί ΙΕ΄7,8.
Δηλαδή; Τι θέλει άραγε να πει το κείμενο λέγοντας... επάταξεν αυτούς κνήμη και μηρόν εν σφαγή ή εν πληγή (!) μεγάλη; Πρώτα δηλαδή τους χτύπησε στα γόνατα και στους μηρούς (μηρούς = κωλομέρια βλ.λεξικό) και μετά τους έσφαξε;
Οι Ο΄ λοιπόν πολύ ορθότερα, ομιλούν για «πληγή» και όχι «σφαγή». Άλλωστε "σφαγή" δεν υπήρξε, αφού οι άνθρωποι αυτοί, δεν εσφάγησαν αλλά εχτυπήθησαν μέχρι θανάτου, αφού ο Σαμψών δεν χρησιμοποιεί σπαθί, αλλά ένα χοντροκόκαλο ρόπαλο από γαϊδουροκεφαλή. «Και εύρεν σιαγώνα όνου νωπήν, και εκτείνας την χείραν αυτού έλαβε αυτήν και εφόνευσε δι’ αυτής χιλίους άνδρας» Κριταί ΙΕ΄7,8. Εντάξει, συμφωνούμε ότι δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε για τις υπερφυσικές ικανότητες του Σαμψών... όμως... τι γαιδουροσάγωνο ήταν αυτό, που άντεξε τα κοφτερά χτυπήματα χιλίων σιδερένιων σπαθιών;!

Βέβαια, κάποιοι θα μας πουν, ότι επιτέλους αν σε κανέναν ήρωα δεν αναγνωρίζουμε εύκολα άθλους, στην περίπτωση του Σαμψών, πρέπει κατ’ εξαίρεση να δεχθούμε τουλάχιστον την ολοφάνερη έντονη παραμυθικότητα που περιβάλλει τον ήρωα, ώστε να του αναγνωρίσουμε κάποιους ανάλογους μυθολογικούς άθλους. Δυστυχώς η Βίβλος δεν μας βοηθάει καθόλου, στο να αφήσουμε τον ήρωα αυτόν, ανενόχλητο στις δάφνες της μυθικής του ομίχλης. Κοιτάξτε τι λέει αμέσως μετά τον προαναφερθέντα άθλο, ότι έπαθε ο δημοφιλής αυτός ήρωας της Βίβλου:
«Και είπεν ο Σαμψών, δια σιαγώνας όνου εφόνευσα χιλίους άνδρας. Δια σιαγώνας όνου έκαμα (αυτούς) σωρούς σωρούς, (τους στοίβαζε κιόλας τους νεκρούς!) Και αφού έπαυσεν λαλών, έρριψε την σιαγόνα από της χειρός αυτού, και ονόμασε τον τόπον εκείνο Ραμάθ Λεχί. Και διψήσας σφόδρα εβόησεν (Ο΄ έκλαυσεν) προς τον Κύριον και είπε, Συ έδωκας δια χειρός του δούλου σου την μεγάλην τούτην σωτηρίαν και τώρα να αποθάνω υπό δίψης;» Κριταί ΙΕ΄16-18. 

Πολύ συχνά έχω την αίσθηση, ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο σ’ αυτό το βιβλίο.
Αυτή η δίψα του Σαμψών,  δεν έπρεπε εδώ να αναφέρεται καθόλου. Ναι, θα μπορούσε κάλλιστα να παραληφθεί, διότι η δίψα του Σαμψών στο τέλος του συγκεκριμένου περιστατικού, είναι επικίνδυνα ανεξήγητη.
Σας καλώ όμως, έτσι για να αλλάξουμε ρυθμό, να σταματήσετε πράγματι για λίγο την ανάγνωση, και να προσπαθήσετε εσείς αυτή τη φορά, να ερμηνεύσετε την εντελώς περίεργη αυτή δίψα του ήρωά μας. Σας διαβεβαιώ μάλιστα, ότι έχετε ήδη μπροστά σας, όλα τα απαραίτητα στοιχεία, για να αποδείξετε το αξιοπερίεργο αυτής της κατάστασης.
Επαναλαμβάνω, καμία αναφορά ύδατος, πηγής ή ρυακιού δεν αναφέρεται στην αφήγηση. Εντούτοις, είναι απολύτως βέβαιο, ότι ο Σαμψών δεν θα έπρεπε καθόλου να υποφέρει από δίψα, αφού ακριβώς μπροστά του, έχει άφθονο νερό, όχι μόνο για να σβήσει την δίψα του, αλλά και για να κάνει ολόκληρος ένα πλούσιο μπάνιο!
Χρησιμοποιώ λοιπόν την ευκαιρία, όπως οι μαγικές εικόνες που κάποτε βρίσκαμε σε περιοδικά με ενδιαφέρουσες σπαζοκεφαλιές, για να ρωτήσω: που είναι το νερό που ο Σαμψών δεν πίνει; Κι αν βρείτε το νερό, μπορείτε να μου πείτε, γιατί ο Σαμψών δεν το πίνει, αλλά δίπλα στο άφθονο αυτό νερό, προτιμά να κορακιάζει κλαίγοντας από δίψα;
                                                    
samson2_KOKALO  samson3_KOKALO
Είμαι βέβαιος, ότι ακόμα κι αν δεν καταλήξατε σε συμπέρασμα, σίγουρα υποπτευθήκατε πως κάτι πολύ απλό πρέπει να συμβαίνει! Και πράγματι. Σταθείτε λοιπόν και σκεφτείτε. Έχουν όλα αυτά μια λογική σειρά;
 
Ναι, να δεχθούμε ότι ο μυώδης Σαμψών, είναι δυνατότερος από χίλιους άνδρες! Να δεχθούμε επίσης, ότι το γαϊδουροσάγονο στο χέρι του ήταν ανθεκτικότερο από χίλια σπαθιά! Μα πως να δεχθούμε ότι ο υπερήρωας αυτός (όσο ευλογημένους και υπερτροφικούς μυς κι αν διέθετε) θα μπορούσε ταυτόχρονα να είναι τόσο ανεγκέφαλος, ώστε να πεθαίνει της δίψας, δίπλα ακριβώς από τις ατέλειωτες προμήθειες σε νερό, που υποχρεωτικά και εντελώς φυσιολογικά, είχαν μαζί τους χίλιοι άρτια εξοπλισμένοι μάχιμοι στρατιώτες, που μόλις τώρα δα ο ίδιος σκότωσε;! 
Είναι δυνατόν, μια ολόκληρη χιλιαρχία Φιλισταίων στρατιωτών, να στερείται ποσότητας ύδατος ικανής να ξεδιψάσει έναν μόνο διψασμένο άνδρα, ακόμα κι  αν αυτός ο άντρας είναι ο "πανίσχυρος" αλλά και πολύδιψος Σαμψών;
Άλλος λίγο και άλλος πολύ, έχουμε ακούσει κατ’ επανάληψη την "χαριτωμένη" αυτή ιστορία, που δείχνει τον Σαμψών να σκοτώνει σαν τις μύγες τους Ελληνο-φιλισταίους και για ατέλειωτους τώρα χρόνους, χειροκροτούσαμε κατενθουσιασμένοι την άνεση με την οποία αυτός ο "Ηρακλής" των Εβραίων κατάφερε να τους ξεκάνει.
Μια δεύτερη σκέψη όμως δείχνει, ότι ο ήρωας των μαθητικών μας χρόνων, δεν πρέπει να φέρθηκε και τόσο τίμια. Η δίψα, μετά από την υπερένταση των χιλίων φόνων, που επιμένει να τον φλογίζει, δίπλα ακριβώς από χίλιους ατομικούς στρατιωτικούς ασκούς των Ελλήνων της Χαναάν, βοά στεντόρεια στα θεόκουφα αυτιά μας, αφού ο τρισχαριτωμένος αυτός ήρωας, πρέπει να έκανε "κάτι" που οπωσδήποτε του απαγορεύει να απλώσει χέρι στα αποθέματα νερού των αντιπάλων του!
Ακριβώς αυτό το νερό, που τόσο απεγνωσμένα του λείπει, και που ασφαλώς κρέμεται επιδεικτικά μπροστά του στερεωμένο στις ζώνες των θυμάτων του, είναι αυτό, που πολύ σωστά η αφήγηση σημειώνει ότι τους λύγισε τα γόνατα και από τους πόνους της ασταμάτητης διάρροιας, τους δίπλωσε στα δυό και τους γέμισε απ’ τα συμπτώματα του χαμού. Τώρα καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι καθόλου ασαφής και άσχετη η βιβλική αφήγηση, όταν ακριβώς λίγο πριν από την κοσμοξάκουστη νίκη του επισημαίνει: «επάταξεν αυτούς κνήμη και μηρόν εν σφαγή (Ο΄ πληγή!) μεγάλη»!
Ο Σαμψών, όλα αυτά, τα γνωρίζει καλύτερα απ’ τον καθένα. Γι’ αυτό, στα όρια της εξαντλητικής δίψας, είναι αναγκασμένος κλαίγοντας, να αναζητήσει νερό, όχι ανάμεσα στους εκατοντάδες νεκρούς στρατιώτες που κείτονται σε σωρούς μπροστά του, ούτε στα πιθανά αποθέματα νερού που είναι φορτωμένα στα μουλάρια για τις δεκάδες στρατιωτικές μαρμίτες, (λέβητες στρατιωτικού γεύματος) που προφανώς υπάρχουν κάπου στον άρτιο στρατιωτικό εξοπλισμό χιλίων στρατιωτών... αλλά φεύγει και αναζητά νερό για να διώξει την φλογισμένη δίψα του, μακριά απ΄ τα μαγγανισμένα "παγούρια" των νεκρών.
Είναι όμως πράγματι έτσι; Μήπως υπερβάλλουμε ισχυριζόμενοι ότι οι Φιλισταίοι στρατιώτες, είχαν οπωσδήποτε μαζί τους ατομικούς ασκούς ύδατος;
Σε ένα οποιοδήποτε καραβάνι χιλίων ατόμων, δεν χωρά καμιά αμφιβολία, ότι (ακόμα και πλάι σε τρεχούμενο νερό) διατηρούν σταθερές προμήθειες ύδατος. Χίλιοι εντελώς ανοργάνωτοι οδοιπόροι, στο θερμό κλίμα της Παλαιστίνης, είναι αδύνατον να ξεχάσουν την απαραίτητη προμήθεια νερού. Ακόμα και ανάμεσα σε χίλιους κυνηγημένους φυγάδες, πιστεύω πως είναι αδύνατον να μην βρεθούν εκείνοι οι λιγοστοί ψύχραιμοι, που παρά την έκτακτη και βεβιασμένη φυγή τους, έστω και την τελευταία στιγμή, δεν θα προνοήσουν να αρπάξουν λίγο νερό μαζί τους, για τις ανάγκες της πορείας. 
Πως είναι δυνατόν λοιπόν, χίλιοι οργανωμένοι για μάχη στρατιώτες (μιά χιλιαρχία) διαθέτοντας την πλέον στοιχειώδη στρατιωτική λογική, να μην έχουν στη στρατιωτική τους εξάρτηση, το λιγοστό λαρδί, το απαραίτητο ένα κομμάτι ψωμί και σωτήρια ποσότητα νερού, για τις αυξημένες ανάγκες της μόνιμης δίψας του μεσημεριού... της ξαφνικής μάχης... της αναπάντεχης υποχώρησης, της άτακτης φυγής, του τραυματισμού... κ.λ.π.  κ.λ.π.;
 Ένας υπέργηρος υψηλόβαθμος στρατιωτικός, με άφθονες εμπειρίες πολέμου, μου είπε χαρακτηριστικά.
«Η πρώτη μας έγνοια ήταν να ρωτήσουμε τον διπλανό μας αν είχε νερό. Όχι πως μας ένοιαζε τόσο γι’ αυτόν, αλλά για να μην χρειαστεί να πιει αργότερα από το δικό μας»!
Τα λέω αυτά και επιμένω, διότι ένας θρησκευόμενος στον οποίο τόλμησα να θέσω το εκνευριστικό δίλημμα της δίψας του Σαμψών... ο δύστυχος βρήκε αμέσως διέξοδο, ψελλίζοντας άνευ όρων υπερασπιστικά υπέρ της πίστης του: «Κι όμως, δεν πρέπει να είχαν μαζί τους νερό...!» Βλέπετε η θρησκευτική σκέψη, έχει ευκολότερο να φανταστεί χίλιους στρατιώτες στο όριο της εγκληματικής ηλιθιότητας, μόλις διψάσουν να τρέχουν εκείνη τη στιγμή σε λαγκάδια και ραχούλες για να ανακαλύ-ψουν λίγο νερό, παρά να δεχθεί ότι αυτονόητα οι στρατιώτες όλων των εποχών, θεωρούσαν πρωταρχική ανάγκη να κουβαλούν όλοι ανεξαιρέτως το νερό μαζί τους, παρά να το ψάχνουν ο καθένας χωριστά μόλις διψάσει!
Η αλήθεια είναι ότι, απ’ την απώτατη προϊστορία, πολύ πριν ο άνθρωπος ανακαλύψει την φωτιά, ήξερε να κουβαλά νερό μαζί του. Ο άνθρωπος απομακρύνθηκε απ’ τους παράκτιους και παραποτάμιους τόπους, και περιπλανήθηκε εξερευνώντας ή μεταναστεύοντας στην ενδοχώρα, μόνο αφού κατάφερε να κουβαλάει μαζί του τον πολυτιμότερο σύντροφό του, το νερό. Δεν χωρά λοιπόν καμία αμφιβολία, ότι ακόμα και ανοργάνωτες ορδές αδέσποτων επιδρομέων, είχαν μαζί με τις ατομικές τους προμήθειες, κρεμασμένο στη ζώνη τους τον ατομικό τους ασκό ύδατος. Για τα βιβλικά άλλωστε δεδομένα γνωρίζουμε ότι, πολύ πριν από την εποχή του Σαμψών,  όταν ο Αβραάμ έδιωξε την δούλα του Ά-γρα μαζί με τον κοινό τους γιο Ισμαήλ: «έδωκεν εις αυτήν  ασκόν ύδατος»  Εξ. ΚΑ΄14.
Κατά την θρησκευτική όμως σκέψη, στην περίπτωση δηλαδή του Σαμψών, χωρίς συζήτηση πρέπει να δεχθούμε, ότι ο ήρωάς μας, όχι μό-νο ήταν πανίσχυρος, αλλά και οι Φιλισταίοι οπωσδήποτε τελείως ηλίθι-οι, αφού χίλιοι άνθρωποι σε πολεμική εκστρατεία, δεν φρόντισαν να έχουν καθόλου νερό μαζί τους. Βέβαια, το δίχως άλλο "αυτοί" είχαν νερό... εμείς είμαστε που ατέλειωτες εκατονταετίες τώρα δεν φαίνεται να διαθέσαμε στάλα μυαλό, ώστε να θέσουμε το απλό, αλλά ωστόσο αμείλικτο ερώτημα:

Γιατί λιώνει και κλαίει από δίψα ο Σαμψών...
μπροστά σε χίλια "παγούρια" νερού;

Μα... μέσ’ τον χαλασμό της μάχης, θα πει κάποιος, τα παγούρια θα πρόσεχε ο Σαμψών; Έλα όμως που η αφήγηση μας εξηγεί, ότι ο Σαμψών δεν έφυγε αμέσως από τον τόπο της θεϊκής μάχης, και είμαστε σίγουροι ότι περιεργάστηκε τους νεκρούς από πολύ κοντά, ψάχνοντας μάλιστα με την άνεσή του ανάμεσά τους προφανώς για αντικείμενα αξίας! Για τις ανάγκες λοιπόν της σκύλευσης, η αφήγηση όπως είπαμε σημειώνει ότι αφού τους "σκότωσε" τους έκανε... «σωρούς σωρούς» (!) όχι φυσικά για διασκέδαση, αλλά για να αφαιρέσει προσεκτικά κάθε αντικείμενο αξίας. Κανείς λοιπόν απ’ αυτούς τους στρατιώτες δεν είχε μαζί του λίγο νερό, να σβήσει ο κατάκοπος Σαμψών την φλογερή του δίψα;
 
Το να σκοτώσεις (έστω να αποτελειώσεις) χίλιους ημιθανεις άνδρες και να τους ψάξεις, παίρνει χρόνο και ο ήρωάς μας δίψασε. Το νερό όμως των στρατιωτών δεν του κάνει. Φεύγει λοιπόν κλαίγοντας, κατάκοπος και διψασμένος, μακριά απ’ το μαγαρισμένο στρατόπεδο, και πολύ μακρύτερα ίσως κι απ’ την οποιαδήποτε παρακείμενη πηγή εφοδιασμού ύδατος που ο ίδιος φρόντισε προηγουμένως να "αγιάσει". Ο Σαμψών, σβήνει τελικά την εξοντωτική δίψα του σε κάποια βραχώδη περιοχή, όπου βρίσκει λίγο νερό.
PAGURIA_
«Μια επιλογή Φιλισταιικής αγγειοπλαστικής, που περιλαμβάνει τρία "παγούρια" (!) σε σχήμα φακής»  Έτσι ακριβώς χαρακτηρίζει τα ευρήματα αυτά του 12ου και 11ου αι. π. Χ. ο «Άτλας της Βίβλου» σελ 77. Εκτός από ασκούς ύδατος διαπιστώνουμε λοιπόν και την ύπαρξη πήλινων ατομικών παγουριών, που ο προφανής σκοπός τους ήταν να κρατούν το νερό δροσερότερο απ’ ότι οι βολικότεροι ασκοί του ύδατος. Άλλωστε και σήμερα τα "παγούρια" για τους ίδιους ακριβώς λόγους έχουν ειδική κατασκευή!

Η αφήγηση βέβαια, δεν χάνει την ευκαιρία ακόμα και αυτή την ανεύρεση ύδατος, να την αποδώσει σε θαύμα Κυρίου! Βέβαια η Βίβλος ποτέ δεν μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει, γιατί το περίεργο αυτό "θαύμα" ποτέ δεν γίνεται εκεί δα που το χρειάζεται ο Σαμψών (ή νωρίτερα ο Μωυσής), αλλά μόνο στα αντικρινά βουνά, όπου ασφαλώς από πάντοτε υπήρχε νερό! Γιατί λοιπόν το βουνίσιο νερό, ήταν το μόνο κατάλληλο να ξεδιψάσει τον ήρωα Σαμψών, και όχι οι εκατοντάδες ασκοί που οπωσδήποτε τρεμουλιάζανε γεμάτοι νερό επιδεικτικά μπροστά του;

Βλέπετε λοιπόν πόσο εύκολο είναι να ορθώσει κανείς ένα αδιαπέραστο τείχος λογικών ερωτήσεων, στην επιδρομή αγιόσχημων ιδεών, που ασταμάτητα δέχεται το απονήρευτο μυαλό μας; Πόσο εύκολα οι κοφτερές ερωτήσεις μπορούν να αλλάξουν το υπέροχο προφίλ του πολυαγαπημένου θρησκευτικού ήρωα Σαμψών, και να φέρουν στην επιφάνεια ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ανατολίτικης μαγγανο-μαγείας;
Όπως έχουμε ξανά τονίσει, οι αφηγήσεις της Βίβλου δεν γράφτηκαν για να αφηγούνται στον κάθε τυχαίο, τους άθλους των βιβλικών ηρώων. Γράφτηκαν έτσι, που με ελαφρά μόνο προέκταση των αφηγηματικών δεδομένων τους, να αποκαλύπτουν στους ενδιαφερομένους ομόφυλους, τους αληθινούς μηχανισμούς της νίκης.
Αυτός είναι ο λόγος που όποιος ασχοληθεί στοιχειωδώς με την απο-μυθοποίηση των βιβλικών εικόνων, θα βρει το απαραίτητο υλικό ερμηνείας σχεδόν πάντα χαλαρά συνδεδεμένο με την βασική αφήγηση, να στέκει τριγύρω μετέωρο, με λέξεις φαινομενικά χωρίς νόημα, με τοπογραφικά δεδομένα που πλεονάζουν, ή με φράσεις που σταματούν ξαφνικά ημιτελείς και εν πάση περιπτώσει διανθισμένη με περίεργα στοιχεία, που περιρρέουν ερμηνευτικά την βασική αφήγηση.
Το περίεργο είναι ότι, μόλις αποφασίσετε να εντάξετε όλα αυτά τα ανεξήγητα σε μια στοιχειώδη κατανοητή σειρά, η μόνιμη κατεύθυνση που προκύπτει είναι αυτή της προχωρημένης φθοροποιού υδατομαγείας!
 
Το έχουμε ξανά πει: «Η έλλειψη ελέγχου, είναι ο προθάλαμος της υποτέλειας». Αν δεν ρωτάμε εμείς... τότε... να ’στε σίγουροι, κάποιοι άλλοι που γνωρίζουν να εξασκούν το εξαιρετικό αυτό προνόμιο, θέτουν ασταμάτητα τις αποπροσανατολιστικές τους ερωτήσεις. Γι’ αυτό ρωτήστε τους "θεολόγους" τους "πνευματικούς" και τους "γέροντες" σας:
«Γιατί ο πολύδιψος Σαμψών, δεν πίνει νερό από τα παγούρια, και γενι-κότερα απ’ το απόθεμα νερού μιας ολόκληρης χιλιαρχία Φιλισταίων»;  Θέλουμε οπωσδήποτε μια απάντηση.
Όποιος από σας πάρει οποιαδήποτε ενδιαφέρουσα απάντηση, απ’ τα «θεόπνευστα χείλη» τους, παρακαλώ να μου τη γράψει..!
  

Μ. Καλόπουλος
απ' το Βιβλίο του Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΔΟΛΟΣ
Μπορείτε να αποκτήσετε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου στο τηλ: 2310-770100
enoplos-dolosgif


...................................
Η γνώση είναι... η καλύτερη εκδίκηση!
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2

Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χέρια εκείνων... που λατρεύτηκαν σαν άνθρωποι του θεού!