logo greatlie kalopoulos

fb youtube rss

Σύνδεση

Εγγραφή


Παλαιά Διαθήκη

ABRAAM O THEOMPAIXTIS

Ούτε ένα επιφώνημα χαράς, μια κουβέντα γευσιγνωσίας, ένα «μπράβο στη οικοδέσποινα», ένα «εις υγείαν», ένα «καλώς σας βρήκαμε»… ένα συγκρατημένο θεϊκό ρέψιμο… «πιάσε λίγο το αλάτι», «πάντα τέτοια»… κάτι τέλος πάντων! Τίποτε… μια απόλυτη θεϊκή μουγγαμάρα!

 

Σατιρική περιγραφή της φιλοξενίας του Αβραάμ. Του Μ. Καλόπουλου

Το βιβλίο μου: «ΒΙΒΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ», κυκλοφορεί 21 τώρα χρόνια με την ίδια επιτυχία που είχε όταν πρωτοεμφανίστηκε. Ακόμα όμως δέχομαι επιστολές που μου γραφούν:

«Κύριε Καλόπουλε, στην περιγραφή της υποδοχής των τριών Αγγέλων από τον Αβραάμ και του γεύματος που αυτός τους παραθέτει γράφεται: «Ας σταματήσω όμως εδώ, πριν παρεκτραπεί η σατιρική μου διάθεση, και οι επισημάνσεις μας χάσουν τελείως το εξεταστικό τους περιεχόμενο»! Προφανώς μας έχετε αποκρύψει από το αρχικό σας κείμενο τις σατιρικές προεκτάσεις αυτής τις εικόνας, τις όποιες θα θέλαμε να απολαύουμε. Μπορείτε να μας τις χαρίσετε; Π.Μ.

Να λοιπόν πως ήταν αρχικά γραμμένο το συγκεκριμένο βιβλικό περιστατικό που μου ζητάτε. Απολαύστε το ή απορρίψτε το:

Ας σταματήσω όμως εδώ, πριν παρεκτραπεί η σατιρική μου διάθεση, και οι επισημάνσεις μας χάσουν τελείως το εξεταστικό τους περιεχόμενο! Θα χρειαστεί βέβαια να δικαιολογηθώ λίγο. Μερικοί ίσως νομίσουν ότι προ­σπαθώ να γελοιοποιήσω πρόσωπα και καταστάσεις. Μεγάλο λάθος, το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Επιμόνως προσπαθώ να απο­φύγω τη σατιρική μου διάθεση, διότι κατανοώ απολύτως τη σοβα­ρότητα όλων αυτών των καταγγελιών. Ταυτόχρονα όμως, διαπιστώνω ότι είναι σχεδόν αδύνατο να ασκήσει κανείς κριτική οποιουδήποτε επιπέδου σε τέτοιες σκηνές, χωρίς να προκαλέσει αυθόρμητο γέλιο.

Είναι μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Ο Αβραάμ δεν κάθεται στο βάθος της δροσερής σκηνής του, αλλά αδημονεί περιμένοντας στημένος στην πόρτα της και τον χτυπά ο καυτός μεσημεριάτικος ήλιος. Ας πλησιάσουμε όμως την αφήγηση: «Εκάθητο (ο Αβραάμ) στη θύρα της σκηνής εις το καύμα της ημέρας και υψώσας τους οφθαλμούς του, είδε και ιδού τρεις άνδρες, έτρεξε δε να τους προϋπαντήσει και τους προσκύνησε (ο Αβραάμ) έως εδάφους». Γέν.18.1-2.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Αβραάμ προδιαθέτει το πολυάνθρωπο ακροατήριο του καταυλισμού του, για τις τιμές που αξίζουν οι τρεις αυτοί παράξενα ντυμένοι επισκέπτες. Γιατί δεν πιστεύω να νομίζει κανείς, ότι ο Αβραάμ έτρεχε να προσκυνήσει έως εδάφους, όλους τους άνδρες που τυχαία περνούσαν απ' την περιοχή του;

Άλλωστε για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για το τι ακριβώς υπαινίσσεται προσκυνώντας τους έως εδάφους, τους προσφωνεί: «Κύριέ μου»: «και είπε (ο Αβραάμ) Κύριέ μου, (υπαινικτικός ενικός μεγαλοπρέπειας) παρακαλώ μην προσπεράσεις αλλά ας φέρουν λίγο νερό (τώρα αλλάζει υποχρεωτικά σε κανονικό πληθυντικό, επειδή τα πόδια είναι πολλά), για να πλύνετε τα πόδια σας και αναπαυθείτε για λίγο κάτω απ' το δένδρο και θα φέρω λίγο ψωμί... Αυτοί δε (εν χορώ) απάντησαν: κάνε όπως είπες, και έτρεξε ο Αβραάμ στη σκηνή και είπε στην Σάρρα: βιάσου και ζύμωσε τρεις γαβάθες εκλεκτό αλεύρι σεμιγδαλένιο... Μετά έτρεξε ο Αβραάμ στα βόδια του και πήρε ένα μοσχαράκι τρυφερό και καλό και το έδωσε στον υπηρέτη και εκείνος βιάστηκε να το ετοιμάσει. Έπειτα, πήρε βούτυρο και γάλα και το μοσχάριον το οποίον ετοίμασε και τα έβαλε μπροστά τους (στους αγγέλους!)Αυτός δε, (ο Αβραάμ) στεκόταν κοντά τους κάτω απ' το δένδρο και εκείνοι (οι άγγελοι!) έφαγαν»! Γέν.18.3-8.

Αυτά τα παραθέτω, για να ξέρετε τι τρώνε οι άγγελοι... μάλλον τι έτρωγαν... διότι η ωραία αυτή συνήθεια, να συντρώγουν άνθρωποι και ουράνιοι επισκέπτες (θεοί ή άγγελοι[1]) υποχώρησε βαθμιαία απ' όλες τις θρησκευτικές αναφορές. Πάντως, η παραπάνω περίπτωση είναι απ' τις πληρέστερες, και γι' αυτό εξαιρετικά πολύτιμη, διότι δείχνει ότι οι τρεις "άγγελοι", έφαγαν... κυριολεκτικά του σκασμού!

Απ' την άλλη… ένα μοσχάρι, όσο τρυφερό κι αν είναι, για να σφαχτεί, γδαρθεί, ψηθεί (γενικά για να ετοιμαστεί), ακόμα και για αγγέλους, χρειάζεται κάποιες ώρες. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, όλο αυτό το διάστημα, αυτοί οι τρεις ουράνιοι επισκέπτες είναι καθισμένοι στη σκιά, μουγγοί με σκυμμένο τι κεφάλι και περιμένουν υπομονετικά να ψηθεί το μοσχαράκι για να φάνε... χωρίς να βγάλουν άχνα; Δυστυχώς, έτσι φαίνεται πως έγινε, αφού για τις πολυτιμότατες αυτές ώρες, όπου άγγελοι, θεοί και άνθρωποι επιτέλους ανταμώνουν, το βιβλικό κείμενο δεν καταγράφει ούτε μια περισπούδαστη θεϊκή κουβέντα!

Δεν καταγράφεται καμιά απόπειρα αξιοποίησης, της πολυτιμότατης και πολύωρη αυτή επαφή ανθρώπων και αθάνατων όντων! Η πάνσοφη συμπαντική θεότητα, δεν εκμεταλλεύτηκε τις ατέλειωτες αυτές στιγμές της πρώτης αυτής πολύτιμης ενσάρκωσης και άμεσης επαφής με τον προφήτη της, ώστε να μας χαρίσει δύο υψιπετούς σοφίας και θεϊκού βάθους λόγια!

Για ώρες πολλές, κανείς από τους τρεις θεούς (που είναι ένα), δεν σπάει την βασανιστική σιωπή! Ο συνήθως λαλίστατος (μέσω των προφητών) Γιαχβέ, (υποθέτω στα δεξιά) που επιτέλους ένσαρκος βαδίζει στη Γη, δεν βγάζει άχνα. Ούτε ο «στα δεξιά του πατρός» (κέντρο-δεξιά) καθήμενος Γιος του, ο κατοπινός Γιάχ-σους, (ή Ιησούς), ο και επονομαζόμενος «Λόγος» στην εντελώς αυτή πρώτη του ενσάρκωση, λέει έστω και μια κουβέντα. Για τον τρίτο, το μυστηριώδες Πουλί (ή αγία περιστερά ή Άγιον Πνεύμα (στα δεξιά), η σιωπή δεν αποτελεί για μας έκπληξη, μιας και ουδέποτε υπήρξε λαλίστατος, κι ας βαδίζει επιτέλους χωρίς τα φτερά του, για πρώτη φορά στη Γη!

Το κακό χειροτερεύει, όταν αυτή η μαρτυρική ανεξήγητη σιωπή, συνεχίζεται και κατά τη διάρκεια που οι τρεις άνδρες ξεψαχνίζουν το μυρωδάτο μοσχαράκι με το βούτυρο, το γάλα και το σιμιγδαλένιο ψωμί! Κι ας στέκει πλάι τους όλη αυτή την ώρα όρθιος -τιμής ένεκεν- σαν καλός υποτακτικός, ολόκληρος υπερήλικας προφήτης.

Ούτε ένα επιφώνημα χαράς, μια κουβέντα γευσιγνωσίας, ένα «μπράβο στη οικοδέσποινα», ένα «εις υγείαν», ένα «καλώς σας βρήκαμε»… ένα συγκρατημένο θεϊκό ρέψιμο… «πιάσε λίγο το αλάτι», «πάντα τέτοια»… κάτι τέλος πάντων! Τίποτε… μια απόλυτη θεϊκή μουγγαμάρα!

Βέβαια, η συμπεριφορά τους αυτή, ίσως και να ήταν δικαιολογημένη, υπήρχαν αντικειμενικές δυσκολίες συντονισμού, μιας και οι τρεις αυτοί θεοί, αυτό μην το ξεχνάτε, είναι ένα. Δηλαδή… πρέπει να ήταν δύσκολο να συντονιστούν τρία στόματα σε μια γεύση! Δηλαδή την ώρα που κάποιος εκ των τριών ήθελε να απολαύσει την γεύση της ψημένης μοσχαρίσιας σάρκας, ο διπλανός του έπινε γάλα! Την ώρα που κάποιος άλλος δοκίμαζε το σεμιγδαλένιο ψωμί, ο τρίτος μπουκωνόταν βούτυρο… κ.λπ. κ.λπ. Άλλωστε, οι «τρεις σε ένα» αυτοί θεοί, λόγω έδρας και ουράνιας καταγωγής, δεν είχαν πολλές τέτοιες ευκαιρίες πραγματικών κρεοφαγικών απολαύσεων, αν και στο παρελθόν είχαν επιδείξει ιδιαίτερη αδυναμία στα ψημένα κρέατα!

Ναι, δεν φαίνεται να είναι καθόλου τυχαίο, που από τις θυσίες των αδελφών Κάιν και Άβελ, διάλεξαν αυτήν του Άβελ, που περιελάμβανε: «προσφορές από των πρωτοτόκων προβάτων αυτού, και από των στεάτων (λίπους) αυτών». Γένεσις 4.4.

Μάλιστα αυτή η περίεργη για θεούς ιδιαίτερη οσφρητική απόλαυση, υπάρχει σαφέστατη καταγεγραμμένη: «Και οικοδόμησεν ο Νώε (μετά τον κατακλυσμό), θυσιαστήριον εις τον (τρισυπόστατο) Ιεχωβά, και έλαβεν από παντός κτήνους καθαρού, και από παντός πτηνού καθαρού, και προσέφερεν ολοκαυτώματα επί του θυσιαστηρίου. Και ωσφράνθη (ο τρισυπόστατος) Κύριος οσμήν ευωδίας, (!!!) και είπε Κύριος εν τη (τριπλή) καρδία αυτού: Δεν θέλω καταρασθή πλέον την γην εξ αιτίας του ανθρώπου». Γένεσις 8.20-21. Αργότερα αυτή η οσφρητική αδυναμία των περιέργων αυτών θεών, στην τσίκνα του ψημένου κρέατος καταγράφεται περισσότερο από πενήντα (50) φορές, ως «οσμή ευωδίας», στην Παλαιά Διαθήκη και τουλάχιστον τρεις (3) φορές στην Καινή!

Ναι, εμείς οι άνθρωποι, είμαστε εξοικειωμένοι με την απόλαυση του ψημένου κρέατος, όχι όμως και αυτοί οι παράξενοι θεοί του Ιουδαϊσμού. Σκεφτείτε το…γι αυτούς, ήταν η πρώτη ίσως και η μοναδική φορά, που μπορούσαν από τόσο κοντά, ώρες ολόκληρες να απολαμβάνουν την εκπληκτική γι αυτούς «οσμή ευωδίας», του μοσχαριού που αργοψηνόταν εντελώς δίπλα τους!

Να λοιπόν γιατί, τις τρεις-τέσσερις ώρες που χρειάστηκε να ψηθεί το σουβλιστό μοσχαράκι, οι περίεργοι αυτοί θεοί, δεν βγάζουν άχνα… προφανώς με απίστευτο ενθουσιασμό και μισόκλειστα μάτια, απολάμβαναν με θεϊκούς ρουθουνίσμους, την πρωτόγνωρη οσφρητική απόλαυση συνοδευομένη από τα θεϊκά γουργουρητά της τρισυπόστατης κοιλίας τους!

Να γιατί τόσες ώρες, αυτοί οι πάνσοφοι θεοί δεν μιλούν. Γι' αυτούς ήταν μοναδική ευκαιρία μιας κατανυκτικής σιωπηλή μυσταγωγική οσφρητική και γευστική απόλαυση! Μια ευκαιρία ανείπωτης απόλαυσης, όπου, για φαντάσου, η πολυπόθητη «οσμή ευωδίας», για πρώτη τους φορά, μετά από αναρίθμητους αιώνες ύπαρξης, θα συνοδευόταν, από εύγευστα, ευωδιαστά, και απολαυστικά πραγματικά κοψίδια, φρεσκοσφαγμένου και καλοψημένου μικρού μόσχου!

Οι συζητήσεις λοιπόν μπορούσαν να περιμένουν. Άλλωστε γι' αυτές υπάρχουν οι προφήτες. Τώρα αυτό που προέχει είναι οι συνδυασμοί γεύσεων. Σκέτο το κρέας ή με λίπος; Το σιμιγδαλένια ψωμί με βούτυρο ή σκέτο; Το γάλα πριν από τις μπουκιές ή στο τέλος; Βλέπετε οι θεοί έχουν το δικό τους κώδικα συμπεριφοράς απέναντι στις σαρκικές απολαύσεις!

Έτσι λοιπόν, ανάμεσα στην μεθυστική τσίκνα του ψητού, τα γουργουρητά από τις θεϊκές κοιλίες και την ακατανίκητη νιρβάνα της γαστρονομικής απόλαυσης των βιβλικών θεών, χάθηκε μια ανεπανάληπτη ευκαιρία πολύωρων ζωντανών συζητήσεων μεταξύ θεών και ανθρώπων!

Βέβαια παραμένει ανοιχτή η ερώτηση: Γιατί άραγε ο Αβραάμ δεν κέρασε στους θεούς του λίγο απολαυστικό και ευωδιαστό κόκκινο κρασί, που πάει τόσο καλά με το λαχταριστό κοψίδι… και ενδεχομένως τους έλυνε και την γλώσσα;

Η απάντηση είναι εύκολη. Ο Αβραάμ δεν είναι αμπελοκαλλιεργητής, και το τοπικό κράση είναι των καταραμένων Σοδόμων, που αυτοί οι θεοί ήρθαν να κατακάψουν. Δεν γίνετε στην ίδια αφήγηση να συνυπάρχουν έπαινοι και αποδοχή των προϊόντων, μαζί και καταδίκες των ανθρώπων εκείνων που πρόκειται να αφανίσουμε. Εκτός αυτού, απαγορεύεται να δίνεις κρασί σε θεούς... εν ώρα υπηρεσίας! Νομίζω είναι κατανοητό… αν τα βλέπουν διπλά… μπορεί να κάψουν λάθος πόλεις!

Άσε που μπορεί να αρχίσουν τα γελάκια, οι "θεϊκές" διαχυτικότητες με αγκαλιές, νυσταλέες εκμυστηρεύσεις, λόξυγκας, ρεψίματα και χαιρετίσματα από την μακρινή Χαρράν… της Παδάν Αράμ (600 χιλιόμετρα βορειότερα) όπου και βρίσκεται η πολυπληθής παροικία του αδελφού του Αβραάμ, του πολύτεκνου Ναχώρ, απ' όπου πραγματικά ήρθαν κι αυτοί οι πειναλέοι θεϊκοί ηθοποιοί, για να κάψουν τα καταραμένα Σόδομα… και να πάει εντελώς στράφι ολόκληρο το θεϊκό σκηνικό, που εμβρόντητοι παρακολουθούν εκατοντάδες γυναίκες γιδοβοσκών της αβρααμικής τσαντιρο-παροικίας! Ναι, οι θεοί μπορούν να τρώνε όσο θέλουν, αλλά όχι και να πίνουν.

Αργότερα βέβαια… δυστυχώς οι επιφυλάξεις για καταγραφή θεών, που ευχαρίστως σιτίζονται αυξηθήκαν κατακόρυφα, και οι λόγοι είναι προφανείς. Παράδειγμα, οι θεοί-άγγελοι του Αβραάμ, τρώνε τόσο πολύ και τόσο καλά, που αντιλαμβάνεται κανείς αμέσως, γιατί οι κατοπινές αφηγήσεις, τους ταΐζουν ολοένα και λιγότερο, ώσπου σταδιακά η συμπαθέστατη αυτή εικόνα να εκλείψει.

Μάλιστα στο πολύ μεταγενέστερο «Ιερό Κοράνι», διαβάζουμε την ολοσχερή διάψευση της παραπάνω εικόνας: «Οι αγγελιαφόροι μας, πήγαν στον Αβραάμ... και τους πρόσφερε ψητό μοσχάρι (αλλά αυτοί) δεν άπλωσαν τα χέρια τους προς αυτό». Κοράνι κεφάλαιο 11ο (ΧΟΥΝΤ - Ρ.7), μέρος 12ο, 70-71. Το Κοράνι δεν ψεύδεται κατ' ανάγκην εδώ, απλώς ο γενάρχης των αράβων ο Ισμαήλ, όταν συμβαίνουν όλα αυτά, είναι ήδη δεκατεσσάρων ετών[2] και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στο καταμεσήμερο, αυτός προφανώς απουσιάζει βόσκοντας τα γιδοπρόβατα τους. Οι πληροφορίες που έφτασαν σ' αυτόν ήταν δικαιολογημένα αόριστες, μιας και δεν ήθελαν να αναφέρουν πως οι θεοί κυριολεκτικά γλέντησαν με πλούσιο γεύμα την εξαγγελία της γέννησης του αδελφού του Ισαάκ, που έγινε και η αιτία του βάναυσου οικογενειακού διωγμού που υπέστη!    

Αυτή η αφηγηματική διαφοροποίηση θεωρήθηκε αναγκαία, διότι τέτοιες εικόνες, χορταστικότατων γευμάτων... σε αγγελο-θεούς, προκαλούσαν μοιραία στους ανθρώπους, ολοένα και περισσότερες απορίες, όπως: Μα γιατί οι άγγελοι είναι τόσο πεινασμένοι... έσκαβαν πριν απ' το γεύμα; Αρέσουν στ' αλήθεια τα τρόφιμά μας στους ουράνιους φτερωτούς μας φίλους; Υπάρχει και σ' αυτούς η αίσθηση της πείνας; Μήπως έχουν κι εκείνοι ουράνιες λιχουδιές, όπως ουράνιο γάλα, μέλι, πιλάφι; Μήπως μαζί μ' όλα αυτά, τελικά υπάρχουν και τα αξιοπόθητα "Ουρί" του παραδείσου; Γιατί, αν μέσα σ' όλα, θυμηθούμε και τους σεξουαλικά πεινασμένους προκατακλυσμικούς βιβλικούς αγγέλους που... «πόθησαν τις θυγατέρες των ανθρώπων» (Γένεσις 5.2), ε, τότε, ουράνιοι άγγελοι και γήινοι θνητοί, δεν συμπεριφέρονται και τόσο διαφορετικά!

Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να τους δώσουμε και καμιά νοστιμιά για τον δρόμο;

Το να φιλεύεις λοιπόν αγγέλους, ήταν μια πολύ συγκινητική εικόνα, γεννούσε όμως δύσκολες ερωτήσεις, και πολύ πιο δύσκολες ήταν οι οφειλόμενες απαντήσεις. Έτσι οι άγγελοι έπαψαν να τρώνε κατά την διάρκεια των θαυμάτων! Έτρωγαν ίσως, πριν ή μετά θαύματος!

Πώς λοιπόν να μην προκαλέσουν θυμηδία, αυτές οι βιβλικές περιγραφές, που θέλουν τους αγγέλους... να περιμένουν αμίλητοι με τις ώρες να ψηθούν οι λιχουδιές που θα φάνε, καθισμένοι στη σκιά του δένδρου, αφού βεβαίως, σύμφωνα με την αφήγηση, έπλυναν πρώτα τα πόδια τους απ' τις σκόνες της πεζοπορίας τους, απ' τα κατασκονισμένα... ουράνια μονοπάτια;

Οποιαδήποτε λοιπόν απόπειρα ανάλυσης, τέτοιων συμπαθητικών κατά τα άλλα εικόνων, καταλήγει αυτόματα σε αθέλητη σάτιρα. Όχι πως στην συγκεκριμένη τουλάχιστον περίπτωση, δεν θα ταίριαζε μια απολαυστική καταιγιστική ερωτηματική σάτιρα… απλά… νομίζω ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρότερο από μια καλή ευκαιρία για άφθονο γέλιο.

Μ. Καλόπουλος

 


[1] Η συγκεκριμένη περίπτωση, στην ερμηνεία των ευφάνταστων θεολόγων, αποτελεί την «εμφάνιση της Αγίας Τριάδος», επί της Γης! Μάλιστα, ο επιφανέστερος των εκκλησιαστικών θεολόγων, θέλει ο μεσαίος άγγελος να είναι «ο ημέτερος σωτήρας», τουτέστιν ο Χριστός! Βλ. EusebiusTheol. Demostration evagelica 5.9.8.3.

[2] «Ήτο δε ο Άβραμ ογδοήκοντα εξ ετών, ότε η Άγαρ εγέννησε τον Ισμαήλ εις τον Άβραμ». Γένεσις 16.16. «Εις άνθρωπον εκατονταετή θέλει γεννηθή τέκνον; και η Σάρρα, γυνή ενενήκοντα ετών, θέλει γεννήσει;» Γένεσις 17.17.

Ο άνδρας μετά την περιτομή: Πώς είναι και τι νιώθει

Γράφει η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος (greekpsychologypages.blogspot.gr)

Η περιτομή είναι ένα θρησκευτικό έθιμο του δυτικού και του ανατολικού κόσμου. Μερικές φορές ακόμα και μορφωμένα άτομα την εφαρμόζουν, για ιατρικούς κυρίως λόγους. Η περιτομή που γίνεται για θρησκευτικούς λόγους πραγματοποιείται μετά τη γέννηση του παιδιού ή ανάμεσα στην ηλικία των δύο και δέκα ετών. 

Συνήθως ενημερώνεται το παιδί -πληροφορίες θρησκευτικού χαρακτήρα-, αλλά έτσι δεν λαμβάνεται υπόψη η ψυχολογική του κατάσταση.

Για πολλά χρόνια στον ιατρικό κόσμο επικρατούσε η λανθασμένη άποψη ότι η περιτομή δεν είχε ψυχολογικές και συναισθηματικές προεκτάσεις και ότι αποτελούσε μια απλή χειρουργική επέμβαση. Η έρευνα για τις ψυχολογικές προεκτάσεις δεν είναι ολοκληρωμένη, ωστόσο υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα ευρήματα.

Αν ανατρέξουμε στον Freud και στη θεωρία της σεξουαλικότητας και της προσωπικότητας, θα διαπιστώσουμε ότι η σεξουαλική ευχαρίστηση ενός παιδιού ηλικίας τεσσάρων ή πέντε ετών επικεντρώνεται γύρω από τα γεννητικά όργανα. 

Το ενδιαφέρον του μικρού αγοριού αφορά στα γεννητικά του όργανα, που είναι ζωτικής σημασίας για την περαιτέρω ψυχολογική του ανάπτυξη. Αυτή η περίοδος ονομάζεται φαλλικό στάδιο, τα γεννητικά όργανα αποκτούν ναρκισσιστική αξία και ο φόβος ότι κάτι μπορεί να συμβεί σε αυτό το πολύτιμο όργανο είναι μεγάλος και ονομάζεται άγχος του ευνουχισμού.

Ο φόβος του ευνουχισμού είναι σημαντικός για το παιδί, κυρίως για το είδος των σχέσεων που χαρακτηρίζουν το φαλλικό στάδιο.

Η ανακάλυψη των διαφορών των γενητικών οργάνων ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια υποδαυλίζει το φόβο του ευνουχισμού για το μικρό αγόρι, που θεωρεί ότι αυτή θα είναι η εκδίκηση για τις σεξουαλικές επιθυμίες του.


Είναι γενικότερα αποδεκτό ότι υπό την επιρροή του άγχους του ευνουχισμού τα παιδιά στο φαλλικό στάδιο τείνουν να έχουν φανταστικούς φόβους σωματικής βλάβης.

Η αυτοϊκανοποίηση, η ιατρική φροντίδα, τα τραύματα και τα ατυχήματα διαταράσσουν την ψυχική ζωή τους. Η Anna Freud γράφει ότι οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση στο σώμα του παιδιού μπορεί να επηρεάσει την ενεργοποίηση, την επανενεργοποίηση, την ομαδοποίηση και την εκλογίκευση των ιδεών καταδίωξης, υπερφόρτωσης και ευνουχισμού.

Η πραγματική εμπειρία της εγχείρησης δίνει μια επίφαση αλήθειας στις καταπιεσμένες φαντασιώσεις και με αυτό τον τρόπο πολλαπλασιάζει το άγχος που τη συνοδεύει. Εκτός από την απειλητική κατάσταση στον έξω κόσμο, αυτή η αύξηση του άγχους αποτελεί εσωτερικό κίνδυνο για το "εγώ" του παιδιού. Αν οι μηχανισμοί άμυνας του παιδιού είναι δυνατοί, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν όμως υπερφορτωθούν προκειμένου να αφομοιώσουν την εμπειρία, το παιδί αντιδρά στην εγχείρηση με νευρωτικά ξεσπάσματα. 

Όταν το "εγώ" είναι ανίκανο να αντεπεξέλθει με το έντονο άγχος που αισθάνεται το παιδί, τότε η εγχείρηση γίνεται τραυματική εμπειρία. Από έρευνες που αφορούσαν σε παιδιά που υπέστησαν περιτομή κατά την παιδική τους ηλικία, προέκυψε ότι τη θεώρησαν μια απειλητική επίθεση στο σώμα τους, η οποία τους σημάδεψε, τους προξένησε ζημιά ή τους "κατέστρεψε" (όπως τα ίδια τα παιδιά ένιωσαν).

Το συναίσθημα "τώρα είμαι ευνουχισμένος" κυριάρχησε στον ψυχικό τους κόσμο και εκφράστηκε με αρνητικά συναισθήματα. Μετά την περιτομή το παιδί νιώθει ανεπαρκές, αβοήθητο και λειτουργεί λιγότερο αποδοτικά.

Επιπλέον, το "εγώ" του παιδιού εξασθενεί κάτω από τον έντονο αντίκτυπο της περιτομής και το παιδί δεν μπορεί να αντιδράσει με τον κατάλληλο τρόπο και να προσαρμοστεί στο τραύμα, στα ένστικτά του αλλά και στο άγχος που αισθάνεται

Το παιδί νιώθει θυμό και επιθετικότητα για τον κόσμο γύρω του που επέτρεψε να συμβεί κάτι τέτοιο και που, σύμφωνα με την Anna Freud, αυτή η πράξη ενίσχυσε τους χειρότερους φόβους του παιδιού. Για να αισθανθεί ασφάλεια το παιδί "αποσύρεται" και το "εγώ" του καταφεύγει σε αυτόν το μηχανισμό άμυνας προκειμένου να προφυλαχθεί από άλλα ερεθίσματα και εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους.

Αλλες έρευνες υποδηλώνουν την ύπαρξη συγκεκριμένων προβλημάτων στην ψυχολογική κατάσταση των παιδιών που επέστησαν περιτομή. Ο Cansever εξέτασε αγόρια πριν και μετά την περιτομή και βρήκε ότι το τραύμα προκάλεσε σημαντική διαταραχή της κανονικής τους λειτουργίας.

Ο Taddio και οι συνεργάτες του εντόπισαν συμπεριφορικές αλλαγές ακόμα και στην ηλικία των έξι μηνών σε βρέφη που τους έκαναν περιτομή, στοιχείο που δείχνει την ύπαρξη μετα-τραυματικού στρες σε αυτά τα βρέφη.

Ο Rhinehart διέγνωσε μετα-τραυματικό στρες, ως αποτέλεσμα τραύματος κατά τη βρεφική ηλικία, σε άνδρες μέσης ηλικίας. Οι Anand και Scalzo προειδοποιούν ότι η ύπαρξη τραύματος νωρίς στη ζωή του ανθρώπου τον προδιαθέτει για αλλοιωμένη ευαισθησία στον πόνο, διαταραχές άγχους και στρες, διάσπαση της προσοχής και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.

Σε μεγαλύτερη ηλικία οι άνδρες με περιτομή μπορεί να έχουν άρνηση της απώλειάς τους (και μάλιστα επειδή η περιτομή προκαλεί μια δραστική μείωση στην ερωτογενή αισθητηριακή λειτουργία).



Οι άνδρες με περιτομή ενδέχεται να αισθάνονται όλο τον εκνευρισμό και τη συναισθηματική δυσλειτουργία που απορρέουν από την περιτομή, αλλά να μη θέλουν να το παραδεχτούν. Γι' αυτό άλλωστε οι άνδρες με περιτομή θέλουν το ίδιο και για το γιο τους, επειδή αρνούνται να αναγνωρίσουν τις αρνητικές συνέπειες στον ίδιο τους τον εαυτό και δεν μπορούν να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους.

Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΒΛΕΠΕ:

Ο Παραλογισμός της γιαχβικής περιτομής..! Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2481-o-paralogismos-tis-giaxvikis-peritomis-tou-m-kalopoulou

Κράτα το

Ποιά ήταν η Θάμαρ και τί «εύχονται» οι παπάδες στις νύφες, στις λεχώνες και στις γυναίκες που αποβάλλουν; 

THAMAR SARA

Πόσοι άνθρωποι άραγες, που έχουν επικυρώσει τον δεσμό τους με θρησκευτικό γάμο, έχουν ίσως ακούσει, ανάμεσα στα λόγια που ψάλλει ο παπάς κατά την διάρκεια τού «μυστηρίου», το όνομα «Θάμαρ»; Μάλλον ελάχιστοι, καθώς ουσιαστικά, κανείς δεν καταλαβαίνει τί ψάλλεται εκείνη την ώρα μέσα στην εκκλησία, ούτε καν κι ο ίδιος ο παπάς.

Αλλά κι απ' αυτούς που έχουν συγκρατήσει στην μνήμη τους αυτό το όνομα, πόσοι γνωρίζουν ποια ήταν η Θάμαρ;Ας ανοίξουμε λοιπόν σ' αυτό το σημείο μια παρένθεση κι ας την γνωρίσουμε...

 

Παρ' ότι λοιπόν, στον πολύ κόσμο, το όνομα «Θάμαρ», δεν λέει απολύτως τίποτε, εν τούτοις το όνομα «Αυνάν» κάτι, ίσως, να λέει (βλέπε «αυνανισμός»).

Στην «θεόπνευστη» Βίβλο μαθαίνουμε, πως ο Αυνάν κλήθηκε, από τον πατέρα του, Ιούδα, να αντικαταστήσει τον νεκρό αδελφό του, Ηρ (τον σκότωσε ο Θεός, χωρίς να αναφέρεται ο λόγος), και να γονιμοποιήσει την -χήρα πλέον- νύφη του, έτσι ώστε να «αναστήσει» το σπέρμα τού αδελφού του. Η χήρα αυτή, είναι η Θάμαρ, η οποία μάς απασχολεί εδώ. Επειδή όμως, σύμφωνα με αυτό το εβραϊκό έθιμο, τα παιδιά που θα γεννιόταν, δεν θα θεωρούνταν παιδιά τού Αυνάν, αλλά παιδιά του νεκρού αδελφού του, Ηρ, ο Αυνάν αρνείται να εκσπερματώσει στον κόλπο της και προτιμά να «ξοδεύει» το σπέρμα του, χύνοντάς το στο έδαφος. Αυτή η άρνηση τού Αυνάν, εξοργίζει τον «πανάγαθο» Θεό και τον στέλνει στα «θυμαράκια» να κάνει «συντροφιά» στον νεκρό αδελφό του.

Ίσως αξίζει να γίνει αναφορά εδώ, στην επιλεκτική οργή τού Κυρίου, καθώς στην περίπτωση τού «θεοσεβή» Λωτ, ο οποίος γκάστρωσε τις δυο του κόρες, δεν είδε και δεν άκουσε τίποτε...

Στον Ιούδα, απομένει ένας ακόμη γιος για να επιτελέσει το «ιερό καθήκον» τής «ανάστασης» τού σπέρματος τού Ηρ: Ο Σηλώμ. Είναι όμως ανήλικος και θα πρέπει πρώτα να ενηλικιωθεί για να αναλάβει αυτή την «αποστολή». Έτσι, μέχρις ότου γίνει αυτό, ο Ιούδας στέλνει την Θάμαρ να μείνει στο πατρικό της. Μετά από μερικές ημέρες, ο Ιούδας χάνει και την γυναίκα του, Σουά, και για να γεμίσει λίγο τη ζωή του, μεταβαίνει στην Θαμνά, για να επιβλέψει την κουρά τών προβάτων του.

Η Θάμαρ πληροφορείται αυτή την μετάβαση τού πεθερού της και τότε...Η συνέχεια στο ακόλουθο «θεϊκό» κείμενο:...«καὶ περιελομένη τὰ ἱμάτια τῆς χηρεύσεως ἀφ᾿ ἑαυτῆς, περιεβάλετο θέριστρον καὶ ἐκαλλωπίσατο καὶ ἐκάθισε πρὸς ταῖς πύλαις Αἰνάν, ἥ ἐστιν ἐν παρόδῳ Θαμνά· εἶδε γὰρ ὅτι μέγας γέγονε Σηλώμ, αὐτὸς δὲ οὐκ ἔδωκεν αὐτὴν αὐτῷ γυναῖκα. καὶ ἰδὼν αὐτὴν Ἰούδας ἔδοξεν αὐτὴν πόρνην εἶναι· κατεκαλύψατο γὰρ τὸ πρόσωπον αὐτῆς, καὶ οὐκ ἐπέγνω αὐτήν. ἐξέκλινε δὲ πρὸς αὐτὴν τὴν ὁδὸν καὶ εἶπεν αὐτῇ· ἔασόν με εἰσελθεῖν πρὸς σέ· οὐ γὰρ ἔγνω ὅτι νύμφη αὐτοῦ ἐστίν. ἡ δὲ εἶπε· τί μοι δώσεις, ἐὰν εἰσέλθῃς πρός με; ὁ δὲ εἶπεν· ἐγώ σοι ἀποστελῶ ἔριφον αἰγῶν ἐκ τῶν προβάτων μου, ἡ δὲ εἶπεν· ἐὰν δῷς μοι ἀρραβῶνα, ἕως τοῦ ἀποστεῖλαί σε. ὁ δὲ εἶπε· τίνα τὸν ἀρραβῶνά σοι δώσω; ἡ δὲ εἶπε· τὸν δακτύλιόν σου καὶ τὸν ὁρμίσκον, καὶ τὴν ράβδον τὴν ἐν τῇ χειρί σου. καὶ ἔδωκεν αὐτῇ καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτήν, καὶ ἐν γαστρὶ ἔλαβεν ἐξ αὐτοῦ. καὶ ἀναστᾶσα ἀπῆλθε καὶ περιείλετο τὸ θέριστρον αὐτῆς ἀφ᾿ ἑαυτῆς καὶ ἐνεδύσατο τὰ ἱμάτια τῆς χηρεύσεως αὐτῆς» (Γένεσις, 38: 14-19).

Μετάφραση:
«Κι εκείνη έβγαλε τα ενδύματα της χηρείας της, σκεπάστηκε με κάλυμμα, και περιτυλίχθηκε, και κάθησε κοντά στη δίοδο, που είναι στον δρόμο τής Θαμνά· επειδή, είδε ότι ο Σηλώμ είχε γίνει μεγάλος, κι αυτή δεν δόθηκε σ' αυτόν για γυναίκα. Και όταν ο Ιούδας την είδε, τη νόμισε για πόρνη· επειδή, είχε σκεπασμένο το πρόσωπό της. Και στον δρόμο στράφηκε σ' αυτή και είπε: Άφησέ με, σε παρακαλώ, να μπω μέσα σε σένα· επειδή, δεν γνώρισε ότι ήταν η νύφη του. Κι εκείνη είπε: Τι θα μου δώσεις για να μπεις μέσα σε μένα; Κι εκείνος είπε: Εγώ θα σου στείλω ένα κατσικάκι από τις κατσίκες του κοπαδιού. Κι εκείνη είπε: Μου δίνεις ένα ενέχυρο, μέχρις ότου να το στείλεις; Κι εκείνος είπε: Τι ενέχυρο να σου δώσω; Κι εκείνη είπε: Το δακτυλίδι σου και το περιδέραιο και την ράβδο, που έχεις στο χέρι σου. Και της τα έδωσε, και μπήκε μέσα σ' αυτήν, και συνέλαβε απ' αυτόν. Ύστερα απ' αυτά, αναχώρησε, και αφού έβγαλε το κάλυμμά της, ντύθηκε τα ενδύματα της χηρείας της».

Εν ολίγοις, η χηρεύσασα Θάμαρ, αφού ντύνεται σαν πόρνη, καλύπτοντας το πρόσωπό της με το χαρακτηριστικό πέπλο που διακρίνει τις, «ελαφρών ηθών», γυναίκες της ιουδαϊκής κοινωνίας, εξαπατά τον -επίσης, πρόσφατα, χήρο- πεθερό της και πηδιέται μαζί του «επί πιστώσει» (και γκαστρώνεται μάλιστα), λαμβάνοντας ως ενέχυρο το δακτυλίδι του, έως ότου τής στείλει το κατσικάκι που τής υποσχέθηκε.

Ας παρακάμψουμε τα πάμπολλα «ηθικά» μηνύματα που εκπέμπει τον εν λόγω «θεόπνευστο» κείμενο κι ας κλείσουμε την παρένθεση.

Επιστρέφουμε στο «μυστήριο» τού γάμου και «τα λόγια τού παπά»...

Ερώτηση: Τί εύχεται ο παπάς στην νύφη, μόλις περνάει στο δάκτυλό της το δακτυλίδι τού γάμου;Απάντηση (και κρατηθείτε): «Να λάμπει ο δακτύλιός σου, ως ο δακτύλιος τής Θάμαρ»!

Τρέλα! Η πόρνη Θάμαρ που πηδήχτηκε για ένα δακτυλίδι, εμφανίζεται μέσα στην εκκλησία, ως πρότυπο ηθικής! Ταυτοχρόνως δε, η νύφη εξομοιώνεται με μια πουτάνα!

Το διανοείστε; Μήπως, επίσης, κάνετε αυτομάτως τώρα κι έναν συνειρμό με το πορνικό πέπλο τής Θάμαρ και το πέπλο τής νύφης;

Σε άλλο σημείο, ο παπάς εύχεται στη νύφη: «...και συ νύμφη, μεγαλύνθητι ως Σάρα...».

Και ποιά ήταν η Σάρα; Η σύζυγος του Αβραάμ, ο οποίος την...εξέδιδε στους Αιγυπτίους! Για τέτοια «μεγαλεία» μιλάμε...

Και προσέξτε τώρα, στο ακόλουθο βίντεο, πως οι ίδιοι οι παπάδες και οι θεολόγοι αγνοούν, τόσο το τί γράφει η Αγία Γραφή, όσο και το τι ψάλλεται στις εκκλησιές. Και λογικά, τώρα, μπορεί να αναλογιστεί κάποιος: Όταν τέτοια πράγματα τα αγνοούν οι «αυθεντίες» τής θρησκείας (ή προσποιούνται πως τα γνωρίζουν), πως είναι δυνατόν να τα γνωρίζουν οι «πιστοί»;

Θαυμάστε τους... Μια άλλη ευχή που διαβάζουν οι παπάδες στις γυναίκες, είναι αυτή τής λοχείας. Σύμφωνα με το εθιμοτυπικό τής Εκκλησίας, η γυναίκα απ' την στιγμή που θα γεννήσει, θα πρέπει να «σαραντίσει» πριν μπει σε εκκλησία και τής διαβάσει ευχή ο παπάς. Στο διάστημα αυτό, δεν θα πρέπει να βγαίνει απ' το σπίτι της. Βεβαίως, στις μέρες μέρες μας, όλο και πιο λίγες γυναίκες ακολουθούν αυτόν τον κανόνα τής Εκκλησίας και πολλές απ' αυτές, κάτω από την πίεση τού κοινωνικού περιβάλλοντος.

Υπ' αυτές τις συνθήκες, το ιερατείο, έχει εκ των πραγμάτων αναγκασθεί να κάνει μια «έκπτωση». Έτσι, έχει εφευρεθεί και η λεγόμενη «μισή ευχή» που διαβάζεται στις είκοσι μέρες τής λοχείας. Βεβαίως, η λεχώνα απ' την στιγμή που θα «σαραντίσει», οφείλει να πάει στην εκκλησία για να λάβει αυτή τη φορά, ολόκληρη την ευχή (συνήθως, με «ότι έχει ευχαρίστηση»).Για ποιον λόγο όμως, «επιβάλλει» η Εκκλησία τον εγκλεισμό των λεχώνων στο σπίτι, απ' την στιγμή που ιατρικώς, είναι σε θέση κυκλοφορήσουν, ελάχιστες ημέρες μετά την γέννα;Η απάντηση είναι η εξής: Επειδή η γυναίκα θεωρείται βρόμικη, ακάθαρτη κι ανήθικη, συνέπεια τού «προπατορικού αμαρτήματος». Ακριβώς για τον ίδιο λόγο (επειδή δηλαδή θεωρείται βρόμικο και μιαρό ον), δεν επιτρέπεται ή είσοδός της στο «ιερό» τής εκκλησίας, καθώς και η «μετάληψη της Θείας Kοινωνίας», όταν βρίσκεται σε έμμηνο ρήση (περίοδο).

Στην Παλαιά Διαθήκη και σ' ένα ολόκληρο κεφάλαιο (Δευτερονόμιον, 12), ο ίδιος ο Θεός εξηγεί πόσο βρόμικη είναι η γυναίκα που γεννά -και ιδίως όταν γεννά κορίτσι- και πως επιτυγχάνεται η «κάθαρση»...   

Αν μια γυναίκα συλλάβει και γεννήσει αρσενικό, τότε θα είναι ακάθαρτη επτά ημέρες· και στις ημέρες τού χωρισμού για τα γυναικεία της, θα είναι ακάθαρτη. Και την όγδοη ημέρα θα περιτέμνεται η σάρκα τής ακροβυστίας του. Κι ακόμα, 33 ημέρες θα μείνει στο αίμα τού καθαρισμού της· δεν θα αγγίξει κανένα άγιο πράγμα, και δεν θα μπει μέσα στο αγιαστήριο, μέχρις ότου συμπληρωθούν οι ημέρες τού καθαρισμού της.

Αλλά, αν γεννήσει θηλυκό, τότε θα είναι ακάθαρτη δύο εβδομάδες, όπως στον χωρισμό της· και θα μείνει ακόμα στο αίμα τού καθαρισμού της 66 ημέρες. Και αφού συμπληρωθούν οι ημέρες τού καθαρισμού της, για τον γιο ή για τη θυγατέρα, θα φέρει ένα αρνί χρονιάρικο για ολοκαύτωμα, και έναν νεοσσό περιστεριού ή τρυγονιού, για προσφορά περί αμαρτίας, στη θύρα τής σκηνής τού μαρτυρίου, στον ιερέα· αυτός, τότε, θα το προσφέρει μπροστά στον Κύριο, και θα κάνει εξιλέωση γι' αυτή, και θα καθαριστεί από τη ροή τού αίματός της. Αυτός είναι ο νόμος γι' αυτή που γεννάει αρσενικό ή θηλυκό. Αν, όμως, δεν ευπορεί να φέρει ένα αρνί, τότε θα φέρει δύο τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών, ένα για το ολοκαύτωμα, και ένα για προσφορά περί αμαρτίας· και θα κάνει εξιλέωση γι' αυτήν ο ιερέας, και θα καθαριστεί.

Πρόκειται δηλαδή για ένα καθαρά ιουδαϊκό έθιμο (που κληρονόμησαν και οι χριστιανοί), το οποίο δεν απέφυγε ούτε η Παναγία (ως Εβραία), παρ' όλο που «συνέλαβε» τον Ιησού με τρόπο «άσπιλο» και «αμόλυντο».

Η Εκκλησία, μάλιστα, τιμά το συγκεκριμένο γεγονός στις 2 Φεβρουαρίου (Υπαπαντή), όταν μετά τον «σαραντισμό» της επισκέφθηκε τον ναό τού Σολομώντα για να «προσφέρει» τον νεογέννητο Ιησού στον Θεό.

Η ευχή έχει ως εξής, όπως την διαβάζουμε από το «Μέγα Ευχολόγιον»:   

"Κύριε, ο Θεός ημών, ο παραγενόμενος επί σωτηρία τού γένους τών ανθρώπων, παραγενού και επί επί την δούλην σου (τήνδε), και καταξίωσον αυτήν διά τών ευχών τού τιμίου Πρεσβυτερίου, καταφυγείν εν τη αγία σου Καθολική Εκκλησία, και τυχείν τής εισόδου τού Ναού τής δόξης σου· και αξίωσον αυτήν μεταλαβείν τού τιμίου Σώματος και Αίματος τού Χριστού σου. Απόπλυνον αυτής τον ρύπον τού σώματος, και τον σπίλον τής ψυχής, εν τη συμπληρώσει τών τεσσαράκοντα ημερών· όπως, αξιωθείσα εισελθείν εν τω αγίω Ναώ σου, δοξάση συν ημίν το πανάγιον Όνομα, σού τού Πατρός, και τού Υιού, και τού Αγίου Πνεύματος, νυν, και αεί, και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Αμήν.

Οι αισχρές «ευχές», γίνονται ακόμη πιο αισχρές, στην περίπτωση των γυναικών που αποβάλλουν κατά την διάρκεια τής κύησης. Αποκαλούνται ευθέως «φόνισσες» (εκτός από «αμαρτωλές» και «ρυπαρές»), ακόμη κι αν η αποβολή τού εμβρύου γίνεται παρά την θέλησή τους. Διαβάζουμε, λοιπόν, ξανά από το «Μέγα Ευχολόγιον»:    Δέσποτα Κύριε, ο Θεός ημών, ο τεχθείς εκ τής αγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, και εν φάτνη ως βρέφος ανακλιθείς· αυτός την παρούσαν δούλην σου (τήνδε), την εν αμαρτίαις σήμερον εις φόνον περιπεσούσαν, εκουσίως, ή ακουσίως, και το εν αυτή συλληφθέν αποβαλομένην, ελέησον κατά το μέγα σου έλεος· και συγχώρησον αυτή, τα εκούσια, και τα ακούσια πταίσματα, και διαφύλαξον από πάσης τού διαβόλου μηχανουργίας· και τον ρύπον κάθαρον, τούς πόνους θεράπευσον, την ρώσιν και ευρωστίαν τω σώματι συν τη ψυχή αυτής Φιλάνθρωπε δώρησαι· και δι' Αγγέλου φωτεινού ταύτην περιφρούρησον από πάσης επελεύσεως τών αοράτων δαιμόνων. Ναι, Κύριες, από νόσου και μαλακίας· και καθάρισον αυτήν από τού σωματικού ρύπου, και τών ποικίλων αυτή επερχομένων ενοχλήσεων σπλαχνικών, και έξαξον αυτήν, διά τής πολλής σου ελεημοσύνης, εν τω ταπεινώ αυτής σώματι, και ανάστησον αυτήν από τής κλίνης, ης επίκειται· ότι εν αμαρτίας εκυήθημεν και εν ανομίαις, και διά ρύπου πάντες εσμέν ενώπιόν σου Κύριε, και μετά φόβου βοώμεν, και λέγομεν· Επίβλεψον εξ ουρανού, και ίδε την ασθένειαν ημών τών καταδίκων· και συγχώρησον τη δούλην σου (ταύτη), τη εν αμαρτίαις φόνω περιπεσούση, εκουσίως, ή ακουσίως, και το εν αυτή συλληφθέν αποβαλομένη, και πάντας τούς ευρισκομένους, και αψαμένους αυτής, κατά το μέγα σου έλεος, ως αγαθός και φιλανθρωπος Θεός, ελέησον και συγχώρησον· ότι συ μόνος έχεις εξουσίαν εφιέναι αμαρτίας και ανομίας· πρεσβείαις τής πανάγνου σου Μητρός, και παντών τών Αγίων. ¨οτι πρέπει σοι πάσα δόξα, τιμή, και προσκύνησις, συν τω πατρί, και τω Αγίω Πνεύματι, νυν, και αεί, και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Αμήν.

Ο θρησκευτικός σκοταδισμός κι ο χριστιανικός μισογυνισμός σε όλο τους το μεγαλείο...

ΠΗΓΗ: http://www.pare-dose.net/4087

 

ADELFI MOY EINAI3

Να πότε (κατά τον Ι. Χρυσόστομο)… ο χριστιανός μπορεί να γίνει προαγωγός της γυναίκα του! Του Μ. Καλόπουλου

Χριστιανοί… υπάρχει και Άγιο κέρατο… το ξέρατε;

Πρότυπο; Η Σάρρα και οι βαρβαρικές συνουσίες της μετά πολλών επαίνων!

«Σάρρα - Μάρα και το κακό συναπάντημα»!

Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή: Ο εκλεκτός του θεού Αβραάμ, προσπαθώντας να ξεφύγει απ' την ανέχεια και την πείνα, φτάνοντας στην Αίγυπτο λέει στη γυναίκα του Σάρρα, που ήταν «ευειδής» (ωραιοτάτη): «ξέρω πως είσαι γυναίκα όμορφη, αν σε δουν λοιπόν οι Αιγύπτιοι θα πουν, γυναίκα του είναι αυτή και θα αφήσουν εσένα να ζήσεις και εμένα θα σκοτώσουν, λέγε λοιπόν ότι είσαι αδελφή μου, για να γίνει καλόν εις εμέ (!) εξ αιτίας σου και να φυλαχθεί η ζωή μου»! Γέν.12.10-13. Αυτά, τα πολύ απλά και ευκολονόητα, είπε ο ήρωάς μας..! Η δε Σάρρα, δεν φαίνεται να έφερε την παραμικρή αντίρρηση, "θυσιάστηκε" για να γίνει "καλό" εις αυτόν!

Και πράγματι, η ωραιοτάτη κυρία Αβραάμ, έγινε, (πάντα κατά το κείμενο), αμέσως ανάρπαστη... «είδαν οι Αιγύπτιοι την γυναίκα... και οι άρχοντες του Φαραώ (αυλικοί), είδαν αυτήν και παίνεψαν αυτήν προς τον Φαραώ και ελήφθη η γυνή (η Σάρρα) εις την οικίαν του Φαραώ. Τον δε Αβραάμ μεταχειρίσθησαν καλώς δι' αυτήν, (!) και είχε (του έδωσαν) πρόβατα και βόας και όνους και δούλους και δούλας και όνους θηλυκάς και καμήλους»! Γέν.12.14-16.

Το ίδιο ακριβώς περιστατικό επαναλαμβάνει το ζεύγος μας στους Γεράρους της Φιλισταίας. Η Σάρρα εκδίδεται ευχαρίστως στον φιλισταίο βασιλιά Αβιμέλεχ. «Και αναχώρησε από εκεί ο Αβραάμ προς τα νότια της Χαναάν και κατώκησεν ως ξένος στα Γέραρα και είπεν ο Αβραάμ περί Σάρρας της γυναικός αυτού: αδελφή μου είναι»! Γέν.20.1-2.

Στην πόλη των Γεράρων, καταγράφεται η δεύτερη ερωτική επιδρομήτης κατ' επάγγελμα πλέον μοιχαλίδας Σάρρας. Σε γάμο λοιπόνζήτησε την Σάρρα από τον άντρα της, (Αβραάμ!) ξανά, όχι οποιοσδήποτε, αλλά ο πλουσιότερος άνθρωπος της πόλης, ο ίδιος ο βασιλιάς! «Απέστειλε δε ο Αβιμέλεχ ο βασιλεύς των Γεράρων και έλαβε την Σάρρα». Γέν.20.2.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος σχολιάζοντας την πρόθυμη σεξουαλική θυσιαστικότητα του ζεύγους Αβραάμ-Σάρρας γράφει τα εξής παντελώς απίστευτα: «Είδες σύνεση (Αβραάμ) του δικαίου, πως βρήκε τρόπο απ’ την επιβουλή των Αιγυπτίων ανώτερος να γίνει;

Να λοιπόν ο χριστιανικός ορισμός της πραγματικής σύνεσης και της ανωτερότητας: Απειλείς την σωματική μου ακεραιότητα; … πάρε την γυναίκα μου… (δώσε μου και κάτι)… και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι!

Ιωάννου Χρυσοστόμου απίστευτη συνέχεια: «Αναλογίσου την υπομονή του,(Αβραάμ, αλλά) και το φιλάγαθον της γυναικός! (Να και φιλάγαθη η σεξουαλική συναλλαγή)! Του δικαίου (Αβραάμ) που δεν βαρυθύμησενα πει... ποιό το όφελος του γάμου όταν πρόκειται στο τέλος δι’ αυτήν (την Σάρρα) να κινδυνέψω; Τι το κέρδος, όταν γι’ αυτήν και την ομορφιά της μέχρι θανάτου να κινδυνεύω; Τίποτε απ’ αυτά δεν είπε ... Αλλά ένα μόνο είχε κατά νου πως θα διαφύγει τον κίνδυνο... δια τούτο λέγει προς αυτήν ειπέ ότι αδελφή μου είσαι, γίνε της σωτηρίας μου η αιτία».

Βλέπετε αγάπη που της είχε;Ο Αβραάμ πολύ απλά είπε: Μπορεί αυτή να είναι όμορφη, αλλά δεν θα κινδυνέψω και για χάρη της… το καλύτερο είναι να την μετατρέψω σε σεξουαλικό εμπόρευμα… θα την βάλω να πει πως είναι αδελφή μου… και κάτι καλό θα βγει απ' αυτήν!

Ι. Χρυσοστόμου συνέχεια: «Ελεεινά τα λόγια, πολύς όμως και ο φόβος δια την Αιγυπτιακή μανία.(Τις ελεεινές αποφάσεις, αλλά και τα ελεεινά λόγια όλα τα δικαιολογεί λοιπόν ο φόβος!) Έτσι όμως ξέφυγαν του θανάτου την τυραννία, γι αυτό και την μοιχεία της γυναικός ο δίκαιος (Αβραάμ!) προτίμησε να γνωρίσει (και τη μοιχεία της γυναικός αίρειται κοινωνήσαι) και τον μοιχό (Φαραώ) να υπηρετήσει για να ξεφύγει τον θάνατο (!) ...

Απλά πράγματα δηλαδή… και τετράγωνη χριστιανική λογική!

Κινδυνεύει η ζωή σου, αλλά έχεις όμορφη γυναίκα… τυχερέ… τη γλύτωσες! Με μια καλή μοιχεία, όχι μονό εξασφαλίζεις την ζωή σου, αλλά μπαίνεις και στην υπηρεσία του πλούσιου επιβήτορα της γυναίκα σου!

Πραγματικά εκπληκτική η πρόταση του αρχι-χριστιανού Ιωάννη Χρυσόστομου!!! Βρε πως δεν το σκεφτήκαμε τόσο καιρό; Όχι μόνο θα γλυτώναμε τη ζωή μας, αλλά θα γεμίζαμε και δώρα. Τώρα αν με όλο αυτό νομίζετε ότι θυμίζει λίγο προαγωγό… ε αυτό, όπως μας διαβεβαιώνει η χριστιανική ηθική δεν ισχύει σε περίπτωση πραγματικού κίνδυνου κατά της ζωής μας!

Ενδιάμεση διευκρίνηση: «Προαγωγός κυρίως ονομάζεται, ο την εαυτού γυναίκα εις μοιχείαν προτρέπων».MichaelPhil., Nicomacheorumcom. 17. 26. Ακριβώς δηλαδή οι περιπτώσεις Αβραάμ–Σάρρας και Ισαάκ–Ρεβέκκας… γιατί και ο γιος του Αβραάμ ο Ισαάκ, κάνει ακριβώς τα ίδια με την γυναίκα του Ρεβέκκα!        

Ιωάννου Χρυσοστόμου συνέχεια: «Είδες σύνδεσμον αγάπης ανδρός και γυναικός; Είδες και άνδρα που δεν δίστασε να συμβουλεύοντάς ενθαρρύνει (στην μοιχεία) την γυναίκα; αλλά και γυναίκα (του Σάρρα), που δέχεται την συμβουλή; Δεν υποχωρεί (η Σάρρα) ούτε δυσχεραίνει,(η γυναίκα ήταν προθυμότατη), αλλά πάντα ποιεί (μιλάμε πάντα για μοιχεία!), ώστε το δράμα να ξεφύγει.Ακούσατε άνδρες και γυναίκες και μιμηθείτε τούτων την ομόνοια, της αγάπης τον σύνδεσμο (αγάπης σύνδεσμος με… μοιχεία… είναι βιβλικό εφεύρημα!!!) της ευσέβειας την ένταση και ζηλέψατε της Σάρρας την σωφροσύνη»!!!

Είναι αλήθεια ότι με τόσους επανωτούς επαίνους λίγο μπερδεύεσαι… σχεδόν νομίζεις πως το ζεύγος μόλιε έχει ανταλλάξει όρκους αφοσίωσης μέχρι θανάτου! Με τόσους επαίνους ξεχνάς σχεδόν ότι δεν πρόκειται για ερωτική αυτοθυσία, αλλά για ελεεινή και τρισάθλια προσχεδιασμένη μοιχεία!

Κι όμως, τελικά είναι απολύτως ξεκάθαρο. Εδώ ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ένας από τους πλέων σεβάσμιους πατέρες της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας, απερίφραστα και μάλιστα με ενθουσιασμό προτείνει: σε περίπτωση κινδύνου την σωματικής σας ακεραιότητας, μπορείτε άνετα να ζητήσετε την προστατευτική εκπόρνευση της όμορφης γυναίκας σας! Αν έχω λάθος, παρακαλώ διορθώστε με.

Ναι η προτροπή του άγιου αυτού ιεράρχη στις χριστιανές γυναίκες είναι εντελώς ξεκάθαρη, οι χριστιανές γυναίκες (όχι όλες… μόνο οι όμορφες), να «μιμηθούν» και ναμην αρνηθούν την χρήσιμη αυτή πορνο-μοιχεία! Γράφω δε πορνο-μοιχεία, γιατί ως αδελφή του πορνεύει αλλά ως γυναίκα του μοιχεύει!

Ιωάννου Χρυσοστόμου θαυμαστή συνέχεια: «Είδες την θαυμάσιαν τούτη γυναίκα (τη Σάρρα), που λάμπουσα από της ψυχής κάλλους, αλλά και της όψεως (ε.. αυτό που το βάζεις… τα πλούσια γυναικεία κάλλη "όψεως", είναι απαραίτητα), και στα ίχνη (υποδείξεις) του δικαίου (Αβραάμ) πορευομένη; Αυτήν να μιμείσθε γυναίκες...»

Όπα, εδώ σταματάμε με χριστιανική περίσκεψη!

Δηλαδή δεν το βγάζουμε απ' το μυαλό μας… υπάρχει ξεκάθαρη προτροπή από χριστιανό αρχιερέα, να μιμηθούν οι χριστιανές γυναίκες (εννοείται μόνο οι όμορφες) την σωτήρια μοιχεία της Σάρρας!

Και τελειώνει ο σοφός αυτός ιεράρχης, ο Ι. Χρυσόστομος, περιγράφοντας τα σεξουαλικά αυτά ανταλλάγματα της γυναίκα προς τρίτους, όχι ως "κέρατο", (ούτε να το σκεφτείτε ως τέτοιο!), αλλά ως γνήσια προσφορά αγάπης στο πρόσωπο του συζύγου της: «Τούτο είναι αληθώς συνοικέσιον μη μόνο εν ανέσει αλλά και εν κινδύνοις, τούτο γνήσιας αγάπης τεκμήριον, τούτο φιλίας γνώρισμα που η υπακοή στην συμβουλή αυτή του δικαίου επέδειξε... υπέρ του δικαίου (Αβραάμ) την διάσωση, (η Σάρρα) και εις μοιχείαν εαυτήν εξέδωσεν και (σεξουαλικής) συνουσίας ανέχετο βαρβαρικής; (!!!) ...Είδες αγαπητέ μου την ευμήχανον του θεού σοφία;» Ι. Χρυσοστόμου παραινετικοσ... τησ αγιασ τεσσαρακοστησ Ομιλία ΛΒ΄ ε΄25... ή (53.299.22.εως 53.300.48)

Διευκρινήσεις: «Ηνέσχετο: υπέμεινε, καταδέχτηκε». Λεξικό Σούδα. Καταδεκτικότατη λοιπόν και υπομονετικότατη η καλή μας Σάρρα, στις… βαρβαρικές συνουσίες!

Ένας άλλος Μοναχός μας διευκρινίζει από πού προέρχονται αυτές όλες οι ακατανόητες ηθικές χοντράδες: «Οι Χαλδαίοι δε και Βαβυλώνιοι μητρογαμούν... στην διπλανή δε απ’ αυτούς χώρα υπάρχουν οι Γηλαίοι (Γήλοι: λαός Μηδικός. Στέφ. Βυζάντιος) μεταξύ των οποίων οι γυναίκες όχι μόνο γεωργούν και οικοδομούν αλλά και πορνεύουν μη κωλυόμεναι παντελώς υπό των ανδρών αυτών ή ζηλούμεναι» Γ. Μοναχός χρονικο ΚΓ΄ περι χαλδαιων (110.80.34) Έχουμε δηλαδή εδώ, την ιστορική προέλευση και πιστοποίηση της ανατολίτικης οικογενειακής «μη παντελώς κωλυόμενης» πορνείας.

Συγνώμη, σε όλο αυτό, εσείς... «ευμήχανον θεϊκή σοφία» βλέπετε; Εγώ πάλι πως συμβαίνει και βλέπω συνεχώς αλλά πράγματα...;!

Δεν μπορώ να καταλάβω, πως γίνεται η παραπάνω περίπτωση να μοιάζει τόσο ξεκάθαρα με κατά παραγγελίαν αμειβόμενη εκπόρνευση... και το στόμα αυτού του χρυσόγλωσσου μεγαλο-ιεράρχη να στάζει ακατάσχετα μέλι και θαυμασμό... και μάλιστα χωρίς κανένα δισταγμό, να μας παραγγέλνει, και καλά να μην αποφύγουμε την μίμηση της "υπέροχης" αυτής πράξης! Τι να πω... αφήνω και λίγη αγανάκτηση σε σας!

Προσοχή στην τελευταία αυτή διευκρίνηση: Όλα τα παραπάνω δεν ανήκουν στην πάλε ποτέ κακιά Παλαιά Διαθήκη, αλλά με την ενθουσιώδη αποδοχή τους από τον χριστιανο-λατρεμένο τρελόπαπα Χρυσόστομο, περνούν ατόφια στην χριστιανική ηθική!

 

Μ. Καλόπουλος

 

 SFIGA ABRAAM SODOMA

ABRAAM KEEI TA SODOMA F B

Ο Αβραάμ καίει τα Σόδομα. Του Μ. Καλόπουλου

Στο πολύ περίεργο ερώτημα: Γιατί ο θεός έκαψε αυτοπροσώπως δύο ολάκερες πόλεις; Μόνο εξ ίσου περίεργες απαντήσεις μπορούν να δοθούν. Ακόμα κι αυτός που διαβάζει αμέριμνα τη Βίβλο, νιώθει ότι έχει γνωριστεί μ' έναν θεό, που αρχικά είχε πάρα πολύ εύκολες τις κατα­στρο­φικές αποφάσεις. Έτσι, βλέπουμε με σχετική ευκολία να αποβάλει τους πρωτόπλαστους απ' τον παράδεισο, γιατί έπεσαν στην παγίδα να φάνε απαγορευμένη τροφή... που ο ίδιος όμως έθεσε στο κέντρο της προσοχής τους! Δέκα μόλις γενιές αργότερα, καταστρέφει ολοσχερώς τον κόσμο του με κατακλυσμό, γιατί οι δικοί του ουράνιοι άγγελοι, ορέχτηκαν γήινες γυναίκες! Λίγο αργότερα, ξανά θυμωμένος συγχέει την ομογλωσσία των ανθρώπων και στη συνέχεια (δέκα γενιές μετά τον κατακλυσμό), κατακαίει τέσσερις πόλεις και καρβουνιάζει τους κατοίκους της... για να διδάξει την ανάγκη της ηθικής και της φιλοξενίας!

Όλ' αυτά βέβαια, είναι ιστορίες που μόνο παιδική αφέλεια θα περιμέναμε να τις δεχθεί αβασάνιστα. Διότι, ποιος μπορεί στ' αλήθεια να ισχυριστεί, ότι ακόμα κι αν δεχθούμε ότι οι πόλεις αυτές κάηκαν απ' το ίδιο το χέρι του συμπαντικού θεού, έκτοτε η ηθική και η φιλοξενία κέρδισαν πραγματικά έδαφος; Ή μήπως ο θεός δοκίμασε τον φόβο της φωτιάς, σαν την αποτελεσματικότερη μέθοδο προ­ώθη­σης των παραπάνω αρετών, αγνοώντας ότι ο φόβος του αφανισμού, δεν υπήρξε ποτέ ο πραγματικός μοχλός που προάγει την ηθική, την καλοσύνη και τη φιλοξενία;

Και για να το ξεκαθαρίσουμε αυτό: Ο φόβος δεν προάγει απολύτως τίποτε, εκτός, από υποταγή. Ο φόβος εξοντώνει την προ­σω­πικότητα και αφανίζει τους πολύτιμους μηχανισμούς της αμφι­βο­λίας και της έρευνας. Ο φόβος και η υποταγή, ισοπεδώνουν τα άτομα, συνθλίβουν την ποικιλία και δημιουργούν ομοιόμορφους, πολτο­ποιη­μένους και υποταγμένους αποδέκτες εντολών.

Κι όμως, ενώ σήμερα γνωρίζουμε ότι η παιδεία και η γνώση, και όχι ο φόβος, αναμορφώνουν τον άνθρωπο και τον οδηγούν στην εκούσια ηθική συμπεριφορά, ο θεός της Βίβλου φαίνεται να το αγνοεί, αφού κατακαίει ολόκληρες πόλεις, επειδή (κατά την Βίβλο) ήταν ανίατα κακές και ανήθικες. Γέν.13.13.

Με την ανθρώπινή του σκέψη, ο Σωκράτης απάντησε σοφότερα επ' αυτού: «ουδείς εκών πονηρός». PlatoJus.374.a.7. Τουτέστιν, κανείς δεν είναι εθελούσια κακός, ή αλλιώς, κανείς δεν είναι πνευματικά "άρρωστος" με τη θέλησή του! Διότι, τι άλλο μπορεί να είναι η "κακία" εκτός από αρρωστημένος κοντόφθαλμος ωφελιμισμός; Άρα, το φάρμακο, είναι η φωτισμένη γνώση. Η επίγνωση δηλαδή των πραγματικών συνεπειών των πράξεών μας, στο βάθος του χρόνου και της πλανητικής αρμονίας. Γι' αυτό και στον απολλώνιο ναό, όχι μόνο ήταν γραμμένο το «γνώθι σαυτόν», αλλά και το «μέτρο» και η «αρμονία» ήταν η παθιασμένη έρευνα των Ελ­λήνων.

Έχοντας λοιπόν κατά νου, ότι ο πύρινος μαζικός ξολοθρεμός, ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι σωφρονιστική ενέργεια οποιουδήποτε θεού, αλλά ενδεχόμενη φυσική καταστροφή, ή αλλιώς, εντελώς ανθρώπινη πράξη δόλιας υπονόμευσης, έχουμε στην περίπτωσή μας, κάθε λόγο να εξετάσουμε προσεκτικά τον διεκδικητή του τόπου Αβραάμ, σαν τον βασικό ύποπτο ηθικής αυτουργίας, ή και οργάνωσης του πύρινου αφανισμού των Σοδομιτών, που είχαν την κακή τύχη... να κατοικούν στο ωραιότερο κομμάτι της χαναναίας γης, που με "θεϊκές" όμως διαδικασίες, ήταν πλέον οριστικά ιδιοκτησία του απόλυτου ακτήμονα και φιλοξενούμενου τους, ή του «περάτη», (δηλαδή του περαστικού, (Γένεση 14.13), προφήτη Αβραάμ!

Η υποψία, ότι ο επίβουλος προφήτης, μετά από τόσες απανωτές θεϊκές αντιπαροχές και αναρίθμητα ουράνια συμβόλαια, πέρασε ενεργά και στην δυναμική διεκδίκηση της ξένης γης, προσπαθώντας να υλοποιήσει μέρος της υποσχεμένης αιώνιας κατάσχεσης, απειλώντας με εμπρηστικό αφανισμό τους προκατόχους της περιοχής του, δεν στερείται φυσικά βάσης. Διαφορετικά, πρέπει να θεωρηθεί θαύμα εξαιρετικής σύμπτωσης, το γεγονός ότι κατακαίγονται, ακριβώς εκείνες οι πόλεις, που ο προφήτης ήδη διεκδικεί, και θεωρεί δική του περιοχή!

Ας δούμε λοιπόν, γιατί χιλιάδες άλλες αρχαίες και σύγ­χρονες ανά τον κόσμο πόλεις, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν εξίσου κακές ή και χειρότερες, ποτέ δεν απειλήθηκαν με θεϊκό αφανισμό και αφέθηκαν να ολοκλη­ρώ­σουν ανενόχλητες τον "αμαρτωλό" τους κύκλο, αλλά καίγονται μόνον αυτές ακριβώς, που για κακή τους τύχη κατέχουν τη θεϊκά κληρονομημένη γη του Αβραάμ!

Τελικά, το ότι ο θεός του Αβραάμ δεν ξαναέκαψε από τότε πόλεις μ' αυτόν τον δραματικό τρόπο, να σημαίνει άραγε ότι οι άνθρωποι βελτιώθηκαν αρκετά, ώστε να αποφεύγουν ανάλογες εκρήξεις θεϊκής οργής; Ή μήπως, έκτοτε ο θεός αύξησε τις ανοχές του απέναντι στην ανθρώπινη ανηθικότητα; Βεβαίως ούτε το ένα, ούτε το άλλο φαίνεται πιθανό! Απλά, το σίγουρο είναι πως τα Σόδομα… δεν τα έκαψε κανένας θεός!

Δεν έχουμε λοιπόν παρά να δούμε, αν πίσω απ' τα πολλά μελιστάλακτα "θεϊκά" λόγια, υπάρχουν κάποια στοιχεία, που δείχνουν τον Αβραάμ να σχεδιάζει την δυναμική απόκτηση της γης των Χαναναίων, προκειμένου να εγκα­τα­σταθούν σ' αυτήν ανενόχλητα τα πολυπληθή του ποίμνια, και να κληρονομήσουν το ωραίο αυτό κομμάτι γης οι μελλοντικοί του απόγονοι. Ας δούμε λοιπόν, γιατί καίγονται τέσσερις πόλεις, ακριβώς δίπλα στον άνθρωπο που ανέλαβε "να ευλογήσει" όλους τους ανθρώπους, ενώ ταυτόχρονα διεκδικεί τη γη τους, διότι ασφαλώς και δεν πρέπει να είναι σύμπτωση, που οι πόλεις αυτές αφανίζονται, ακριβώς τη στιγμή που στην περιοχή τους, ο σκοτεινότερος προφήτης της ανθρώπινης ιστορίας, ξεδιπλώνει τις μαύρες φτερούγες των διεκδικήσεών του.

Τα στοιχεία που κατέχουμε εναντίον του, ίσως θεωρηθούν λιγοστά. Μα δεν θα περίμενε βέβαια κανείς, να βρει μια ξεκάθαρη ομολογία για ένα τόσο συγκεκριμένο έγκλημα, όπως ο εμπρησμός ολόκληρων πόλεων. Εν τούτοις και τα λίγα αυτά στοιχεία που διασώθηκαν μέσ' από το πλέγμα των γρίφων της αβρααμικής παρουσίας, είναι αρκετά για να φωτίσουν καθαρά άγνωστες λεπτομέρειες, ενός μαζικού εγκλήματος για το οποίο ποτέ μέχρι σήμερα δεν διατυπώθηκαν οι παραμικρές υποψίες κατηγορητηρίου, ένοχης ανάμιξης και ευθύνης του Αβραάμ.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την έρευνά μας, απ' το σημείο της βιβλικής αφήγησης, που δείχνει τον Αβραάμ να επιστρέφει πλούσιος απ' το μεγάλο κόλπο της Αιγύπτου... όπου (υπενθυμίζουμε) "πάντρεψε" τη Σάρρα με το Φαραώ, έναντι γενναίας αμοιβής, πλήγιασε τον οίκο του με το θεϊκό χέρι της Σάρρας και απέσπασε μπόλικο ασήμι και χρυσάφι για να επιτύχει την άρση των πληγών, απ' τον οίκο του τρομοκρατημένου πάμπλουτου ηγεμόνα: «Ανέβη δε Αβραάμ εξ Αιγύπτου (πίσω στη Χαναάν) αυτός η γυνή αυτού και πάντα όσα είχε... και ο Αβραάμ ήτο (πλέον) πλούσιος σφόδρα εις κτήνη εις αργύριον (ασήμι) και εις χρυσίον... και ο Λωτ ακόμη ο συμπορευόμενος μετά του Αβραάμ, είχε (και αυτός) πρόβατα, βόας και σκηνάς και δεν εχώρει αυτούς η γη διά να κατοικώσιν ομού, διότι ήσαν πολλά τα υπάρχοντα αυτών». Γέν.13.1-6.

Ο Λωτ, φαί­νεται ότι επωφελήθηκε κι αυτός τα μέγιστα απ' την αναπάντεχη συμπεθέρευση του Αβραάμ-Φαραώ. Ή, γιατί όχι και ο ίδιος, χρησιμοποιώντας το ίδιο ή παρό­μοιο κόλπο, γυρνάει απ' την Αίγυπτο όπου πήγε πεινασμένος, με τέτοια πλούτη, που δεν τους χωράει κυριολεκτικά ο τόπος! Μετά δε από προστριβές ανάμεσά στους βοσκούς τους, λόγω συνωστισμού των κοπαδιών τους, αποφασίζουν να μοιραστούν τον ξένο τόπο, χωρίζοντάς τον στα δύο.

Ο Λωτ, διαλέγει «πάσαν την περίχωρον του Ιορδάνου»,[1] η οποία «εποτίζετο όλη ως παράδεισος, ως η γη της Αιγύπτου... και μετε­σκή­νωσεν ο Λωτ... και κατώκησεν μεταξύ των πόλεων της περιχώρου και έστησε τας σκηνάς αυτού έως Σοδόμων. Οι δε άνθρωποι των Σοδόμων ήσαν κακοί και αμαρτωλοί σφόδρα». Γέν.13.10-13.

 

Η παραπάνω αφήγηση κάνει σαφές, ότι τα Σόδομα-Γόμορρα κατέχουν μια ζηλευτή παραδείσια έκταση, με πλούσια βοσκοτόπια κατά μήκος του ποταμού Ιορδάνη. Αυτή ακριβώς την επιθυμητή γη, κατέχουν οι "κακοί και αμαρτωλοί" αντίπαλοι του νέου ιδιοκτήτη της περιοχής Αβραάμ.

XARTIS EPI ABRAAM

Οι διεκδικήσεις του Αβραάμ για ολόκληρη την περιοχή, γίνονται παραπάνω από ορατές, καθώς επαναλαμβάνονται και διευκρινίζονται συνεχώς: «Και είπεν ο Κύριος προς τον Αβραάμ(προσέξτε την διευκρίνιση που ακολουθεί!) αφού διεχωρίσθη (αποχώρισε) ο Λωτ απ' αυτού. Ύψωσον τώρα τους οφθαλμούς σου και ιδέ από του τόπου όπου είσαι προς άρκτον (Βορρά) και μεσημβρία (Νότο) και ανατολήν και δύσιν διότι πάσαν την γην, την οποίαν βλέπεις εις σε θέλω δώσει αυτήν και εις το σπέρμα σου... (και ακολουθεί μια σημαντική συμβουλή): Σηκωθείς διόδευσον (Ο΄) την γην εις το μήκος αυτής και εις το πλάτος αυτής διότι εις σε θέλω δώσει αυτήν». Γέν.13.15-18.  

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι οι λεπτομέρειες είναι συχνά αυτές που προδίδουν την αληθινή προσωπικότητα του ήρωα! Μόλις πριν από λίγο λοιπόν, είχε πει μεγαλόψυχα ο Αβραάμ στον Λωτ: «αδέλφια είμαστε, όλη η γη είναι μπροστά μας, ας μη μαλώνουμε αν εσύ πας αριστερά εγώ θα πάω δεξιά, αν όμως εσύ πας δεξιά εγώ θα τραβήξω αριστερά». Γέν.13.8-9.

Η μεγαλόστομες όμως αυτές ευγένειες, ξεχνιούνται μόλις ο Λωτ αποχωρεί και για να μην υπάρχει στα "έγγραφα" του Εβραίου Αβραάμ, καμιά κληρονομική ασάφεια, βλέπουμε την "θεότητα" να τονίζει ξανά, -τώρα που έφυγε ο ανεψιός του Λωτ- ότι: σε σένα και μόνο σε σένα και στους δικού σου απογόνους, ανήκει ολόκληρη αυτή η περιοχή και μάλιστα μη εξαιρουμένης ασφαλώς και αυτής που μόλις τώρα πολύ-πολύ αρχοντικά ο Αβραάμ παραχώρησε, στον γιο του αδελφού του τον Λωτ! Δυστυχώς γι αυτόν, ο θεός του θείου του, με κάθε σαφήνεια δεν του αναγνωρίζει κανένα δικαίωμα κληρονομιάς, αφού και τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, δίδονται με κάθε επισημότητα στον Αβραάμ μόνο και στο σπέρμα του!  

Μετά απ' αυτό το κληρονομικό ξεκαθάρισμα με τον Λωτ, ο Αβραάμ ακολουθώντας την πολύ σοφή "θεϊκή" εντολή, «διοδεύει» (περιδιαβαίνει) ασφαλώς τη χώρα κατά μήκος και κατά πλάτος, για να δει από κοντά τη γη που με τόσο πόθο επιβουλεύεται.

Μα, θα πει κάποιος, γιατί την "επιβουλεύεται", ο θεός του την έδωσε, το λέει ξεκάθαρα και κατ' επανάληψη στη Βίβλο! Μα μήπως δεν είναι το ίδιο ξεκάθαρο, ότι ένας θεός που φέρνει τον προφήτη του καταμεσής μιας εύφορης γης και του τη χαρίζει, αδιαφορώντας για τους νόμιμους προκατόχους της, είναι ανυπόφορα και προκλητικά άδικος και συνεπώς πολύ λιγότερο θεός απ' ό,τι όλοι εμείς δυστυχώς φανταστήκαμε;

Αλήθεια, πώς καταφέρνει όμως συνεχώς και αποσπά τη θεϊκή συγκατάθεση, ο σπουδαίος αυτός προφήτης και μάλιστα με όλες τις επιθυμητές λεπτομέρειες; Στη μετάφραση των εβδομήκοντα[2] (Ο΄) διαβάζουμε: «Μετά δε τα ρήματα ταύτα εγενήθη ρήμα Κυρίου προς τον Αβραάμ εν οράματι». Γέν.15.1. Στις νεώτερες δε συνηθισμένες σε όλους μας μεταφράσεις, το ίδιο ακριβώς εδάφιο αποδίδεται «έγεινε δε λόγος Κυρίου προς τον Αβραάμ». Γέν.15.1.

Μεταξύ των δύο διατυ­πώ­σεων, κατα­λαβαίνουμε ότι το αυθεντικότερο: «εγενήθη ρήμα Κυρίου» αποδίδει καλύτερα την προφητική πραγματικότητα. Διότι η πραγματικότητα είναι ότι, οποία εικόνα ή λόγος "γεννιόταν" στο προφητικό κεφάλι του Αβραάμ και ήταν απάντηση στις καυτές του ανάγκες, ή έδινε λύσεις στις πανούργες διεκδικήσεις του, αυτός ο λόγος του φαινόταν τόσο ωραίος, ώστε πολύ εύκολα του φάνταζε για "θεϊκός"!

Αν μάλιστα κάποιος, αντιληφθεί το γενι­κότερο τοπίο της Παλαιστίνης, με τις κατάξερες άνυδρες και άγονες γωνιές της, που συχνά διακόπτονται από αληθινή έρημο, θα καταλάβει τη ζήλια του ακτήμονα Αβραάμ, για την παραδεισένια παραποτάμια λω­ρίδα γόνιμης γης και θα καταλάβει το γιατί του γεννήθηκαν τέτοιες ιδέες "θεϊκής κατά­σχε­σης".

Αν βέβαια οποιοσδήποτε μεσογειακός θεός (ο Απόλλων ας πούμε) μοίραζε ξένη γη, με την ίδια αυθαίρετη άνεση στους δικούς του πιστούς, θα χαρακτηριζόταν μια για πάντα και δικαίως, ως άρπαγας θεός, βάρβαρος εισβολέας και σφετεριστής, που δεν σέβεται τα αυτονόητα δικαιώματα κατοχής της γης! Δικαιώματα, που γενεές τώρα είχαν δημιουργήσει οι κάτοικοι των περιοχών αυτών.

Αλήθεια, γιατί δεν μπόρεσαν ούτε καν να υποπτευθούν τα ίδια για τον θεό του Αβραάμ, τα εκατομμύρια των θρησκευόμενων χιλιάδες χρόνια τώρα; Ίσως επειδή αυτός δεν είναι σαν τους άλλους τους ψεύτικους θεούς της Μεσογείου. Ο θεός του Αβραάμ είναι ο ένας, ο μοναδικός, ο εντελώς αληθινός θεός... και συνεπώς μπορεί να φέρεται όσο... άδικα θέλει! Αυτή κι αν είναι θρησκευτική λογική!

Αφού λοιπόν του "γεννήθηκαν" οι θεϊκές αυτές ιδέες, περί δικαιωμά­των επί ξένης γης, ο Αβραάμ ασφαλώς υπακούει στη θεϊκή εντολή και περιδιαβαίνει, τη γη των Χαναναίων που μόλις απέκτησε με θεϊκά συμβόλαια. Οι ανύποπτοι Χαναναίοι, δεν μπορούν να υποθέσουν ότι ο ευγενέστατος αυτός Χαλδαίος, που απλόχερα φιλοξενήθηκε στα μέρη τους, μπορεί να είναι ένας ύπουλος κι αδίστακτος διεκδικητής της προγονικής γης τους. Και πως κάτω απ' το καλο­συνάτο χαμόγελό του, μπορεί να κρύβεται ένας δαιμόνιος νους, που ερευνά για τα τρωτά και αδύνατα σημεία της μικρής ειρηνικής τους κοινωνίας και μεθοδεύει την ομηρία ή τον αφανισμό τους.

Έχουμε λόγους να πιστεύουμε, ότι τελικά ο Αβραάμ επι­σκέφθηκε τα Σόδομα, ως ρακένδυτος επαίτης. Δεν διεσώθησαν παρόμοιες αφηγήσεις, αλλά ο Ιεζεκιήλ μας δίνει μια εικόνα της πιθανής αυτής ιστορίας, που πολύ καιρό μετά φαίνεται να γνωρίζει, ενώ ταυτόχρονα μας πληροφορεί για τους λόγους της θεϊκής οργής: «αυτή ήτο η ανομία (των) Σοδόμων, υπερηφάνεια, πλησμονή (υπερ­επάρκεια-περίσσευμα) άρτου και αφθονία τρυφηλότητας αυτής και των θυγατέρων αυτής. Τον πτωχόν δε και τον ενδεή δεν εβοήθουν και υψούντο και έπραττον βδελυρά ενώπιόν μου. Και καθώς είδον ταύτα, αφάνισα αυτούς». Ιεζεκ.16.49.Η μετάφραση των Ο΄ γίνεται σαφέστερη λέγοντας ότι οι Σοδο­μίτες: «χείρας πτωχού και πένητος ουκ αντελαμβάνοντο». Ο΄Ιεζεκ. 16. 49.

Στην εικόνα που μας δίνει ο Ιεζεκιήλ, βλέπουμε μια συνηθισμένη ευημερούσα πόλη, όπου η αφθονία οίνου και άρτου θεωρήθηκε θανά­σιμο αμάρτημα και η τρυφηλή ζωή... βδέλυγμα ασυγχώρητο! Βέβαια, οι προκομμένοι και εύποροι Σοδομίτες, είχαν και την ιδιοτροπία, να μη αντιλαμβάνονται διόλου τα απλωμένα χέρια της επαιτείας, προσφέροντάς τους αντ' αυτού δουλειά που προφανώς υπήρχε άφθονη στα μέρη τους κι όχι ελεημοσύνη. Αυτό όμως το «είδε» ο θεός (ίσως με τα μάτια του μεταμ­φιεσμέ­νου σε επαίτη Αβραάμ) και απο­φάσισε τον αφανισμό τους!

Οι πέντε παραποτάμιες πόλεις του Ιορδάνη, για τις οποίες γίνεται εδώ λόγος, δικαίως χαρακτηρίσθηκαν απ' τον Αβραάμ ως «παρά­δεισος». Είχαν πράγματι υπερεπάρκεια αγαθών, με πλούσια γεωργική παραγωγή, αμπελώνες και πλήθη από κοπάδια κτηνοτροφιών. Μια ανθηρότατη δηλαδή οικονομία και ασφαλώς πολύβουη αστική διασκέδαση. Στο Δευτερονόμιο διαβάζουμε γι' αυτό: «Εκ της αμπέλου των Σοδόμων είναι η άμπελος αυτών και εκ των αγρών της Γομόρρας η Σταφυλή αυτών... οίτινες (Σοδομο­-Γο­μορ­ρίτες) έτρωγαν το πάχος των θυσιών αυτών και έπιναν τον οίνον των σπονδών αυτών». Δευτ. 32.32,38.Βαριά δηλαδή αμαρτήματα!

Πράγματι, η παραδεισένια αυτή πεντάπολη και τα πλούσια βοσκο­τόπια της, που τόσο πολύ ορέχτηκε ο Αβραάμ, είχε μια οργανωμένη κοινωνική ζωή, όπου ο μόχθος των κατοίκων της απέδιδε τους απο­λαυστικούς καρπούς του. Το γέλιο, οι γιορτές και η διασκεδάσεις, ήταν η τακτική φυσιο­λογική ανταμοιβή των κόπων τους.

Αυτά όμως, ήταν άγνωστες απολαύσεις για τον σκηνίτη Αβραάμ, που διασκέδαζε μόνο εφευρίσκοντας τρόπους υποσκελισμού και εκβιαστικού δόλου. Μπροστά του, είχε μια κοινωνία οργανωμένη, που αν έπασχε ανίατα από "παρακμιακά ανεξέλεγκτα πάθη", δε θα μπορούσε να παινευτεί για την άψογη οργάνωσή της, με βασιλείς, στρατό, νόμους και σεβάσματα.

Τα Σόδομα-Γόμορρα και οι υπόλοιπες πόλεις, δεν είχαν ξεπέσει σε αποχαυνωτικά πάθη. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να διατηρούν τις αγροτο­καλ­λιέργειες και τους πλούσιους φημισμένους αμπελώνες τους, σε υποδειγματικά, "παραδείσια" ύψη και ταυτόχρονα να πάσχουν αθε­ράπευτα από παρακμιακή σήψη, ώστε κανείς ανάμεσά τους, να μην αξίζει να συνεχίσει την ζωή του;

Αλλά οι Σοδομο-Γομορρίτες είχαν και έναν ακόμα λόγο να δουλεύουν παραγωγικά τον παράδεισό τους ακατάπαυστα. Δώδεκα χρόνια τώρα ήταν φόρου υποτελείς, σε μια άλλη συμμαχική δύναμη τεσσάρων ισχυρών βασιλέων. «Δώδεκα έτη δούλευαν εις τον (βασιλιά) Χοδολλογομόρ, αλλά στο δέκατο τρίτο επαναστάτησαν. Το δέκατο τέταρτο έτος όμως, ήλθεν ο Χοδολλογομόρ και οι σύμμαχοί του βασιλείς μετ' αυτού... και πάταξαν πάντα τον τόπον». Γέν.14.4.

Γνωρίζουμε ότι οι εμπόλεμες καταστάσεις κάθε άλλο παρά ευκαιρία για ακολασίες είναι... Ακριβώς όπως διαβάσαμε, ο Αβραάμ κατηγορεί για ακό­λα­στους και αθεράπευτα κακούς, ακούραστους δουλευτές, νοικο­κυραίους που εκτός που διατηρούν τους αγρούς και τις φυτείες τους, σε ζηλευτά παραγωγικά ύψη, ταυτόχρονα ετοίμαζαν τις δυνάμεις τους, για να αποτινάξουν δυναμικά τον δωδεκαετή ζυγό υποτελείας, που κάποιος ισχυρός «Ελαμήτης βασιλιάς» με τους συμμάχους του, τους έχει επιβάλλει.

Τα Σόδομα, λίγο πριν καούν απ' τον θεό του Χαλδαίου προφήτη, χάνουν αυτή τη μάχη της ανεξαρτησίας τους, διότι οι αντίπαλοι έχουν μαζί τους ισχυρότατους συμμάχους βασιλείς, που ένας μάλιστα εξ αυτών, φέρεται ως: «βασιλέας εθνών». Έτσι δια­πι­στώ­νουμε ότι ο Αβραάμ, δεν ήταν ο μόνος που είχε βάλει στο μάτι την παρα­δεισένια αυτή γωνιά του Ιορδάνη.

Η μάχη της ανεξαρτησίας που χάνεται, γίνεται κάπου κοντά στα Σόδομα, σε μια κοιλάδα με το όνομα «Σιδδίμ». Οι πέντε πόλεις «Σόδομα, Γόμορρα, Αδαμά, Σεβωείμ και Σηγώρ», νικώνται και λαφυραγωγούνται άγρια, απ' τους μακρινούς επιδρομείς αντιπάλους, που αδειάζουν τα πλούτη των πόλεων και τις αποθήκες σιτηρών και ζωοτροφών: «Ετράπησαν δε σε φυγήν οι βασιλείς των Σοδόμων και των Γομόρρων,η δε κοιλάδα Σιδδίμ είχε πολλούς λάκκους πίσσας και κατά την υποχώρησή τους οι βασιλιάδες των Σοδόμων και των Γομόρρων έπεσαν εκεί, οι υπόλοιποι διέφυγαν στα βουνά. Οι νικητές λεηλάτησαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα, πήραν όλα τα αποθέματα ζωοτροφών και όλα τα υπάρχοντά τους και έφυγαν. Πήραν δε (οι επιδρομείς) ακόμα και τον Λωτ τον ανεψιό του Αβραάμ, ο οποίος κατοικούσε στα Σόδομα». Γέν.14.10-12.

Στη συνέχεια, μαθαίνουμε κάτι εκπληκτικό, που μόνο στο βάθος αυτής της μελέτης μας θα γίνει κατανοητό. Ο Αβραάμ χτυπώντας νυχτιάτικα[3] αυτή την απερχόμενη, ισχυρότατη στρατιωτική δύναμη του Χοδολλογομόρ, ή έστω κάποια ολιγάριθμη οπισθοφυλακή της, μόνο με τους 318 δικούς του υπηρέτες[4] ή συμμάχους, (!) κατόρθωσε να απελευθερώσει τον ανεψιό του, Λωτ, με τη γνωστή μας πλέον συνέχεια.

Έχουμε λοιπόν, μια ολοκληρωμένη πλέον εικόνα των καταστάσεων της περιοχής, λίγο πριν απ' την οριστική καταστροφή των πόλεων απ' τη φωτιά. Αυτό όμως, που ο νικητής Χοδολλογομόρ απέφυγε να κάνει στην ηττημένη πεντάπολη των Σοδόμων, με ολόκληρο το στρατό του, θα το απο­τε­λειώσει ένας και μόνο άνθρωπος, γιατί τώρα έχει πολύ περισσότερους λόγους να το κάνει. Ναι, τώρα... ή ποτέ!

Ο Αβραάμ, ελευθερώνοντας τον ανεψιό του με τη νυχτερινή του επιδρομή, έκανε το λάθος να εμπλακεί στις στρατιωτικές ταραχές της περιοχής. Έτσι απέκτησε έναν εχθρό πολύ ανώτερό του. Δεν χρειάζεται να είσαι προφήτης, όπως ο Αβραάμ, για να δεις καθαρά ότι την επόμενη φορά που αυτός ο ισχυρός Ελαμίτης βασιλιάς, θα κατηφορίσει για να εισπράξει τους φόρους απ' την ήδη νικημένη πεντάπολη, δεν θα διστάσει καθόλου να πάρει κι ένα προφητικό κεφάλι επί πλέον.

Τώρα όμως, που είναι ακόμα άγνωστο, ποιος ευθύνεται για την νυχτερινή επιδρομή, θα βόλευε αφάνταστα, αν ο Χοδολλογομόρ μάθαινε, ότι οι πόλεις που αποτελούν το μήλον της Έριδος στην περιοχή, δεν υπάρχουν πια. Και φυσικά, ταυτόχρονα θα εξέλειπε και κάθε λόγος επιστροφής του ισχυρού αυτού βασιλιά, στην έως εδάφους πλέον αφανισμένη από το χέρι του Αβραάμ πολύπαθης πεντάπολης!

Τι λέτε λοιπόν; Λύνονται ή δεν λύνονται όλα τα καυτά προβλήματα του Αβραάμ με τον αφανισμό των πόλεων;

1ον: Δεν θα ξαναρθεί ο Χοδολλο­γομόρ σαν στρατοκράτης να ξαναδιαφεντέψει τη γη του Αβραάμ, χαλώντας του συνεχώς τα επε­κτα­τικά του σχέδια.

2ον: Ο Αβραάμ θα κρατήσει το κεφάλι στους ώμους του, μια και δεν θα μαθευτεί ποτέ, ότι αυτός ήταν ο δράστης της νυχτερινής επίθεσης για την απελευθέρωση του Λωτ. Αλλά κι αν ακόμα μαθευτεί, αυτό από μόνο του, δεν θα είναι ικανός λόγος για να ξαναφέρει τον Χοδολλογομόρ και τον στρατό του, πίσω στην αφανισμένη ήδη έως εδάφους καμένη πεντάπολη των Σοδόμων.

3ον: Μαζί με όλα τα άλλα, με τον εμπρησμό των πόλεων, "καθαρίζει" και η περιοχή για μελλοντική πλέον ιδιοκατοίκηση απ' τον διορατικό μας προφήτη και...

4ον: Με τον εμπρησμό των πόλεων, θα τακτοποιηθεί και το πρόβλημα διεκδικήσεων της γης, με τον ανάξιο ανεψιό του Λωτ, που ενώ πήρε τα καλύτερα εδάφη, φάνηκε ανίκανος να βάλει στο χέρι τον πλούτο της περιοχής. Έτσι η σωστή απόφαση είναι μία: Να αφανίσει τώρα ο... θεός του Αβραάμ, λόγω κακίας και ξέφρενης ανηθικότητας, τις παραδεισένιες αυτές παραποτάμιες πόλεις του Ιορδάνη!

Ο Αβραάμ, ο προφήτης απ' τη Χαλδαία, ο άνθρωπος που μπορεί να "ανεβοκατεβάζει" όποτε θέλει τον "θεό πάνω του", για να καλύπτει τις καυτές του ανάγκες, δε θα διστάζει καθόλου να πάρει τη σωστή για τα συμφέροντά του απόφαση. Ναι, τώρα ο θεός του πρέπει να χτυπήσει τα Σόδομα, και η καυτή οργή του να αφανίσει τα Γόμορρα. Ο λαός και ο πλούτος αυτών των πόλεων, μόνο εμπόδια, κινδύνους και αναταραχές υπόσχονται πλέον για τη γη της θεϊκής κληρονομιάς του.

Οι "θεϊκές" άλλωστε υποσχέσεις, ήταν πλέον τόσο επίμονες και μεγαλεπήβολες, που επιτέλους από κάπου έπρεπε οπωσδήποτε ν' αρχίσει και η πραγματοποίησή τους: Ο θεός του, γίνεται ολοένα και πιο συγκε­κριμένος στην παραχώρηση εδαφών, αλλά και συνεχώς πιο γενναιόδωρος: «έκαμε διαθήκη ο Κύριος προς τον Αβραάμ λέγων. Εις το σπέρμα σου (στους απογόνους σου) έδωσα την γην ταύτην, (των Χαναναίων) από του ποταμού της Αιγύπτου (Νείλο!) έως του ποταμού του μεγάλου, του ποταμού Ευφράτου»! Γέν.15.18.

Φαντασθείτε την έκταση!  

Ο θεός έφτασε να υποσχεθεί στον Αβραάμ, ακριβώς όλη τη γνωστή περιοχή των περιπλανήσεών του. Διότι, κατάγεται απ' την Ουρ του Ευφράτη στην Ανατολή. Μετανάστευσε βόρεια στην Χαρράν, βόρειας της Μεσοποταμίας, και εμπορεύτηκε τις χάρες της Σάρρας, νότια στα Γέραρα και δυτικότερα στην Αίγυπτο! Ε λοιπόν, όλη αυτή την απέραντη περιοχή της δράσης του, εκτάσεως χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων,[5] διεκδικεί ο θεός του Αβραάμ για το "σπέρμα" του προφήτη του... Τι καλός "θεός" πράγματι!

Οφείλουμε να παραδεχθούμε, ότι ο άνθρωπος αυτός, μόνο τυχαίος δεν είναι! Οι διαστάσεις των διεκδικήσεών του είναι αυτοκρατορικές. Υπερβαίνουν κατά πολύ μάλιστα εκείνες των ισχυρότερων βασιλέων της περιοχής του. Και βέβαια ο θεός του, δεν του χαρίζει μόνο γη, αλλά προσδιορίζει πολύ συγκεκριμένα και τους λαούς που πρόκειται να χάσουν τη γη τους! Είναι σαφέστατος, καταγράφοντας μάλιστα με λογιστική ακρίβεια, τις 10 εθνότητες που τότε κατοικούσαν την παραπάνω έκταση, σαν τα μελλοντικά θύματα των ατελείωτων απαλλοτριώσεών του: «στους απόγονους σου θα δώσω την γη που τώρα κατοικείται απ' τους Κεναίους και τους Κενεζαίους και τους Κεδμωναίους και τους Χετταίους και τους Φερεζαίους και τους Ραφαΐν και τους Αμορ­ραίους και τους Χαναναίους και τους (Ο΄: Ευαίους[6]) Γεργεσαίους και τους Ιεβουσαίους».Γέν.15.20.  

Με λογιστική επιμέλεια απαριθμεί ο προφήτης τους λαούς-στόχους δείχνοντάς μας, μεταξύ των άλλων του προσόντων και την άριστη γνώση της περιοχής. Δέκα (10) και κατά την μετάφραση των Ο΄ έντεκα (11) είναι οι λαοί που εν αγνοία τους, θα χάσουν προσεχώς τη γη τους, γιατί έτσι το θέλησε ένας άγνωστος θεός ενός περαστικού προφήτη!

Οι Χαναναίοι (Σόδομα-Γόμορρα) είναι μέσα στους θεόδοτους στόχους. Τίποτε λοιπόν δεν μπορεί να αναχαιτίσει τον προφήτη, απ' το να ψάχνει για οποιαδήποτε ευκαιρία να εκπληρώσει τη θεϊκή αυτή συναλλαγή κατάσχεσης, που συνεχώς γίνεται και πιο συγκεκριμένη: «Σε σένα και στους απογόνους σου θα δώσω τη χώρα που τώρα κατοικείς σαν ξένος, όλη τη χώρα της Χαναάν για αιώνια ιδιοκτησία (Ο΄ εις κατάσχεσιν) και (έτσι) θα είμαι ο θεός τους». Γέν.17.8 // Γέν.15.7. // Γέν.18.18. // Γέν.22.18. // Γέν.24.7.

Σε πιάνει πράγματι δέος μπροστά στις αξιώσεις ενός τέτοιου πληθωρικού καιροσκόπου Χαλδαίου. Ο άνθρωπος αυτός... που είναι ανεξήγητα, αθεράπευτα, ίσως και παθολογικά μεγα­λο­μανής, διεκδικεί ιδιοκτησία, έτσι απλά, σ' όλη τη γη που έτυχε να δει, να περάσει, να φιλοξενηθεί, ή... να ακούσει για την ύπαρξή της!

Οι παραπάνω βιβλικές κατασχετικές δηλώσεις, είναι το σημαντικότερο έγγραφο αναίτιας και αναίσχυντης εχθρότητας και ουσιαστικά το μεγαλειωδέστερο μνημείο κήρυξης αιώνιου κατασχετικού πόλεμου, κατά του μέλλοντος ολόκληρης της ανθρωπότητας. Τίποτε παρόμοιο δεν μπορεί να βρεθεί, στα κείμενα ολόκληρης της ανθρώπινης γραπτής κληρονομιάς!

Μπροστά σ' αυτήν την ορκισμένη, αιώνια υπονόμευση της ειρήνης, οι υπόλοιπες βιβλικές καταστροφές που προηγήθηκαν, φαίνονται κυριολεκτικά από φανταστικές έως ασήμαντες. Οι γραμμένες όμως αυτές αιώνιες κατασχετικές διεκδικήσεις, γέννησαν, εξέθρεψαν και ανόρθωσαν, έναν διαχρονικό ον, με στόχο την παντοειδή κατασχετική επίθεση σ' ολόκληρο το μέλλον της ανθρωπότητας!

Ίσως ακούγεται υπερβολικό, αλλά απ' τη στιγμή που τα συμβόλαια των κατασχέσεων αυτών, επεκτείνουν την ισχύ τους στις μέλλουσες γενεές και απειλούν σαφέστατα την ιδιοκτησία των κατοίκων ολόκληρης της Γης... τότε ολόκληρο το μέλλον της ανθρωπότητας, έχει γίνει στόχος κατάσχεσης και συνολικά το ανθρώπινο μέλλον, έχει εμπλακεί στα κατασχετικά σχέδια μιας αιώνιας αβρααμικής συνομωσίας!

Πρόκειται πράγματι για την σημαντικότερη και αινιγματικότερη ιστορικά, κήρυξη παγκόσμιου μυστικού διαχρονικού πολέμου!

Τι δίνει όμως στον Αβραάμ αυτή την απίστευτη αίσθηση κατασχετικής δύναμης; Μόνο μέρος της πολυσήμαντης αυτής ερώτησης μπορούμε να απαντήσουμε. Ο Αβραάμ γνωρίζει! Γνωρίζει κάτι, που εμείς ακόμα με καθυστέρηση χιλιάδων χρόνων απ' την εποχή του, ούτε που υποπτευόμαστε! Ο Αβραάμ γνωρίζει, ότι με τα μυστικά σιωπηρά του όπλα και τις αόρατες παγίδες του δόλου του, είναι αήττητος και δικαιολογημένα πιστεύει ότι κληροδοτώντας τέτοια απόκρυφης σοφίας αόρατα όπλα στους απογόνους του, θα είναι ικανός, μέσα απ' αυτούς, να κατακτήσει (να "ευλογήσει") ολόκληρο τον μέλλοντα κόσμο!

Βέβαια, πρέπει εδώ να σημειώσουμε προσγειωμένα, ότι η τεράστια αυτή έκταση απ' τον Ευφράτη έως το Νείλο, ουδέποτε κατακτήθηκε απ' το σπέρμα, (φυσικούς απογόνους), του υπερ-φιλόδοξου προφήτη και η ιστορία βγάζει σχετικά ψεύτικη την υπόσχεση του αβρααμικού θεού. Τελικώς όμως, δ' άλλης οδού και τρόπου, ο Αβραάμ και η θεότητά του, άπλωσαν την ιδεολογική τους επιρροή και σκέπασαν όντως αυτήν και πολύ μεγαλύτερη ακόμα έκταση απ' την προαναφερθείσα.

Ας επιστρέψουμε όμως στις αναζητήσεις μας, γύρω απ' τον πιθανό εμπρησμό των Σοδόμων. Και ας δούμε τι συνέβη την τελευταία μέρα, λίγο πριν τέσσερις τουλάχιστον πόλεις κατακαούν έως εδάφους.

Την τελευταία λοιπόν μέρα, που η πεντάπολη αυτή βλέπει το φως του λαμπερού ήλιου, πλάι στα δροσερά νερά του φιδόδρομου Ιορδάνη, τρεις άνθρωποι καταφθάνουν στον καταυλισμό του Αβραάμ: «τρεις άνδρες», που είναι όμως ντυμένοι αλλιώτικα… μιλούν χαμηλόφωνα, αλλά με εξουσιαστική αποφασιστικότητα, που θυμίζει... αγγέλους.

Είναι μια κατάλληλη, ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Ο Αβραάμ τους περιμένει. Δεν κάθεται στο βάθος της δροσερής σκηνής του, αλλά αδημονεί στημένος στην πόρτα της και τον χτυπά ο καυτός μεσημεριάτικος ήλιος. Ας πλησιάσουμε όμως την αφήγηση: «Εκάθητο (ο Αβραάμ) στη θύρα της σκηνής εις το καύμα της ημέρας και υψώσας τους οφθαλμούς του, είδε και ιδού τρεις άνδρες, έτρεξε δε να τους προϋπαντήσει και τους προσκύνησε (ο Αβραάμ) έως εδάφους». Γέν. 18. 1, 2.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Αβραάμ προδιαθέτει το πολυάνθρωπο ακροατήριο του καταυλισμού του, για τις τιμές που αξίζουν οι τρεις αυτοί παράξενα ντυμένους επισκέπτες. Γιατί δεν πιστεύω να νομίζει κανείς, ότι ο Αβραάμ προσκυνούσε έως εδάφους όλους τους άνδρες που περνούσαν τυχαία απ' την περιοχή του.

Άλλωστε για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για το τι ακριβώς υπαινίσσεται τους προσφωνεί, Κύριέ μου: «και είπε (ο Αβραάμ) Κύριέ μου, παρακαλώ μην προσπεράσεις αλλά ας φέρουν λίγο νερό για να πλύνετε τα πόδια σας και αναπαυθείτε για λίγο κάτω απ' το δένδρο και θα φέρω λίγο ψωμί... οι δε απάντησαν: κάνε όπως είπες και έτρεξε ο Αβραάμ στη σκηνή και είπε στην Σάρρα: βιάσου και ζύμωσε τρεις γαβάθες εκλεκτό αλεύρι σεμιγδαλένιο... Μετά έτρεξε ο Αβραάμ, στα βόδια του και πήρε ένα μοσχαράκι τρυφερό και καλό και το έδωσε στον υπηρέτη και εκείνος βιάστηκε να το ετοιμάσει. Έπειτα πήρε βούτυρο και γάλα και το μοσχάριον το οποίον ετοίμασε και τα έβαλε μπροστά τους (στους αγγέλους!) Αυτός δε, στεκόταν κοντά τους κάτω απ' το δένδρο και εκείνοι (οι άγγελοι!) έφαγαν»! Γέν.18.3-8.

Αυτά τα παραθέτω, για να ξέρετε τι τρώνε οι άγγελοι... μάλλον τι έτρωγαν... διότι η ωραία αυτή συνήθεια, να συντρώγουν άνθρωποι και ουράνιοι επισκέπτες (θεοί ή άγγελοι[7]) υποχώρησε βαθμιαία απ' όλες τις θρησκευτικές αναφορές. Πάντως η παραπάνω περίπτωση είναι απ' τις πληρέστερες, και γι' αυτό εξαιρετικά πολύτιμη, διότι δείχνει ότι οι τρεις "άγγελοι", έφαγαν... κυριολεκτικά του σκασμού!

Ένα μοσχάρι, όσο τρυφερό κι αν είναι, για να σφαχτεί, γδαρθεί, ψηθεί (ετοιμαστεί), ακόμα και για αγγέλους, χρειάζεται κάποιες ώρες. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, όλο αυτό το διάστημα, οι τρεις ουράνιοι επισκέπτες είναι καθισμένοι στη σκιά, και περιμένουν υπομονετικά να ψηθεί το μοσχαράκι για να φάνε... χωρίς να βγάλουν μιλιά; Δυστυχώς, έτσι πρέπει να έγινε, αφού για τις πολύτιμες αυτές ώρες, το βιβλικό κείμενο δεν καταγράφει ούτε μια περισπούδαστη θεϊκή κουβέντα!

Δεν γίνεται καμιά απόπειρα, να αξιοποιηθεί η πολύωρη αυτή επαφή ανθρώπων και αθάνατων όντων. Η πάνσοφη συμπαντική θεότητα, δεν εκμεταλλεύτηκε τις ατέλειωτες αυτές στιγμές της πολύτιμης αυτής ενσάρκωσης και άμεσης επαφής με τον προφήτη της, ώστε να μας χαρίσει δύο υψιπετούς σοφίας και θεϊκού βάθους λόγια! Αντιθέτως, η ανεξήγητη μαρτυρική σιωπή, συνεχίζεται και κατά τη διάρκεια που οι τρεις άνδρες ξεψαχνίζουν το μυρωδάτο μοσχαράκι με το βούτυρο, το γάλα και το σιμιγδαλένιο ψωμί! Κι ας στέκει πλάι τους όλη αυτή την ώρα όρθιος -τιμής ένεκεν- σαν καλός υποτακτικός, ολόκληρος υπερήλικας προφήτης. Αυτοί, τρώνε χωρίς να μιλούν, και πίνουν γάλα, μιας και ως φαίνεται, απαγορεύεται να δίνεις κρασί σε αγγέλους... εν ώρα υπηρεσίας! Ας σταματήσω όμως εδώ, πριν παρεκτραπεί η σατιρική μου διάθεση, και οι επισημάνσεις μας χάσουν τελείως το εξεταστικό τους περιεχόμενο!

Θα χρειαστεί βέβαια να δικαιολογηθώ λίγο. Μερικοί ίσως νομίσουν ότι προ­σπαθώ να γελοιοποιήσω πρόσωπα και καταστάσεις. Μεγάλο λάθος, το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Επιμόνως προσπαθώ να απο­φύγω τη σατυρική μου διάθεση, διότι κατανοώ απολύτως τη σοβα­ρότητα όλων αυτών των καταγγελιών. Ταυτόχρονα όμως διαπιστώνω, ότι είναι σχεδόν αδύνατο να ασκήσει κανείς κριτική οποιουδήποτε επιπέδου σε τέτοιες σκηνές, χωρίς να προκαλέσει αυθόρμητο γέλιο.

Παράδειγμα, οι άγγελοι του Αβραάμ, τρώνε τόσο πολύ και τόσο καλά, που αντιλαμβάνεται κανείς αμέσως, γιατί οι κατοπινές αφηγήσεις, τους ταΐζουν ολοένα και λιγότερο, ώσπου σταδιακά η συμπαθέστατη αυτή εικόνα να εκλείψει. Μάλιστα στο πολύ μεταγενέστερο «Ιερό Κοράνι» διαβάζουμε: «Οι αγγελιοφόροι μας, πήγαν στον Αβραάμ... και τους πρόσφερε ψητό μοσχάρι (αλλά αυτοί) δεν άπλωσαν τα χέρια τους προς αυτό». Κοράνι 11.72.    

Αυτή η αφηγηματική διαφοροποίηση, θεωρήθηκε αναγκαία, διότι τέτοιες εικόνες, χορταστικότατων γευμάτων... σε αγγέλους, προκαλούσαν μοιραία στους ανθρώπους, ολοένα και περισσότερες απορίες, όπως: μα γιατί οι άγγελοι είναι τόσο πεινασμένοι... έσκαβαν πριν το γεύμα; Αρέσουν στ' αλήθεια τα τρόφιμά μας στους ουράνιους φτερωτούς μας φίλους; Υπάρχει και σ' αυτούς η αίσθηση της πίνας; Μήπως έχουν κι εκείνοι ουράνιες λιχουδιές, όπως ουράνιο γάλα, μέλι, πιλάφι; Μήπως μαζί μ' όλα αυτά, τελικά υπάρχουν και τα αξιοπόθητα "Ουρί" του παραδείσου; Γιατί, αν μέσα σ' όλα, θυμηθούμε και τους σεξουαλικά πεινασμένους προκατακλυσμικούς βιβλικούς αγγέλους... ε, τότε, ουράνιοι άγγελοι και γήινοι θνητοί, δεν συμπεριφέρονται και τόσο διαφορετικά!

Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να τους δώσουμε... και κάτι για το δρόμο;

Το να φιλεύεις λοιπόν αγγέλους, ήταν μια πολύ συγκινητική εικόνα, γεννούσε όμως δύσκολες ερωτήσεις, και πολύ πιο δύσκολες ήταν οι οφειλόμενες απαντήσεις. Έτσι οι άγγελοι έπαψαν να τρώνε κατά την διάρκεια των θαυμάτων! Έτρωγαν ίσως, πριν ή μετά θαύματος!

Πώς λοιπόν να μην προκαλέσουν θυμηδία, οι βιβλικές περιγραφές, που θέλουν τους αγγέλους... να περιμένουν αμίλητοι με τις ώρες να ψηθούν οι λιχουδιές που θα φάνε, καθισμένοι στη σκιά του δένδρου, αφού βεβαίως, σύμφωνα με την αφήγηση, έπλυναν πρώτα τα πόδια τους απ' τις σκόνες της πεζοπορίας τους, στα κατασκονισμένα... ουράνια μονοπάτια;

Οποιαδήποτε λοιπόν απόπειρα ανάλυσης, τέτοιων συμπαθητικών κατά τα άλλα εικόνων, καταλήγει αυτόματα σε αθέλητη σάτιρα. Όχι πως δεν ταιριάζει καταιγιστική ερωτηματική σάτιρα στην περίπτωση, απλά νομίζω ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρότερο, από μια καλή ευκαιρία για άφθονο γέλιο.

Ο Αβραάμ λοιπόν, τίμησε δεόντως τους υψηλούς του καλεσμένους, που σιωπηλοί απογευματίζουν. Μετά το γεύμα, οι κουβέντες είναι μετρημένες και επί του σημείου. Τους απασχολούν μόνο τα περί θεραπείας απ' την μόνιμη στειρότητα της υπέργηρης πλέον Σάρρας, και της ενδεχόμενης ανικανότητας λόγω γήρατος του Αβραάμ. Κατόπιν: «Σηκωθέντες εκείθεν οι άνδρες (άγγελοι) διευ­θύν­θη­σαν προς τα Σόδομα, (με αφανιστικούς σκοπούς) ο δε Αβραάμ επορεύετο μετ' αυτών». Γεν.18.16.

Η συζήτηση που ακολουθεί είναι επιεικώς περίεργη, με τον άνθρωπο Αβραάμ, να προσπαθεί να σώσει τις πόλεις απ' τον οργισμένο θεό, με όσο γίνεται χαμηλότερη απώλεια δικαίων! Έτσι, ενώ άρχισαν απ' τους πενήντα, δέκα είναι το τελικό διαπραγματεύσιμο όριο. Όχι εννέα, ούτε οκτώ. Βλέπετε και οι πόλεις και οι δίκαιοι έχουν την οριακή τιμή τους.

Εν πάση περιπτώσει, πίσω απ' τα πολλά λόγια, εμείς είδαμε τον Αβραάμ να περιμένει αυτή την επίσκεψη των τριών ανδρών-αγγέλων και στη συνέχεια, και τον Λωτ να τους περιμένει εναγωνίως και μάλιστα στο πλέον κατάλληλο μέρος της πόλεως, δηλαδή στην πύλη εισόδου των Σοδόμων. Το πολύ περίεργο όμως και ανερμήνευτο, είναι ότι ενώ ξεκίνησαν τρεις «άνδρες», όπως μέχρι τώρα συνεχώς αποκαλούνται, εδώ όμως στα Σόδομα, φθάνουν μόνο δύο, αφού πρώτα στην ενδιάμεση διαδρομή πάρουν πλέον οριστικά τον τίτλο του "αγγέλου".

Πουθενά όμως δεν μας λέει η αφήγηση τι απέγινε ο τρίτος άγγελος! «Ήλθον δε οι δύο άγγελοι εις τα Σόδομα το εσπέρας και εκάθητο ο Λωτ παρά την πύλην των Σοδόμων. Ιδών δε ο Λωτ εσηκώθη εις συνάντησιν αυτών και προσκύνησεν επί πρόσωπον έως εδάφους». Γέν.19.1.Τι απέγινε λοιπόν ο τρίτος άνδρας-άγγελος;

Ακολουθεί η ίδια περιποίηση των δύο αγγέλων απ' τον Λωτ. Αυτή τη φορά όμως, το πλύσιμο των ποδιών που τους προτείνει ο Λωτ, είναι δικαιολογημένο, διότι η αφήγηση τους παρουσίασε πράγματι να διασχίζουν όντως πεζοί την απόσταση μέχρι τα παρακείμενα Σόδομα: «και έκαμε (ο Λωτ) εις αυτούς ποτό και δείπνο και έφαγον»Γέν.19.3.

Πριν όμως καλά-καλά τελειώσουν το δείπνο, κάτι τρομερό συνέβη: «Οι άνδρες των Σοδόμων περικύκλωσαν την οικίαν, νέοι και γέροντες άπας ο λαός ομού πανταχόθεν και έκραζαν προς τον Λώτ. Πού είναι οι άνδρες οι εισελθόντες προς σε την νύκτα; έκβαλε αυτούς προς ημάς, διά να γνωρίσωμεν[8] (Ο΄ συγγενώμεθα) αυτούς».Γέν.19.4-5.

Μαζεύτηκαν προσέξτε, νέοι, γέροι, όλος ο λαός, από κάθε γωνιά της πόλεως (πανταχόθεν)! Έτρεξαν όλοι (άπας ο λαός ομού) δεν έλειπε λοιπόν κανείς, όλη η πόλη ήταν εκεί.

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;!

Οι άνθρωποι αυτοί, που ακόμα κλαίνε τους νεκρούς τους, με λεηλατημένο ολάκερο το βιός τους, οι περισσότεροι λαβωμένοι απ' τη βαριά ήττα που μόλις υπέστησαν απ' το χέρι του ανελέητου εισβολέα Χοδολλογομόρ... να έχουν χρόνο και διάθεση για περιθωριακούς πόθους; Και μάλιστα σύσσωμος, ολόκληρος ο πληθυσμός, χωρίς να καταφέρουν να αντισταθούν στο τρελό κάλεσμα της σεξουαλικής αυτής "αδικίας" έστω δέκα μόνο άτομα, που με την απουσία τους απ' την παρανοϊκή αυτή σύναξη, κατά την αβρααμική λογική, θα έσωζαν την πόλη ολόκληρη απ' τον οριστικό αφανισμό της; Μα είναι ποτέ δυνατόν;

Χήρες, γέροι, ορφανά, τραυματίες, παιδιά που μόλις έχασαν τους προστάτες τους. Γονείς που μόλις έχασαν στη μάχη τα παιδιά τους..! Μια σακατεμένη πόλη απ' το βαρύ χέρι του πολέμου, να μην έχει τίποτ' άλλο να σκεφτεί, παρά τους δύο άνδρες που μπήκαν στο σπίτι του Εβραίου Λωτ και μάλιστα νύχτα;

Γίνεται σαφές ότι η περιγραφή είναι άκρως ατυχής και ασύνδετη, με τα περιρρέοντα στοιχεία της αφήγησης. Η δε προσπάθεια ενοχοποίησης ολόκληρης της πόλης, παραπάνω από άθλια!

Όπως λοιπόν καταλαβαίνουμε, θα ήταν προτιμότερο να κατηγορηθούν και να καούν έτσι απλά ως κακοί, παρά να επιχειρηθεί η τόσο τραβηγμένη αυτή απεικόνιση της ενοχοποίησής τους. Η αφήγηση αυτή γέρνει υπερβολικά από μόνη της, έτοιμη να καταποντιστεί απ' το βάρος των αυθαίρετων υπερβολών. Και καλά οι άνδρες. Οι γυναίκες; Τι μπορεί να ήθελαν οι γυναίκες στην "αμαρτωλή" αυτή συνεύρεση ανδρών; Πρόκειται κυριολεκτικά για εξόφθαλμη απόπειρα οικτρής ενοχοποίησης ολόκληρου του πληθυσμού της πόλεως, προκειμένου ο θεός του Αβραάμ να αποκτήσει την απαραίτητη ιερή αγανάκτηση πριν τους κάψει!

Όμως ας είναι. Αυτή η πόλη κρίθηκε οριστικά απ' το περιστατικό αυτό. Τα Σόδομα λοιπόν καίγονται γιατί στον επιτόπιο έλεγχο του θεού αποδεικνύεται πόσο ένοχη πόλη ήταν. Διότι, πριν ακόμα επισκεφθεί τα Σόδομα, ο θεός ο ίδιος είπε: «θέλω λοιπόν κατεβεί και θέλω ιδεί αν έπραξαν ολοκλήρως κατά την κραυγήν την ερχόμενη προς εμέ, και θέλω γνωρίσει αν ουχί». Γέν.18.21. Έτσι λοιπόν, τώρα ήρθε, είδε, (μια και εκ του μακρόθεν, αν και θεός, δεν ήταν απόλυτα σίγου­ρος!) και με το δίκιο του τώρα πια αγανακτισμένος, θα τους κάψει!

Αυτά ισχύουν όμως μόνο για τα Σόδομα. Οι υπόλοιπες πόλεις γιατί κατακαίονται; Τίποτε παρόμοιο δεν μας περιγράφεται για τα Γόμορρα και τις δύο επί πλέον πόλεις που καίγονται μαζί τους. Δεν ήταν αυτές άξιες επιτόπιας έρευνας;

Αλήθεια όμως, αν παραμερίσουμε την παραμορφωτική σκέψη της δήθεν ανάμιξης οποιουδήποτε θεού στην συγκεκριμένη αφήγηση, τι μπορεί να συνέβη έξω απ' το σπίτι του Λωτ, όπου οι κάτοικοι της χαροκαμένης πόλης, μαζεύτηκαν και με απειλητικό τρόπο ζητούν να δουν τους δύο επισκέπτες; Η αντίδραση των κατοίκων, μόνο υπό το φως των στοιχείων της πρόσφατα χτυπημένης απ' τον πόλεμο πόλης μπορεί να ερμηνευθεί.

Να λοιπόν μια άλλη εικόνα που αβίαστα προβάλλει, στην υπερασπιστική μάτια του εκτιμητή εκείνου, που θα κατάφερνε να παραμερίσει την σκόπιμη και επίμονη βιβλική κακοπαράσταση των Σοδόμων και να συνυπολογίσει όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της αφήγησης. Οι κάτοικοι των Σοδόμων, είναι τσακισμένοι απ' την πρόσφατη ήττα τους απ' τα στρατεύματα του Χοδολλογομόρ και την ανελέητη λαφυ­ραγώγησή τους. Γέν.14.10-11.

Μια πρώην πλούσια πόλη, που έχασε μια σοβαρή αναμέτρηση με εκατοντάδες ή και χιλιάδες θύματα ανάμεσα στον άρρενα κυρίως πληθυσμό, που αδυνατεί να περιφρουρήσει τα εναπο­μείναντα εφόδιά της απ' τους πάσης φύσεως αδίστακτους νυχτε­ρινούς πλιατσικολόγους, προσπαθεί να αμυνθεί, ρωτώντας και ελέγχοντας ανήσυχα όλους τους ξένους, που μπαίνουν στην περιτοιχισμένη πόλη τους. Έτσι μπορούμε ευκολότερα να φανταστούμε, γιατί ο Λωτ, έχει τους δικούς του λόγους να περιμένει υπομονετικά τους δύο "αγγέλους", έξω απ' την πύλη της πόλεως, ώστε να εξασφαλιστεί η είσοδός τους σ' αυτήν. Τους οποίους σημειώστε, όχι μόνο περιμένει, αλλά αμέσως αναγνωρίζει και υποδέχεται ανάμεσα από τόσους άγνωστους στην πολυσύχναστη πύλη της πόλεως!

Μήπως λοιπόν, αυτός ο σημαντικός για την ασφάλεια της πόλης έλεγχος, είναι τελικώς ο λόγος που έξω απ' το σπίτι του Λωτ, όπου κατέληξαν οι δύο ξένοι, ακούγονται φωνές απαιτήσεων: «πού είναι οι άνδρες οι εισελθόντες προς σε την νύκτα»; Το ερώτημα δεν είναι καθόλου περίεργο και απευθύνεται στον Λωτ, έναν ξένο και πάροικο της πόλεώς τους. Μέσ' στην αναρχία της ήττας, έχουν κάθε λόγο να υποπτεύονται τους ξένους, που έρχονται απ' τα πέριξ και θεωρούν τις χτυπημένες απ' τον πόλεμο πλούσιες αυτές πόλεις, ιδανικό τόπο για νυχτερινό πλιάτσικο.

Βλέποντας λοιπόν αυτή την εκδοχή, το περιστατικό της σύναξης έξω απ' το σπίτι του Λωτ, εύκολα ερμηνεύεται σαν μια οργισμένη σύναξη πολιτών, που κατηγορούν τον Λωτ ως τον άνθρωπο που φιλοξενεί τους ξένους, που ρημάζουν τις νύχτες τα αφύλακτα νοικοκυριά τους και επιμένουν φορτικά να εξασφαλίσουν την αναγνώριση των παρείσακτων ξένων.

Οι ομόφυλοι του Λωτ, φαίνεται ότι πρωτοστάτησαν στη νυχτερινή αυτή δράση. Ο Σοφονίας φαίνεται να γνώριζε κάτι σχετικό καθώς ολοφάνερα ομολογεί λέγοντας: «θέλει είσθε ως (όπως) τα Σόδομα και... τα Γόμορρα... το υπόλοιπον του λαού μου θέλει λαφυραγωγήσει αυτούς και το υπόλοιπον του έθνους μου θέλει κατακληρονομήσει αυτούς». Ο΄ Σοφονίας 2.9. Καμιά γνωστή σε μας βιβλική αφήγηση δεν αναφέρει ότι τα Σόδομα λαφυραγωγήθηκαν ποτέ απ' τους Εβραίους. Άρα ο Σοφονίας σίγουρα ήξερε κάτι, που δεν έφτασε ποτέ έως εμάς.

Αντί λοιπόν να βλέπουμε σεξουαλικά αλλοπαρμένους άνδρες, (γυναίκες και παιδιά!), μπορούμε να δούμε μια ομάδα ανθρώπων που διαμαρτύρονται έντονα για την ύποπτη φιλοξενία που παρέχει σε ομόφυλούς του ο Λωτ. Μια και κατά την ομολογία του Σοφονία, αυτή πρέπει να ήταν η καταλληλότερη περίοδος, που οι Εβραίοι ρήμαξαν τα Σόδομα, στη λαφυραγώγηση ή άλλως πλιάτσικο.

Ο μηχανισμός της σπίλωσης λοιπόν, άφησε το παροιμιώδες παράπτωμα του σοδομισμού, εκεί που υπήρχε απλά η αγωνία της επιβίωσης και η έγνοια να διαφυλάξουν απ' τον σακατεμένο "παράδεισό" τους, ότι είχε απομείνει. Σαν κάτι να έσπρωχνε αλήθεια το μικρό εκείνο όχλο, που είχε μαζευτεί έξω απ' το σπίτι του ύποπτου αυτού ξένου, διαισθανόμενοι ότι, πολύ μεγαλύτερο κακό κι απ' τα στρατεύματα του Χοδολλογομόρ, μπορούσε να τους βρει, αν δεν προσέξουν τις κινήσεις αυτού του συγκεκριμένου ξένου. Και το ένστικτό τους, δεν είχε καθόλου αστοχήσει!  

Η σκηνή των εξοργισμένων πολιτών, που κατά την αφήγηση επιχειρούν να σπάσουν την πόρτα, για να "συνευρεθούν" δήθεν σεξουαλικά (για φαντάσου... μια ολόκληρη πόλη με δύο άγνωστους), είναι από κάθε άποψη εκνευριστικά τραβηγμένη. Και ρωτάμε: πώς αυτοί οι άνθρωποι διατηρούσαν το εμπόριο των περίφημων κρασιών τους, αφού πάραυτα τρέχουν να ξεκάνουν σεξουαλικά τους πρώτους αγνώστους που τους επισκέφθηκαν;

Οι εξοργισμένοι πολίτες λοιπόν, απειλούν το σπίτι του Λωτ, διότι είναι πεπεισμένοι, ότι το σπίτι αυτό, είναι άντρο συνωμοτών, που απειλεί τα υπολειπόμενα αγαθά της πόλης τους. Όμως και οι φιλοξενούμενοι του Λωτ, δεν είναι τυχαίοι άνθρωποι! Είναι άνδρες πολυτάλαντοι, εκπαιδευμένοι άριστα στις χαλδαιικές τέχνες, και εξοπλισμένοι ανάλογα. Αφού τραβούν τον Λωτ μέσα στο σπίτι, με τα επιδέξια δάχτυλά τους απ' την θήκη του ζωστήρα τους, τραβούν ταχύτατα την ανάλογη σκόνη και μ' ένα τίναγμα των χεριών τους, χτυπούν τους εξοργισμένους μπροστάρηδες με... αορασία! «Εκτείναντες δε οι άνδρες τας χείρας αυτών έσυραν τον Λωτ προς εαυτούς... τους δε ανθρώπους τους όντας εις την θύραν της οικίας κτύπησαν με αορασίαν». Γέν.19.10.

Το τσούξιμο στα μάτια, με τις επώδυνες συνέπειες που η χαλδαιική χειρονομία προκάλεσε, φέρνει τον αναμενόμενο πανικό και οι σαστισμένοι άνδρες, αναβάλλουν την οργή τους για την επαύριο. Την επομένη όμως, θα είναι ήδη πολύ αργά. Αυτή η νύχτα είναι και η τελευταία για τις τέσσερις απ' τις πέντε πολύπαθες πόλεις στις όχθες του Ιορδάνη.

Είδαμε λοιπόν ότι ο θεός εξετάζει προσεκτικά μία πόλη, καίει όμως δύο και κοντά σ' αυτές... του ξεφεύγει λίγο περισσότερη οργή και καίγονται δύο επιπλέον πόλεις! Την πληροφορία μας τη δίνει το Δευτερονόμιο: «κατά την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων της Αδαμά και Σεβωείμ τας οποίας κατέστρεψεν ο Κύριος εν τω θυμώ αυτού και εν τη οργή αυτού». Δευτερον.29.23.

Σόδομα, Γόμορρα, Αδαμά και Σεβωείμ, καίγονται. Τα Σόδομα και τα Γόμορρα είναι οι δύο πόλεις που κατηγορούνται. Μόνο η μία ελέγχεται, για υπόλοιπο δέκα δικαίων, αλλά καίγονται τέσσερις! Γιατί;

Το Δευτερονόμιο σημειώνει λίγο παρακάτω με νόημα την απάντηση της Βίβλου σε παρόμοια ερωτήματα: «Τα κρυπτά ανήκουσιν εις τον Κύριον τον θεόν ημών, τα δε αποκεκαλυμμένα εις ημάς και εις τα τέκνα ημών διαπαντός, διά να εκτελώμεν πάντας τους λόγους του νόμου τούτου». Δευτ. 29. 29.Καταλάβατε; Αν δεν το καταλάβατε, ξανα­διαβάστε το! Μπροστά σας έχετε την πεμπτουσία της θρησκευτικής σκέψης! Διαβάζοντάς το, νοιώθει κανείς πως του κλέβουν ό,τι πολυτιμότερο, το αναφαίρετο δικαίωμα στην κατανόηση! Βέβαια κατά το παρελθόν οι θρησκείες μπορούσαν να παραγγέλνουν κάτι τέτοιο στο όνομα του οποιουδήποτε "θεού" εκπροσωπούσαν. Σήμερα όμως, κάθε παρόμοιο παράγγελμα περιορισμού της κατανόησής μας, πρέπει να ηχεί σαν εκκωφαντικός συναγερμός συνομωσίας κατά της νοημοσύνης μας και του πολιτισμού!

Ποια είναι όμως τα κρυπτά εδώ, που πρέπει εμείς να αγνοούμε και να περιοριζόμαστε και μάλιστα διαπαντός, μόνο στα φανερά και στην επιφάνεια των πραγμάτων; Μήπως τα "κρυπτά" εδώ, εκτός των άλλων, είναι ότι ο τρίτος άνδρας-άγγελος είναι ο απαραίτητος εμπρηστής των υπολοίπων πόλεων; Ή μήπως νομίζετε, ότι ο Λωτ εντελώς αθώα παρεπιδημεί βοσκός ων μέσα στην πόλη; Ποιος θα μας πει, γιατί ο ισόβιος αυτός σκηνίτης, που: «έστησε τις σκηνές του κοντά στα Σόδομα» (Γέν.13.12.) κατοικεί τώρα σε σπίτι, μέσα απ' τα τείχη της πόλεως; Γιατί ο κατ' επάγγελμα βοσκός και κτηνοτρόφος Λωτ, παράτησε «τις σκηνές του» και κατοικεί εντός των τειχών;

Στην πρόοδο αυτής της έρευνας, θα διαπιστώσουμε μετά βεβαι­ότη­τος ότι, στις βιβλικές περιγραφές, όπου έρχεται και χτυπά το "καταστροφικό θαύμα", στο κέντρο του στόχου πάντα προϋπάρχει ένας συνεργάσιμος Χαλδαίος, που απ' την προωθημένη αυτή θέση, είναι δυνατόν να επιβάλει καίρια, τις σκόπιμες και πλουτοφόρες πληγές του "θεού" του!

Να λοιπόν γιατί ο Λωτ παράτησε τις ποιμενικές του σκηνές και έζησε μέσα στην πόλη. Άγνωστο για πόσο χρονικό διάστημα, η πόλη αυτή πρέπει να ήταν το επόμενο μεγάλο κόλπο, του διεκδικητικού προφήτη και θείου του, Αβραάμ.

Ο πλούτος αυτής της πόλεως, θα έπεφτε στα χέρια τους σαν ώριμο φρούτο! Ποτέ όμως δεν θα μάθουμε ποιο ευφυέστατο σχέδιο θεϊκής ομηρίας είχε έτοιμο ο πανούργος προφήτης. Γιατί ο Χοδολλογομόρ με τον στράτο του, ανακόπτει αναπάντεχα τα δικά τους σχέδια, νικώντας αιφνιδιαστικά και σηκώνοντας τον πλούτο και των πέντε πόλεων. Με την απελευθέρωση μάλιστα του αιχμάλωτου Λωτ, ο Αβραάμ μπλέκεται άσχημα στις πολεμικές τους διενέξεις, πράγμα που αναγκάζει τους Χαλδαίους της περιοχής, να περιοριστούν σε επιδρομές νυχτερινού πλιάτσικου. Το τελικό όμως σχέδιο εμπρηστικού αφανισμού των πόλεων αυτών, επρόκειτο να θέσει οριστικό τέλος στην ύπαρξη και τη ζηλευτή σε όλους ευημερία των πάλαι ποτέ παραδεισένιων αυτών πόλεων.

Ας επιστρέψουμε όμως στην αφήγηση και στην περιορισμένη αορασία που χτύπησε τους Σοδομίτες: «τότε οι φιλοξενούμενοι (άγγελοι) τίναξαν τα χέρια τους και... τους όντας επί της θύρας του οίκου επάταξαν με αορασία». Γέν.19.10-11. Η ερώτηση είναι συγκεκριμένη: Ενώ ολόκληρη η πόλη βρίσκεται εκεί και αμαρτάνει... γιατί ο άγγελος πατάσσει με αορασία μόνο τους λιγοστούς έμπροσθεν της θύρας;

Η ομολογία ότι πατάσσονται μόνο «οι όντες εις την θύραν», επιβεβαιώνει περισσότερο απ' οτιδήποτε τους συλλογισμούς μας, για τη χρήση περιορισμένης εμβέλειας χαλδαιικών "όπλων". Διαφορετικά θα κινδυνεύαμε να συμπεράνουμε, ότι ο εμπλεκόμενος "θεός", δεν είχε την δύναμη να πατάξει ολόκληρη την πολυπληθή (κατά την Βίβλο πάνδημη) ομήγυρη έξω απ' το σπίτι του Λωτ, ή... ότι σπλαχνίστηκε τους υπόλοιπους και δεν τους "τύφλωσε", για να τους κάψει με πυρ και θείον υγιέστατους, λίγες μόνο ώρες αργότερα!

Με τα μάτια λοιπόν ερεθισμένα απ' τη χαλδαιική σκόνη[9] που τίναξαν προς το μέρος τους, και προσωρινά τρομαγμένοι και ανίκανοι να εξηγήσουν το ξαφνικό ερεθισμό των οφθαλμών τους, οι λιγοστοί Σοδομίτες που κατά την υπόθεσή μας δημιούργησαν ζήτημα έξω απ' την οικία του Λωτ, υποχωρούν προσωρινά.

Οι συζητήσεις που ακολουθούν μέσα στο σπίτι του Λωτ, την παράξενη αυτή νύχτα, τραβούν την προσοχή μας, γιατί είναι γεμάτες νόημα. Οι άνδρες-άγγελοι ρωτούν το Λωτ (λες και δεν θα 'πρεπε να γνωρίζουν). «έχεις εδώ άλλον κανένα; γαμβρό ή γιους ή θυγατέρες ή όποιον άλλον δικό σου έχεις στη πόλη; Πάρτους και φύγετε απ' την πόλη αυτή, διότι θα καταστρέψουμε αυτόν τον τόπο (Ο΄ διότι εκτρισμαί[10] τον τόπον τούτον)». Γέν.19.12.

Μα για σταθείτε. Τώρα δα δεν μας είπε εμφαντικότατα το θείο κείμενο, χωρίς κανένας να μπορεί να το πει καλύτερα ότι: «περιεκύκλωσαν την οικίαν νέοι και γέροντες (;!) άπας ο λαός ομού ΠΑΝΤΑΧΟΘΕΝ»; Δεν σημαίνει αυτό ότι η πόλη ολόκληρη χωρίστηκε σε δύο συγκεκριμένες ομάδες; Στους καλούς μέσα στο σπίτι του Λωτ και στους κακούς έξω απ' αυτό; Πώς λοιπόν ξαφνικά δίνεται το δικαίωμα στους γαμπρούς του Λωτ να διασωθούν; Μήπως λοιπόν αυτό ξεκάθαρα δηλώνει, ότι τόσο οι γαμβροί, όσο και το μεγαλύτερο πλήθος της πόλεως, δεν ήταν έξω απ' το σπίτι του Λωτ, ποθοπλάνταχτοι για σεξουαλικές κακίες; Μήπως αυτό σημαίνει ότι τόσο οι γαμβροί του Λωτ, όσο και το μεγαλύτερο πλήθος της πόλεως, δεν είχαν ιδέα για το σχετικά ασήμαντο (για μια ολόκληρη πόλη) περιστατικό διαμαρτυρίας έξω απ' το σπίτι του Λωτ; Σαφώς και είναι έτσι. Αν ολόκληρη η πόλη ήταν εκεί, πως θα μπορούσε ο Λωτ να βγει έξω απ' το σπίτι του προς αναζήτηση των γαμβρών του;

Εν τούτοις, μετά το υποτιθέμενο πάνδημο συμβάν, βλέπαμε τον Λωτ να βγαίνει νυχτιάτικα να τους ειδοποιήσει και να εισπράττει ειρωνικά χαμόγελα κι απ' τους δυο Σοδομίτες γαμβρούς του, που κατά την ίδια την αφήγηση, ολοφάνερα δεν είχαν ακούσει το παραμικρό γύρω απ' το περιστατικό: «εξήλθε δε ο Λωτ και ελάλησε προς τους γαμβρούς αυτού τους μέλλοντας να λάβωσι τας θυγατέρας αυτού και είπε, σηκώθητε εξέλθετε εκ του τόπου διότι καταστρέφει ο Κύριος την πόλιν, αλλ' εφάνη εις τους γαμβρούς αυτού ως αστεϊζόμενος». Γέν.19.14.

Ο Λωτ, κάνει εδώ ένα πολύ σημαντικό λάθος. Εμπιστεύεται το θεϊκό σχέδιο σε ξένους, έστω και αρραβωνιαστικούς των θυγατέρων του. Αυτό θα του στοιχίσει πολύ ακριβά, όπως θα δούμε. Αλλά και η βιβλική αφήγηση, συμπεριλαμβάνοντας στις εξιστορήσεις της την έξοδο του Λωτ προς αναζήτηση των γαμβρών του, δεν διαπράττει μικρότερο ατόπημα. Τη νύχτα ακριβώς που όλη η πόλη: «πανταχόθεν, άπας ο λαός ομού, νέοι και γέροι», είχαν με τη στάση τους ήδη κριθεί, η Βίβλος αντιφάσκοντας με τον εαυτό της, και ομολογεί με πολύ αφέλεια, ότι οι γαμβροί του Λωτ... δεν είχαν ιδέα για το συμβάν!

Και ρωτώ ξανά: Ήταν ή δεν ήταν όλοι έξω απ' το σπίτι του Λωτ; Αν και οι δυο γαμπροί του Λωτ δεν ήταν παρόντες, όπως αφήνει να εννοηθεί η ιδιαίτερή τους ειδοποίηση, τότε γιατί η Βίβλος ισχυρίζεται τόσο εμφαντικά, ότι σύμπασα η πόλη ήταν έξω απ' το σπίτι του Λωτ αισχρά αδικοπραγώντας από μικρού έως μεγάλου;

Στην προαναφερθείσα λοιπόν περίπτωση, γίνεται κατανοητό ότι το μεγαλύτερο μέρος της πόλεως κοιμόταν ως συνήθως, αγνοώντας ολότελα ότι δύο-τρεις άνδρες με αγγελικό πρόσωπο και μεταλλικά σπλάχνα, οπλισμένοι με την "οργή" του αβρααμικού θεού, κατά την προφητική διάλεκτο θα "ευλογήσουν" πυρπολώντας, (Ο΄ εκτρίβοντας Γέν. 19. 13, 14, 29) τις πόλεις τους.  

Ο ξεσπιτωμός όμως του Λωτ αργεί να προχωρήσει και οι "άγγελοι" βγάζουν κυριολεκτικά σηκωτούς τον Λωτ με την οικογένειά του έξω απ' την πόλη. Η "οικοσκευή" φαίνεται αργούσε, αλλά οι πυρπολητές άνδρες, βιάζονται να εκμεταλλευτούν τη νύχτα. Η συζήτηση εκεί έξω, τη στιγμή του αποχωρισμού, έχει πολύ ενδιαφέρον. Εκτός απ' το πολύ μυθολογικό "μην κοιτάξεις πίσω σου", η υπόλοιπη συζήτηση είναι πολύ προσγειωμένη.

Ο "θεός" λέει στο Λωτ να τραβήξει για τα βουνά κατ' ευθείαν για να σωθεί «διασώθητι εις το όρος». Ο Λωτ όμως έχει τις λογικές του αντιρρήσεις και ζητά άκουσον-άκουσον να εξαιρεθεί μια απ' τις καταδικασμένες πόλεις, η μικρότερη απ' τις πέντε, η τελευταία, για να έχει κι αυτός κάπου να πάει να... σωθεί πολιτισμένα! «Και είπεν ο Λωτ προς αυτούς (τους αγγέλους), παρακαλώ Κύριε... Ιδού η πόλης αυτή (η Σηγώρ) είναι πλησίον ώστε να καταφύγω εκεί και είναι μικρή, εκεί παρακαλώ να διασωθώ». Γέν.19.20. Και περιέργως ρωτά, τους αγγέλους, λες και το μέγεθος μιας πόλης έχει οποιαδήποτε σχέση με την ευκαιρία της εξαίρεσής της από την θεϊκή καταστροφή: «μικρή δεν είναι»;

Άσ' την... ας σωθεί... είναι και εδώ κοντά μας, που να τρέχω νυχτιάτικα με τρεις γυναίκες στα όρη στα βουνά!

Περιέργως, ενώ ακούγεται αστείο και άσχετο με την πύρινη θεϊκή οργή... το αίτημα εισακούεται: «και είπεν προς αυτόν ο Κύριος (οι άνδρες-άγγελοι, προβιβάζονται εδώ οριστικά σε θεό) ιδού επήκουσά σου (Ο΄ εθαύμασά σου, σε θαύμασα!) και εις το πράγμα τούτο, δεν θα καταστρέψω την πόλιν περί της οποίας ελάλησας (αλλά) τάχυνον, διασώθητι εκεί, διότι δεν θέλω δυνηθεί να κάμω ουδέν εωσού φθάσεις εκεί». Γέν.19.22.Όλα αυτά γίνονται ξημερώματα και ο Λωτ φεύγει για την κοντινή Σηγώρ, σώζοντάς την τελευταία στιγμή τη μικρή αυτή πόλη απ' την προσχεδιασμένη καταστροφή. Και: «ότε ο Λωτ εισήλθεν (ασφαλής) εις την Σηγώρ... έβρεξεν ο Κύριος... θείον και πυρ... και κατέστρεψε τας πόλεις». Γέν.19. 23.

Μήπως καταλάβατε γιατί γλύτωσε η πέμπτη πόλη τη φωτιά; Είχε αρκετούς δικαίους, ή μήπως έτσι, επειδή ήταν μικρή και κοντά στους προς διάσωση δικαίους, και ξέφυγε την αφανιστική πυρά για να μην ταλαιπωρηθεί ο ανεψιός του μεγάλου προφήτη; Αλλά ενώ ο θεός-άγγελος, θαυμάζοντας την ιδέα του Λωτ, του χαρίζει έτσι, μια μικρή πόλη, αναμνηστικό δώρο στην ημέρα της σωτηρίας του και στην αδαμάντινη δικαιοσύνη του... εμείς προσπαθούμε να καταλάβουμε, γιατί καίγονται τελικά τέσσερις πόλεις, ενώ έχουν κατηγορηθεί μόνο δύο; Ξέφυγε κάτι παραπάνω απ' την οργή του θεού κι έκαψε έτσι, δύο πόλεις επί πλέον;

Τι νόημα έχουν οι συζητήσεις περί δέκα δικαίων και για επιτόπια θεϊκή έρευνα, όταν τίποτε απ' όλα αυτά δεν βλέπουμε να εφαρμόζεται; Μια πόλη, η Σηγώρ, σώζεται απ' τη σαφώς προσχεδιασμένη καταστροφή της, για άσχετους προς τη δικαιοσύνη λόγους, τρεις καίγονται χωρίς να τις εξετάσει κανείς ενώ οι δυο εξ αυτών, δεν κατηγορήθηκαν ποτέ για το παραμικρό!

Μα ήταν όλοι τους ίδιοι, θα πει κάποιος, κι ο θεός δεν μπήκε στον κόπο να τις εξετάσει, μιας και είναι παντογνώστης! Ναι, μα αφού είναι παντογνώστης, γιατί εξετάζει τόσο προσεκτικά (αυτοπροσώπως) τα Σόδομα; Και εκείνη, η μικρότερη η Σηγώρ, γιατί διεσώθη;

Στ' αλήθεια δεν φαίνεται άλλος λόγος για τη σωτηρία της, εκτός απ' το ότι ο Λωτ το ζητάει και μάλιστα ευγενικά, είπε "παρακαλώ"! Αν όμως τα παρακάλια του Λωτ, σώζουν μια άδικη κατα­δικα­σμένη πόλη, τότε γιατί στήθηκε όλη εκείνη η συζήτηση περί δέκα δικαίων, ως μοναδική δυνατότητα και όρος σωτηρίας των πόλεων; Μα ασφαλώς μόνο για να φανεί ότι οι Αβραάμ, όχι μόνο δεν εμπλέκεται στη μεγάλη αυτή συμ­φορά, με την οποία ο δικός του "θεός" χτυπά ανελέητα τις πόλεις, αλλά απεναντίας, ο καλός μας ο προφήτης, υπερβαίνοντας σε ευαισθησίες και τον ίδιο του τον θεό, (!) κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να βρει τρόπο να τις σώσει... μόνο που δυστυχώς... δεν τα κατάφερε!

Απ' την άλλη μεριά πάλι... μήπως ξέρετε γιατί ένας θεός, που έχει όλο το χρόνο του κόσμου στη διάθεσή του, βιάζεται να βάλει φωτιά σε μια πόλη πριν απ' το ξημέρωμα; Ίσως... επειδή η φωτιά... είναι θεαματικότερη τη νύχτα, θα μας πει κάποιος! Όχι, λάθος! Μάλλον, γιατί ακόμα και οι "θεοί", νύχτα καίνε (εκτρίβουν) ευκολότερα μια πόλη!

Μήπως λοιπόν ήρθε ο καιρός, να υποψιαστούμε επιτέλους βάσιμα, ότι στις κρίσιμες αυτές στιγμές της έντασης, οποιαδήποτε θεϊκή βιασύνη, (τάχυνον, διασώθητι εκεί, διότι δεν θέλω δυνηθεί να κάμω ουδέν εωσού φθάσεις εκεί), δεν ταιριάζει καθόλου και σε κανένα θεϊκό προφίλ, και πως τέτοιες ακριβώς εντολές πανικού, είναι η καλύτερη απόδειξη της ανθρώπινης συμπεριφοράς των εμπρηστών;

Η βιβλική αφήγηση όμως, συνεχίζει να δίνει στην εξιστόρησή της, την συγκαλυπτική θεολογική χροιά: «Και έβρεξε ο Κύριος επί τα Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ... εκ του ουρανού, και κατέστρεψε τας πόλεις ταύτας και πάντα τα περίχωρα (τα περίχωρα είναι δύο επί πλέον πόλεις!) και πάντας τους κατοίκους των πόλεων και τα φυτά της γης... ο δε Αβραάμ σηκωθείς ενωρίς το πρωί (Ο΄ το χάραμα) ήλθεν εις τον τόπον... και βλέψας επί τα Σόδομα και Γόμορρα και εφ' όλην την γην της περιχώρου, είδεν και ιδού ανέβαινε καπνός από της γης ως καπνός καμίνου, ούτω λοιπόν... ο θεός κατέστρεψε τας πόλεις». Γέν.19.24-29.

Καθώς οι αμαρτωλές πόλεις επιτέλους καίγονται... η αφήγηση στρέφει την προσοχή της στον πραγματικό ιδιοκτήτη της Χαναάν. Ο Αβραάμ έχει σηκωθεί πρωί για να παρακολουθήσει αμίλητος κι ανέκφραστος από κάποιο παρακείμενο ύψωμα το ανεπανάληπτο θέαμα. Το ολοκαύτωμα της οργής του θεού του, που δεν ανέχεται σεξου­αλι­κές κακίες… από μια περίεργη σύμπτωση, κατακαίει βολικότατα και αφανίζει τους πρώην γείτονες, αλλά και ιδιοκτήτες της υποσχεμένης σ' αυτόν γης!

­Αλήθεια, τι να σκέφτεται άραγε ο Αβραάμ αγναντεύοντας απ' το ύψωμα τη φλογερή δύναμη του προσωπικού του θεού, του "Κυρίου" ή καλύτερα του "Κυρίου των δυνάμεων"; Η αφήγηση πάντως, καθόλου δεν αποφεύγει να συνδέσει με μεγαλειώδη τρόπο, σε μια μοναδική εικόνα... τον θύτη με τα θύματά του!

Ο Αβραάμ, που σηκώθηκε νωρίς για να απολαύσει το θέαμα, μας βοηθάει να καταλάβουμε τουλάχιστον δύο πράγματα: Πρώτον, ήξερε τον ακριβή χρόνο που η φωτιά θα... πέσει απ' τον ουρανό! Και δεύτερον, ότι η φωτιά το πρωί ήταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη, άρα ο εμπρησμός έγινε στις τελευταίες βραδυνές ώρες, πολύ πριν απ' το χάραμα!

Αν εσείς θέλετε αλήθεια να βάλετε φωτιά σε μια πόλη, θα διαλέγατε άλλη ώρα; Δεν είναι λοιπόν περίεργο, που και ο "θεός" του Αβραάμ διαλέγει κι αυτός την κοινή ώρα των συνηθισμένων εμπρηστών;

Αλήθεια, πώς το ήξερε ο Αβραάμ, ότι το συγκεκριμένο πρωινό, θα πρόσφερε ανεπανάληπτο θέαμα ψηλά από το λόφο του; Μα φυσικά και το γνώριζε, αφού ο άνθρωπος... ήταν προφήτης!

Τι να σκέφτεται λοιπόν αυτός ο παράξενος άνθρωπος, που έρχεται απ' τα βάθη της Χαλδαίας, καθώς στέκει στο ύψωμα κι αγναντεύει την καυτή ανάσα του θεού του;

Συγκρατείστε την εικόνα!

Το πρωινό, ο προφήτης και το έργο του!

ABRAAM KEEI TA SODOMA

 
Ο Αβραάμ σηκώθηκε νωρίς, για να απολαύσει το θέαμα, γνωρίζοντας τον ακριβή χρόνο που η φωτιά θα πέσει... απ' τον ουρανό! Πως το γνώριζε; Μα, ο άνθρωπος...   ήταν προφήτης!

Καθώς η ομίχλη των στοχασμών του, που καιρό τώρα τύλιγαν τις ανύποπτες αυτές πόλεις, αποτελειώνει τον καυτό όλεθρο των αποφάσεών του, ένας άλλος προφήτης μουρμουρίζει τα μόνο λόγια που θα μπορούσαν να "ντύσουν" τους πιθανούς στοχασμούς του Αβραάμ στην ανεπανάληπτη αυτή εικόνα! «Εγώ σου έστησα παγίδα... πιάστηκες δίχως να το καταλάβεις... Ο Κύριος άνοιξε την οπλοθήκην του και έβγαλε τα όπλα της οργής του, διότι αυτό είναι το έργον του στη γη... θα ανάψω πυρ στις πόλεις και θα καταφάγει (η φωτιά) όλα τα περίχωρα... όπως καταστράφηκαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα και τα περίχωρά τους, έτσι θα ξανασυμβεί». Ιερεμίας 50.24-25, 32,40.                          

Σαφέστερος δεν θα μπορούσε να γίνει πράγματι κανείς!

Ο λόγος εδώ του Ιερεμία αφορά τη Βαβυλώνα, που αιώνες αργό­τερα, πιάστηκε κι αυτή στο πύρινο δόκανο του προφητικού πυρπολισμού. Ευθέως λοιπόν το ομολογεί ο συνεχιστής αυτός του αβρααμικού ιερατείου Ιερεμίας. Μάλιστα μας διαβεβαιώνει, ότι η Βαβυλώνα κάηκε, όχι γιατί «έπεσε πυρ», αλλά γιατί «άναψε πυρ» στις πόλεις, «καθώς (όπως) στα Σόδομα»! Σαφέστερη ομολογία απ' αυτήν, πράγματι δεν περιμέναμε να βρούμε.

Κατά τα άλλα... έπεσε πυρ εξ ουρανού!

Τι θα πούμε όμως για τη δήθεν τρομακτική και εξωκόσμια αυτή καταστροφή, που φαίνεται πράγματι πως άφησε παράξενες εντυπώσεις; Γιατί η πυρκαγιά δεν αναχαιτίσθηκε απ' τους κατοίκους πριν κάψει ολοσχερώς τέσσερις ολάκερες πόλεις; Εντάξει θεϊκή δεν ήταν, τρομερή όμως πρέπει να ήταν. Ποια εξήγηση υπάρχει γι' αυτό;

Θυμάστε την Κοιλάδα Σιδδίμ;

Είναι η κοιλάδα όπου η πεντάπολη των Σοδόμων έχασε τη μάχη της ανεξαρτησίας της, απέναντι στον ισχυρό Ελαμίτη βασιλέα Χοδολλογομόρ. Ε, λοιπόν, γι' αυτήν την κοιλάδα, η ασίγαστη παρατη­ρητικότητα του περιοδεύοντος ή "διοδεύοντος", Αβραάμ, κατέγραψε κάτι πολύ ενδιαφέρον, που ίσως διαφεύγει απ' την προσοχή του απλού αναγνώστη. Στο παρακάτω εδάφιο, διαβάζουμε την ενδιαφέρουσα αυτή λεπτομέρεια, που σίγουρα δεν στέκει καθόλου τυχαία, έτσι απλά μόνη και ξεκομμένη απ' την όλη διήγηση: «Η δε κοιλάς Σιδδίμ ήτο πλήρης φρεάτων ασφάλτου». Γένεσις 14.10,

Μια ακόμα ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι γραμμένη στα εδάφια Γένεσις 11.3: «Η δε άσφαλτος εχρη­σίμευεν εις αυτούς αντί πηλού», αναφερόμενη σε μία ίσως πανάρχαια συνήθεια, να χρησιμοποιούν οι ντόπιοι σαν συνδετικό υλικό ανάμεσα στους πλίνθους κάποια ποσότητα πίσσας, για μεγαλύτερη ίσως μόνωση απ' την υγρασία και καλύτερη στερέωση.

Ο Ηρόδοτος μας περιγράφει ένα τέτοιο ακριβώς τρόπο οικοδομικής χρήσης της πίσσας. Λέει πως στην εποχή που αυτός πέρασε απ' τη Βαβυλώνα το περιτείχισμά της είχε κατεδαφιστεί απ' τον Δαρείο. Έμειναν όμως κάτι υπολείμματα. Ρώτησε να μάθει πως ήταν καμωμένο. Του εξήγησαν πως είχε χτιστεί με πλίνθους και πως ανάμεσα στις στρώσεις των πλίνθων, είχαν βάλει πλεκτά καλάμια και κατράμι (πίσσα), που χρησίμευε για συνδετικό υλικό. Τα σημάδια απ' αυτά τα καλάμια, τυπωμένα πάνω στην πίσσα, είναι και σήμερα ακόμα ορατά στα ερείπια του τείχους. Herodotus 1.179.7-19.

Αν τώρα το σύνολο αυτών των στοιχείων συνεκτιμηθούν, μας δίνουν μια καλύτερη εικόνα, για τον αρχαίο αυτό τρόπο δόμησης με την εύφλεκτη άσφαλτο (πίσσα) σε ευρύτερη χρήση. Έτσι, μπορούμε πιο εύκολα να φανταστούμε την αποτελεσματικότητα των "όπλων" που χρη­σιμο­ποιήθηκαν εναντίον της άμοιρης πεντάπολης των Σοδόμων!

Η πυκνοδομημένη πόλη, με τα άφθονα αποθηκευμένα εύφλεκτα υλικά, χόρτα, ζωοτροφές, άφθονες χορτο­σκεπές, ξύλινες κατασκευές, σε συνδυασμό με τους πισσωμένους αχυρόπλινθους για τοίχους, αρκούσαν για να κάνουν σε ελάχιστο χρόνο παρανάλωμα του πυρός τις πόλεις αυτές, αν η φωτιά ξεκινούσε σε λίγα, σωστά επιλεγμένα μέρη.

Αν ταυτό­χρονα, η πόλη αυτή είχε την ατυχία να έχει κοντά της, φρεάτια ασφάλτου όπως υπήρχαν στην κοντινή κοιλάδα Σιδδίμ και κάποιος φρόντιζε να πιάσουν κι' αυτά φωτιά τότε καταλαβαίνουμε ότι η πυρκαγιά αυτή θα εξελισσόταν σε καταστροφή πολλών ημερών, αφού η καπνερή καύση απ' τα αέρια και τα πετρελαϊκά αποθέματα, που αντι­προ­σω­πεύουν τέτοια φρεάτια επιφανείας, είναι θεωρητικά ανεξάντλητα. Ενώ ταυτόχρονα, εξηγούν σ' ένα βαθμό την βαριά καταστροφή που υπαινίσσονται άλλα βιβλικά εδάφια.

Ο HenryHalley, γνωστός υπέρμαχος των βιβλικών θέσεων, μας δίνει μια ακόμα πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνεία για την καταστροφή... και μας βάζει σε υποψίες για την εξ αποστάσεως ενεργό συμμετοχή του προφήτη: «Κάτω απ' το βουνό Ουσδόμ (όπου ο Halley τοποθετεί τα Σόδομα) υπάρχει ένα στρώμα άλατος πάχους 50 μέτρων, πάνω από το στρώμα αυτό βρίσκεται ένα άλλο στρώμα αργιλασβέστου ανάμικτου με ελεύθερο θείο... Ο Θεός (εμείς θα λέγαμε άνετα, ο προφήτης του) τον κατάλληλο χρόνο άναψε τα αέρια. (!) Έγινε τότε μια μεγάλη έκρηξη. Το αλάτι και το θειάφι, καυτά και κόκκινα, εκτοξεύθηκαν προς τον ουρανό με αποτέλεσμα να βρέξει κυριολεκτικά θείον και πυρ». BIBLE HANDBOOK Henry H. Halley 1979, σελ.112-113.

Όλα αυτά, ήταν ενδεχομένως πιθανά και μέσα στις δυνατότητες του παρατηρητικότατου αυτού υπονομευτή Χαλδαίου. Ο προφήτης μας λοιπόν, δεν είχε παρά να διαλέξει τα μέσα και τους τρόπους με τους οποίους "θεός" του θα ρήμαζε τα Σόδομα! Το πολύ-πολύ τινάζοντας τον παρακείμενο λόφο θείου στον αέρα πάνω απ' την πόλη, να έχανε έναν αφελή δούλο, που έλαβε τη θεϊκή εντολή να θυσιάσει στον "Κύριο" εκείνο το πρωί πλάι στις... εύφλεκτες εξόδους αερίων!

Επειδή λοιπόν το πυρ και το θείον, δεν πέφτουν και τόσο συχνά από τους ουρανούς, ο υμνητής της βιβλικής θεοπνευστίας Halley, γεμάτος βιβλικό ενθουσιασμό, ανακαλύπτει πάραυτα και μάλιστα στις αναγκαίες ποσότητες, ένα ολόκληρο βουνό ασβέστη και θείου (!) ακριβώς εκεί που του χρειάζεται, στα περίχωρα των Σοδόμων. Αν όμως, απομυθοποιώντας την βιβλική αφήγηση, τολμήσεις να "ανακαλύψεις" λίγη κατάλληλη σκόνη (ασβέστου) στα χέρια των αγγέλων, ή των ψευδο-θαυματοποιών προφητών του… τότε αυτό χαρακτηρίζεται αυτόματα κακόβουλη και αυθαίρετη υποψία!

Ο "πιστός", αποδεικνύεται τόσο ιδιόμορφα αφελής, που ενώ εύκολα δέχεται το "θεό" του να ανατινάζει έναν ολόκληρο λόφο θειάφι πάνω στους "ασεβείς" Σοδομίτες... δεν του περνά όμως καθόλου απ' το μυαλό πως και ο "ευσεβής" προφήτης του, που θεωρεί ότι αυτή η γη του ανήκει... θα ήταν εξίσου πρόθυμος να κάνει το ίδιο!

Αλλά για να μη φανούμε κι εμείς με τη σειρά μας υπερβολικοί, πρέπει να συγκρατήσουμε την περιγραφή της καταστροφής στις πραγ­ματικές της διαστάσεις. Διότι ενώ ήταν πράγματι μια κατα­στρο­φική πυρκαγιά, που κατέστρεψε τέσσερις απ' τις πέντε πόλεις, μακράν όμως απέχει απ' το να ήταν πυρ εξ ουρανού, (ή για κάποιους ευφάνταστους, έκρηξη ατομικής βόμβας, αντιύλης... και τόσων άλλων χαριτωμένων υπερβολών), που αφάνισε μέχρι ενός τους Σοδομίτες.

Μπορούμε λοιπόν να χρησιμοποιούμε ψέματα και υπερβολές, αλλά μόνο υπέρ της πίστης! Βλέπετε η χαλδαιο-βιβλική διήγηση, μέσα στο κυνήγι των εντυπωσιασμών που ασυγκράτητα επιδίδεται, δεν το 'χει σε τίποτε, απ' τη μια να ισχυρίζεται: «και κατέστρεψεν ο θεός τας πόλεις ταύτας και πάντα τα περίχωρα και πάντας τους κατοίκους των πόλεων και τα φυτά της γης». Κι απ' την άλλη, λίγο αργότερα, να παραδέχεται απλά: «ήταν δε έτι εν τη γη Σοδο­μίται».Α΄ ΒΑΣ. 14.24 // 15.12 // 22. 46 // Β΄ ΒΑΣ. 23. 7.

Η υπερβολή είναι εργαλείο εντυπωσιασμού και είναι πάντοτε παρούσα στις βιβλικές ιστορίες, για να προωθεί την αίσθηση της δήθεν θεϊκής δράσης, που με τόση επιτυχία αχρηστεύει κάθε κριτική διάθεση!

Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι ο λαός της πεντάπολης υπέστη μεν τις απώλειες της μεγάλης αυτής πυρκαγιάς, απ' την οποία όμως οι άνθρωποί της, βαθμιαία επανήλθαν και ξαναέχτισαν τα σπίτια τους που βλέπουμε να τα ξαναγκρεμίζουν, (Β΄ Βασ.23.7) οι εκλεκτοί απόγονοι του Αβραάμ.

Κάποιοι λοιπόν επιμένουν, πως πρέπει να θεωρήσουμε μόνο ως απλή σύμπτωση το γεγονός, ότι οι πιο αμαρτωλές πόλεις στην πανανθρώπινη ιστορία, εμφανίστηκαν ακριβώς μπροστά στις διεκδικήσεις του προφήτη και κατείχαν ακριβώς την περιοχή που αυτός διεκδικούσε! Στην υποψία δε ότι η καταστροφή αυτή μπορεί να έχει απόλυτη σχέση με τις θεϊκές υποσχέσεις: «εις σε θέλω δώσει την γη ταύτην... πάσαν την γην Χαναάν εις κατάσχεσιν αιώνιο». Ο΄ Γέν. 17. 8, κάποιοι θα απαντήσουνε, ότι πρόκειται για μια απλή (χαλδαϊκή) σύμπτωση!

M. Kαλόπουλος

 


[1] Η συγκεκριμένη περιγραφή, τοποθετεί με απόλυτη σαφήνεια τις πόλεις Σόδομα και Γόμορρα, κοντά σε γόνιμη παραποτάμια περιοχή του Ιορδάνη. Συνεπώς η συνεχώς προτεινομένη τοποθεσία στο Νοτιο-ανατολικό άκρο της Νεκράς θαλάσσης, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα βιβλικά δεδομένα, και προτείνεται προφανώς μόνο επειδή ευνοεί την βιβλική παραμυθολογία, εξυπηρετεί τους θρησκευτικούς εντυπωσιασμούς και αναδεικνύει την βιβλική καταστροφολογία, περί απόλυτης θεϊκής ερημώσεως!

[2] η παλαια διαθηκη κατα τουσ εβδομηκοντα εγκρiσει τησ δ΄ ιερασ συνοδου τησ εκκλησιασ τησ ελλαδοσ. copyright 1983, ή αλλιώς Μετάφραση των Ο΄. Στον Πρόλογο της Ο΄ που έχω στα χέρια μου, διαβάζουμε πως η Ο΄ είναι: «η Βίβλος των οκτώ πρωτοχριστιανικών αιώνων. Η Βίβλος των αποστόλων και των εκκλησιαστικών πατέρων και των οικουμενικών συνόδων, η βάση πασών των άλλων παλαιών εκκλησιαστικών μεταφράσεων, που εξακολουθεί να είναι η επίσημη Βίβλος της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας».

[3] Ο Ιώσηπος θέλει τον Αβραάμ να νικάει επειδή οι αντίπαλοι: «λόγω ύπνου (;) και μέθης (;) ήταν ανίκανοι να δώσουν μάχη». JosephusAntiq. Jud.1.177. Συγκρατείστε αυτή την απίστευτη νίκη του Αβραάμ, διότι στο βάθος αυτής της έρευνας, (ο συγγραφέας υπονοεί εδώ το δεύτερο βιβλίο της σειράς: Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΔΟΛΟΣ) θα δούμε, ότι ο συγκεκριμένος άθλος, επαναλαμβάνεται με ανεξήγητη συχνότητα και μας αναγκάζει να ανιχνεύσουμε καλύτερα το συγκεκριμένο θαυματουργικό είδος του "ύπνου" και της "μέθης", που αχρηστεύει εντελώς, έναν ολόκληρο ετοιμοπόλεμο στρατό, μπροστά σε ελάχιστους μόνο επιτιθέμενους!

[4] Αν το νούμερο αυτό (318), σας θυμίζει κάτι, είναι επειδή "περιέργως", τόσοι ακριβώς ήταν και οι τελικοί συμμετέχοντες επίσκοποι, στην πρώτη οικουμενική σύνοδο (το 325 μ.Χ.), του νεοφανούς χριστιανισμού, "συμβολίζοντας" τους 318 "συμμαχητές" του Αβραάμ.

[5] Τον Νείλο χωρίζουν σε ευθεία γραμμή απ' τον Ευφράτη 1600 χμ! Αν κάνετε έναν κύκλο με αυτή την διάμετρο, θα δείτε ότι μόνο στην συγκεκριμένη περιοχή ιδιοκτησίας του Αβραάμ περιλαμβάνονται 2.000.000 τετρ. χιλιόμετρα! (Η Ελλάδα έχει μόνο 132.000 Κm2). Αργότερα αυτή η κληρονομιά αυξήθηκε έτι περισσότερο περιλαμβάνοντας όλα τα έθνη της Γης!

[6] Χαναναίοι και Ευαίοι είναι προφανώς Φιλισταίοι, αν και εδώ δεν κατονομάζονται. «Κατώκουν δε οι Ευαίοι έως Γάζης».EusebiusEccl., Theol., Onomasticon10.5.

[7] Η συγκεκριμένη περίπτωση, στην ερμηνεία των ευφάνταστων θεολόγων, αποτελεί την «εμφάνιση της Αγίας Τριάδος», επί της γης! Μάλιστα ο επιφανέστερος των εκκλησιαστικών θεολόγων, θέλει ο μεσαίος άγγελος να είναι «ο ημέτερος σωτήρας», τουτέστιν ο Χριστός!! Βλ. EusebiusTheol. Demostration evagelica 5.9.8.3.

[8] Το βιβλικό κείμενο υπονοεί εδώ τη σεξουαλική "γνωριμία". Μια εντελώς παρόμοια περίπτωση, μπορούμε να διαβάσουμε στους Κριτές 19.1-24. Όμως αυτή τη φορά, σε ισραηλιτική πόλη, και με Ισραηλίτες (Βενιαμίτες) "άνδρες" που πανομοιότυπα χτυπούν την εξώθυρα, για να τους φέρουν έξω να "γνωρίσουν" έναν Λευίτη, που ήρθε νυχτιάτικα να φιλοξενηθεί. Στην περίπτωση όμως αυτή, που σαφώς είναι απείρως χειρότερη, αφού πρόκειται για τον επίσημο ιερέα τους, δεν πέφτει ούτε μια σταγόνα πυρ εξ ουρανού! Η ακριβής όμως επανάληψη του περιστατικού (που οπωσδήποτε αξίζει να διαβάσετε), δείχνει ότι πρόκειται για σκόπιμη παραποίηση, που εξυπηρέτησε θαυμάσια τη σπίλωση των Σοδόμων.

[9] Προκύπτει βέβαια η ερώτηση: Ποια μπορεί να είναι η σκόνη που υποθετικά βάζουμε στα χέρια των Χαλδαίων "αγγέλων"; Οι πιθανότερες απατήσεις είναι: Α) Άσβεστος κονιοποιημένη, (CaO). Β) Καυστική ποτάσα (NaOH), που αναφέρεται στην Βίβλο ως "σμήγμα γναφέων": Μαλαχίας 3.2: Η μετάφραση όμως των Ο΄(Β.Β.) λέει: «Ο Γιαχβέ είναι σαν φωτιά μεταλλουργού, και σαν καυστική ποτάσα πλυσίματος»! Αυτά που σαν ελεύθερα υλικά μπορούσαν εύκολα να βρεθούν, απ' τους μάγους ανιχνευτές πληγοποιών υλικών, συνθέτουν μια πιθανή απάντηση. Αλλά και η κοινή στάχτη προκαλεί στα μάτια εξαιρετικά συμπτώματα δυσφορίας! Ο Μανδραγόρας επίσης, που θα τον δούμε παρακάτω στα χέρια των πατριαρχών, προκαλεί οφθαλμική μυδρίαση διαρκείας (διαστολή της κόρης του οφθαλμού), είναι μια ακόμα εξαιρετικά πιθανή εκδοχή γι' αυτές τις χαλδαϊκές τέχνες.

[10] Εκτρίβω: Τρίβω ισχυρώς, και δια της ισχυράς τριβής παράγω πυρ. Liddell & Scott.

 ABRAAM XRISTOS

Ιησούς Χριστός, ο μέγιστος εξιουδαϊστής και αβρααμοποιός πράκτορας του Ιουδαϊσμού! Του Μ. Καλόπουλου

 

Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός τοποθετεί τους απατεώνες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ στον παράδεισο!

«Σας λέγω δε (εγώ ο Ιησούς) ότι πολλοί θέλουσιν ελθεί από ανατολών και δυσμών και θέλουσι καθήσει μετά του Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ εν τη βασιλεία των ουρανών». Ματθαίος 8.11

 

Αλλά και όλοι ανεξαιρέτως οι υπόλοιποι άθλιοι και δολοφονικότατοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης… στον παράδεισο!

«Εκεί (την ήμερα της κρίσεως) θέλει είσθαι (λέει ο Ιησούς) ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων, όταν ίδητε τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ και πάντας τους προφήτας εν τη βασιλεία (παράδεισο) του Θεού». Λουκάς 13.28.

 

Ο Ιησούς Χριστός τοποθετεί τον αρχιαπατεώνα Αβραάμ, (για φαντάσου) κλειδοκράτορας του υποτιθέμενου χριστιανικού παραδείσου!

«Απέθανε δε ο πτωχός και εφέρθη υπό των αγγέλων (στον Παράδεισο) εις τον κόλπον του Αβραάμ». Λουκάς 16.22-31.

 

Αναγορεύει τον αδίστακτο, άθλιο μάγο Αβραάμ, πρότυπο συμπεριφοράς!

«Εάν ήσθε τέκνα του Αβραάμ, τα έργα του Αβραάμ ηθέλετε κάμνει». Ιωάννης 8.39

 

Κακώς η μετεξέλιξη του Ιουδαϊσμού ονομάστηκε χριστιανισμός και όχι αβρααμισμός… μιας και η "σωτηριακή" κομπίνα του χριστιανισμού, δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο απ' την απόλυτη δικαίωση του αβρααμικού επεκτατισμού!

«Προβλέποντας η γραφή πως ο θεός θα σώσει τα έθνη με την πίστη, (στον Γιαχβέ), έδωσε στον Αβραάμ το μήνυμα πως απ' αυτόν θα ευλογηθούν όλα τα έθνη». Γαλάτας 3.8

 

Ο Ιησούς Χριστός, είναι η απόλυτα επιτυχημένη συνέχεια του Αβραάμ, μιας και του πρόσφερε την καλύτερη ευκαιρία επικράτησης των δόλιων αβρααμικών "ευλογιών", μετατρέποντας τον εθνικό Ιουδαϊσμό, σε διεθνοποιημένο "σωτηριακό" επεκτατισμό.

«Η "ευλογία" λοιπόν του Αβραάμ (δηλαδή η τελική πνευματική υποδούλωση των εθνών στον Ιουδαϊσμό) έρχεται με τον Ιησού Χριστό στα έθνη οι επαγγελίες δοθήκαν στον Αβραάμ ως διαθήκη στον απόγονό του… αυτός δε ο απόγονος (του) είναι ο Ιησούς Χριστός». Γαλάτας 3.14-16.

 

Ο Ιησούς Χριστός, ο μαραγκός που κατάφερε να γίνει ο μέγιστος εξιουδαϊστής και αβρααμοποιός πράκτορας του Ιουδαϊσμού!

«Αν είστε του Χριστού άρα και του Αβραάμ σπέρμα (γίνεστε) είστε». Γαλάτας 3.28.

 

Αυτόν τον περιτετμημένο Εβραίο ψευδοσωτήρα, θέλουν κάποιοι οπωσδήποτε να ανακηρύξουν Έλληνα!

.

 

Μ. Καλόπουλος

 

 

 

PERITOMH

PERITOMH PNEYMATOS

Ο Παραλογισμός της γιαχβικής περιτομής..! Του Μ. Καλόπουλου

Περιτομή: μια βάρβαρη και ανεξήγητη "θεϊκή" απαίτηση.

Την 1η Ιανουαρίου εκάστου έτους, η χριστιανική εκκλησία γιορτάζει την περιτομή του Γιαχβέ – Ιησού - Χριστού!

Δηλαδή, οι ορθόδοξοι Έλληνες, γιορτάζουν την αιματηρή, και βάναυση πράξη της αποκοπής με αιχμηρές πέτρες, (κείμενο: «πέτρας ακροτόμους» Ιησούς Ναυή 5.2) της εμπρόσθιας επιδερμικής κάλυψης του βρεφικού πέους, με την οποία οι Εβραίοι πολιτογραφούσαν τα νεογέννητα φυλετικά τους μέλη!

Η απίστευτης βαναυσότητας αυτή πράξη, γινόταν σε οκταήμερα βρέφη (Λευιτικό 12.3), και αρχικά ήταν απαίτηση του "θεού" Γιαχβέ προς τον Αβραάμ, (Γένεσις 17.10), ως μόνιμο σαρκικό σημάδι, της ιδιαίτερης προστατευτικής σχέσης του (διαθήκης) με τους απογόνους του προφήτη. Αργότερα συμπεριελήφθη στον μωυσιακό νόμο.

Η ανεξήγητη μέχρι και σήμερα αυτή απότμηση επιδερμίδας, ενός φυσιολογικού για όλα τα έμβια οντά προστατευτικού τμήματος ενός τόσο ζωτικού οργάνου, όχι μονό εγκυμονούσε κίνδυνους μολύνσεων, αλλά επιφύλασσε και πολυήμερους φρικτούς πόνους που εκορυφώνοντο την τρίτη ημέρα, (Γένεσις 34.25) χωρίς να μπορεί κάνεις να προσφέρει ανακούφιση!

Ο επικίνδυνος αυτός ακρωτηριασμός, με την αποκοπή της «ακροποσθίας», (της προστατευτικής δηλαδή επιδερμίδας που φυσιολογικά καλύπτει την βάλανο), όχι μόνο αφαιρούσε σεξουαλικές ευαισθησίες, πετώντας ως άχρηστα τα σεξουαλικά αισθητήρια που αφθονούν στο κάτω μέρος της αποκομμένης ακροποσθίας, αλλά και η δια βίου ακάλυπτη πλέον βάλανος, δια της συνεχούς εκθέσεως της στις τριβές των προστατευτικών εσωρούχων, έχανε σταδιακά μέρος και της δικής της αυτόνομης σεξουαλικής ευαισθησίας.

Ακατανόητο εξακολουθεί να παραμένει το γεγονός, ότι ενώ ολόκληρο αυτό το κουβάρι της ακατανόητης αυτής σαρκικής ταλαιπωρίας, το ζήτησε λέει ξαφνικά, σαν σημάδι αφοσίωσης, εκείνος ο "θεός", που κατά τον δικό τους πάντα ισχυρισμό «έπλασε εν σοφία» την προστατευτική αυτή ακροποσθία! Αργότερα βέβαια, με την εμφάνιση του θυγατρικού ιουδαϊσμού (Ιουδαίο-χριστιανισμού) και καθαρά για λόγους ευκολότερου επεκτατισμού, (δηλαδή διεθνοποίησης του Ιουδαϊσμού με την μορφή του χριστιανισμού), ο ίδιος "θεός", απέρριψε αυτή την απαίτηση μετά βδελυγμίας, λέγοντας απλά: «η περιτομή ουδέν εστί». Α΄ Κορινθίους 7.19, και ζητώντας όμως κάτι πολύ σημαντικότερο όπως… την «περιτομή της καρδιάς»! Ρωμαίους 2.29.

Το πλέον ακατανόητο βέβαια είναι, το γιατί σήμερα οι χριστιανοί γιορτάζουν τελικά κάτι εντελώς Ιουδαϊκό, την στιγμή μάλιστα που και ο ίδιος ο θεός της θρησκείας τους τελικά το έχει απορρίψει!

Στο γιατί περιτομή; Η συνήθης απάντηση είναι: για τις ανάγκες υγιεινής ενός λαού που δεν είχε άφθονο νερό να πλυθεί. Όμως η γιαχβική εντολή δεν δίνει τέτοιες εξηγήσεις, αλλά την θεωρεί σαρκικό σημάδι υποταγής (επί ποινή θανάτου) ενός λαού στον Γιαχβέ. Όπως ακριβώς μαρκάρουν τα ζώα οι ιδιοκτήτες τους, έτσι και η γιαχβική θρησκεία σημάδεψε το πολυτιμότερο ανδρικό όργανο αναπαραγωγής, για να τραυματίζει καθημερινά την υπερηφάνεια τους και να θυμίζει την απολυτή υποτέλειά τους.

Αν ήταν πράγματι θεϊκή εντολή για λογούς υγείας, δεν θα χρειαζόταν να την ονομάζεις διαθήκη και πολύ περισσότερο θα είχε κανένα νόημα να διατάξει (για τους ιδίους λόγους υγείας) αυτήν την περιτομή να την υποστούν και τα ζώα τους. Επιτελούς πότε θα αναρωτηθούμε: Τι στο κάλο θέλει ένας τέτοιος θεός ανέσα μας;

Δεν θέλουμε λοιπόν ούτε σαρκική ούτε πνευματική περιτομή!

ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΑΛΙ… ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΓΙΑ ΕΠΑΘΛΟ ΤΑ ΠΕΤΣΑΚΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΦΙΛΙΣΤΑΙΩΝ ΤΙ ΣΑΣ ΛΕΕΙ;
«Και είπεν ο Σαούλ, Ούτω θέλετε ειπεί προς τον Δαβίδ, Ο βασιλεύς δεν θέλει δώρα νυμφικά, αλλ' εκατόν ακροβυστίας (πετσάκια) Φιλισταίων, διά να εκδικηθή ο βασιλεύς εναντίον των εχθρών αυτού.
Και ότε ανήγγειλαν οι δούλοι αυτού προς τον Δαβίδ τους λόγους τούτους, ήρεσεν εις τον Δαβίδ να γείνη γαμβρός του βασιλέως, εσηκώθη ο Δαβίδ και υπήγεν, αυτός και οι άνδρες αυτού, και εθανάτωσεν εκ των Φιλισταίων διακοσίους άνδρας• και έφερεν ο Δαβίδ τας ακροβυστίας (διακόσια πετσάκια) αυτών, και απέδωκαν αυτάς πλήρεις εις τον βασιλέα, διά να γείνη γαμβρός του βασιλέως». A' Σαμουήλ 18:25-

 

Μ. Καλόπουλος

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΒΛΕΠΕ:

Ο Παραλογισμός της γιαχβικής περιτομής..Β΄ ΜΕΡΟΣ! Της Δρ Λίζα Βάρβογλη. Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια.

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2508-o-paralogismos-tis-giaxvikis-peritomis-v-meros-tis-dr-liza-varvogli-ph-d-psyxologos-psyxotherapeytria

 

PERITOMH TO PETSAKI TOY XRISTOY

 

PERITOMH DORIFOROS

 

Κράτα το

Κράτα το

ERHMOS KAMHLIERHS ή GIAXBE

«Στήλη πυρός»… ο "θεός" που δεν γνώριζε την έρημο! Του Μ. Καλόπουλου                            

Ο Μωυσής επανέρχεται στην ασφάλεια της ερήμου. Στόχος του πλέον, η άρτια προετοιμασία για τον άθλο της καταλήψεως. Η πολυθρύλητη στήλη πυρός, η θεϊκή νεφέλη, θα τους κατευθύνει στις αφιλόξενες ερήμους. Το διαρκές αυτό "θαύμα" της προφητικής τέχνης του Μωυσή θα καίει[1] ασταμάτητα και θα γίνει το κέντρο αναφοράς ολόκληρου του Ισραήλ για τις μετακινήσεις του. Η στήλη αυτή, κατά τον ισχυρισμό της Βίβλου ήταν ταυτόχρονα και η προσωποποίηση της θεϊκής θέλησης. Η ορατή αν θέλετε επαφή του λαού με την θεία θέληση, τουλάχιστον για το "που" και το "πόσο", έπρεπε να στρατοπεδεύσουν οι Ισραηλίτες.

Τα σχετικά εδάφια πράγματι μας βεβαιώνουν ότι: «Κύριον τον θεόν σας όστις προεπορεύετο έμπροσθέν σας εν τη οδώ, δια να σας ευρίσκη τόπον στρατοπεδεύσεως, την μέν νύκτα δια πυρός, δια να δεικνύη εις εσάς την οδόν καθ’ ην έπρεπε να βαδίζετε, την δε ημέραν δια νεφέλης» Δευτ. Α΄32Και αλλού: «Ούτω εγίνετο πάντοτε, η νεφέλη εκάλυπτεν αυτήν (την σκηνή του μαρτυρίου) την ήμεραν και (ως) είδος πυρός την νύκτα. Και ότε ανέβαινεν η νεφέλη από της σκηνής, τότε εσηκώνοντο οι υιοί Ισραήλ και εν τω τόπω όπου ίστατο η νεφέλη, εκεί εστρατοπέδευον οι υιοί Ισραήλ. Κατά προσταγήν Κυρίου εσηκώνοντο και εστρατοπέδευον, πάσας τας ημέρας... και οσασδήποτε ημέρας ίστατο (Ο΄σκίαζε) η νεφέλη (στήλη νεφέλης) επί της σκηνής έμενον στρατοπεδευμένοι... δύο ημέρας ή έναν μήνα ή εν έτος (!) εάν διέμενεν η νεφέλη επί της σκηνής έμενον στρατοπεδευμένοι.» Αριθ. Θ΄15-22

Στο παραπάνω κεφάλαιο θα βρείτε και άλλες πολλές λεπτομέρειες, που φορτικά δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία, ότι η εν λόγω στήλη νεφέλης ήταν ο πραγματικός εκφραστής της θείας θέλησης, τουλάχιστον όσον αφορά τον χρόνο και τον τόπο στρατοπέδευσης του δύσμοιρου λαού Ισραήλ. Μάλιστα οποιοσδήποτε είχε την παραμικρή αντίρρηση για τον χρόνο και τον τόπο στρατοπέδευσης, αυτονόητα ήταν κατακριτέος στασιαστής κατά της ξεκάθαρης θεϊκής θέλησης!

Δεν προλαβαίνουμε λοιπόν καλά-καλά να συνειδητοποιήσουμε αυτήν την πιεστική βιβλική άποψη, για τον αληθινό ρόλο της "θεϊκής" αυτής στήλης και στο επόμενο ακριβώς κεφάλαιο, ο ίδιος ο Μωυσής, δείχνει να μην πιστεύει ο ίδιος καθόλου στην καθοδηγητική ικανότητα του θεού του!

Τριάντα λοιπόν μόλις εδάφια παρακάτω, η αφήγηση μας αφήνει άναυδους. «Και είπεν ο Μωυσής προς τον Οβάβ, υιόν του Ραγουήλ του Μαδιανίτου, πενθερού [Ο΄γαμβρού (;!)] του Μωυσέως, Ημείς υπάγομεν εις τον τόπον περί του οποίου είπεν ο Κύριος, Τούτον θέλω δώσει εις εσάς, ελθέ μεθ’ ημών και θέλομε σε αγαθοποιήσει... και είπεν προς αυτόν (ο Οβάβ ) δεν θέλω έλθει αλλά θέλω επιστρέψει εις την γην μου και εις την γενεάν μου. Και είπεν, (ο Μωυσής) Μη μας αφήσεις, παρακαλώ, (Ο΄και έσω εν ημίν πρεσβύτης[2]) επειδή συ γνωρίζεις που πρέπει να στρατοπεδεύωμεν εν τη ερήμω και θέλεις είσθε εις ημάς αντί οφθαλμών» Αριθ. Ι΄29-31

Ο Μωυσής θερμοπαρακαλεί τον γαμβρό του να γίνει οδηγός του στις ερημιές τις οποίες γνωρίζει άριστα μια και είναι ντόπιος, Μαδιανίτης δηλαδή από τα μέρη του Σινά.

Μα δεν ήταν λοιπόν οδηγός τους στις ερημιές ο θεός; Δεν ήταν η θεϊκή στήλη του νέφους-καπνού που ανέβαινε και κατέβαινε κατά πως ήθελε ο θεός και καθόριζε τις μετακινήσεις; Όχι, αυτό σαφέστατα καλείται να το αναλάβει ο νεαρός Μαδιανίτης, που εισπράττει μάλιστα άφθονα προνόμια και υποσχέσεις για να μεταβάλλει γνώμη: «και αν έλθεις μεθ’ ημών, τα αγαθά εκείνα, τα οποία θέλει κάμει εις ημάς ο Κύριος, θέλομεν κάμει και εμείς εις σε» Αριθ. Ι΄32

Από το εδάφιο στους Κριτές Δ΄11 όπου βρίσκουμε απογόνους του Μαδιανίτη Οβάβ ανάμεσα στον λαό Ισραήλ, συμπεραίνουμε εκ του ασφαλούς, ότι ο ικανότατος αυτός γνώστης της ερήμου, αποδέχθηκε την δελεαστική πρόταση και έγινε πράγματι τα "μάτια" του Μωυσή στην έρημο, καθορίζοντας αυτός και όχι η θεϊκή στήλη που πρέπει κάθε φορά να στρατοπεδεύουν. Τελικά όμως ποιός καθορίζει τις μετακινήσεις του εβραϊκού στρατοπέδου η στήλη ή ο Μαδιανίτης Οβάβ; Κι αν ο Οβάβ ήταν έμμισθος οδηγός της ερήμου... τότε τί ρόλο παίζει έπ’ αυτού η στήλη πυρός;

Όλοι τώρα θα μονολογούμε κουνώντας το κεφάλι από έκπληξη για την τραγική ευπιστία του λαού! Μήπως όμως κι εμείς που τώρα κουνάμε το κεφάλι με αποδοκιμασία, στο ίδιο αυτό κεφάλι δεν κουβαλάμε ακόμα την ίδια απίστευτη ευπιστία; Το ζητούμενο λοιπόν εδώ, δεν είναι τόσο τι ήταν ή δεν ήταν αυτή η στήλη, όσο το βασανιστικό: γιατί όλη αυτή η τυφλή πίστη, σε οτιδήποτε είναι βιβλικό;

Τοποθετήστε αυτά τα δύο εδάφια πλάι-πλάι (Αριθ. Θ΄15-22 & Αριθ. Ι΄29-31) και ρωτήστε έναν θεολόγο για να δείτε αν τολμά να αμφισβητήσει χιλιάδες χρόνια μετά, αυτό που ολοφάνερα ο ίδιος ο Μωυσής ποτέ του δεν πίστεψε!

Ο Μωυσής, είχε βέβαια κάθε λόγο να παρουσιάζει την εν λόγω πυρά που καίει ασταμάτητα σε κάποιον ξέσκεπο προθάλαμο της σκηνής του μαρτυρίου σαν θεϊκό σημάδι, ώστε να μετατρέπει τις δικές του αποφάσεις σε θεϊκό νόμο και να εξασφαλίζει έτσι την ησυχία του και την αναντίρρητη υποταγή του λαού στις "θεϊκές" υποδείξεις. Δεν είναι όμως επιτέλους καιρός να βρούμε την δύναμη να δούμε τις ενδιαφέρουσες κατά τα άλλα θεουργίες του Μωυσή με στοιχειώδη σύγχρονη κριτική διάθεση; Γιατί τόση προσκόλληση και περιττός υπερθεματισμός, αφού στην απέναντι ακριβώς σελίδα η ίδια η Βίβλος με κάθε απλότητα και σαφήνεια παραδέχεται τους αναγκαίους για την εποχή εκείνη μηχανισμούς προστακτικής θεουργίας του Μωυσή.

Λοιπόν; Ο Κύριος (με την καπνο-νεφέλη) ή ο Οβάβ, οδηγεί στην έρημο τον λαό σραήλ; (Εξ.ΙΓ΄21 & Αριθ. Θ΄15-22 & Αριθ. Ι΄29-31)

                                                                                     *

Τί συμβαίνει αλήθεια και με τόσο πάθος είμαστε ατέλειωτες εκατονταετίες τώρα, μωσυακότεροι του Μωυσέως;

Είναι απλό. Κάθε μετακίνηση απ’ την παραδεδεγμένη ερμηνεία των γραφών, μπορεί να προκαλέσει μια σαρωτική ερωτηματική κατολίσθηση. Αν για παράδειγμα δεχθούμε, ότι η στήλη νεφέλης, πάνω από τη σκηνή του μαρτυρίου αποδειχθεί ότι δεν είναι αυτό που η Βίβλος συνεχώς και αδιαλείπτως διατείνεται, μοιραία θα πρέπει να πούμε, τι τελικά είναι! Αυτόματα τότε, αρχινά μια ολισθηρή ερωτηματική διαδικασία, που αν τολμήσει να την ακολουθήσει κανείς, καταλήγει κατευθείαν στις φυσιολογικές θρησκευτικές απομυθοποιήσεις, οι οποίες με μαθηματική ακρίβεια, οδηγούν με τη σειρά τους σε αφυπνιστικές για το δημόσιο θρησκευτικό αίσθημα διαδικασίες. Κάτι εντελώς ακατάλληλο για τη μάζα, που πρέπει με ευκολία να άγεται και να φέρεται, υπακούοντας πρόθυμα στο δήθεν μεγαλείο της προτεινόμενης πίστης.

Η λατρεία πρέπει να παραμένει αψεγάδιαστα μεγαλειώδης, αλλιώς πως με απλά νεύματα μόνο, θα υπότασσει λαούς ολόκληρους στους αγαθόμορφους προφήτες και τις θεϊκές τους υποδείξεις. Δεν είναι μάλιστα λίγοι εκείνοι, που ενώ είναι σε θέση να διακρίνουν την τραγική αντιφατικότητα των ``άγιων’‘ γραφών, επιμένουν κατηγορηματικά ότι το αόρατο χαλινάρι του θρησκευτικού εντυπωσιασμού, δεν πρέπει ποτέ να καταγγέλλεται![3]

M. Kαλόπουλος Από το βιβλίο του: "Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΔΟΛΟΣ"


[1]Σε προηγούμενη αναφορά μας (Μ.ψ.), δείξαμε την σαφέστατη ομολογία των βιβλικών εδαφίων, που με σαφήνεια υπονοούν ότι το ασυνήθιστο για την εποχή εκείνη θέαμα, η στήλη δηλαδή της νεφέλης, που το βράδυ μετατρέπετο σε στήλη πυρός, δεν ήταν παρά ένα και το αυτό φαινόμενο της καπνερής καύσης ασφάλτου-πίσσας, απ’ αυτήν που ανέκαθεν αφθονούσε στην περιοχή Γεν.ΙΔ΄10

[2]Βλέπουμε λοιπόν ότι πράγματι «πρεσβύτης» είναι ο ικανός να αναλάβει υπεύθυνο έργο και όχι κατ’ ανάγκην ο ηλικιωμένος.

[3] Θέση μας είναι η απλή αρχαιοελληνική σκέψη ότι: «ένα κοινό στοιχείο έχουν απ’ τη φύση τους οι ορθοφρονούντες ικανό να τους προστατεύει πράγμα αγαθό και σωτήριο για όλους αλλά προ παντός για τα πλήθη να σώζονται. Ποίο είναι; Η δυσπιστία. Αυτήν να διατηρείτε. Απ’ αυτήν να κρατιέστε γερά. Και αν την σώζετε δεν θα πάθετε κανένα κακό.» Στο Κείμενο: «Απιστία (δυσπιστία) ταύτην φυλάτετε, ταύτης αντέχεσθε, αν ταύτην σώζητε, ουδέν μη δεινόν πάθητε» Δημοσθένης Φιλιππικός II, 71 Και «Στοβαίου ανθολόγιον» 52

THISIA ISAAK

Ισαάκ, η "θυσία" που... δεν έγινε!

Ο Αβραάμ ετιμήθη απ’ την ιστορία για μία και μόνη πράξη: Τη "θυσία" του γιου του. Αυτού του μοναδικού γιου, που τόσο θαυματουργικά απέκτησε η θεϊκά γιατρεμένη Σάρρα.

Οι συνθήκες κάτω απ’ τις οποίες παρ’ ολίγον θα εθυσιάζετο ο γιος του μεγάλου Προφήτη, μας παραδίδονται στο 22ο κεφάλαιο της Γένεσης. Η εντολή είναι σαφής, και προφανώς την έμαθαν, ή και γιατί όχι την άκουσαν (από τον εκστασιασμένο Προφήτη) και πάγωσαν, όλοι οι σκηνίτες ποιμένες της πολυπληθούς πια παροικίας του, μιας και ο θεός του Αβραάμ, όπως είδαμε, μιλούσε μεν διά στόματος προφήτου, αλλά πρώτα κατέβαινε θεαματικά επάνω του!

Κάποια τέτοια στιγμή λοιπόν, ο Αβραάμ άκουσε μια φωνή:«Αβραάμ, Αβραάμ και αυτός απάντησε ιδού εγώ. Και είπε (ο Κύριος)... ύπαγε εις τον τόπον Μοριά και πρόσφερε αυτόν (τον Ισαάκ) εκεί εις ολοκαύτωμα, επί ενός των ορέων το οποίον θέλω σοι είπει». Γέν.22.2.

Η εντολή βαριά... αντίρρηση όμως καμία!

Την επομένη το πρωί, οι ετοιμασίες άρχισαν και περιγράφονται με λεπτομέρειες, ενώ δεν μας παραδίδεται η παρα­μι­κρή, μα και η πλέον ελάχιστη εικόνα των γονικών αντιδράσεων. Η Σάρρα, η θρυλική μητέρα, απουσιάζει εντελώς απ’ την αφήγηση, και η εφαρμογή της τρομερής εντολής, εκτελείται απ’ τον πατέρα Αβραάμ με στρατιωτική ψυχρότητα! Μόνο, που η προσωπικότητα του Αβραάμ, δεν μας εμπνέει πια καμία εμπιστοσύνη.

Κάνει μάλιστα και κάτι εντελώς ανεξήγητο. Ενώ γνωρίζει ότι πηγαίνει τρεις μέρες δρόμο, στα βουνά, απ’ όπου οι άνθρωποι κατεβάζουν συνήθως τα ξύλα... αυτός πρώτα: «έσχισε ξύλα για τη θυσία και (μετά) ξεκίνησε»! Γέν.22.3. Γιατί άραγε; Δεν υπήρχαν ξύλα στο βουνό; Σε τρεις μέρες διαδρομής, δεν θα εύρισκε πουθενά ξύλα καθ' οδόν; Πρωί-πρωί λοιπόν, σκίζει τα ξύλα της θυσίας και τα παίρνει μαζί του, προφανώς για να πείσει με τον τρόπο αυτό και τον τελευταίο, που θλιμμένος και κατάπληκτος, παρακολουθεί τις κινήσεις του στην παροικία, ότι πράγματι ξεκινά για την ανατριχιαστική θυσία.

Δεν γνωρίζουμε γιατί, αλλά η μεγαλειώδης αυτή θυσία, θα πετύχει τον σκοπό της, ή θα γίνει καλύτερα δεκτή από τον θεό, ψηλά πάνω σ’ ένα βουνό, τρεις μέρες μακριά απ’ την αβρααμική παροικία κι όχι μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πολυπληθούς αβρααμικού οίκου.

Όμως, προς στιγμήν η αφήγηση μας καθησυχάζει, αφού δείχνει τον Αβραάμ, να παίρνει μαζί του για αψευδείς μάρτυρες των τραγικών στιγμών της θυσίας... δύο παιδαρέλια (Ο΄ δύο παίδας...προφανώς δύο μικρούς δούλους) τους οποίους όμως, μετά από τρεις μέρες δρόμο την τελευταία στιγμή, αποκόπτει από το συμβάν, λέγοντάς τους: «Σεις καθίσατε αυτού μετά της όνου, εγώ δε και το παιδάριο θέλομεν υπάγει... (και με την άνεση όλου του κόσμου...) τα ξύλα της ολοκαυτώσεως επέθεσε επί τον Ισαάκ τον υιόν αυτού... και επορεύοντο ομού (δηλαδή μαζί και μόνοι) οι δυο τους». Γέν.22.5-8.

Ούτε λοιπόν και τα δύο παιδιά (δούλοι) παρευρέθησαν στην κοσμο­ξά­κου­στη αυτή "θυσία". Η διαταγή του αφέντη τους Αβραάμ, τα καθηλώνει πλάι στη γαϊδουρίτσα τους, μακριά απ’ το σημείο όπου θα εκτυλιχθεί η σπα­ρα­ξικάρδια θυσία! Ο "σπλαχνικός" μάλιστα πατέρας, εξακολουθεί να μας δείχνει το απίστευτα ψυχρό προφητικό του προφίλ, φορτώνοντας στον Ισαάκ τα ξύλα[1] της ίδιας του της θυσίας!!! Και επορεύοντο «ομού»... αλλα και οπωσδήποτε μόνοι!

Καθοδόν, ρώτησε ο Ισαάκ: «πατέρα πού είναι το αρνί για την θυσία;» Και ο Αβραάμ ο προφήτης, σαν κάτι να ήξερε, του απάντησε: «ο θεός θα φροντίσει και για το αρνί της θυσίας». Γέν.22.7.

Έτσι, η σκηνή της υπέρτατης αυτής θυσίας, με όλες αυτές τις συνταρακτικές λεπτομέρειές της, δεν έχει άλλους μάρτυρες εκτός απ’ τον ίδιο τον Αβραάμ, με το γνωστό πλέον σε μας ευέλικτο και θεατρικό ήθος και τον μικρό Ισαάκ, που ως γιος και μοναδικός κληρονόμος της "χαλδαιικής σοφίας", του οφείλει υποταγή και ασφαλώς συνεργασία και σιωπή.

Σιωπή, που εξασφαλίζεται άνετα, γιατί αυτός είναι ο γιος που κληρονομεί την τεράστια πατρική περιουσία. Σιωπή όμως, που παραδόξως τελικά βλάπτει, την ιστορία της "θυσίας". Αφού ο Ισαάκ το παρακάνει επιδεικτικά και ούτε μια φορά δεν αναφέρεται στο συνταρακτικό αυτό περιστατικό της ζωής του, που σύμφωνα με την αφήγηση πρέπει να έζησε πιο έντονα απ’ όλους, καθώς δεμένος πάνω στο θυσιαστήριο είδε... αγγέλους να σταματούν το μαχαίρι ακριβώς πάνω του, και ένα κριάρι απ’ το πουθενά να τον αντικαθιστά στη θυσία!

Ναι, όσο και αν φαίνεται περίεργο, ούτε μια ελαφρά νύξη δεν κάνει ο Ισαάκ, ο κεντρικός ήρωας αυτής της μοναδικής θυσίας, για τη συγκλονιστική αυτή στιγμή, καθ’ όλη τη διάρκεια της μακρότατης ζωής του! Γιατί άραγε; Μήπως δεν τη θυμόταν; Κι όμως ήταν αρκετά μεγάλος, ώστε καθ’ οδόν για τη θυσία να θέτει σπαραξικάρδιες ερωτήσεις. Ή μήπως δεν υπήρξε ποτέ ήρωας μιας τέτοιας θυσίας, που θα μπορούσε να τον κάνει περήφανο γι’ αυτό στην υπόλοιπη ζωή του;

Οι περιγραφή της θυσίας, έχει στην Βίβλο την αναμενόμενη θεατρικότητα. Ο θεός διπλοφωνάζει ξανά τον Αβραάμ: «Αβραάμ, Αβραάμ, ο δε είπε εδώ είμαι. Μην κάνεις κακό στο παιδί, τώρα ξέρω ότι φοβάσαι τον θεό… Δηλαδή, προηγουμένως... όταν του χάριζε κατ’ επανάληψη τον κόσμο ολόκληρο... δεν ήταν σίγουρος; Κοίταξε δε ο Αβραάμ τριγύρω και είδε ένα κριάρι πιασμένο απ’ τα κέρατα σ’ ένα θάμνο[2] έτρεξε το πήρε και το θυσίασε αντί για τον μοναχογιό του. Και ονόμασε τον τόπο εκείνο Γιαχβε-ιερέ (ο Γιαχβέ βλέπει)». Β.Β. Γέν.22.12-14.

Χωρίς καμία αμφιβολία λοιπόν, όχι μόνο ο Κύριος πρόβλεψε να υπάρχει κάπου εκεί κοντά ένα κριάρι, αλλά και ο προφήτης μας δεν έπεσε καθόλου έξω στην υποψία του ότι, κάποιο ζώο θα βρεθεί τελικά για να θυσιαστεί στη θέση του Ισαάκ!  

Βέβαια, πολύ περισσότερα απ’ τον Γιαχβέ που βλέπει, και από τον Προφήτη του που συνεχώς και επιτυχώς προβλέπει, περιλαμβάνονται εδώ, αφού και αυτή η παρ’ ολίγον, (ανύπαρκτη ουσιαστικά) θυσία, καταλήγει... πού αλλού; στην επανάληψη πολύ συγκεκριμένων ευλογιών: «Ορκίζομαι εγώ ο Κύριος (Γιαχβέ) ότι επειδή δεν μου αρνήθηκες τον μοναχογιό σου, θα σου δώσω απογόνους αναρίθμητους και θα κληρονομήσουν τις πόλεις των εχθρών σου και θα ευλογηθούν με το σπέρμα σου όλα τα έθνη της γης».Γέν.22.15-18.

Ο Κύριος, που είχε ήδη χαρίσει τα πάντα στον Αβραάμ, πολύ πριν ακόμα βεβαιωθεί (!) για την αξεπέραστη θυσιαστικότιτά του, τώρα πια απολύτως βέβαιος... του χαρίζει, μεθ’ όρκου, τα έθνη της γης! Λες και δεν το είχε κάνει ήδη κατ’ επανάληψη! (Γέν.12.3.//13.15.//15.18.//17.8).

Τα έθνη κάτω στις κοιλάδες, της Παλαιστίνης, ούτε που κατάλαβαν, ότι κάπου στα ορεινά, μια παρ’ ολίγον θυσία, ενός φιλοξενούμενου στα μέρη τους Χαλδαίου, κατέληξε σε θεϊκούς πλέον όρκους κατάσχεσης της προαιώνιας δικής τους γης... και των απογόνων τους!

Έκτοτε,όλοςοκόσμοςέμαθε,γιατηνπεριλάλητηθυσίατουΑβραάμ! Ωσάν αυτή να έγινε! Πολλοί λίγοι μπορούν να θυμηθούν, ότι αυτή η θυσία, τελικά δεν έγινε, και φυσικά... "κανένας" δεν πρέπει να πρόσεξε, τι εισέπραξε ο Αβραάμ σε ύμνους, και τίτλους ιδιοκτησίας, για κάτι που τελικά δεν έκανε!

Ναι, αυτή ήταν μια παρ' ολίγον θυσία... μετά πολλών αποδοχών!

Βέβαια, μια ανάλογη, (πραγματική όμως αυτή τη φορά) θυσία πρωτότοκου γιου, έχουμε από τη μεριά ενός απογόνου του Χαλδαίου Λωτ, του Μωαβίτη Βασιλιά Μωσά, που νικημένος και κυνηγημένος από τους Ισραηλίτες, κλείστηκε μέσα στα τείχη της πόλεώς του, και απελπισμένος: «έλαβε τον πρωτότοκον αυτού υιόν και τον πρόσφερε ολοκαύτωμα πάνω στο τείχος». O΄Kings 4 - 3.26-27 // Μασ. Β΄ Βασιλέων 3.26-27.        

Φαίνεται λοιπόν, ότι σε στιγμές μεγάλου πάθους, η θυσία ανθρώπων ήταν για τους Χαλδαίους ύστατη απόδειξη αποφασιστικής αφοσίωσης στον σκοπό τους! Απ’ το αποτέλεσμα της θυσίας, την μεθ’ όρκου παραχώρηση της γης των λαών στο σπέρμα του Αβραάμ, καταλαβαίνουμε ότι ο Αβραάμ χρειαζόταν έστω και εικονικά το χαλδαιικό τυπικό της κατοχύρωσης των κατασχετικών του ονείρων.

Νομίζω λοιπόν, ότι κανείς πια δεν πρέπει να κατηγορηθεί για υπερβολικό σκεπτικισμό, αν διατυπώσει την υποψία ότι και στη διάσημη αυτή πράξη του Αβραάμ, κάτι δεν πάει καλά! Μήπως λοιπόν ήταν κι αυτό μια καλή "θεολογική σκηνοθεσία", (θεουργία), όπως κι όλα τ’ άλλα, απ’ τον καταπληκτικό αυτόν Χαλδαίο σκηνοθέτη, που ήξερε να μοιράζει συγκι­νή­σεις, και άλλο στη ζωή του δεν έκανε, απ’ το να γράφει σενάρια εντυ­πω­σια­σμού και να τα εκτελεί με τον οικογενειακό του θίασο;

Αναρωτιέστε ακόμα γιατί; Απλούστατα, με την απλή αυτή τελετή, της δήθεν θυσίας, εκτός από τους προαναφερθέντες ιδιοκτησιακούς καημούς του, τους οποίους με θεϊκούς πια όρκους επικύρωσε, κέρδισε και πολλά αλλά άμεσα οφέλη! Δαπάνη; Λίγος ανηφορικός δρόμος κι ένα κριάρι, που καλοφαγώθηκε ψηλά στον καθαρό βουνίσιο αέρα, με απολαυστική θεά κάτω τις εκλεκτές πεδιάδες, που αν και ακόμα κατοικούνται απ’ τους αφελέστατους αυτούς Χαναναίους, τώρα πια οριστικά δεν τους ανήκουν!

Αυτός λοιπόν ο εκπληκτικός εφευρέτης του θεϊκού φόβου, με την παρ’ ολίγον θυσία του μονάκριβου παιδιού του, (εικονική τεκνοθυσία), όχι μόνο κέρδισε, με μια μόνο εικονική πράξη, μια ζηλευτή θέση στην πανανθρώπινη θρησκευτική ιστορία, και έγινε το ασύγκριτο πρότυπο πίστης, αλλά... με πολύ επιτυχία έσπειρε τον τρόμο της απόλυτη υποταγής, στον πολυάριθμο πλέον οίκο του! Γιατί, κανείς ασφα­λώς απ’ τους ανθρώπους της παροικίας του, δεν θα ήθελε να είναι ο επόμενος, που με θεϊκή εντολή, θα έπρεπε να υποστεί την δοκιμασία της θυσίας του παιδιού του, για να απο­δείξει την ακραία θεοσέβειά του!

Και δύο λόγια για την ίδια την αξία της θυσίας!    

Ποιο ακριβώς είναι το μεγαλείο αυτής της πράξης; Γιατί ένας θεός θα επιθυμούσε να φέρει αντιμέτωπο τον άνθρωπο, με το ισχυρότερο και σίγουρα βασικότερο γονικό ένστικτο, που ούτε τα ζώα δεν παραβιάζουν; Και γιατί πρέπει όχι μόνο να υπερνικήσεις αυτόν τον κραταιό φυσικό φραγμό, αλλά να είσαι και απόλυτα πρόθυμος, εσύ ο ίδιος, να σηκώσεις το μαχαίρι εναντίον του παιδιού σου;

Συλλογιστήκατε ποτέ, με πόση παρανοϊκή δύναμη, θα μπορούσε να αναλάβει οτιδήποτε εναντίον των υπόλοιπων ανθρώπων, εκείνος που θα μπορούσε προσωπικά να θυσιάσει το ίδιο του το παιδί; Αυτή η απίστευτα ακραία συμπεριφορά, και η άνευ όρων και ορίων υποταγή σε θεϊκές εντολές, άνετα θα μπορούσε να μεταβάλει οποιονδήποτε, σε παρανοϊκό υποχείριο ιερατείων, δημιουργώντας τους μέχρι τρέλας αφοσιωμένους κτηνώδεις εκτελεστές, οποιονδήποτε εντολών στο μέλλον... όπως ακριβώς και έγινε! Δεν είναι αυτός ακριβώς ο τύπος του άνθρωπου, απ’ τον οποίο υπέφερε και υποφέρει ακόμα η πανανθρώπινη ιστορία; Τι το καλό λοιπόν μπορεί να έχει ή να μας διδάξει μια παρ’ ολίγον θυσία παιδιού... από το χέρι του ίδιου του πατέρα του;

Μετά απ’ αυτό, σίγουρα η φήμη του θεϊκού Προφήτη, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Το ότι υπήρξε ο μόνος άνθρωπος που ο βιβλικός θεός αποκάλεσε "φίλο" του, τα λέει νομίζω όλα. Το ότι ήταν βέβαια και "μέγας" από οικονομική άποψη, αυτό σε μας είναι πλέον εντελώς κατανοητό.

Ο άνθρωπος που καταφέρνει να κλέψει την δόξα πραγμάτων που ποτέ δεν έκανε, και παρουσιάζει κάθε του επιθυμία σαν θεϊκή υπόθεση, δεν μπορεί παρά να είναι ένας ταλαντούχος απατεώνας μάγος. Ακατανόητο παραμένει, το πώς οι "σειρήνες" της θεολογίας, κατάφεραν τόσο εύκολα να αντιστρέψουν απόλυτα την ολοφάνερα αρνητική του εικόνα! Σκεφθείτε μόνο, πόσες φορές ακούσατε, ότι ο άνθρωπος αυτός, «θυσίασε το γιο του»... ενώ αυτό ποτέ δεν έχει συμβεί!!! Απλά, το αξιοθαύμαστο αποκορύφωμα της κλεμμένης δόξας του πανούργου αυτού Χαλδαίου, είναι αυτή, η παρ’ ολίγον θυσία! Αυτή η θυσία, που ποτέ δεν έγινε!

Μια σύζυγος λοιπόν που γίνεται αδελφή. Μια αδελφή που ξαναγίνεται σύζυγος. Μια στείρα γριά που καταφέρνει και γεννά. Μια θεότητα που χαρίζει ξένη γη και "ευλογεί" με αιώνια κατάσχεση τους νόμιμους ιδιοκτήτες της, που ρίχνει πληγές και φωτιά στη μια πλευρά της αντίπαλης "ανηθικότητας", αλλά, άφθονο χρήμα και ευλογίες στην πλευρά της ημέτερη ανηθικότητας, με αποκορύφωμα μια σπαραξικάρδια θυσία, που αποδίδει δόξα και τιμές, αλλά που τελικά δεν έγινε, φαίνεται να είναι λίγα απ’ τα ορατά όπλα ενός προφήτη, που κατάφερε να γίνει "μέγας", εκμεταλλευόμενος τα πρωτοφανή σενάρια που γράφει και εκτελεί με πιστά μέλη της οικογενείας του!

Ο άνθρωπος αυτός, είχε εφεύρει έναν απειλητικό θεό, του οποίου το φόβο είχε μεταβάλλει σε πετυχημένη κερδοφόρο επιχείρηση. Ένας πραγματικά αξέχαστος γενάρχης, που μας άφησε ένα σαφές μήνυμα... πως η αν­θρώ­πινη ευπιστία, είναι εξαργυρώσιμο αγαθό στα χέρια του ανθρώπου εκείνου, που ξέρει ασταμάτητα να παίζει μαζί της, πλάθοντας ασταμάτητα νέους, εντυπωσιακούς, θεϊκούς φόβους!

Η θυσία του Αβραάμ έγινε διάσημη, χωρίς να χυθεί σ’ αυτήν ούτε μια σταγόνα αίμα! Έκτοτε όμως, εκατομμύρια άνθρωποι όλων των εποχών, κάτω απ’ το βάρος της υπέρτατης αυτής θυσίας, πείσθηκαν να κάνουν όλα όσα τελικώς ο Αβραάμ κατάφερε ν’ αποφύγει!

Ατέλειωτες ορδές πιστών, θυσίασαν τα εντελώς αυτονόητα συμφέροντά τους, μαζί με όλα τα παιδιά τους, χωρίς ποτέ κανένας θεός να καταδεχθεί να σταματήσει τους ποταμούς του θυσιαζόμενου αίματος! Οι "ιερές μάχες", μπάζωσαν με τα αναρίθμητα κορμιά των πιστών παιδιών τους, όλους τους τόπους που τα αδίστακτα ιερατεία θέλησαν να πατήσουν το "ιερό" τους "πόδι", χωρίς ποτέ να σταματήσει θαυματουργικά η αιματοχυσία εκατομμύρια αθώων, που με ανυπόκριτη πίστη, έδωσαν ολόψυχα την δική τους ζωή και των μονάκριβων παιδιών τους!

Το συγκεκριμένο υπόδειγμα υποταγής υπήρξε φοβερό! Πρώτος απ’ όλους, ο οξυδερκής αυτός ανατολίτης, παρουσιάζει ως ιδανικό την άνευ όρων υποταγή στο θεϊκό θέλημα! Με την παρ’ ολίγον θυσία του υιού του, κατάφερε να ζητήσει απ’ τους υποτελείς του, ό,τι αυτός ο ίδιος απέφυγε να δώσει! Ο προφήτης Αβραάμ, παρέδωσε στους πραγματικούς κληρονόμους της "διαθήκης" του, μια νέα σχολή σκέψης, ένα σπουδαίο μυστικό υψηλής θυματοποίησης! Θυσιάζοντας θεαματικά, αλλά ψευδώς εικονικά και ανώδυνα, τα σημαντικότερα δικά σου συμφέροντα, μπορείς να εμπνεύσεις ή να απαιτήσεις, την πολύτιμη μέχρι παραφροσύνης θυσιαστική συμπεριφορά των άλλων!

Ο Αβραάμ, θυσιάζοντας εικονικά, φανέρωσε τον μηχανισμό που εξασφαλίζει το υψηλότερο ζητούμενο κάθε ιερατείου, την τυφλή υποταγή των οπαδών τους στην εκτέλεση των εντολών του "θεού"! Η υποταγή στη "θεϊκή" εντολή, επέστρεψε ξανά στα απόλυτα όρια του προαβρααμικού χαλδαιικού παρελθόντος και απέκτησε ξέφρενα ανταλλάγματα αφοσίωσης και αναντίρρητης θρησκευτικής υποτελείας![3]

Ο προφήτης αυτός, παίρνοντας όλες τις τιμές, για μια θυσία που ποτέ δεν έκανε, πρέπει να θεωρηθεί ο ευρέτης της εικονικής θυσίας και ο εισηγητής του αποδοτικότερου μοντέλου θρησκευτικής απάτης! Ο πρώτος στα παγκόσμια θρησκευτικά χρονικά, που απέδειξε, ότι με ελάχιστη σκηνοθετική πανουργία, μπορείς να απαιτησεις απ’ την πίστη των άλλων, κάτι που ο ίδιος μόνο εικονικά θα χρειαστεί να προσφέρεις!

Στην μακραίωνη πορεία της αβρααμικής θρησκευτικής ιστορίας, άπειρες ήταν οι φορές, που τα ιερατεία γεμάτα ευγνωμοσύνη κατάλαβαν τον απίστευτο βαθμό θεολογικής εκμετάλλευσης των συνανθρώπων τους, που αυτός ο αβρααμικός μηχανισμός, της εικονικής προσφοράς, τους εξασφάλισε. Όσοι έκτοτε είχαν το προνόμιο να εκφράζουν επαγγελματικά τη βιβλική θεολογία, είχαν κάθε λόγο να εξυμνούν ασταμάτητα την περιλάλητη θυσία του Αβραάμ! Μια θυσία που ποτέ δεν έγινε!

 


[1] Αν μπορείτε να φαντασθείτε, πόσα ξύλα χρειάζονται για μια θυσία ολοκαυτώσεως (πλήρους αποτεφρώσεως), τότε μπορείτε να καταλάβετε ότι μιλάμε για πολλά ξύλα!

[2] «Ο μπλεγμένος σε φυτό κριός, φαίνεται πως είναι δανεισμένος από την Ουρ της Χαλδαίας, αφού σε προγενέστερο του Αβραάμ βασιλικό τάφο, έχουν βρεθεί δύο σουμερικά αγάλματα κριών από χρυσό, να στέκουν δεμένα σ’ έναν θάμνο. Το θέμα αυτό ήταν συνηθισμένο στην σουμερική τέχνη». Robert Graves & Raphael Patai «Hebrew Myths: 34.1.

[3] Η μοναδική περιοχή στον κόσμο, όπου η αρχαιολογική σκαπάνη πέρα από κάθε αμφιβολία, απέδειξε τις ανατριχιαστικότερες μαζικές ανθρωπο-θυσιαστικές τελετές, είναι η γενέτειρα του Αβραάμ η Ουρ της Χαλδαίας! Εκεί «ανασκάφθηκαν δεκαέξι τάφοι ομαδικών ζωντανοταφών (των 70 περίπου ατόμων ο καθένας), και από την θέση των θυμάτων (συνολικά: 1.120 άτομα) συμπεραίνεται, ότι τα θύματα αυτά οδηγήθηκαν στο βάθος του τάφου τους μισοναρκωμένα και θάφτηκαν ζωντανοί, κρατώντας μέχρι τελευταία στιγμή το ποτήρι της νάρκωσής τους στο χέρι»! Βλέπε: Time Life, «Παγκόσμιος Ιστορία», τόμ. 1ος, σελ. 90.

ENTOLES BIASMON

Εντολές βιασμών… σφαγές παιδιών, ξεκοίλιασμα εγκύων, τρόμος και υποδούλωση… όλα τα έχει ο καλός Γιαχβέ. Του Μ. Καλόπουλου

                         Αγαπάτε αλλήλους

   «Εγώ (ο Γιαχβέ) πρόσταξα τους διορισμένους και τους

δυνατούς μου να εκτελέσουν τον θυμό μου… σκληρά

και με οργή φλογερή… Θα παιδεύσω τους λαούς και τα

χέρια τους θα παραλύσουν και η καρδιά τους θα διαλυθεί…

όποιος βρεθεί μπροστά (μου) θα πέσει από μαχαίρι. Και τα

τέκνα αυτών θα συντριφθούν μπροστά τους, τα σπίτια

τους θα λεηλατηθούν και οι γυναίκες τους θα βιασθούν,

δεν θα δείξουν (οι διορισμένοι μου) έλεος, ούτε στον

καρπό της κοιλίας (εγκύους) ούτε θα λυπηθούν τα παιδιά…

Ως προσήλυτοι θα προσκολληθούν (οι αντίπαλοί μου) στον

οίκο Ιακώβ (στην λατρεία μου) και θα είναι αιχμάλωτοι,

δούλοι και δούλες… Θα πατάξω με θυμό τους λαούς με

ακατάπαυστα χτυπήματα, εγώ (ο Γιαχβέ), ο δεσπόζων

εν οργή επί τα έθνη». Ησαΐας 13. 3 – 14. 5.

 

XRISTIANISMOS SPERMA ABRAAM

AGIA ή ATHLIA

Αυτή είναι η Βίβλος: Εθνοδιαμελισμοί - Γενοκτονίες - Βρεφοκτονίες - Ξεκοίλιασμα εγκύων - Εντολές βιασμών - Ψευδοθαύματα - Μαγεία - Δηλητήρια - Μαγγανείες… Του Μ. Καλόπουλου

Είναι απορίας άξιο, πως το βιβλίο αυτό, που φιλοξενεί τις αγριότερες γραπτές θηριωδίες της παγκόσμιας ιστορίας, αντί να γίνει αιτία ασταμάτητου διασυρμού, του βάρβαρου "θεού", και των τρισάθλιων ηρώων που φιλοξένει, αιώνες τώρα, άφησε παγερά αδιάφορο ένα τεράστιο αναγνωστικό κοινό, αναρίθμητων γενεών, που όχι μόνο καυχώνται ότι απ’ αυτό ακριβώς το βιβλίο αντλούν ανθρωπιά και θεόσταλτες ευαισθησίες, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να διακρίνουν τίποτε το επιλήψιμο, στη θηριώδη συμπεριφορά, στα δόλια λόγια και τα απίστευτα δολοφονικά έργα τέτοιων ηρώων! Μ. Καλόπουλος

Για όσους αμφιβάλουν έστω και για έναν απ' τους απεχθέστατους αυτούς χαρακτηρισμούς, με τους οποίους στολίζω την Βίβλο, ας με προκαλέσουν για να τους δείξω ένα πρός ένα, τα αντίστοιχα περιστατικά ή εδάφια από την απίστευτη αυτή συλλογή πανάθλιων σκέψεων, εντολών ή δράσεων, που αιώνες τώρα, με εγκληματική αφέλεια και απίστευτη αφοσίωση, αποκαλούμε ιερό μας βιβλίο.


Γενοκτονίες –

Για ποιους λόγους συνέβη η απόλυτη γενοκτονία των Αμαληκιτών και Μαδιανιτών στην Βίβλο; Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2368-gia-poious-logous-synevi-i-apolyti-genoktonia-ton-amalikiton-kai-madianiton-stin-vivlo-tou-m-kalopoulou

Βρεφοκτονίες –

«Ούτω λέγει Κύριος, σκότωστε άνδρες και γυναίκες και παιδιά, από νήπια έως θηλάζοντα»! Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/bible/2365-oyto-legei-kyrios-skotoste-andres-kai-gynaikes-kai-paidia-apo-nipia-eos-thilazonta-tou-m-kalopoulou

Ξεκοίλιασμα εγκύων – Εντολές βιασμών –

Εντολές βιασμών… σφαγές παιδιών, ξεκοίλιασμα εγκύων, τρόμος και υποδούλωση… όλα τα έχει ο καλός Γιαχβέ. Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/xristianismos/palaia-diathiki/2455-entoles-viasmon-sfages-paidion-ksekoiliasma-egkyon-tromos-kai-ypodoylosi-ola-ta-exei-o-kalos-giaxve-tou-m-kalopoulou?lang=el

Ψευδοθαύματα – Μαγεία – Δηλητήρια – Μαγγανείες…

Ολόκληρο το ΣΑΙΤ αυτό, είναι γεμάτο από άρθρα και αποδείξεις των παραπάνω εγκλημάτων και όχι μόνο αυτών!

 

Κράτα το

DEYTERONOMIO 28.15 68

 

Όσους αμφιβάλουν πως ο θεός (της Βίβλου) είναι αιώνια αγάπη… και μόνο αγάπη, ας διαβάσουν επιτέλους τους ασύγκριτα τρυφερούς θειους λόγους στο Δευτερονόμιο 28: 15-68. Του Μ. Καλόπουλου

Και τώρα... λίγη ατόφια γιαχβική τρυφερότητα!

Τι στοργική αγάπη! Τι γαλήνια τρυφερότητα! Οποία ποιμαντική επιδεξιότης!

Απολαύστε το Δευτερονόμιο 28:15-68.

 

15  «Και αν δεν ακούσεις τη φωνή του Ιεχωβά του Θεού σου, φροντίζοντας να εκτελείς όλες τις εντολές του και τα νομοθετήματά του που σε διατάζω σήμερα, τότε θα έρθουν πάνω σου και θα σε καταφθάσουν όλες αυτές οι κατάρες:
16  Καταραμένος θα είσαι στην πόλη και καταραμένος θα είσαι στον αγρό.
17  Καταραμένο θα είναι το καλάθι σου και η σκάφη σου για το ζύμωμα.
18  Καταραμένος θα είναι ο καρπός της κοιλιάς σου και οι καρποί της γης σου, τα μικρά των βοδιών σου και τα γεννήματα του ποιμνίου σου.
19  Καταραμένος θα είσαι όταν μπαίνεις και καταραμένος θα είσαι όταν βγαίνεις.
20  Ο Ιεχωβά θα στείλει πάνω σου την κατάρα, σύγχυση και επίπληξη σε οτιδήποτε επιχειρήσεις να εκτελέσεις, μέχρι να αφανιστείς και να χαθείς γρήγορα, εξαιτίας της κακίας των πράξεών σου, εφόσον με εγκατέλειψες.
21  Ο Ιεχωβά θα κάνει να κολλήσει πάνω σου η επιδημία μέχρι να σε εξοντώσει από τη γη στην οποία πηγαίνεις για να την πάρεις στην κατοχή σου.
22  Ο Ιεχωβά θα σε πατάξει με φυματίωση και καυτό πυρετό και φλεγμονή και πυρετώδη ζέστη και με σπαθί και ανεμόκαμα στις καλλιέργειες και μυκητίαση των φυτών· και αυτά θα σε καταδιώκουν μέχρι να αφανιστείς.
23  Οι ουρανοί σου, που είναι πάνω από το κεφάλι σου, θα γίνουν χαλκός, και η γη, που είναι από κάτω σου, σίδερο.
24  Ο Ιεχωβά θα δώσει σκόνη και χώμα ως βροχή της γης σου. Από τους ουρανούς θα πέφτει πάνω σου μέχρι να αφανιστείς.
25  Ο Ιεχωβά θα σε κάνει να νικιέσαι μπροστά στους εχθρούς σου. Από έναν δρόμο θα βγαίνεις εναντίον τους, αλλά από εφτά δρόμους θα τρέπεσαι σε φυγή μπροστά τους· και θα γίνεις κάτι το τρομακτικό για όλα τα βασίλεια της γης.
26  Και το νεκρό σου σώμα θα γίνει τροφή για κάθε πετούμενο πλάσμα των ουρανών και για τα ζώα του αγρού, χωρίς κανείς να τα κάνει να τρέμουν.
27  Ο Ιεχωβά θα σε πατάξει με το μεγάλο σπυρί της Αιγύπτου και με αιμορροΐδες και έκζεμα και δερματικό εξάνθημα, από τα οποία δεν θα μπορείς να γιατρευτείς.
28  Ο Ιεχωβά θα σε πατάξει με παραφροσύνη και αορασία και αλάφιασμα καρδιάς.
29  Και θα ψηλαφείς ολόγυρα το μεσημέρι, όπως ο τυφλός ψηλαφεί ολόγυρα στη σκοτεινιά, και δεν θα έχεις επιτυχία στις οδούς σου· και δεν θα είσαι παρά κάποιος που πάντοτε πέφτει θύμα απάτης και ληστείας, και κανείς δεν θα σε σώζει.
30  Θα αρραβωνιαστείς γυναίκα, αλλά κάποιος άλλος θα τη βιάσει. Θα χτίσεις σπίτι, αλλά δεν θα κατοικήσεις σε αυτό. Θα φυτέψεις αμπέλι, αλλά δεν θα αρχίσεις να το χρησιμοποιείς.
31  Ο ταύρος σου θα είναι σφαγμένος εκεί, μπροστά στα μάτια σου, αλλά δεν θα φας καθόλου. Το γαϊδούρι σου θα το πάρουν με ληστεία από μπροστά σου, αλλά δεν θα σου επιστραφεί. Το πρόβατό σου θα δοθεί στους εχθρούς σου, αλλά δεν θα έχεις σωτήρα.
32  Οι γιοι σου και οι κόρες σου θα δοθούν σε άλλον λαό και τα μάτια σου θα κοιτάζουν και πάντοτε θα τους λαχταρούν, αλλά τα χέρια σου δεν θα έχουν δύναμη.
33  Τους καρπούς της γης σου και όλη την παραγωγή σου θα τη φάει λαός που δεν γνώρισες· και δεν θα είσαι παρά κάποιος που πέφτει θύμα απάτης και τον οποίο συντρίβουν πάντοτε.
34  Και θα παραφρονήσεις από το θέαμα που θα βλέπεις με τα μάτια σου.
35  Ο Ιεχωβά θα σε πατάξει με μεγάλα και κακοήθη σπυριά και στα δύο γόνατα και στα δύο πόδια—από τα οποία δεν θα μπορέσεις να γιατρευτείς—από το πέλμα του ποδιού σου ως την κορυφή του κεφαλιού σου.
36  Ο Ιεχωβά θα κάνει εσένα και το βασιλιά που θα βάλεις να σε κυβερνάει να βαδίσετε προς ένα έθνος που δεν γνώρισες, ούτε εσύ ούτε οι προπάτορές σου· και εκεί θα υπηρετήσεις άλλους θεούς, ξύλινους και πέτρινους.
37  Και θα γίνεις αντικείμενο κατάπληξης, παροιμιώδης φράση και εμπαιγμός ανάμεσα σε όλους τους λαούς στους οποίους θα σε πάει ο Ιεχωβά.
38  Πολύ σπόρο θα φέρεις στον αγρό αλλά λίγο θα μαζέψεις, επειδή θα τον καταβροχθίσει η ακρίδα.
39  Αμπέλια θα φυτέψεις και θα καλλιεργήσεις, αλλά δεν θα πιεις κρασί ούτε θα μαζέψεις τίποτα, επειδή θα τα καταφάει το σκουλήκι.
40  Ελαιόδεντρα θα έχεις σε όλη την περιοχή σου, αλλά δεν θα αλειφτείς με λάδι, επειδή οι ελιές σου θα πέσουν.
41  Γιους και κόρες θα γεννήσεις, αλλά δεν θα είναι για πολύ καιρό δικοί σου, επειδή θα πάνε σε αιχμαλωσία.
42  Όλα τα δέντρα σου και τους καρπούς της γης σου θα τα πάρουν στην κατοχή τους έντομα που βουίζουν.
43  Ο πάροικος που βρίσκεται ανάμεσά σου θα ανεβαίνει ολοένα ψηλότερα από εσένα, ενώ εσύ θα κατεβαίνεις ολοένα χαμηλότερα.
44  Αυτός θα σου δανείζει, ενώ εσύ δεν θα του δανείζεις. Αυτός θα γίνει το κεφάλι, ενώ εσύ θα γίνεις η ουρά.
45  Και όλες αυτές οι κατάρες θα έρθουν πάνω σου και θα σε καταδιώξουν και θα σε καταφθάσουν, μέχρι να αφανιστείς· επειδή δεν άκουσες τη φωνή του Ιεχωβά του Θεού σου τηρώντας τις εντολές του και τα νομοθετήματά του, τα οποία σε διέταξε.
46  Και θα παραμείνουν πάνω σε εσένα και στους απογόνους σου ως σημείο και θαυμαστό προμήνυμα στον αιώνα,
47  λόγω του ότι δεν υπηρέτησες τον Ιεχωβά τον Θεό σου με χαρά και ευφροσύνη στην καρδιά για το ότι είχες αφθονία από το καθετί.
48  Και θα υπηρετήσεις τους εχθρούς σου, τους οποίους θα στείλει εναντίον σου ο Ιεχωβά, με πείνα και δίψα και γύμνια και έλλειψη από το καθετί· και αυτός θα βάλει σιδερένιο ζυγό πάνω στον τράχηλό σου μέχρι να σε αφανίσει.
49  Ο Ιεχωβά θα εγείρει εναντίον σου ένα μακρινό έθνος, από την άκρη της γης, όπως εφορμά ο αετός, ένα έθνος τη γλώσσα του οποίου δεν θα καταλαβαίνεις,
50  ένα έθνος άγριο στην όψη, που δεν θα προσωποληπτεί υπέρ του ηλικιωμένου ούτε θα δείχνει εύνοια στον νεαρό.
51  Και θα τρώνε τον καρπό των κατοικίδιων ζώων σου και τους καρπούς της γης σου μέχρι να αφανιστείς· και δεν θα σου αφήνουν σιτηρά, καινούριο κρασί ή λάδι, κανένα από τα μικρά των βοδιών σου ή από τα γεννήματα του ποιμνίου σου, μέχρι να σε εξολοθρεύσουν.
52  Και θα σε πολιορκήσουν μέσα σε όλες τις πύλες σου μέχρι να πέσουν σε όλη τη γη σου τα ψηλά και οχυρωμένα τείχη στα οποία εμπιστεύεσαι· ναι, θα σε πολιορκήσουν μέσα σε όλες τις πύλες σου, σε όλη τη γη σου, την οποία σου έδωσε ο Ιεχωβά ο Θεός σου.
53  Τότε θα φας τον καρπό της κοιλιάς σου, τη σάρκα των γιων σου και των θυγατέρων σου, που σου έδωσε ο Ιεχωβά ο Θεός σου, εξαιτίας του ασφυκτικού κλοιού και της πίεσης με τα οποία θα σε έχει περικυκλωμένο ο εχθρός σου.
54  Όσο για τον πολύ τρυφερό και λεπτεπίλεπτο άντρα που βρίσκεται ανάμεσά σου, το μάτι του θα έχει κακές προθέσεις για τον αδελφό του και την πολυαγαπημένη του σύζυγο και τους υπόλοιπους γιους του οι οποίοι θα του απομένουν,
55  ώστε δεν θα δίνει σε κανέναν τους από τη σάρκα των γιων του που θα τρώει· επειδή δεν θα του έχει απομείνει τίποτα, εξαιτίας του ασφυκτικού κλοιού και της πίεσης με τα οποία θα σε έχει περικυκλωμένο ο εχθρός σου μέσα σε όλες τις πύλες σου.
56  Όσο για την τρυφερή και λεπτεπίλεπτη γυναίκα που βρίσκεται ανάμεσά σου, η οποία δεν επιχείρησε ποτέ να βάλει το πέλμα του ποδιού της στη γη—επειδή ήταν λεπτεπίλεπτη και τρυφερή—το μάτι της θα έχει κακές προθέσεις για τον πολυαγαπημένο της σύζυγο και το γιο της και την κόρη της,
57  ακόμη και για το ύστερο που βγαίνει ανάμεσα από τα πόδια της και για τους γιους της, τους οποίους γέννησε· επειδή θα τους φάει στα κρυφά λόγω της έλλειψης που θα υπάρχει από το καθετί, εξαιτίας του ασφυκτικού κλοιού και της πίεσης με τα οποία θα σε έχει περικυκλωμένο ο εχθρός σου μέσα στις πύλες σου.
58  Αν δεν φροντίσεις να εκτελείς όλα τα λόγια αυτού του νόμου τα οποία είναι γραμμένα σε αυτό το βιβλίο, ώστε να φοβάσαι αυτό το ένδοξο και φοβερό όνομα, τον Ιεχωβά τον Θεό σου,
59  τότε ο Ιεχωβά θα κάνει τις πληγές σου και τις πληγές των απογόνων σου ιδιαίτερα βαριές, μεγάλες και μακροχρόνιες πληγές, και κακοήθεις και μακροχρόνιες αρρώστιες.
60  Και θα ξαναφέρει πάνω σου όλες τις ασθένειες της Αιγύπτου μπροστά στις οποίες φοβήθηκες, και αυτές θα κολλήσουν πάνω σου.
61  Επίσης, όποια αρρώστια και όποια πληγή δεν είναι γραμμένη στο βιβλίο αυτού του νόμου, ο Ιεχωβά θα τη φέρει πάνω σου μέχρι να αφανιστείς.
62  Και θα μείνετε πολύ λίγοι, παρότι γίνατε σαν τα άστρα των ουρανών σε πλήθος, επειδή δεν άκουσες τη φωνή του Ιεχωβά του Θεού σου.
63  Και όπως ακριβώς ο Ιεχωβά αγαλλόταν για εσάς κάνοντάς σας το καλό και πληθύνοντάς σας, έτσι ο Ιεχωβά θα νιώσει αγαλλίαση για εσάς εξολοθρεύοντάς σας και αφανίζοντάς σας· και θα ξεριζωθείτε από τη γη στην οποία πηγαίνεις για να την πάρεις στην κατοχή σου.
64  Και ο Ιεχωβά θα σε διασκορπίσει ανάμεσα σε όλους τους λαούς, από τη μία άκρη της γης ως την άλλη άκρη της γης· και εκεί θα υπηρετήσεις άλλους θεούς που δεν γνώρισες, ούτε εσύ ούτε οι προπάτορές σου, ξύλο και πέτρα.
65  Και ανάμεσα σε εκείνα τα έθνη δεν θα έχεις ηρεμία ούτε θα βρεθεί τόπος ανάπαυσης για το πέλμα του ποδιού σου· και ο Ιεχωβά θα σου δώσει εκεί τρεμάμενη καρδιά και σβήσιμο ματιών και απελπισία στην ψυχή.
66  Και η ζωή σου θα βρίσκεται στον έσχατο κίνδυνο και θα είσαι τρομαγμένος νύχτα και ημέρα και δεν θα είσαι σίγουρος για τη ζωή σου.
67  Το πρωί θα λες: “Μακάρι να ήταν βράδυ!” και το βράδυ θα λες: “Μακάρι να ήταν πρωί!” από τον τρόμο της καρδιάς σου με τον οποίο θα τρομάζεις και από το θέαμα που θα βλέπεις με τα μάτια σου.
68  Και ο Ιεχωβά θα σε φέρει πίσω στην Αίγυπτο με πλοία, από το δρόμο για τον οποίο σου είπα: “Ποτέ δεν θα τον ξαναδείς”, και θα πουλάτε τους εαυτούς σας εκεί στους εχθρούς σας ως δούλους και υπηρέτριες, αλλά δεν θα υπάρχει αγοραστής».
Με απέραντη αγάπη… Μ. Καλόπουλος

 

 

 

 

OYRIAS KAI DABID

«Έτσι λέει ο Γιαχβέ: θα σηκώσω εναντίον σου (Δαβίδ) δεινά μέσα στην ίδια την οικογένειά σου. Τις γυναίκες σου θα πάρω, και θα τις δώσω σε άλλους να πλαγιάσουν μαζί τους και μάλιστα μπροστά σου και σε κοινή θέα. Εσύ αμάρτησες κρυφά, αλλά εγώ θα το κάνω αυτό στο φως της μέρας, μπροστά σε όλο τον λαό». B Σαμουήλ 12.11.

Ο Γιαχβέ θα διαπομπεύσει δημοσίως, και θα φροντίσει να κακοποιηθούν σεξουαλικά οι γυναίκες του Δαβίδ, (!!!) επειδή… όχι οι γυναίκες του… αλλά αυτός αμάρτησε!

Εσείς μπορείτε να δείτε οποιαδήποτε δικαιοσύνη σ' αυτό;

Αν διαφωνείτε με την γελοία αυτή "δικαιοσύνη" του Γιαχβέ...

μήπως είναι καιρός, να ξανασκεφτούμε, όσα μας ενστάλαξαν από την παιδική μας ηλικία, περί δίκαιου βιβλικού θεού; Μ. Καλόπουλος

Για το ίδιο αυτό περιστατικό, ο Δαβίδ τιμωρείται… με θάνατο του παιδιού (!) που απέκτησε με αυτή την παράνομη γυναικά του στρατηγού του Ουρία, αλλά και με απειλές για διαπόμπευση και δημόσια σεξουαλική κακοποίηση, των άλλων γυναικών του. Διαβάστε τα σχετικά εδάφια και τα σχόλια στην παραπάνω κάρτα.

Βέβαια οι βιβλικο-θεολογικές παραδοξότητες δεν τελειώνουν εδώ, γιατί τελικά ο βασιλιάς Δαβίδ απήλαυσε την εκλεκτή της καρδιά του αφούΒέβαια οι βιβλικο-θεολογικές παραδοξότητες δεν τελειώνουν εδώ, γιατί τελικά ο βασιλιάς Δαβίδ απήλαυσε την εκλεκτή της καρδιά του Βηθσαβεέ αφού: «Και παρηγόρησεν (…) ο Δαβίδ την Βηθσαβεέ την γυναίκα αυτού, και εισήλθε (…) προς αυτήν και εκοιμήθη μετ' αυτής, και εγέννησεν υιόν, και εκάλεσε το όνομα αυτού Σολομών· και ο Κύριος ηγάπησεν αυτόν».

 

 

 

Παραδόξως το Ισραήλ όχι μόνο χάνει αυτή την μάχη με τους Φιλισταίους, αλλά και η πολύτιμη ιερή κιβωτός τους, πέφτει λάφυρο στα χεριά των μισητών έχθρων του!

Ο Ηλεί ο ιερέας, που κρίθηκε υπεύθυνος γι’ αυτήν την αδιανόητη συμφορά, βρέθηκε με κατασυντριμμένο τον αυχένα του, επειδή...``έπεσε’‘ λέει κάπως άβολα απ’ την... καρέκλα του! Α΄Σαμ. Δ΄18  

Η κιβωτός, ως το ενδοξότερο λάφυρο πολέμου, έφτασε στην πρώτη πόλη των Φιλισταίων και τοποθετήθηκε στον ναό του Δαγών, της φιλισταιικής πόλεως Άζωτον.[1] Από δω και πέρα όμως, αρχίζουν μια σειρά από παραδοξότητες, που μας ενδιαφέρουν και χρήζουν απαραίτητα εξηγήσεων.

Η πρώτη λοιπόν αυτή πόλη, που φιλοξενεί το ιερό λάφυρο, δέχεται σιγά-σιγά τις συνέπειες της βαρύτατης ασέβειάς της από τον θεό της κιβωτού: «και επεβαρύνθη η χειρ του Κυρίου επί τους Αζωτίους και εξωλόθρευσεν (Ο΄ εβασάνισε ο Κύριος) αυτούς και επάταξεν αυτούς (Ο΄ εις τας έδρας) με αιμορροΐδας, και την ΄Αζωτον και τα όρια αυτής» Α΄Σαμουήλ Ε΄6 & Ο΄ Α΄Βασιλ.Ε΄1-6Ο Κολιτσάρας μεταφράζει: «επέφερε δε νόσον εις τους αφεδρώνας όλων των κατοίκων της Αζώτου και των περιχώρων»

Κάτι σοβαρό λοιπόν συμβαίνει στην πόλη που φιλοξενεί το πολύτιμο λάφυρο! Μέχρι έξω στους αγρούς, (στα όρια αυτής) υπάρχουν άνθρωποι που ο πρωκτός, τα οπίσθιά τους, οι έδρες τους κατά την βιβλική έκφραση, υποφέρουν και έχουν έντονες αφοδευτικές ενοχλήσεις. Συχνά παρατηρείται αίμα στα κόπρανά[2] τους, με πόνους και έντονο ερεθισμό της έδρας παρόμοιο με αυτό των αιμορροΐδων! Κάποιοι μάλιστα εξ αυτών πεθαίνουν!

Αυτό πάλι κι αν είναι θεϊκή οργή!!!

Διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε μήπως κάνουμε λάθος, αλλά όχι «έδρες» λέει στην μεταφ. των Ο΄, «αιμορροΐδες», συμπληρώνει απολύτως διευκρινιστικά το Μασ. κείμενο! Μα τέλος πάντων, δεν βρήκε, άλλον πιο εύκοσμο τρόπο τιμωρίας ο θεός για να τιμωρήσει τους ιερόσυλους Φιλισταίους... απ’ τις αιμορροΐδες;[3] Έχει όμως και συνέχεια.

Η κιβωτός αρχικά φιλοξενήθηκε στον αυλόγυρο του ναού Δαγών. Η τύχη των ιερέων που ασχολήθηκαν με την κιβωτό δεν μας περιγράφεται, αλλά φαίνεται να είναι ανάλογος των υπολοίπων κατοίκων: Ο΄ «και εβαρύνθη η χειρ Κυρίου επί ΄Αζωτον και εβασάνισεν (την φιλισταιική πόλη) και επήγαγεν (επέφερε) αυτοίς και εξέζεσεν[4] (γέμισε με τα προαναφερθέντα συμπτώματα) αυτοίς εις τας ναυς[5] (πλοιάρια) και (εις το ) μέσον της χώρας αυτής ανεφύησαν μύες (ποντικοί!) και εγένετο σύγχυσις θανάτου μεγάλη εν τη πόλει.»Ο΄ Α΄Βασ. Ε΄6. Ο Κολιτσάρας, ο μεταφραστής των εβδομήκοντα, αγνοώντας εντελώς τα περί πλοιαρίων μεταφράζει: «επέφερεν εις αυτούς εκζέματα εις τους αφεδρώνας, ενώ εις όλην την χώρα των (την πόλη Άζωτο) ενεφανίσθησαν σμήνη ποντικών»!

Μετά λοιπόν από όλο αυτό τον πανικό στην πόλη, κατ’ απαίτηση των τρομοκρατημένων κατοίκων, η κιβωτός με τα μαρτύρια της, μετακινήθηκε σε διπλανή πόλη. Αλλά: «η χειρ του Κυρίου ήτο εναντίων (και αυτής) της πόλεως (Ο΄ τάραχος μέγας σφόδρα) και επάταξεν από μικρού έως μεγάλου (Ο΄ και επάταξεν αυτούς εις τας έδρας αυτών) και εξεφύησαν[6] και εις αυτούς αιμορροΐδες» Α΄Σαμ. Ε΄ & Ο΄ Α΄Βασ. Ε΄

Πολλές φορές αναφέρονται στα διάφορα βιβλικά περιστατικά οι περίεργες αυτές πληγές στις ``έδρες’‘ των αντιπάλων. Θυμηθείτε ότι στον ``άθλο-πληγή’‘ του Σαμψών, λίγο πριν κατασυντρίψει τα κεφάλια των χιλίων Φιλισταίων, με κάποια σχετική ασάφεια το κείμενο, παραδέχεται παρόμοια ότι πρώτα «επάταξεν αυτούς κνήμην και μηρόν»! Τους χτύπησε δηλαδή στις εδρο-αφεδρώνες! Το ίδιο είδαμε και για την κακομοίρα την γυναίκα, του ζηλόφθονου Ισραηλίτη, που πίνοντας το επικαταρώμενο ύδωρ απ’ τα χέρια του ιερέα, η καημενούλα έπαιζε με την πιθανότητα να «κάνει ο Κύριος να σαπή (να σαπίσει) ο μηρός αυτής»! Αριθμ. Ε΄27Φυσικά δεν μπορεί να εννοεί μόνο το «μηρί» της, δηλαδή τον «γλουτό»[7] της, αφού τέτοια πάθηση (σήψη γλουτού!) δεν υπάρχει, αλλά γενικότερα τους πόνους της «έδρα»!

Μέχρι τώρα λοιπόν είχαμε πει ότι η συγκεκριμένη κατάρα έδρας, η πληγή δηλαδή και η σαπίλα στο μηρό, αναφέρεται σε σφοδρούς αιμορροϊκούς πόνους έδρας και ίσως κάποιοι να αισθάνθηκαν ότι εκβιάσαμε τη σχετική ερμηνεία. Την φορά όμως αυτή, η αφήγηση πέρα από κάθε αμφιβολία, μας κάνει την τιμή της λεπτομερέστατης ξενάγησης στα συμπτώματα και την φύση της συγκεκριμένης πληγής χωρίς να αφήνει περιθώρια παρανοήσεων για το τι ακριβώς είναι αυτή η πληγή που κατ’ επανάληψη χτυπά το «μηρί» ή την «έδρα» ή τους αφεδρώνες των θυμάτων της!

Για να μη βασανίζουμε λοιπόν τα πράγματα παραπάνω απ’ ότι χρειάζεται και για να μην επαναλαμβανόμεθα περιττά... τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στις υπόλοιπες πόλεις της φιλισταιικής πεντάπολης, όπου η κιβωτός μετακινείται απ’ τους φοβισμένους κατοίκους, που έντρομοι βλέπουν να πληρώνουν με θανάτους, πεπτικές δυσεντερίες και αιματικές αποπτώσεις την κατοχή της θεϊκής κιβωτού. «Και όσοι δεν απέθανον εκτυπήθησαν (οι Ο΄ επαναλαμβάνουν σταθερά: επλήγησαν εις τας έδρας) από αιμορροΐδας, και ανέβη η κραυγή της πόλεως» Α΄Σαμ. Ε΄12 & Ο΄ Α΄Βασ. Ε΄ 12

Μετά από επτά μαρτυρικούς μήνες, για τις πέντε πόλεις των Φιλισταίων, η κιβωτός είναι παρατημένη, αν όχι πεταμένη, έξω στους αγρούς: «Και ήτο η κιβωτός εν αγρώ των αλλοφύλων επτά μήνας». Και προσθέτει χωρίς παραπανίσια λόγια κάτι ακόμα που έρχεται να προστεθεί στην συμπτωματολογία της γενικευμένης πληγής: «και εξέζεσεν (εγέμισε) η γη αυτών μύας»[8] Α΄Βας. ΣΤ΄1 Οι αγροί τους γέμισαν ποντικούς!!

Τα συμπτώματα δεν λεν να κοπάσουν. Οι Φιλισταίοι, κατατρομαγμένοι σκέφτονται τρόπους οριστικής απαλλαγής απ’ το επικίνδυνο θεοφόρο αυτό σκεύος. Σε μια σύναξη που έχουν, μαθαίνουν ότι οι Ισραηλίτες δέχονται να πάρουν πίσω το θανατηφόρο και πληγοφόρο αυτό ιερό τους σκεύος, μόνο όμως... αν καλοπληρωθούν γι’ αυτό! Απαιτούν λοιπόν: «πέντε έδρας χρυσάς... και μυς χρυσούς, ομοίωμα των μυών»!Α΄Βασ. ΣΤ΄5 Κατά τους Ο΄, πέντε χρυσούς πισινούς (!) και πέντε χρυσά ομοιώματα ποντικών! Ή, κατά το Μασ. πέντε χρυσές αιμορροΐδες και πέντε χρυσούς ποντικούς.

Λέγουν μάλιστα, με υποκριτικό προφητισμό, ότι αν τα βόδια έπαιρναν τον δρόμο της επιστροφής σωστά προς την περιοχή των Ισραηλιτών, τότε οι πληγές ήταν πράγματι από τον θεό, διότι τότε: «αυτός (ο Κύριος) έκαμεν εις υμάς το μέγα τούτο κακόν, εάν δε μη (αν όχι) τότε θέλετε γνωρίσει ότι δεν επάταξεν υμάς η χειρ αυτού αλλ’ ότι τούτο (το θανατικό που σας κτύπησε) εστάθη τυχαίο». Α΄Σαμ. Σ΄9 Τίποτε όμως απ’ όλα αυτά δεν ήταν τυχαίο. Οι Φιλισταίοι τυφλοί από πίστη σε θεϊκές δυνάμεις, αδυνατούν να υποθέσουν οτιδήποτε ανθρωποκίνητο για τα δεινά τους!

Όλα αυτά τα περίεργα χρυσά αναθήματα, τα λύτρα των πληγών, από έδρες (πισινούς) και ποντικούς, που τόσο πρόθυμα πληρώνουν οι παθόντες με την ελπίδα της γιατρειάς, μας θυμίζουν απαράλλαχτα την συνταγή των πατριαρχών: «οι πληγές πληρώνονται» που με τόσο ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε στην αρχή ακόμα αυτής της έρευνας. (βλ.Μ.ψ. «ένας ολέθριος σωτήρας»). Τώρα λοιπόν, βλέπουμε ξανά να τηρούνται απαρέγκλιτα οι προγονικές απαιτήσεις και τα χρυσά λύτρα της θεραπείας να τοποθετούνται μαζί με την κιβωτό σε μια βοϊδάμαξα, που χωρίς αμφιβολία οι παθόντες πρόθυμα την κατευθύνουν προς την ανατολική περιοχή των Ισραηλιτών. Λέω πως την κατηύθυναν, διότι με τέτοιο φόρο αίματος που είχαν απ’ το αντικείμενο αυτό του θεϊκού θανάτου, είναι σίγουρο ότι οι ίδιοι οι Φιλισταίοι θα έκαναν κάθε δυνατή προσπάθεια να αποτρέψουν την βοϊδάμαξα από κάθε άλλη κατεύθυνση. Εντούτοις, όπως είναι αναμενόμενο, αυτή η σιγουριά των εξελίξεων είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για προφητισμούς, που δεν γινότανε να πάει χαμένη! Επιτέλους όμως, η βοϊδάμαξα ξεκίνησε με τον αργό χαρακτηριστικό ρυθμό της την ανηφορική πορεία της προς τα ανατολικά. Οι Φιλισταίοι δεν θα ξεχνούσαν ποτέ πόσο βαριά και ανεξήγητα πλήρωσαν την κατοχή του ιερού αυτού σκεύους. Κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να υποθέσει τι ακριβώς συνέβη!

                                                                                                     *

Ας αφήσουμε όμως την βοϊδάμαξα να ανηφορίζει, με τον αργό μελαγχολικό ρυθμό της ανατολικά προς τη μεριά των Ισραηλιτών και ας σκεφτούμε λίγα πράγματα.

Πως είναι δυνατόν όλες αυτές οι ιστορίες να επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα χωρίς κανένα ίχνος παρεκτροπής απ’ το αρχικό κείμενο; Διαβάστε κάτω απ’ τη λέξη «Άζωτον» οποιαδήποτε αξιόλογη εγκυκλοπαίδεια και θα δείτε να αναφέρεται στερεότυπα χωρίς καμία απολύτως διαφοροποίηση και χωρίς το παραμικρό σχόλιο, στην ολοφάνερα περίεργη αν όχι και αηδιαστική αυτή βιβλική ιστορία. Ούτε μια υποψία ερώτησης, καμία απολύτως απόπειρα ερμηνείας! Λες και όλοι μαζί, έχουν συνεννοηθεί να τηρήσουν μια πανίερη συμφωνία! Έναν απόλυτο όρκο, μη παρεκτροπής απ’ το ιερό κείμενο. Ούτε έναν μικρό υπαινιγμό. Τίποτε! Για παράδειγμα, ο πασίγνωστος σχολιαστής της Βίβλου, ακαδημαϊκός, θεολόγος και «συντάκτης των σχολικών βιβλίων για την ελληνική εκπαίδευση», ο αείμνηστος Δ. Σ. Μπαλάνος, μόνο που δεν γλιστρούσε κάθε φορά να τσακιστεί πάνω στο μέλι που έσταζε η γλώσσα του όταν επεξηγηματικά περιέγραφε τέτοιες παλαιοδιαθηκικές ιστορίες! Και πόσοι άλλοι σαν κι αυτόν, που γράφουν τα σημερινά σχολικά βιβλία! Ακατανόητα εντελώς φαίνονται όλα αυτά και είναι απορίας άξιο, πως τόσοι θεολόγοι, όλοι με μια φωνή συμμορφωμένοι σήμερα σαν μαθητριούλες ``εν χορώ’‘, εξακολουθούν να απαγγέλλουν για τα πλήθη των πιστών μαθητών τους, τις χιλιοειπωμένες εντελώς ανώδυνες ερμηνείες, για τις ολοφάνερα άθλιες αυτές ιστορίες... που καταλήγουν έτι αθλιότερες, αφού μέσα σε όλη αυτή την εξαιρετικά βρώμικη μαγγανεία, εμπλέκουν έναν άπειρης φιλικότητας συμπαντικό θεό!

Όλα παραμένουν ακριβώς όπως η εβραιοβιβλική αφήγηση μας τα παρέδωσε! Όπως ακριβώς ορίζει η εβραιο-ιερατική ιστορία, ακριβώς και απαρέγκλιτα όπως αυτή μας επεβλήθη, πριν από εκατονταετίες. Όλα παρέμειναν απείραχτα, ανέγγιχτα και προ πάντων απολύτως άγια! Δεν μας συμβαίνει σίγουρα κάτι ;

Προσπαθώντας μετά από τόσους αιώνες, με δικαιολογημένο θαρρώ ενδιαφέρον, να καταλάβουμε τι στο καλό ήταν επιτέλους όλα αυτά τα αηδιαστικά ``θαύματα’‘ και ποιες οι πιθανές τους ερμηνείες, θέλουμε πρώτα απ’ όλα να κάνουμε κάποιες ολοφάνερα λογικές ερωτήσεις: γιατί λοιπόν όλα αυτά τα τόσο πετυχημένα θαύματα θανάτου και εξευτελιστικών πληγών, (αιμορροΐδες, ποντίκια κ.λ.π.) ξεσπούν μετά την πολύνεκρη ήττα των Εβραίων και όχι πριν απ’ αυτήν; Απ’ την άλλη, αν ήταν ο αληθινός θεός αυτός που κρύβεται πίσω απ’ τις αχαρακτήριστες αυτές ενέργειες, θα είχαν οι αλλόκοτες αυτές πληγές τόση επίμονη σχέση με τρόφιμα, ψωμιά, νερά και εν γένει, όπως εδώ βλέπουμε, με το πεπτικό σύστημα; Γιατί ποντίκια, βατράχια και αιμορροΐδες γίνονται στα χέρια του θεού όπλα θανάτου και εξαναγκασμού; Δεν υπήρχε τίποτε καλύτερο, κολακευτικότερο και πιο αρμόζον, για να γίνει στα θεϊκά χέρια αιτία συμμόρφωσης των αντιπάλων του εισβολέα Ισραήλ;

Στο κάτω-κάτω της γραφής, τι το τόσο απεχθές έκαναν όλοι αυτοί οι άξιοι οδυνηρού και ταπεινωτικού θανάτου εχθροί του Ισραήλ, από το να εξασκούν το ιερότερο, πανάρχαιο αλλά και αυτονόητο καθήκον της υπεράσπισης των εδαφών της πατρίδος τους, των περιουσιών και των οικογενειών τους, απ’ τον ανελέητο εισβολέα Ισραήλ;

Ας δεχθούμε λοιπόν επιτέλους, ότι κάτι πολύ σοβαρότερο από υπέροχες θεολογικές εικόνες κρύβονται πίσω απ’ τις ολοφάνερα μαγγανικές ιστορίες της εβραϊκής Βίβλου.

Ας σταματήσουμε όμως τους αυτοοικτιρμούς, για τις ασυγχώρητες δυστυχώς αβλεψίες μας και ας επιστρέψουμε στην ανάλυση μας.

 

 

 

``Ευλογώντας’’ το νερό των αντιπάλων!

Ποιό είναι λοιπόν το απλό σενάριο δράσης, που κρύβεται πίσω απ’ την συγκεκριμένη περίπτωση και προ πάντων, τί σχέση μπορεί να έχουν και πώς μπορούν να συνδέονται οι ποντικοί με τις αιμορροΐδες;

Είναι αλήθεια ότι, στην αρχή δεν μπορούσα καθόλου να συσχετίσω τα δύο εντελώς άσχετα αυτά πράγματα και αναγκάστηκα να υποθέσω, ότι μπροστά μας έχουμε μια απ’ τις γνωστές βιβλικές υπερβολές, που παρεισφρήσανε στην αφήγηση για να καλύψουν ή και να απαλείψουν την αληθινή εξέλιξη των πραγμάτων. Η αποκωδικοποίηση αυτής της περιγραφής μου ήταν σχεδόν αδιανόητη... ώσπου... η ίδια η αφήγηση μ’ έβαλε στον σωστό δρόμο ερμηνείας και μου έδειξε με απλό τρόπο πια ακριβώς είναι η σχέση ποντικών και αιμορροΐδων.

Ακριβώς λοιπόν στη συνέχεια της αφήγησης, τρία μόλις εδάφια μετά το τέλος αυτής της εξιστόρησης, παίρνουμε μια ιδέα των συγκεκριμένων τρόπων δράσης κατά των Φιλισταίων. Κατά προτροπή λοιπόν του ιερέως Σαμουήλ, ο λαός Ισραήλ συγκεντρώνεται λατρευτικά στα ύδατα Μισπά[9] που είναι ψηλά στα αντικρινά βουνά της πεντάπολης των Φιλισταίων, Ο προφήτης τους υπόσχεται σύντομα απελευθέρωση απ’ τον φόβο των Φιλισταίων, τους βάζει όμως να κάνουν κάτι περίεργο. Κάτι που φαινομενικά είναι απλό αλλά χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και ερμηνείας, αφού δεν υπαγορεύεται από καμία γνωστή θρησκευτική εντολή ή έθιμο και από μόνο του είναι εντελώς μετέωρο και ακατανόητο. Οι Ισραηλίτες, λοιπόν συναθροισμένοι εκεί ψηλά στον υδροκρίτη[10] της περιοχής αυτής, γιορτάζουν τη νίκη τους κατά των Φιλισταίων με ένα εντελώς ξεχωριστό τρόπο.: «και συνήχθησαν ομού εις Μισπά και ήντλησαν ύδωρ και εξέχεαν ενώπιον Κυρίου». Α΄Σαμ. Ζ΄5Οι Ο΄ αποδίδουν πιο κατανοητά την περίεργη αυτή διαδικασία: «συνήχθησαν...(οι υιοί Ισραήλ εις Μισπά) και υδρεύοντο ύδωρ και εξέχεαν ενώπιον Κυρίου επί την γην» Ο΄ Α΄Βασ. Ζ΄6

Μήπως είναι απλές σπονδές στην θεότητα; Όχι, οι Ισραηλίτες εκτελούν εδώ κάτι περισσότερο από σπονδές στο θεό τους. Οι διατεταγμένες σπονδές των ισραηλιτών αν και σπάνιες δεν περιελάμβαναν ποτέ σπονδές υδάτων.[11]

Η περίεργη λοιπόν αυτή ιεροτελεστία, ψηλά στον υδροκρίτη της Φιλισταίας, που θέλει τους Ισραηλίτες να παίρνουν νερό απ’ την πηγή ή το ρυάκι και να το ρίχνουν παραπέρα στο έδαφος, κάτι δηλαδή σαν τελετουργικό πότισμα, θα έβαζε πιστεύω κάθε προσεκτικό ερευνητή σε σκέψεις.

Το τελετουργικό αυτό ``πότισμα’‘, που γίνεται εκεί στα ύδατα Μισπά, στα όρια της Φιλισταίας, προφανώς δηλαδή στην κορυφογραμμή που χωρίζει την παραλιακή Φιλισταία (στα δυτικά) απ’ την κοιλάδα του Ιορδάνη (στα ανατολικά), δεν είναι καθόλου αποκομμένο απ’ τα αμέσως προηγούμενα γεγονότα, αφού το τελετουργικό αυτό πότισμα, δίνει μοναδική αφορμή ερμηνείας στους μηχανισμούς που επέβαλαν τις πληγές των ποντικών και των αιμορροΐδων!

Όλα δείχνουν ότι οι πληγές που επεβλήθησαν στην παραλιακή πεντάπολη, είχαν να κάνουν ακριβώς με αυτό καθ’ εαυτό το πότισμα της γης των Φιλισταίων, που εορταστικά και τελετουργικά, αναπαρίσταται εδώ μετά από καιρό, ψηλά στα αντικρινά βουνά της πληγωμένης πεντάπολη.

Αυτά ακριβώς τα νερά που ειρηνικά κατηφόριζαν από τα απέναντι υψώματα είχαν δεχθεί την κατάλληλη ποσότητα ``κατάρας’‘ από το χέρι του εβραϊκού ιερατείου! Μα, θα ρωτήσει κάποιος, πως ξέρουμε ότι η πεντάπολη δέχεται νερά απ’ τα απέναντι υψώματα αφού η αφήγηση δεν κάνει καθόλου λόγο γι’ αυτό; Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή. Ποτέ δεν γίνεται το αντίθετο. Πάντοτε τα παράκτια μέρη δέχονται τα νερά των γύρω βουνών. Άλλωστε μια ματιά σε έναν σύγχρονο χάρτη της Παλαιστίνης δεν αφήνει έπ’ αυτού καμία αμφιβολία. Η τοπογραφία[12] της συγκεκριμένης αφήγησης, είναι και σήμερα δεδομένη και απολύτως κατάλληλη για την επιβολή τέτοιων πληγών στις παραλιακές πόλεις της τότε Φιλισταίας.

Βέβαια προκύπτει το ερώτημα: με ποιά λογική η πληγή μπορούσε να αφορά μόνο τις ποτιστικές καλλιέργειες και όχι κατ΄ ευθείαν την καθημερινή χρήση του νερού; Η απάντηση είναι και πάλι απλή. Οι Φιλισταίοι είναι παλαιοί κάτοικοι των περιοχών και για καθημερινή χρήση ύδατος στις πόλεις τους έχουν στις αυλές ή τις πλατείες τα δικά τους πηγάδια. Η Βίβλος ακριβώς τέτοια «φρέατα[13] ηνοιγμένα» περιγράφει ότι είχαν στην κατοχή τους οι αυθεντικοί αυτοί Ελληνο-χαναναίοι απ’ την εποχή ακόμα του Αβραάμ. (Δευτ.Σ΄11) Έτσι, όλα δείχνουν ότι το μόνο ``ευλογημένο’‘ νερό που αυθεντικά μαγκανισμένο μπορούσε να τους πλήξει, ήταν πράγματι αυτό των ποτιστικών καλλιεργειών τους.    

Καθώς λοιπόν το μεγάλο λάφυρο του πολέμου, η κιβωτός έφτανε στην πρώτη φιλισταιική πόλη τα νερά της αργά και σταθερά εδέχοντο τις ασταμάτητες ``ευλογίες’‘ των ιερέων του Κυρίου. Τα κηπευτικά και οι ποτιστικές καλλιέργειές τους καθώς αρδεύοντο είχαν πλέον ``κάτι’‘ απ’ την κρυμμένη αρχαία σοφία των Χαλδαίο-μαγγανικών πληγών, που απ’ την εποχή ακόμα του Μωυσέως είδαμε να γονατίζουν έναν ολόκληρο ποταμό, σκοτώνοντας τα ψάρια[14] και μεταβάλλοντάς τον σε αηδιαστικό κοκκινόνερο. Το νερό των βουνών μαγγανισμένο σταθερά σε μικροποσότητες, προκαλούσε από μικρές εντερικές ενοχλήσεις έως επώδυνες αιματώδεις αποπτώσεις και στην χειρότερη περίπτωση θάνατο. Όλο αυτή την «αιμορροϊκή» κατάσταση η Βίβλος κυριολεκτώντας, το ονομάζει με ένα όνομα, «αιμορροΐδες».    

Όταν η πίεση των πληγών ανάγκαζε τους κατοίκους της μιας πόλεως να διώξουν την κιβωτό σε άλλη πόλη, τότε τα συμπτώματα υποχωρούσαν απ’ την πόλη αυτή και εμφανιζόταν πανομοιότυπα στην επόμενη, που είχε την ατυχή έμπνευση να φιλοξενήσει την κιβωτό του Κυρίου. Οι άγρυπνοι ιερείς της κιβωτού δεν είχαν παρά να μετακομίσουν τις κατάρες του Κυρίου στις πηγές άρδευσης της επόμενης αυτής πόλεως. Τελικά, και οι πέντε πόλεις των Φιλισταίων δέχθηκαν με τη σειρά τους (έτσι τουλάχιστον μας παραδίδεται απ’ την αφήγηση), τα οδυνηρά πλήγματα της ορεσίβιας μαγγανείας.

Ποιά σχέση έχουν όμως οι ποντικοί με όλα αυτά;

Οι Φιλισταίοι είναι προκομμένοι κάτοικοι της παραδεισένιας Χαναάν. Η χώρα τους όμως που κατά τας γραφάς είναι: «ως παράδεισος ως η γη της Αιγύπτου» διαμορφώθηκε από ανθρώπινα χέρια. Είναι ένας ποτιστικός παράδεισος. Ο θεός τους ο Δαγών, είναι ενδεικτικότατος της αγάπης τους για την καλλιεργήσιμη γη. Ο Δαγών τον οποίον η βιβλική αφήγηση δείχνει ότι λατρεύουν οι Φιλισταίοι είναι σύμφωνα με την αρχαιότατη εκδοχή του βύβλιου Φίλωνα[15] ο αρότριος Δίας των Ελλήνων.

Όταν λοιπόν οι Φιλισταίοι «υδρεύονται» ή «αντλούν ύδωρ» και το ρίχνουν στη γη τους... δηλαδή ποτίζουν τους κήπους και τις εκτεταμένες καλλιέργειές τους, από νερά που έχουν όμως μέσα το ``κάτι τι’‘ τους σε δηλητήριο, τότε όχι μόνο οι κάτοικοι που θα φάνε τα κηπευτικά αλλά και οι κακότυχοι αρουραίοι των αγρών που ζουν απ’ τις ρίζες και τους βολβούς, θα πάθουν μια ανεπανάληπτη πανωλεθρία. Δηλητηριασμένοι λοιπόν αργά και σταθερά οι αρουραίοι των αγρών βγαίνουν συχνά τριγυρνώντας εδώ και εκεί αλαφιασμένοι και άλλοι ψοφούν όπου να’ ναι αναζητώντας την ύστατη στιγμή σωτηρία έξω απ’ τα άλλοτε φιλόξενα χώματα των κήπων![16]

Ακούγεται φρικτό. Συμφωνώ, μα δεν είμαι εγώ αυτός που έγραψε: «Και ην η κιβωτός εν αγρώ των αλλοφύλων (Μασ. Φιλισταίων) επτά μήνας και εξέζεσεν (εγέμισε) η γη αυτών μύας (ποντικούς)»! Ο΄ Α΄Βασ. ΣΤ΄1 «Εκζέω=εκβράζω, εμφανίζωμαι επι νόσου. Έκζεσις= εκβραζμός». Liddwll-Scott.

Δεν ήταν βέβαια η κιβωτός, με το ``άγιο’’ περιεχόμενό της που παρατημένη έξω στους αγρούς, γέμιζε τη γη τους ποντίκια. Η καθεαυτό βοήθεια ήρθε απ’ τους άγρυπνους ιεροδιακόνους των άγιων αυτών καταστροφών, αφού από τα γύρω ρυάκια των υψωμάτων, έστελναν ασταμάτητα στους υδρευόμενους Φιλισταίους, τις ``ευλογίες’‘ και τις κατάρες των αιμορροΐδων και των αρουραίων!

Θα θυμάστε βέβαια ότι δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε τις αιμορροΐδες σαν θεόσταλτη κατάρα. (Βλ Μ.ψ. «Ευλογία και κατάρα») Ο Μωυσής τις αναφέρει ανάμεσα στις απειλητικές κατάρες, προς εκφοβισμό του ίδιου του λαού του, όπου συγκεκριμένα λέει: «Άλλ’ εάν δεν υπακούσης εις την φωνήν του Κυρίου... ο Κύριος θέλει σε πατάξει (λαέ Ισραήλ) με την Αιγυπτιακήν πληγήν και με αιμορροΐδες»! Οι Ο΄ στο ίδιο εδάφιο δεν αναφέρουν καθόλου τη λέξη «αιμορροΐδες», αλλά λέγουν: «πατάξαι σε Κύριος έλκει Αιγυπτίω εις την έδραν... ώστε να μη δύνασαι να ιατρευθής» Ο΄Δευτ. ΚΗ΄27 Έλκη έδρας δεν αναφέρει πουθενά η περιγραφή της εξόδου! Μια καταπληκτική λοιπόν πληροφορία που μόνο οι Ο΄ διέσωσαν!!! Η εκπληκτική αυτή βιβλική παραδοχή μας διαβεβαιώνει ότι το συγκεκριμένο είδος πληγής (έλκος έδρας) έδρασε και στην Αίγυπτο, παρ’ όλο που τελικά δεν συμπεριελήφθη ποτέ στον επίσημο κατάλογο των πληγών της Αιγύπτου!  

Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά που κάτι παρόμοιο περιγράφεται στη Βίβλο. Η περίπτωση των ποντικών που γέμισαν ξαφνικά τον τόπο, μας θυμίζει έντονα τα βατράχια της Αιγύπτου, όπου ενώ τα ψάρια του ποταμού ψόφησαν, και οι Αιγύπτιοι υπέφεραν από έλκη έδρας τα αμφίβια βατράχια, βγήκαν από τον ποταμό και τα δηλητηριασμένα έλη και γέμισαν τους δρόμους της Αιγύπτου! Να λοιπόν που η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εκεί βατράχια... εδώ ποντίκια..., διαφορά μόνο προς το χειρότερο. Άρα, πρόκειται σαφώς για τον ίδιο θεό! Τον «θεό των πνευμάτων και πάσης σαρκός»! Ο΄ Αριθ. ΙΣ΄22 & ΚΖ΄16

 

 

 

 



[1]Μια από τις πέντε παραλιακές πόλεις των Φιλισταίων 3 μίλια βορειοανατολικά της Ασκάλωνος

[2]Ενδεικτικό παραμένει το γεγονός ότι: «αίμα στα κόπρανα του κυνηγημένου ζώου που έχει χτυπηθεί με δηλητηριασμένο βέλος αναζητούν οι Βουσμάνοι της Νοτίου Αφρικής καθώς το ακολουθούν για ώρες, πριν υποκύψει στο δηλητήριο».

[3]Η συγκεκριμένη λέξη δεν αναφέρεται κατ’ ανάγκην στην γνωστή σήμερα πάθηση των αιμορροΐδων αλλά γενικά στην εκ της έδρας αιμορροή. Άλλωστε η εβραϊκή λέξη που πρώτο χρησιμοποιήθηκε εδώ είναι ba’pholim μια λέξη που είναι γενικά συνδεδεμένη με το πρωκτικό άλγος και όχι η λέξη techorim των Μασοριτών που συγκεκριμένα υπονοεί αιμορροΐδες.

[4]Εκ του «ζέω»=βράζω, «βράζει ο τόπος» λέμε και σήμερα όταν θέλουμε να πούμε ότι γεμίσαμε από άσχημα συμπτώματα

[5]ναυς= πλοιάρια. (Ναυς, νηός πληθ. Νήες νηών. Το μικρό απόσπασμα που θέλει τα πλοιάρια των Αζώτιων Φιλισταίων γεμάτα (να ζέουν=να βράζουν) απ’ τα συμπτώματα των αιμορροΐδων δεν υπάρχει στο Μασ κείμενο. Αυτό είναι όμως που οδηγεί την σκέψη μας και πάλι στα νοθευμένα (μαγκανισμένα) τρόφιμα και νερά που αναγκαστικά εφοδιάζοντο οι ναυτικοί για τα ολιγοήμερα ταξίδια τους. Έτσι, παρ’ ότι απομακρύνοντο απ’ την πόλη τα συμπτώματα τους ακολουθούσαν με τις έντονες ενοχλήσεις στο τελευταίο άκρο του πεπτικού τους σωλήνα!

[6]Απ’ το «φύω» αόρισ, εφυσα: γεννώ, παράγω, αναδίδω, βγάζω, φυτρώνω. αποκτώ.

[7] Γλουτός = «το άνω οπίσθιο μέρος του μηρού κωλομέρι, οπίσθιο»Λεξ. Σταματάκου

[8]Ο μυς, οι μύες. Γίνεται σαφές ότι αυτοί είναι οι γνωστοί μας «αρουραίοι οι ποντικοί των αγρών συχνά μήκους μέχρι 20 εκ.

[9]Μισπά: πόλης ΒΔ της Ιερουσαλήμ πολλάκις μνημονευόμενη στην ιστορία του Ισραήλ. Σήμερα καλείται Nebi-Sanwil.

[10]Υδροκρίτης:. «Η υψηλότερη κορυφογραμμή όρους η αποτελούσα την γραμμή διαχωρισμού των όμβριων υδάτων, αλλιώς ράχη ή νεροχωρίστρα» Σταματάκος

[11]Έχουμε σπονδές οίνου Εξ.ΚΘ΄40. Αριθ.ΙΕ΄5,7,10. Σπονδές μπύρας (σίκερα) Αριθ.ΚΗ΄7. Αλλά πουθενά δεν αναφέρονται σπονδές ύδατος.

[12]Τρεις τουλάχιστο υδάτινοι δρόμοι (N. Soreg, Ha Ela, και N. Guvrin) σημειωμένοι στον χάρτη, ενώνουν μέχρι σήμερα τα αντικρινά βουνά της Ιουδαίας(απ’ την Χεβρώνα μέχρι την Ιερουσαλήμ, 900 μ. περίπου υψόμετρο) με την παραλιακή πόλη Άζωτο ή Αshdod όπως λέγεται σήμερα. Επίσης βλ. «Άτλας της Βίβλου» σελ. 191.

[13]Ένα αιγυπτιακό έγγραφο (πάπυρος Αναστάση VII) με την ονομασία: «τα πηγάδια του Μερνεπτά», που για τις εκστρατευτικές ανάγκες του Φαραώ Μερνεπτά στη Χαναάν (1236 π, Χ.) σημειώνει τα σημαντικότερα πηγάδια της Χαναάν, περιγράφει πρώτα και καλύτερα τα πηγάδια κατά μήκος της παραλιακής Φιλισταίας. Βλ. «Άτλας της Βίβλου» σελ. 51

[14]Κατά την αρχαιότητα, η μέθοδος αυτή στην βασηκή αρχή λειτουργίας της, δεν ήταν εντελώς άγνωστη: «Σώματα περιέχοντα τον δακτύλιον της κουμαρίνης (δι-κουμαρίνη ή δι-κουμαρόλη και φουρανικόν)... ευρέθησαν εις διάφορα φυτά όπως ο «Φλόμος» και δρουν ως ισχυρά δηλητήρια των Ιχθύων, παραλύοντα το αναπνευστικό αυτών σύστημα... Χρησιμοποιούντο υπό την μορφήν υδατικών εκχυλισμάτων του φυτού, δια την αλιείαν»! Βάρβογλης «οργανική χημεία» σελ.471 Βλ.Επίσης «Φλόμος» και «Πικροτοξίνη». Κατά τον ίδιο τρόπο σπέρματα Κοκίσκου (φυτό αρωματοποιίας και αργότερα φαρμακευτικό με άφθονη πικροτοξίνη) χρησιμοποιούντο στις Ινδίες και γενικότερα στην Ασία για την αναισθητοποίηση των ψαριών στα ρυάκια.

[15]Ο Φίλων ο Βύβλιος βλέπει το όνομα Δαγών να προκύπτει απ’ το σημιτικό νταγκάν=σίτος συγκρίνει λοιπόν τον Δαγών με τον «αρότριο Δία» των Ελλήνων, και μας αποκαλύπτει ότι ο θεός Δίας -Δαγών είναι για τους Φιλισταίους ο θεός της κηπουρικής και της καλλιεργημένης γης. Ευσέβ. Ευαγγ. Προπαρασκ. Α΄ι΄36. Βλ. επίσης σελ.22 Π. Μπρατσιώτης: «Οι Φιλισταίοι και ο Αιγαιοκρητικός πολιτισμός εν Παλαιστίνη»

[16]Άνθρωποι και ποντίκια συχνά έχουν την ίδια αντίδραση στον δηλητηριασμό. Κατά την γνώμη των ειδικών (Γεωπόνων και Κτηνιάτρων) οι ποντικοί είχαν κι αυτοί «αιμολυτικά» συμπτώματα και έβγαιναν τρέμοντας στον ήλιο να ζεσταθούν, πριν υποκύψουν στα συμπτώματα δηλητηριασμού. Ο «Άτλας της Βίβλου» σελ. 73 δίνει μια πολύ σωστή εκδοχή λέγοντας: «Στην Ασδώδ πέφτει πανούκλα. Η κιβωτός μεταφέρεται στην Άκρον μια άλλη πόλη των Φιλισταίων με παρόμοια συμπτώματα». Ειδικά η φιλισταιική πόλη Ασδώδ (Άζωτον) σημειώνεται χτισμένη πάνω σε παλαιότερο ρυάκι με τις πηγές του ψιλά στα όρη της Ιουδαίας βλ. «Άτλας της Βίβλου» σελ. 191.

ADELFI MOY EINAI

 

Οι τρεις αβρααμικές θρησκείες ξεκίνησαν, από μια πλεκτάνη μοιχείας και δηλητηρίων του Αβραάμ και της Σάρας! Του Μ. Καλόπουλου

«Και ελήφθη (η Σάρα) εις την οικίαν του Φαραώ, τον δε Αβραάμ μεταχειρίσθησαν καλώς δι΄ αυτήν, και έλαβε (ο Αβραάμ) πρόβατα και βόας και όνους και δούλους και δούλας και όνους θηλυκάς και καμήλους»! Γέν.ΙΒ΄15-16

Η μοιχεία συντελέσθη και ακολούθησαν τα πληγοποιά δηλητήρια.

«Πληγές επί τον Φαραώ και επί τον οίκον αυτού, πληγές μεγάλες και πονηρές, εξ αιτίας Σάρας της γυναικός του Αβραάμ»! Γέν.ΙΒ΄ 17.         

Ο Αβραάμ τους θεραπεύει… «Και ήτο πλέον ο Αβραάμ πλούσιος σφόδρα εις αργύριον και εις χρυσίον». Γέν.ΙΓ΄ 12.

 

Η πλεκτάνη της μοιχείας και των δηλητηρίων εφαρμόζεται ακόμα δυο φορές, και καθιστά πάμπλουτους τους πατριάρχες! Βλέπε: Γένεσις κεφάλαιο Κ΄. και Γένεσις κεφάλαιο ΚΣ΄.

 

Αναλυτικότερα βλέπε τα άρθρα:

Σάρρα: η νύφη της συμφοράς. Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/840-sarra-i-nufi-tis-sumforas

Ο Αβρααμισμός και... Το κόλπο της "αδελφής"

http://www.greatlie.com/xristianismos/palaia-diathiki/839-o-abraam-kai-to-kolpo-tis-qadelfisq.html