logo

fb youtube rss

Σύνδεση

 

Η συμετοχή του Μ. Καλόπουλου στο VIDEO είναι:

7:52 έως 8:40

33:49 έως 36:42

1:10:09 έως 1:11:49

1:13:34 έως 1:15:03

Ο Κατακλυσμός του Νώε και το περιστέρι του Δευκαλίωνα - Β΄ Μέρος
Του Μ. Καλόπουλου

Διαβάστε την αρχή του άρθρου:
Ο Κατακλυσμός του Νώε και το περιστέρι του Δευκαλίωνα - Α΄ Μέρος

Εξηράνθησαν λοιπόν τα ύδατα από της γης, γύρω στις 10/11ου. Και εδώ αρχίζουν οι αντιφάσεις διότι ενώ «εξηράνθησαν τα ύδατα από της γης» «απέστειλε την περιστεράν κατόπιν αυτού (του κόρακος δηλαδή) δια να ίδη αν έπαυσαν τα ύδατα από προσώπου της γης» (;) Μα αφού εξηράνθησαν τα ύδατα μόλις προηγουμένως, γιατί το περιστέρι πρέπει να πετάξει για να δει αν τα ύδατα έπαυσαν; Η Βίβλος όμως επιμένει:
«Και μη ευρίσκουσα η περιστερά ανάπαυσιν των ποδών αυτής επέστρεψεν εις την κιβωτόν διότι τα ύδατα ήσαν επί του προσώπου πάσης της γης»! («ήσαν» λοιπόν
ή «εξηράνθησαν» τα ύδατα;) Και ανέμεινε έτι άλλας επτά ημέρας και πάλιν απέστειλεν την περιστεράν εκ της κιβωτού και επέστρεψεν προς αυτόν προς το εσπέρας και ιδού ητο εν τω στόματι αυτής φύλλον ελαίας απεσπασμένον και εγνώρισεν ο Νώε ότι έπαυσαν τα ύδατα από της γης. Και ανέμεινεν έτι αλλάς επτά ημέρας και απέστειλε την περιστερά. και δεν επανέστρεψεν πλέον προς αυτόν.
»Κατά δε το εξακοσιοστό πρώτο έτος του Νώε, (ο Νώε γίνεται 601 ετών μέσα στην κιβωτό) την πρώτην του πρώτου μηνός
(1/1ου του επόμενου έτους πρωτοχρονιάτικα δηλαδή) εξέλιπον τα ύδατα από της γης και εσήκωσεν ο Νώε την στέγην της κιβωτού και είδεν και ιδού, εξέλιπεν το ύδωρ από προσώπου της γης και την εικοστήν εβδόμην ημέραν του δευτέρου μηνός (27/2) εξηράνθη η γη». Γέν.8.9-14.
Η περιπέτεια έληξε στις 27/2 ενώ είχε αρχίσει ένα χρόνο και 10 μέρες νωρίτερα, δηλαδή στις 17/2 του προηγούμενου έτους. Σύνολο 375 μέρες ακριβώς! Έτσι με την ξεκάθαρη βιβλική παραδοχή έχουμε:

  Ο Νώε 600 ετών Γέν.7.11... 17/2ου.....αρχίζει ο κατακλυσμός
  Ο Νώε 600 ετών Γέν.8.4..... 17/7
ου.....εκάθησε ή προσάραξε η κιβωτός,
  Ο Νώε 600 ετών Γέν.8.13... 1/1
ου.......το περιστέρι δεν επέστρεψε πλέον
  Ο Νώε 601 ετών Γέν.8.14... 27/2
ου.....λήξη του κατακλυσμού, εξηράνθη η γη

KYBOTOS_NOE
Αμέσως μετά απ’ τα υπερβολικά αυτά στοιχεία, η αφήγηση αποκαλύπτει την πλήρη σύγχυση του αντιγραφέα του κατακλυσμικού έπους.
Αιτία της σύγχυσης του, είναι το περιστέρι, που ενώ το δανείζεται ατόφιο σαν ωραιότατο στοιχείο της αρχικής αφήγησης, δε φαίνεται να κατανοεί τον ακριβή λόγο της ύπαρξής του, στην όλη υπόθεση. Έτσι, ενώ εδώ και 70 μέρες είναι προσαραγμένοι σε ξηρά και: «εφάνησαν οι κορυφές των ορέων» και ο κόρακας πάει κι έρχεται «εωσού εξηράνθησαν τα ύδατα από της γης», ξαφνικά ο Νώε αντικαθιστά το κοράκι με την περιστερά, η οποία μετά από εξερευνητική πτήση: «μη ευρίσκουσα ανάπαυση των ποδών αυτής, επέστρεψε προς αυτόν».
Μετά από 7 μέρες, ο Νώε ξαναστέλνει το περιστέρι και επιτέλους, την 1η/1ου, πρωτοχρονιά δηλαδή, (πράγμα πολύ περίεργο για ένα μοναχικό περιστέρι που έζησε 10 περίπου μήνες μέσα στην κιβωτό), αυτό δεν επιστρέφει πια γιατί: «έπαυσαν τα ύδατα από της γης». Ο Νώε όμως ούτε τότε αποφασίζει να βγει από την κιβωτό. Περιμένει στην κιβωτό άλλες 57 περίπου μέρες, μέχρι τις 27/2ου, χωρίς να δείχνει καθόλου αποφασισμένος ν’ ανοίξει την κιβωτό κι ας έφυγε το περιστέρι ανεπιστρεπτί πριν 2 περίπου μήνες!
Έτσι το περιστέρι (παρά την αντίθετη γνώμη που είχαμε όλοι) δε φαίνεται να έπαιξε απολύτως κανένα ρόλο στην τελική απόφαση του Νώε για έξοδο επιτέλους απ’ την κιβωτό, όπου επί έναν ολόκληρο χρόνο πρέπει να ασφυκτιούν όλα τα ζωντανά της γης! Πέρασαν 150 μέρες (5 μήνες) πάλης με τα νερά του κατακλυσμού, μέχρι η κιβωτός να προσαράξει. Ο Νώε όμως παραμένει πεισματικά κλεισμένος για 5,5 ακόμη μήνες ακινητοποιημένος και αγνο¬ώντας για 2 επί πλέον μήνες το μήνυμα της περιστεράς, που δεν επέστρεψε, ώσπου η εντολή της θεότητας «έξελθε εκ της κιβωτού» Γέν.8.15, αναγκάζει τελικά τον Νώε μετά από ένα χρόνο και δέκα μέρες, να βγει επιτέλους απ’ την υπερβολικά φιλόξενη και ευρύχωρη κιβωτό του!
Είναι ολοφάνερο λοιπόν. Τόσο ο αφηγητής του έπους Γκιλγκαμές, όσο και του Νώε, δε γνωρίζουν τον ακριβή λόγο ύπαρξης της περιστεράς στο τέλος του κατακλυσμού που αφηγούνται.
Ο Ουτναπιστήμ δικαιολογεί την ύπαρξη του περίεργου αυτού περιστεριού, διότι: «μη βρίσκοντας τόπο να σταθεί» του έδωσε πληροφορίες για τη στάθμη των υδάτων. Χελιδόνια όμως και κοράκια συμπληρώνουν τη σύγχυση του μια και επιστρατεύονται κι αυτά για τον ίδιο ακριβώς αόριστο λόγο. Στην αφήγηση όμως της Βίβλου, η περιστερά ούτε αυτό το λόγο μπορεί να καλύψει, μια και το κοράκι προηγείται και το πράγμα μπερδεύεται τόσο, ώστε δύο ολόκληρους μήνες μετά το τελευταίο πέταγμα του περιστεριού, ο Νώε... εξακολουθεί να μένει κλεισμένος στην κιβωτό!
Μόνο στον ελληνικό μύθο βρίσκουμε την απλή, ξεκάθαρη και ουσιαστική συμβολή της περιστεράς. Να καθορίσει δηλαδή με το πέταγμά της, όχι την ύπαρξη ξηράς ή τη στάθμη του νερού, που επιτέλους με μια ματιά έξω απ’ την κιβωτό θα ήταν άμεσα ορατή, αλλά με το διαπιστωμένο καιρικό ένστικτό της και το χαρακτηριστικό της πέταγμα, να δείξει αν θα συνεχιστεί ή όχι η κατακλυσμική αυτή κακοκαιρία, βοηθώντας έτσι τον καιροσκόπο και πολυμήχανο θαλασσογνώστη Δευκαλίωνα, να πάρει την σημαντική απόφαση: Να αδειάσει τη σωσίβια αυτή κιβωτό, ή μήπως πρέπει να περιμένει νέο κύμα κατακλυσμικής κακοκαιρίας, που αναπάντεχα θα κατέστρεφε τους υπεράνθρωπους κόπους μιας τόσο γιγαντιαίας επιχείρησης σωτηρίας;
Χελιδόνια λοιπόν, κοράκια και περιστέρια γίνονται ένα αταίριαστο σύνολο. Ένα δύσχρηστο εργαλείο στα χέρια του Ασσύριου Ουπναπιστίμ, αλλά και του βιβλικού Νώε και μόνο στα χέρια του Έλληνα ήρωα Δευκαλίωνα, το περιστέρι γίνεται ο απλός και ξεκάθαρος βοηθός του, στην ανάγκη εκτίμησης των καιρικών συνθηκών!
Στην απλή αλλά και αγωνιώδη ερώτηση: Πέρασε ή θα συνεχιστεί η κακοκαιρία; Απαντά κάνοντας αυτό που όλοι οι θαλασσοπόροι πρόγονοί του έκαναν από αμνημονεύτων χρόνων... αφήνοντας το πέταγμα της περιστεράς, να βοηθήσει αποφασιστικά την κρίση του.
Είναι όμως αληθινά έτσι; Έχουν τα περιστέρια διαπιστωμένα τέτοιες ικανότητες;
Εντελώς συμπτωματικά βρέθηκα προ καιρού σε ένα κατάστημα αγοραπωλησίας περιστεριών, ήταν κάτι μάλλον σαν σύλλογος όπου οι περιστεράδες της περιοχής πίνουν εκεί το καφεδάκι τους συζητώντας και επιδεικνύοντας τα περιστέρια τους. Να τι απάντησαν στις ερωτήσεις μου:
«Τα περιστέρια όταν "μυριστούν" κακοκαιρία αρνούνται να πετάξουν. Αν παρ’ όλα αυτά τα "σπρώξουμε" τότε σηκώνονται, αλλά πετούν χαμηλά χωρίς να παίρ¬νουν ύψος και κατεβαίνουν με την πρώτη ευκαιρία. Αν πάλι η κακοκαιρία έχει μόλις περάσει τότε σηκώνονται αμέσως και πετούν φουρλιστά μ’ ένα χαρακτηριστικό χαρούμενο πέταγμα που μόνο με το ξάνοιγμα του καιρού το βλέπεις».
Εκτός όμως απ’ την σημερινή αυτή εμπειρική διαβεβαίωση, στα κείμενα των ελλήνων επιβεβαιώνεται αυτή ακριβώς η σαφέστατη χρήση της περιστεράς στο συγκεκριμένο έπος και για τον συγκεκριμένο λόγο: «οι μεν λοιπόν μυθολόγοι λέγουν ότι του Δευκαλίωνος η περιστερά εκ της λάρνακας αφέθηκε για να του φανερώσει την καλοκαιρία ή κακοκαιρία. Οι δε Θράκες μέχρι και σήμερα, αλεπού ακολουθούν και έχουν για γνώμονα όταν επιχειρούν να περάσουν παγωμένο ποταμό, διότι η αλεπού μπορεί και γνωρίζει το πάχος και του πάγου την στερεότητα». Plutarchus ΖΩΩΝ ΦΡΟΝΙΜΟΤΕΡΑ 968.F.2 96.
Το περιστέρι λοιπόν του Δευκαλίωνα, είναι το μόνο που μιλά σωστά τη γλώσσα του θαλασσινού και καιρογνώστη Έλληνα. Το περιστέρι του κατακλυσμού, μιλά τόσο καθαρά την ελληνική γλώσσα της παρατήρησης, ώστε, ούτε ο Σύριος Ουτναπιστήμ, αλλά ούτε και ο Εβραίος ήρωας Νώε, μπορούν να καταλάβουν σωστά το ρόλο του, στην ιστορία του κατακλυσμού! Η καιρική οιωνοσκοπία[18]  των Ελλήνων, είχε από τότε μέσα της το σωτήριο σπέρμα της αληθινής πρόγνωσης.
Όσο κι αν φαίνεται λοιπόν περίεργο, έχω την αίσθηση ότι το περιστέρι αυτό, που πετά και στους τρεις μύθους, με τον μοναδικό τρόπο της ανάμιξής του στο έπος, φαίνεται από μόνο του ικανό, να κατοχυρώσει τον αρχέγονο μύθο του κατακλυσμού υπέρ του θαλασσογνώστη Αιγαίου Έλληνα, του αρχικού όπως όλα δείχνουν αυθεντικού εμπνευστή του έπους.
Το υπέροχο αυτό έπος του κατακλυσμού, που δυστυχώς το σωτηριακό του μεγαλείο έφτασε παγκοσμίως να μονοπωλεί η βιβλική αφήγηση, πρέπει ολοφάνερα να απηχεί τη συντριπτική απώ¬λεια του πρώτου σημαντικού μάλιστα πολιτισμού της Μεσογείου, διαφορετικά δεν μπορεί, ούτε καν σαν ιδέα, να δικαιολογηθεί ένα τέτοιο ναυπηγικό κατόρθωμα, στους μακρινούς αυτούς ορίζοντες του μύθου!

Ο πόνος της απώλειας στον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος, αλλά και άλλων ίσως προγενέστερων κατακλυσμών[19]  που έπληξαν τους κατοίκους της Μεσογείου, ανάγκασε προφανώς κάποιο μεγάλο συγγραφικό πνεύμα της εποχής, να συλλάβει το συγκινητικό αυτό έπος της σωτηρίας λάρνακας-κιβωτού.

Προφανώς λοιπόν πρόκειται για ένα εισηγητικό έπος σωτηρίας, που συγκρατούσε άριστα όχι μόνο τις μνήμες της τραγωδίας, αλλά αποτελούσε και μια ουσιαστική πρόταση σωτηρίας, απ’ την ενδεχόμενη επανάληψη μιας τόσο μεγάλης τραγωδίας όπως ο κατακλυσμός, που όπως φαίνεται απ’ τις αλλεπάλληλες γραπτές μαρτυρίες, κανείς δεν τον έζησε χειρότερα απ’ τους κατοίκους του πολύπαθου Αιγαίου.
Η ανάμνηση λοιπόν μιας τόσο μεγάλης απώλειας, ανάγκασε τη μεσογειακή ψυχή, να παράγει ένα απαράμιλλο "εισηγητικό έπος" για τη σωτηρία της πολύτιμης ανθρώπινης ζωής, αλλά και την συγκινητική μέριμνα για την παντοειδή πανίδα. Τα ευαίσθητα σπλάχνα του πολιτισμένου ελληνο-μεσογειακού ανθρώπου, με τις προχωρημένες ναυπηγικές γνώσεις, έσπρωξαν κάποιον μεγάλο επικό ποιητή του προομηρικού παρελθόντος,[20]  να περιγράψει με χιλιάδες ανεπανάληπτης ομορφιάς στίχους, την δυνατότητα περιπετειώδους σωτηρίας, δίνοντας μάλιστα ενδιαφέρουσες οδηγίες, υποθετικές διαστάσεις και άπειρες άλλες λεπτομέρειες ΧΑΜΕΝΕΣ πια οριστικά, σ’ ένα ακόμα επικό αριστούργημα της εποχής εκείνης. Στο τέλος μάλιστα, δεν ξεχνά να βάλει και την αποφασιστική συμβολή της περιστεράς, που με το χαρακτηριστικό της πέταγμα θα απαντήσει στο τελευταίο καυτό ερώτημα: Έληξε ή όχι ο κατακλυσμός; Ερώτημα βασικό που όμως δεν φαίνεται να απαντούν τα χελιδόνια και τα κοράκια των Χαλδαιο-Εβραϊκών μύθων!
Ένα περιστέρι λοιπόν φέρνει πίσω ανεπιστρεπτί, όχι μόνο τον "κλάδο ελαίας" αλλά ολάκερο το μύθο του κατακλυσμού, στη χώρα που τον γέννησε. Καταχωρεί τον σπουδαίο αυτό μύθο-έπος στο ενεργητικό του λαού εκείνου, που συγκεντρώνει όλα ανεξαιρέτως τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που απαιτεί απ’ τους ήρωές του ο μύθος του κατακλυσμού.[21] 

Μ. Καλόπουλος

..................................
ΒΛΕΠΕ ΑΚΟΜΑ: Έλλην... αγνώστου πατρός! (video)

KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χεριά εκείνων που λατρευτήκαν σαν άνθρωποι του θεού!




 

[1]  Αυτό είναι ίσως το μοναδικό εδάφιο της Ελληνικής γραμματολογίας, που δείχνει τα παιδιά του Δευκαλίωνα μέσα στην κιβωτό κατά την διάρκεια του μεγάλου κατακλυσμού! Κατά την εκδοχή του Ελλάνικου (Hellanicus 1a,4,F.6a,5.), ο μεγάλος του γιος του Δευκαλίωνα ήταν ο Έλληνας, ο δε μικρός ο Αμφικτύωνας και οι κόρες του Μελανθώ και Πρωτογένεια.
[2]  Στο ελλην. κείμενο: «αύτικα η γη πολλόν ύδωρ εκδιδοί» Lucianus Soph. Syr.D. 12.14.
[3]  Ο Ιστορικός Hellanicus αξιοποιώντας προγενέστερες πηγές, φέρεται ως συγγραφέας της δίτομης (α΄ και β΄) Δευκαλιωνείας. Με κάθε επιμέλεια όμως, διεσώθησαν οι 1500 περίπου λέξει της βιβλικής εκδοχής του κατακλυσμού!
[4]  «Όλες οι τέχνες στους θνητούς απ’ τον Προμηθέα» Aeschylus Trag. Pr. 506. 50.
[5]  «Και έξω από μένα κανείς δεν γνώριζε καλύτερα τα θαλασσόδρομα των ναυτικών καράβια» Aeschylus Atheniensis Trag. Pr 467 46.
[6]  Scholia in Pindarum O. 9.56.
[7]  Scholia in Pindarum O. 9.64c.3
[8]  Plutarchus Biogr. Ζώων φρονιμότερα 968.F.4 96
[9]  Το απόσπασμα αυτό, είναι από τη βραβευμένη πολυμεταφρασμένη Μυθολογία των Αδελφών Στεφανίδη. Για το έπος του Δευκαλίωνα μπορείτε να Συμβουλευτείτε επίσης τις πηγές: Οβίδιος 1.317.// Sch.in Euripidem Sch.Or.1094. // Υγίνος Μύθος 153. // Σέρβιος στις Εκλογές του Βιργίλιου 6.41. // Sch. in Pindarum 1.O.9.62b // Plutarchus Biogr. Ζώων φρονιμότερα 968.F.4 96.// Apolodorus Muth. 3.98.
[10]  Έλλην: Πρόγονος των Ελλήνων. Εκ της νύμφης Ορσηίδος απέκτησε 3 γιους: Τον Δώ¬ρον (Δωριείς), Ξούθον (Ίωνες και Αχαιοί) τον Αίολον (Αιολείς). Apollodorus Myth 1.1.49.1.
[11]  Ρώσοι εμπειρογνώμονες μετρώντας τα ιζήματα μεγάλων κοιλοτήτων Ασίας και Ευρώπης, κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι το αποκορύφωμα των κατακλυσμικών επεισοδίων σημειώθηκε γύρω στο 5500 π. Χ.
[12]  Νώε: Ποιητικό Νώι: εμείς οι δύο-αμφότεροι, επέκταση του νω που σημαίνει -εμείς οι δύο... βλ. Ομηρικό λεξικό Ι. Πανταζίδη. // Νώε: όνομα κύριο, παρά το νω, το κολυμβώ. Sudas Nu.531 // Νώε: ανάπαυσις. Hesychius Lexicogr.nu. 763,1
[13]  1 πήχης = 45 εκατοστά του μέτρου.
[14]  Το μεγαλύτερο πλωτό κατασκεύασμα της αρχαιότητας ήταν η Συρακουσία, το ναυπηγικό θαύμα του Αρχιμήδη και του Αρχία, δηλαδή των ευφυέστερων μηχανικών της αρχαιότητας. Με εκτόπισμα 4.000 τόνους, τρία καταστρώματα και μήκος 80 μέτρων, χρειάσθηκε την ξυλιά κατασκευής 60 τριήρεων! Η Αθηναϊκή τριήρης είχε μόνο 35 μέτρα μήκος και εθεωρήθη επίσης ένα κατασκευαστικό θαύμα. Φαίνεται όμως ότι ο Νώε ήταν ευφυέστερος μηχανικός και από τον Αρχιμήδη!
[15]  Η ναυτική ορολογία, μέχρι σήμερα απαιτεί βαθιά εξοικείωση για την ορθή της χρήση! «Τρεις φορές χίλιες (αμέτρητες δηλαδή) είναι οι Ωκεανίδες (ναυτικοί όροι και τοπωνύμια) και τα ονόματά τους είναι κοπιαστικό άνθρωπος να πει, αλλά τα γνωρίζουν (μόνο) όσοι κοντά τους κατοικούν» επεξηγεί ο Ησίοδος, στην Θεογονία 364.
[16]  Ο θεός της Βίβλου, αρχικά θυμώνει όπως όλοι οι θεοί της Ασσυριακής μυθολογίας. Αργότερα βέβαια, το «εθυμώθη» των Εβδομήκοντα (Sept.) μετατρέπεται στο Μασσοριτικό (Mas.) «μετεμελήθη».

[17]  Οποιαδήποτε μελέτη θα επιχειρούσε να επαληθεύσει την παραπάνω δήλωση, των 6,5 μέτρων νερού υπεράνω όλων των βουνοκορφών της γης(!) θα δυσκολευόταν πολύ να ανακαλύψει τις τεράστιες αυτές ποσότητες υδάτων στον πλανήτη μας. Και μόνο αφελείς θα ισχυρίζονταν ότι τα όρη υψώθηκαν μετά την τελευταία αυτή κατακλυσμική περίοδο! 
Δυστυχώς πρόσφατα, κάποιοι παίζοντας σκόπιμα με το θρησκευτικό συναίσθημα εκατομμυρίων Χριστιανών και Μουσουλμάνων, "ανακάλυψαν" την κιβωτό στα 1100 μέτρα στις πλαγίες του Αραράτ. Δείχνοντας σε "ντοκιμαντέρ", έναν τεράστιο χωμάτινο όγκο, δημιούργησαν στο παγκόσμιο κοινό την ψευδαίσθηση της απόλυτης βιβλικής αλήθειας. Εκτός όμως απ’ τα υποτιθέμενα ανεπιβεβαίωτα ευρήματα, δεν μας εξήγησαν καθόλου, το πως βρέθηκε η θαλάσσια στάθμη στα 1100 μέτρα, υπεράνω της σημερινής! Ακόμα και το σύνολο των πάγων να έλιωναν (πράγμα που ουδέποτε συνέβη) η θαλάσσια στάθμη δεν θα ξεπερνούσε τις λίγες δεκάδες μέτρα ανύψωσης. Η εναλλακτική εξήγηση, πως η υποτιθέμενη κιβωτός βρέθηκε στα 1100 μέτρα ανυψωμένη σταδιακά από την συνεχιζόμενη ορογένεση, είναι απολύτως αντεπιστημονική, αφού και η ταχύτερη ανύψωση ορέων (ορογένεση) είναι εξαιρετικά αργή γεωλογική διαδικασία, που χρειάζεται εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια! Βέβαια, η κατασκευασμένη αυτή είδηση, κατάφερε να δώσει μια ακόμα θρησκευτική ώθηση στους λαούς και να επανεδραιώσει την πίστη τους στην Βιβλική "αλήθεια".
[18]  Ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα της καιρικής πτηνoμαντύας μας δίνει ο Απολλώνιος Ρόδιος: «δώδεκα μερόνυχτα, άνεμοι φούντωσαν και τρικυμίες που εμπόδιζαν τους ήρωες (της αργοναυτικής εκστρατείας) να ξανοιχτούν. Όμως την άλλη μέρα πάνω απ’ τα ξανθά κεφάλια τους, πέταξε η Αλκυονίδα (θαλασσοπούλι) που με το γλυκό κελάηδισμα της, προφήτεψε το τέλος των μανιακών ανέμων. Και σαν άκουσε ο Μόψος (ο μάντης) της ακρογιαλιάς το πουλί κατάλαβε το αίσιο μήνυμά του». Apollonius Rhodius Epic. Argonautica 1079.- Ακόμα και σήμερα τα πουλιά έχουν πολλά να πουν με το πέταγμα τους, στους παρατηρητικούς ανθρώπους.
[19]  «Πολλοί κατακλυσμοί έγιναν στη διάρκεια των εννέα χιλιάδων χρόνων που πέρασαν» Πλάτων Κριτίας 111,a,4. Παρακάτω μάλιστα προσθέτει πως τουλάχιστον: «τρεις καταστρεπτικές πλημμύρες έγιναν πριν από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα» Plato Critias 112,c,3.
[20]  Προ του μεγάλου Όμηρου, υπήρχαν μεγάλοι επικοί, όπως: «ο Προναπίδης, ο ευφυέστατος του Ομήρου δάσκαλος» Diodorus Siculus Hist. 3.67.5.2. των οποίων όμως τα έργα χάθηκαν.
[21]  Τουλάχιστον τρεις μεγάλοι κατακλυσμοί κατονομάζονται απ’ την ελληνική γραμματεία. Αυτός του Ωγύγου αρχαιότατου βασιλέως της Βοιωτίας και της Αττικής. Δεύτερος αυτός του Δευκαλίωνος και Τρίτος του Δάρδανου στην Σαμοθράκη, Scholia in Platonem Ti. 22a,- 2-8 // Strabo Geog. 1.18.4,// Apollodorus Myth 1. 47. κλπ.