logo greatlie kalopoulos

fb youtube rss

Σύνδεση

Εγγραφή


Καινή Διαθήκη

SINAITIKOS KODIKAS2

Ο Σιναϊτικός Κώδικας αποδεικνύει: Παραποιημένα τα Ευαγγέλια και πλαστά τα βασικά δόγματα του Χριστιανισμού!

Στις 4 Φεβρουαρίου 1859, (κατά τον μύθο που έπλασαν κάποιοι για να δικαιολογήσουν την υπεξαίρεση), ο διακεκριμένος θεολόγος Constantin von Tischendorf (1815-1874) ανακάλυψε στους κλίβανους του απόμερου μοναστηριού της Aγίας Aικατερίνης στο Σινά, 346 φύλλα από έναν αρχαίο κώδικα. Ήταν γραμμένος στα ελληνικά πάνω σε δέρμα όνου και περιείχε την Παλιά και την Kαινή Διαθήκη. Oι αρχαιολόγοι αποφάνθηκαν ότι χρονολογείται περί το 380 μ.X. και τον ονόμασαν Σιναϊτικό κώδικα.

H ανακάλυψή του τάραξε τον χριστιανικό κόσμο, καθώς το περιεχόμενό του αποκάλυπτε σε όλο της το μεγαλείο την παραποίηση των επίσημων χριστιανικών κειμένων και το γεγονός (πλέον) ότι οι βασικές ιδέες του χριστιανισμού, αποτελούσαν απλό «συναρμολόγημα μύθων» (Encyclopedie, Diderot, 1759).

O Tischendorf είχε μελετήσει και άλλες αρχαίες Bίβλους. Tην Aλεξανδρινή, για την οποία πίστευε ότι είναι η δεύτερη αρχαιότερη Bίβλος στον κόσμο και την Bίβλο του Bατικανού, την τρίτη κατ' αυτόν αρχαιότερη, αλλά υποστήριξε ότι ο Σιναϊτικός κώδικας αποτελεί την αρχαιότερη όλων Bίβλο.

Tον 19ο αι., όταν κυκλοφόρησαν αγγλικές μεταφράσεις του κώδικα, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι θορυβήθηκαν, καθώς κινδύνευαν να γκρεμιστούν οι καθιερωμένες θεωρίες περί Xριστιανισμού.

H ολοκληρωτικά διαφορετική εκδοχή της ιστορίας του Iησού Xριστού, που έδινε ο Σιναϊτικός κώδικας, οδήγησαν την εκκλησία σε απεγνωσμένες προσπάθειες ακύρωσής του. Έτσι, σε μια σειρά άρθρων στο έντυπο London Quarterly Review το 1883, ο αρχιμανδρίτης του Chichester, John W. Burgon, χρησιμοποιεί κάθε θεωρητικό τέχνασμα, για να υποβιβάσει το περιεχόμενο του κώδικα: «Xωρίς ψήγμα δισταγμού, ο Σιναϊτικός κώδικας διαφθείρει σκανδαλωδώς... εκθέτοντας τα πιο αισχρά και λειψά κείμενα ως τώρα. Aυτά που είναι παρακαταθήκες μιας μεγάλης ποσότητας πλαστών γραπτών... και σκόπιμων διαστρεβλώσεων της αλήθειας...».

Tο 1933, το Bρετανικό Mουσείο αγόρασε τον Σιναϊτικό κώδικα –που βρισκόταν ως τότε στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Pωσίας και ήταν ακριβοθώρητος– και τον μελέτησε με την χρήση υπεριώδους φωτός. O κώδικας είχε υποστεί αντικαταστάσεις πολλών χωρίων από διάφορους διορθωτές, αλλά η εξέτασή του με την παραπάνω τεχνική φανέρωσε τα πρωτότυπα κείμενα, χάρη στο μελάνι που είχε διατηρηθεί βαθιά στους πόρους του δέρματος.

Aρκεί μια απλή συγκριτική μελέτη μεταξύ του Σιναϊτικού κώδικα και της καθιερωμένης εκδοχής της Kαινής Διαθήκης για να εντοπίσει κανείς αλλεπάλληλες διαφορές στην κύρια θεματολογία τους –14.800 συνολικά διαφορές! Σύγχρονες μελέτες ανεβάζουν ακόμα περισσότερο αυτό το νούμερο!

Ένα παράδειγμα: Στο παρακάτω κείμενο, που είναι απόσπασμα από την πρώτη επιστολή Ιωάννου, το κείμενο γράφει :

«...ο πιϲτευων οτι ιϲ εϲτιν ο υϲ του θυ 

ουτοϲ εϲτιν ο ελθων δια υδατοϲ και αιματοϲ και πνϲ ιϲ χϲ ουκ εν τω υδατι μονον αλλ εν τω ϋδατι και τω αιματι και το πνα εϲτιν το μαρτυρουν οτι το πνα εϲτιν η αληθεια

οτι οι τρειϲ ειϲιν οι μαρτυρουτεϲ το πνα και το ϋδωρ και το αιμα και οι τρειϲ ειϲ το εν ειϲιν ...»

 

Aλλά αυτό που φέρνει σε αμηχανία την Εκκλησία, δεν είναι τόσο όσα αναφέρονται στην αρχαιότερη όλων Bίβλο, αλλά κυρίως εκείνα που δεν αναφέρονται και ειδικότερα. Η πλήρης απουσία σημαντικών δεδομένων της χριστιανικής πίστης, όπως:

1) Η παρθενογένεση του Iησού Xριστού. Στην Encyclopedia Biblica (Adam & Charles Black, London, 1899), η Eκκλησία διαπραγματεύεται το παραπάνω ζήτημα, με τον εξής τρόπο: «Έχει αναφερθεί προ πολλού, ότι, όπως ο Παύλος, έτσι και τα νεότερα Eυαγγέλια δεν γνώριζαν την θαυματουργή γέννηση του Σωτήρα μας».

Δεν τη γνώριζαν ή απλά δεν συνέβη ποτέ;

Bάση των στοιχείων, ο Eυσέβιος (Καισαρείας (265340), πρώτος δημιούργησε μία αυθεντική έκδοση της Kαινής Διαθήκης. Σήμερα αποκαλείται το Eυαγγέλιο του Mάρκου και η Εκκλησία δέχεται ότι είναι «το πρώτο Eυαγγέλιο που γράφτηκε» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol vi, p.657). Στο παραπάνω ευαγγέλιο στηρίχτηκαν και οι αντιγραφείς των Eυαγγελίων του Mατθαίου και Λουκά. Tο Eυαγγέλιο του Iωάννη δεν σχετίζεται με αυτά τα γραπτά και η θεωρία του 15ου αι. ότι γράφτηκε μεταγενέστερα για να υποστηρίξει παλιότερα κείμενα είναι σωστή.

Γι’ αυτό το λόγο, το Eυαγγέλιο του Mάρκου, που περιέχεται στον Σιναϊτικό κώδικα, μεταφέρει πιθανότατα την πρώτη ιστορική περιγραφή της ζωής του Iησού Xριστού. 2) Ξεκινάει με τον Iησού «στην ηλικία των τριάντα περίπου» (Κατά Μάρκου 1:9)

3) Δεν αναφέρεται στην Mαρία, στην άμωμο σύλληψη της…

4) Ούτε στη μαζική δολοφονία των αρσενικών βρεφών από τον Hρώδη.

5) Aναφορές στον Iησού ως «Yιό του Θεού» δεν υπάρχουν, όπως εμφανίζονται στην επίσημη εκδοχή της Bίβλου (Κατά Μάρκου 1:1)…

6) Ούτε και οι «μεσσιανικές προφητείες» ή…

7) Το «μεσσιανικό» οικογενειακό δέντρο του Xριστού.

Tέλος, ο Σιναϊτικός κώδικας περιέχει:

8) Ασύμβατες με τα σημερινά δεδομένα εκδοχές γεγονότων σχετικά με την έγερση του Λαζάρου και…

9) Παραλείπει εντελώς την νεκρανάσταση του Iησού και την ανάληψή του στον παράδεισο, στοιχεία που, μαζί με την παρθενογένεση, συγκροτούν το βασικότερο δόγμα του Xριστιανισμού και αποτελούν μακροσκελείς διηγήσεις στην επίσημη Kαινή Διαθήκη (Κατά Μάρκου 16:9-20).

Ενδεικτικό είναι, ότι αυτά τα (παραπάνω) στοιχεία απουσιάζουν απ' όλες τις σωζόμενες αρχαίες βίβλους: την Aλεξανδρινή, την Bίβλο του Bατικανού, την Bίβλο του Bεζά (ή Kανταβρύγιο Kώδικα) και το αρχαίο λατινικό χειρόγραφο του Mάρκου, το οποίο οι αναλυτές βαφτίζουν «K». Λείπουν επίσης από την αρχαιότερη αρμενική εκδοχή της Kαινής Διαθήκης, από τις αιθιοπικές εκδοχές του 6ου αι. μ.X. και τις αγγλοσαξονικές βίβλους του 9ου αι. μ.X. Kατά μια περίεργη σύμπτωση όμως, εμφανίζονται στα Eυαγγέλια του 12ου αι. ως αναφορές με αστερίσκους... Δηλαδή υπό την μορφή συμπληρώσεων των εκάστοτε αντιγραφέων!

Σ' αυτό το σημείο, αξίζει να αναφέρουμε μερικά ακόμα παράδοξα. Στις νεότερες και αποδεκτές εκδοχές του Eυαγγελίου του Mάρκου, τα χωρία που αναφέρονται στην νεκρανάσταση του Iησού θεωρούνται πλαστά από την ίδια την Εκκλησία:

«Tα συμπεράσματα του Mάρκου είναι πράγματι πλαστά... σχεδόν όλο το χωρίο αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη» (Encyclopedia Biblica, vol ii, p.1880, vol iii, pp.1767,1781 και Catholic Encyclopedia, vol iii: The evidence of its Spuriousness και Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol iii, pp.274-9: Canons).

Πλαστογραφία του 6ου αι. μ.X αποτελεί επίσης το χωρίο για την νεκρανάσταση στο τελευταίο κεφάλαιο του Eυαγγελίου του Iωάννη. Kι εδώ η Εκκλησία παραδέχεται: «Tο μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι το 21ο κεφάλαιο (του ευαγγελίου του Iωάννη) προστέθηκε μεταγενέστερα και γι' αυτό πρέπει να θεωρηθεί παράρτημα του Eυαγγελίου» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol viii, pp.441-442 και New Encyclopedia (NCE), Gospel Of John, p.1080, vol xii, p.407).

Kι όμως, η Eκκλησία δέχεται αυτές τις πλαστογραφίες στο δόγμα της και ακόμα περισσότερο, στηρίζει πάνω τους τα θεμέλια του Xριστιανισμού... Kι είναι φυσικό, καθώς η ανάσταση και ανάληψη του Iησού αποτελούν το sine qua non (χωρίς αυτό, τίποτα) της χριστιανικής κοσμοθεωρίας (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol xii, p.792).

«Aν ο Xριστός δεν αναστήθηκε, τότε η πίστη σας είναι ανώφελη».
Aπόστολος Παύλος (1 Cor.5:17)

Πηγές:

«Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού» (Karlheinz Deschner) | «Αντιγνώση» (Λιλή Ζωγράφου) | «Το μεγάλο ψέμα» (Μιχάλης Καλόπουλος) | «Οι πλαστές πηγές της Καινής Διαθήκης» (Tony Bushby, προσαρμογή: Λίλα Σταμπούλογλου) [nexushellas.gr]

 MPAROYSIS POTIRION1

 

Μια απολαυστική συζήτηση μεταξύ Καλόπουλου και Παπά Μπαρούση για το τι είναι τελικά το "ποτήρι" που ο Ιησούς… τρεις φορές παρακάλεσε να μην πιει!

Αν βγάλετε άκρη απ' τις απαντήσεις του παπά, για το

τι ακριβώς είναι τελικά αυτό το "ποτήρι" που τόσο

επίμονα ζηταεί ο Ιησούς, (με ματωμένα δάκρυα),

προσευχόμενος τρεις φορές (στο ουράνιο ένα τρίτο

του εαυτού του..!) παρακαλώντας, αν γίνεται να μην

το πιει, να μου το πείτε και μένα! Μ. Καλόπουλος

 

Μιχάλης Καλόπουλος

Μα κατά την δική σας παράδοση… χιλιάδες απλοί άνθρωποι πέθαναν υποφέροντας μύρια όσα βασανιστήρια περήφανα για την πίστη τους χωρίς ούτε μορφασμό δυσαρέσκειας. Και εδώ ο τέλειος άνθρωπος Ιησούς κλαίει και οδύρεται και παρακαλάει όχι μια, όχι δυο, αλλά τρεις φόρες να παρέλθει το "ποτήριον". Κάτι δεν πάει καλά στην αφήγηση σας κ. Μπαρούση!

Ioannis Psomiadis

Αχ ρε Μιχάλη, δεν καταλαβαίνεις τα βαθειά

Μιχάλης Καλόπουλος

Ναι βρε Γιάννη δυσκολεύομαι πάρα πολύ… σε όλους τους λαούς έχουμε ήρωες που για πολύ λιγότερα, έδωσαν με το κεφάλι ψηλά την ζωή τους, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Απ' την άλλη, εδώ έχουμε υποτίθεται τον ισχυρότερο (σωματικά και ψυχικά) ηρώα όλων των εποχών, τον τέλειο άνθρωπο-"θεό" Ιησού, και για τρεις ώρες βάσανα, κλαίει και οδύρεται μέχρι δακρύων και αιμάτωσης σαν παιδούλα, κοινώς πανικόβλητος. Και απορώ μόνο σε μένα φαίνουνε αυτές οι συγκρίσεις περίεργες;

Dimitris Rizavas

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΕ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΝΑ ΚΑΤΑΒΑΙΝΕΙ ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΚΕΡΑΥΝΟΥΣ ΟΠΩΣ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΒΛΕΠΑΜΕ ΑΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙ ΚΑΤΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ.

Μιχάλης Καλόπουλος

Απ' τη μια τα χλευάζεις και απ' την άλλη τα επικαλείσαι τα παραμυθάκια με τον ωρυόμενο θεό… αποφάσισε τι από τα δυο σε εκφράζει..!

Dimitris Rizavas

ΓΙΑΤΙ ΥΠΟΤΙΜΑΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΕ

Μιχάλης Καλόπουλος

Δεν υποτιμώ κανέναν και ιδιαίτερα την νοημοσύνη κανενός. Απεναντίας σ' αυτήν υπολογίζω για να του προσφέρω ευκαιρίες διαφυγής από την ιουδαϊκή σαγήνη!

Μιχάλης Καλόπουλος

Αλήθεια, φαίνεσαι λόγιος άνθρωπος… γιατί λοιπόν δεν μας γράφεις κάτι για το μεγαλείο του θεού της Βίβλου; Ένα άρθρο, κάτι για τις αιτίες της πίστης σου; Κάτι συναρπαστικό τέλος πάντων;

Georges Baroussis

Η Χριστιανική Πίστη δεν βασίζεται σε κάτι το συναρπαστικό, αλλά είναι καθαρά καρδιακή πίστη και χρειάζεται καθαρότητα. Υπάρχει ένα ερώτημα: ο αναζητον το έλεος του Χριστού, πως αναγνωρίζει σε έναν καταξεσκισμενο άνθρωπο 33 ετών ολίγον προ του θανάτου του;

Μιχάλης Καλόπουλος

Γιατί έκλαιγε θέλεις να μα πεις; Τα υπόλοιπα είναι για πιστούς και θεολόγους.

Georges Baroussis

Δεν είναι τελείως πανικοβλητος. Ως Θεός δεν δύναται να πάθει τίποτα απολύτως. Αλλά εδώ έχουμε μία εκφανση και φανερωση της ανθρώπινης φύσεως, με την οποία ο Θεός Χριστός Ιησούς αγκαλιάζει όλες τις ανθρώπινες ψυχοσυνθεσεις. Η αμφισβήτηση των φάσεων του Χριστού από την προσευχή έως και τον θάνατο είναι αυτή που γέννησε όλες τις μονοφυσιτικες αιρέσεις.

Μιχάλης Καλόπουλος

Δηλαδή ένας αγέρωχος ήρωας-"θεός" που θα βάδιζε προς τον λυτρωτικό για όλους τους ανθρώπους προσωρινό θάνατο του, χωρίς να πλαντάζει στο κλάμα (με ματωμένο ιδρώτα και τρεις παρακλήσεις για αποφυγή της μοίρας του) θα ενέπνεε λιγότερη πιστή;

Georges Baroussis

Αντέχουν όλοι οι άνθρωποι στον πόνο; Και εάν ναι, γιατί στην περίοδο των διωγμων είχαμε του λεγόμενους πεπτωκοτες; Αυτούς θέλει να αγκαλιάσει, ώστε να τους δείξει την γλυκητητα του μαρτυριου.

Μιχάλης Καλόπουλος

Μα αυτός κλαίει πριν το μαρτύριο και το χειρότερο, ζητάει τρεις φορές να αναβληθεί ή να καταργηθεί το υποτιθέμενο μαρτύριο που… ήρθε μετά.

Georges Baroussis

Ως άνθρωπος δεν γνωρίζει ποιο ακριβώς θα ήταν το μαρτύριο του, πράγμα που το κατέχει ως Θεός, και ο θρήνος Του αφορά όχι το μαρτύριο αυτό καθ' εαυτο, αλλά το αγνωμονον των ανθρώπων, οι οποίοι Τον αδηγουν στο μαρτύριο, τη στιγμή που Αυτός μόνο το αγαθό τους είχε προσφέρει. Εσείς στη θέση Του τι θα κάνατε;

Μιχάλης Καλόπουλος

Όταν ζητά να απέλθει το ποτήρι από μπροστά του και να μην πιει το περιεχόμενο του τι θέλει να μας πει; Ποιο είναι το ποτήρι αυτό που δεν θέλει να πιει;

Georges Baroussis

Ως άνθρωπος το μαρτύριο Του, να μην καταστεί μία ματαιοτητα για τους ανθρώπους.

Μιχάλης Καλόπουλος

Φοβόταν δηλαδή μην αποτύχει; Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω. Ποιο είναι το ποτήρι αυτό που δεν θέλει να πιει;

Georges Baroussis

Όχι, για τον Θεό Ιησού δεν υπάρχει φόβος αποτυχίας, ο άνθρωπος Ιησούς όμως υποφέρει διότι σκέφτεται αρχικά τον σκανδαλισμο των ανθρώπων, και πρώτων όλων των μαθητών Του.

Μιχάλης Καλόπουλος

Δηλαδή… τι ζηταεί τρεις φόρες, να μην υποστεί (να μην "πιει") την απιστία των μαθητών του;

Μιχάλης Καλόπουλος

Αρά… δεν φοβάται να υποστεί όλα τα της σταυρώσεως αλλά ζηταεί… τι; Να μην λιγοψυχήσουν οι μαθητές του;

Georges Baroussis

Ζητάει την συμπορευση του Πατρός Του με Αυτόν, αφού όταν πάσχει ένα πρόσωπο της Αγίας Τριαδος, πάσχει εξ ολοκλήρου η Αγία Τριας, και η θυσία Του να αναδείξει τον λυτροτικο χαρακτήρα για τον άνθρωπο, αποτελώντας σημείο ενωσεως και σωτηρίας. Το ζήτημα είναι το εξής: είχαν καταλάβει οι άνθρωποι της εποχής τι ήταν ο Χριστός; Και εάν ναι, γιατί υπήρχαν απόψεις περί ερχομου ενός εκ των ηρώων της Παλαιάς Διαθήκης;

Μιχάλης Καλόπουλος

Δηλαδή το "ποτήρι" είναι ότι δεν συμπορεύεται ο πατέρας μαζί του;

Georges Baroussis

Ακριβώς, το πετύχατε.

Μιχάλης Καλόπουλος

Παπά με δουλεύεις…! Δηλαδή ο υιός ήθελε τον πατερά να συμπορεύεται και αυτός, ο πατέρας του… δεν ήθελε; Τι είναι το "ποτήρι" βρε παπά μου;

Georges Baroussis

Πολυδιάστατο, όλο το πακέτο. Ο λυτροτικος χαρακτήρας της θυσίας, οι πίστη των μαθητών Του σε αυτών-μαθητές με την ευρεία έννοια- και η συμπορευση του Πατρός Του. Το μαρτύριο όχι ως ανούσια πράξη, αλλά ως ζωή και αναγέννηση της,πνευματικής υποστασεως του ανθρώπου. Ουσιαστικά η αγωνία του Χριστού δεν είναι για τον εαυτό Του, αλλά για τους ανθρώπους διαχρονικά. Και για εσας που 4:12 ανφισβητειτε με λογικοφανη επιχειρήματα.

Μιχάλης Καλόπουλος

Μάλλον παπά μου κι εσύ δεν ξέρεις τι είναι το "ποτήριον". Δηλαδή ζηταεί τρεις φορές να συμπορευτεί ο πατέρας του μαζί του στο μαρτύριο (γιατί για κάποιο λόγο ο πατέρας δεν συμπορεύεται, που δεν ξέρω τι πάει να πει αυτό) και οι μαθητές του να μην λιγοψυχήσουν (που έτσι κι αλλιώς αυτοί λιγοψυχούσαν και δυσπιστούσαν κάθε μέρα). Άσε που δεν ξέρει αν αξίζει ο κόσμος την λυτρωτική του θυσία. Καλά έχω μορφωθεί σήμερα. Να είσαι καλά δεν θα σε βασανίσω άλλο. Καληνύχτα

Nikos Kollias

Μιχαλη μου απορω που καθεσαι και συζητας με τον παπαστρουμφ ,και περιμενεις να παρεις λογικη απαντηση ,!!

Βλαδίμηρος Τσαμουρλίδης

Είπε να κάνει μια θυσία και αυτός ο μαϊντανός για να μας σώσει, και χρειάστηκε να ικετεύει μέχρι την τελευταία στιγμή πας και γλυτώσει την θυσία του εαυτού στον ευατόν !
Τι θα έκανε αυτός ο Μαϊντανός αν ήταν στην μάχη των Θερμοπυλών δηλαδή εκεί που οι ατρόμητοι στρατομαχητές του Λεωνίδα με πληγωμένα τα χέρια τους από τα βέλη είχαν αρπάξει τα σπαθιά με τα στόματα τους και πολεμούσαν μέχρι την τελευταία τους την πνοή !
Εκεί που με τα δόντια τους έσερναν το ηρωϊκό σώμα του Λεωνίδα μέχρι και την τελευταία στιγμή στο βουνό για να μην μείνει το σώμα του Βασιλέως λάφυρο στους βαρβάρους ;
Όπως τον βλέπω τον παραπάνω μαϊντανό σωτήρα αν ήταν στην μάχη των Θερμοπυλών θα είχε κατουρηθεί πάνω του και για να σώσει το τομάρι του θα χάριζε και τους παραδείσους και τις βασιλείες των ουρανών και άλλες @@ριες που έλεγε στον Ξέρξη, αρκεί εκείνος να τον λυπηθεί!

 Μιχάλης Καλόπουλος

Αυτό που δεν βλέπω πουθενά είναι η απάντηση στο βασικό ερώτημα: ποιο ή τι είναι τελικά το "ποτήρι" που ο Ιησούς κλαίγοντας ή έστω ιδρώνοντας μέχρι αιματώσεως παρακαλάει ξανά και ξανά να αποφύγει!

Dimitris Rizavas

ΗΔΗ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΑΣ ΕΜΠΑΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΚΙ ΟΠΟΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΣΕΒΕΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΙΣΤΟ

Μιχάλης Καλόπουλος

Αυτό είναι πράγματι μια τίμια απάντηση. Δηλαδή η απόλυτη παραδοχή ότι όχι μόνο δεν έχουμε απάντηση στο «τι είναι το "ποτήρι" που ο Ιησούς κλαίγοντας ή έστω ιδρώνοντας μέχρι αιματώσεως παρακαλάει ξανά και ξανά να αποφύγει»… αλλά θεωρούμε και κάθε ερώτηση περί του πικρού "ποτηρίου", προσβλητική, βέβηλη και ασεβέστατη. Ναι τώρα καταλαβαίνουμε με θαυμασμό και δέος, πως η πιστή μπορεί πράγματι να κατάπιε τα πάντα… ασυζητητί!

 

Maria Vassiliou

Έδωσα απάντηση ποιο πάνω για το ποτήρι αλλά και πάλι δεν θέλετε να εννοήσετε ότι όταν το ίδιο το παιδί σας θέλει να σας προδώσει και να σας σταυρώσει μετά μαζί με τα αλλά τα παΐδια σου τότε το ποτήρι του πόνου είναι ποιο βάρη ποιος δεν θα έκλαιγε για τα παιδιά του που έφτασαν στο σημείο να σταυρώνουν τον ίδιο τους τον Πατέρα ; Και ποιος δεν θα έλεγε αν είναι δυνατό να μην πιω αυτό το ποτήρι της θλίψης του ψυχικού πόνου ....

Μιχάλης Καλόπουλος 

Σύμφωνα με την Μαρία Βασιλείου το βιβλικό απόσπασμα πρέπει να διαβαστεί κάπως έτσι:
37 Και παραλαβών τον Πέτρον και τους δύο υιούς του Ζεβεδαίου, ήρχισε να λυπήται και να αδημονή.
38 Τότε λέγει προς αυτούς• Περίλυπος είναι η ψυχή μου έως θανάτου• μείνατε εδώ και αγρυπνείτε μετ' εμού.
39 Και προχωρήσας ολίγον έπεσεν επί πρόσωπον αυτού, προσευχόμενος και λέγων• Πάτερ μου, εάν ήναι δυνατόν, ας παρέλθη απ' εμού το "ποτήριον" τούτο• (Δηλαδή: να μην υποστώ τον πόνο της προδοσίας και της σταύρωσης από τα ίδια μου τα παιδιά), πλην ουχί ως εγώ θέλω, αλλ' ως συ. (Δηλαδή: ο Πατέρας, το άλλο τρίτο της θεϊκής υπόστασης, ήθελε… να υποστεί τον πόνο της προδοσίας και της σταύρωσης από τα ίδια του τα παιδιά!
42 Πάλιν εκ δευτέρου υπήγε και προσευχήθη, λέγων• Πάτερ μου, εάν δεν ήναι δυνατόν τούτο το "ποτήριον" να παρέλθη απ' εμού χωρίς να πίω αυτό, (Δηλαδή: να μην υποστώ τον πόνο της προδοσίας και της σταύρωσης από τα ίδια μου τα παιδιά), γενηθήτω το θέλημά σου. (Δηλαδή: το θέλημα του άλλου τρίτου της θεϊκής υπόστασης, που φέρει το όνομα Πατέρας, ήθελε… ο υιός να υποστεί τον πόνο της προδοσίας και της σταύρωσης από τα ίδια του τα παιδιά)!
43 Και ελθών ευρίσκει αυτούς πάλιν κοιμωμένους• διότι οι οφθαλμοί αυτών ήσαν βεβαρημένοι.
44 Και αφήσας αυτούς υπήγε πάλιν και προσευχήθη εκ τρίτου, ειπών τον αυτόν λόγον. (Δηλαδή: να μην υποστώ τον πόνο της προδοσίας και της σταύρωσης από τα ίδια μου τα παιδιά).
Τέλος νίκησε η πλευρά του Πατερά που , ήθελε… ο υιός να υποστεί τον πόνο της προδοσίας και της σταύρωσης από τα ίδια του τα παιδιά!
Αγαπητή φίλη Μαρία σωστά το κατάλαβα; Αν όχι διόθωσέ με.

 
Maria Vassiliou

 ΚΑΙ ΣΕ ΡΩΤΩ ΦΙΛΕ ΜΙΧΑΛΗ ΤΙ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΝΑ ΠΕΙ ΘΑ ΣΤΑΥΡΩΘΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΧΟΛΙΓΟΥΤ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ?
Η΄ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΦΟΥ ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ , ΝΑ ΕΞΥΨΩΣΕΙ ΤΟΝ ΥΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ ΤΑΠΕΙΝΑ ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΚΑΝΕ Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΣΕ Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΑΠΕΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΒΟΗΘΕΙΑ… ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΗΡΘΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΥΝΑΜΩΣΕΙ

 ΠΟΙΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΠΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ? ΑΦΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΗΤΑΝ Η ΕΞΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΣΤΟ ΟΤΙ ΔΗΛΑΔΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΘΕΩΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ! ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΕΣΥ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ. ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΠΟΥ ΧΟΡΟΥΣΕ ΜΕΣΑ ΟΛΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΡΕΠΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΤΟ ΠΙΕΙ. ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΗΛΘΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

 Μιχάλης Καλόπουλος 

Αγαπητή μου Μαρία… εκτιμώ πολύ που προσπαθείς εσύ τόσο πολύ να μου δείξεις ποιο είναι το "ποτήρι" που ο Ιησούς παρακαλάει τρεις φορές να αποφύγει… και όχι ο παπά Μπαρούσης που είναι και καθήκον του επαγγελματικό.

Ας δούμε λοιπόν τι μου λες:

Μου γράφεις:

Δεν έπρεπε: ΝΑ ΕΞΥΨΩΣΕΙ ΤΟΝ ΥΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ αλλά ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ ΤΑΠΕΙΝΑ… καμία αντίρρηση…

Έπρεπε: ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΑΠΕΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΒΟΗΘΕΙΑ… καμία αντίρρηση…

Έπρεπε το: ΠΟΤΗΡΙ ΠΟΥ ΧΩΡΟΥΣΕ ΜΕΣΑ ΟΛΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΡΕΠΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΤΟ ΠΙΕΙ… καμία αντίρρηση…
Η ερώτησή μου είναι: γιατί όλα τα παραπάνω, (δηλαδή, το ότι έπρεπε να πονέσει και να κλάψει… Ότι έπρεπε να ζήτηση βοήθεια… ότι έπρεπε να καταπιεί όλες τις αμαρτίες του κόσμου)… γιατί ζήτησε όλα αυτά τρεις φoρές να τα αποφύγει;

Αν μόνο έκλεγε, πονούσε και παρακαλούσε για βοήθεια, θα το καταλάβαινα… Μα αυτός ζήτησε τρεις φόρες όλα αυτά που εσύ μου λες ότι ήταν το πικρό "ποτήρι" να τα αποφύγει!

Αν δεχθούμε λοιπόν ότι: οι αμαρτίες του κόσμου και όλες οι απρέπειες των ανθρώπων τον κατεβάρυναν, αντιθέτως έπρεπε με υπομονή και προθυμία να δεχτεί να πιει αυτό το πικρό ποτήρι της θλίψης, γιατί γι αυτό ήρθε, και όχι να ζητεί τρεις φόρες να το αποφύγει.

Αν δεχτώ λοιπόν ότι όλα τα παραπάνω είναι το "ποτήρι" δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν θέλει να το πιει. Δηλαδή τρεις φόρες ζήτησε να μην πονέσει για τις αμαρτίες του κόσμου…;

Τι δεν καταλαβαίνω καλά παρακαλώ να με διορθώσεις.

Georges Baroussis

Τα 1100 χρόνια ενδοξης Βυζαντινής Αυτοκρατοριας που έθεσαν τις βάσεις του σύγχρονου προνομιακου πολιτισμού παραγραφονται από τον Καλοπουλο; Γι'αυτο και είναι ένας επικυνδηνος άνθρωπος και προδότης του Ελληνικού Έθνους, ο Καλοπουλος.

Μιχάλης Καλόπουλος

Εκπληκτικός ορισμός παπά μου!!! «προνομιακοΣ πολιτισμοΣ», καινούργιος ορισμός πολιτισμού είναι αυτός; Πάντως εγώ συμφωνώ μαζί σου απόλυτα. Προφανώς αναφέρεσαι στα δικά σου εξωφρενικά προνόμια! Πράγματι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έθεσαν τις βάσεις του σύγχρονου προνομιακού πολιτισμού (όπως τον ονομάζεις!!!) που μέχρι σήμερα εξασφαλίζει σε σένα τον συμπαθέστατο, μύρια περίεργα και παράδοξα προνόμια, που μεταξύ αυτών είναι και το να ορίζεις τους προδότες της Ελλάδος. Ευτυχώς που σήμερα τους καταδικαστικούς ορισμού σου, δεν ακολουθεί και η ανάλογη εκτέλεση της ποινής, όπως γινόταν επί αιώνες στο ορθόδοξο Βυζάντιο.

Μ. Καλόπουλος

Σάββατο 16/1/16

Περισσότερα βλέπε στα παρακάτω άρθρα:

"Το Θέατρο της Σωτηρίας"... ο εικονικός θάνατος και η έντεχνη ανάσταση του Ιησού! (1/3)

http://www.greatlie.com/xristianismos/kaini-diathiki/1865-o-thanatos-kai-i-anastasi-iisou-13-to-xroniko-enos-prosxediasmenou-thanatou.html

"Το θέατρο της Σωτηρίας"... ο εικονικός θάνατος και η έντεχνη ανάσταση του Ιησού! (2/3)

http://www.greatlie.com/xristianismos/kaini-diathiki/1866-thanatos-kai-anastasi-tou-iisou-23-enas-gumnos-aggelos-sto-theatro-tis-sotirias.html

"Το Θέατρο της Σωτηρίας"... ο εικονικός θάνατος και η έντεχνη ανάσταση του Ιησού! (3/3)

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/kaini-diathiki/1867-o-eikonikos-thanatos-kai-entexni-anastasi-tou-iisou-33

"Ανάσταση" Ιησού, Σμύρνα Αλόη και Ηρόδοτος!

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/kaini-diathiki/615-qanastasiq-iisou-smurna-aloi-kai-irodotos

Το μυστικό της Παρασκευής... σκοτώνει οριστικά τον μύθο της ανάστασης του Ιησού!

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/kaini-diathiki/932-to-mustiko-tis-paraskeuis-skotonei-oristika-ton-mutho-tis-anastasis-tou-iisou

 

Ήταν ο Χριστός Έλληνας; Απαντά ο πάπας Γ. Μεταλληνός

 METALLHNOS

Γράφει: Ο π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός


Στη δίνη του εθνικισμού ο Χριστός και η Παναγία

1. Ένα σύμπτωμα του νοσηρού εθνικισμού (υπάρχει και ο υγιής εθνισμός, η φιλοπατρία) είναι η προσπάθεια κάποιων κύκλων του νεοπαγανισμού να αποδειχθεί η (δήθεν) ελληνική καταγωγή του Χριστού, ώστε και η σωτηρία του κόσμου, όπως και αν την κατανοούν οι εκπρόσωποί τους, να αποδοθεί στον Ελληνισμό.Σ' αντίθεση, λοιπόν, προς εκείνους τους νεοειδωλολάτρες, που με μανία αποκρούουν και απορρίπτουν κάθε τι το χριστιανικό ψέγοντάς το με αποτροπιασμό ως «εβραϊκό», αυτοί τηρούν αυτή τη συγκαταβατική και διαλλακτική στάση, όχι φυσικά από ενδιαφέροντα σωτηριολογικά και θεολογικά, αλλά καθαρά εθνοφυλετικά, και κυρίως για την πολιτική εκμετάλλευση του Ελλαδικού Χριστιανισμού, ως Ορθοδοξίας, και την εξαπάτηση των αφελών.Ο επιχειρούμενος «εξελληνισμός» του Χριστού συνδέεται από τους κύκλους αυτούς με την υποστήριξη της ελληνικής καταγωγής της Παναγίας, ώστε, εάν αποδειχθεί η ελληνική καταγωγή της, να συναχθεί και η ελληνικότητα του Χριστού! Ο Ελληνισμός όμως, που γέννησε και την καθαρά επιστήμη και διαμόρφωσε αρχές στην έρευνα αιώνιες και ακατάλυτες, δεν χρειάζεται την πλαστογράφηση της ιστορίας, για να μεγαλυνθεί, διότι ελληνική αρετή είναι η «ζήτησις της αληθείας» (Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, +215 μ.Χ.) και δοξασμός του η αποδοχή και κήρυξή της στην Οικουμένη. Υπάρχουν βασικότατα επιχειρήματα, που βεβαιώνουν την εβραϊκή καταγωγή της Μαρίας, της μητέρας του Ιησού.Η Παναγία υπήρξε εβραία στην πίστη και ισραηλίτισσα στην καταγωγή έστω και αν έζησε στην «Γαλιλαία των Εθνών» διότι:α) Το όνομά της ΜΑΡΙΑ-ΜΑΡΙΑΜ-ΜΥΡΙΑΜ είναι καθαρά εβραϊκό. Αν δεν καταγόταν από εβραίους γονείς και ήταν προσήλυτη στον ιουδαϊσμό θα έφερε ελληνικό όνομα. Στο Λουκ. Ι, 27 αναφέρεται ρητά, ότι ήταν «εξ οίκου Δαβίδ», δηλαδή από την φυλή του Ιούδα (πρβλ. Λουκ. Ι, 32. 69 και Ρωμ. Ι,3). Μέχρι σήμερα στους Εβραίους η μητέρα ορίζει την καταγωγή και ο πατέρας το όνομα Μπεν, δηλαδή Γιός του Τάδε. Π.χ. Μπεν Γκουριόν = /Γιός του Γκουριόν. Ελληνικά θα ήταν γκουριονίδης ή Γκουριονόπουλος).β) Οι γονείς της Παναγίας έχουν και αυτοί καθαρά εβραϊκά ονόματα και ήσαν μάλλον ιεροσολυμίτες. Τα ονόματά τους (Ιωακείμ και Άννα) παραδόθησαν από το (μη κανονικό, αλλά με πολλά αυθεντικά ιστορικά στοιχεία) «Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου» και δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ στην αρχαιότητα.γ) Ανατράφηκε στον χώρο του εβραϊκού Ναού, όπου την είχαν «τάξει» οι γέροντες γονείς της.δ) Εξαδέλφη της ήταν η Ελισάβετ, μητέρα του Προδρόμου, καθαρά εβραία «εξ οίκου Ααρών» (Λουκ. Ι, 5).ε) Ο Ιωσήφ, ως πιστός Ιουδαίος («εξ οίκου Δαβίδ»/Ιούδα) δεν μπορούσε να μνηστευθεί εθνική γυναίκα, άρα και ελληνίδα.στ) Αν δεν ήταν εβραία, δεν θα μπορούσε ποτέ να πει το «Ιδού, η δούλη Κυρίου», δηλαδή του Γιαχβέ.


ζ) Ο ύμνος της Μαρίας στο Λουκ. Ι, 46επ. (τα Μεγαλυνάρια) πηγάζει από την Παλαιά Διαθήκη, που γνώριζε και διάβαζε η Μαρία.η) Ως πιστή εβραία η Μαρία «καθαρίζεται» στον Ναό των Ιεροσολύμων (Λουκ., 2,22επ.).θ) Το ίδιο επιβεβαιώνουν και οι επισκέψεις της Μαρίας στον Ναό, στα Ιεροσόλυμα, για τον εορτασμό του (εβραϊκού) Πάσχα. Τον δωδεκαετή Ιησού αναζήτησε στον Ναό (Λουκ. 2,40 επ.).ι) Παρευρίσκεται στον γάμο της Κανά, σε περιβάλλον συγγενών της ή γνωστών, αλλά ομοπίστων της.Ια) Εβραϊκό είναι και το όνομα Ναζαρέτ. Οι εβραίοι ήσαν μειοψηφία στην Γαλιλαία, αλλά συμπαγής και δυναμική. Ο «ζηλωτισμός» τους (κατά των εθνικών) από εκεί ξεκίνησε. Ο Ιωσήφ και η Μαρία ήσαν εσωτερικοί μετανάστες στην Γαλιλαία, η προέλευσή τους όμως ήταν από την Ιουδαία. Πήγαν στην Γαλιλαία, διότι εκεί υπήρχε μεγαλύτερη δυνατότητα ευρέσεως εργασίας.Ιβ) Σημαντικό μάλιστα είναι, ότι η ραββινική φιλολογία (το Ταλμούδ), που εξέμεσε τις μεγαλύτερες ύβρεις κατά της Παναγίας και του Ιησού Χριστού, δέχεται την Μαρία ως εβραία.Ιγ) Αλλά και το Κοράνιο δέχεται την Μαρία εβραία. Ουδείς στους αρχαίους αιώνες διανοήθηκε ποτέ, ότι η Μαρία δεν ήταν εβραία, αλλά άλλης καταγωγής, εν προκειμένω ελληνικής. Απουσιάζει τελείως κάθε (σοβαρή και αξιόπιστη) σχετική μαρτυρία.2. Ο εθνοφυλετισμός δεν έχει θέση στην Πίστη μας. Η σωτηρία (δυνατότητα ενώσεως του κτιστού με τον Άκτιστο Τριαδικό Θεό, εν Χριστώ) είναι υπεράνω καταγωγής, εθνικής ταυτότητας, πολιτισμού, διότι ο Θεός μας «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι» (Α΄Τιμ. 2,4). Οι παλαιοδιαθηκικοί Προφήτες έσωσαν, στον λόγο και την βιοτή τους, τον δρόμο (την μέθοδο) προς την σωτηρία, αναμένοντας την σάρκωση-ενανθρώπιση του Μεσσία και ζώντας την άσαρκη επί γης παρουσία του. Σ' αυτή την παράδοση ανήκαν η Μαρία, ο Ιωσήφ, ο Πρόδρομος, οι Απόστολοι και όσοι άλλοι εκ των Ιουδαίων δέχθηκαν τον Χριστό ως τον αναμενόμενο Μεσσία. Σ' αυτή την παράδοση χωράει όλος ο κόσμος. Ο Χριστός γεννήθηκε εκεί, όπου όχι μόνο η προσδοκία του ήταν ισχυρότερη και διαρκής, αλλά και εκεί όπου η σχέση του με τους Δικαίους δεν διακόπηκε ποτέ, δηλαδή στα όρια του εβραϊσμού. Βέβαια και στον εθνικό κόσμο υπήρξαν πρόσωπα που έζησαν με την «προσδοκία» του Λυτρωτή (πρβλ. Γεν. 49, 10), έχοντας στην καρδιά τους, λόγω της καθαρότητάς της, τον «σπερματικό Λόγο» (άγιος Ιουστίνος, πλατωνικός φιλόσοφος και μάρτυρας της Πίστεως, β΄αι. μ.Χ.). Όλοι αυτοί συμπεριλαμβάνονται στη «Παλαιά Διαθήκη» και όχι μόνον εβραίοι. Άλλωστε, ο οποιοσδήποτε επεκτατισμός και η διάθεση κυριαρχίας δεν ανταποκρίνεται στο γνήσιο πνεύμα της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά συνδέεται με την διαστροφή του αυθεντικού εβραϊσμού, που γέννησε τον «σιωνισμό», ως ιουδαϊκό ιμπεριαλισμό, στη εποχή του Χριστού κυρίως (Φαρισαϊσμός). Ο Αβραάμ στάλθηκε από τα βάθη της Μέσης Ανατολής προς τα παράλια, για την εξάπλωση της αληθινής πίστεως, της μονοθεϊας, και την πρόσκληση όλων των λαών στην αληθινή σχέση με τον Θεό. Γι' αυτό και ο Θεός δεν τον στέλνει εκεί ως κατακτητή και κυρίαρχο, αλλά του λέγει: «Εν σοι ενευλογηθήσονται πάσαι αι φυλαί της γης». Ως φωτιστή του κόσμου δηλαδή στην αληθινή πίστη (Γεν. 12,3).Η στενή ιουδαϊκή (φαρισαϊκή) εθνικιστική παράδοση, που επιβίωσε ως σήμερα, δυστυχώς, δεν έχει σχέση με την προφητική, που στην ιστορία της «θείας οικονομίας» (της ανάπτυξης του σχεδίου του Θεού για την σωτηρία) είναι χριστιανική. Σ' αυτήν, την προφητική παράδοση, θεμελιώνεται και η σχέση χριστιανισμού-εβραϊσμού. Η Π. Διαθήκη προσεγγίζεται και κατανοείται μόνο μέσα από την Καινή. Όπως είπε ο ι. Αυγουστίνος (4-5ος αι.): «Η Καινή Διαθήκη κρύπτεται στη Παλαιά και η Παλαιά Διαθήκη αποκαλύπτεται στην Καινή». Γι' αυτό οι Προφήτες της Π. Διαθήκης καταδικάζουν, ελέγχουν και απορρίπτουν κάθε αντιπνευματική τάση στον Ιουδαϊσμό («ψευδής» ιουδαϊσμός). Αυτό κάνει και ο Χριστός στη φοβερή κριτική του απέναντι στον αντιπροφητικό ιουδαϊσμό (κυρίως στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο) και οι Απόστολοι (Στέφανος, Παύλος κ.λπ.).3. Πρέπει, εξ άλλου, να κατανοηθεί από τους καλοπροαίρετους νεοπαγανιστές, ότι κάθε προσπάθεια να κλεισθεί και περιορισθεί ο Χριστός σε ένα έθνος, πρώτα παραβλέπει την «εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου», την υπερφυσική, δηλαδή, σύλληψή του και υποτιμά ή και αρνείται την θεότητά του. Ο Χριστός ως «Σωτήρ πάντων ανθρώπων» (Α΄Τιμ. 4, 10), δεν κλείνεται σε ένα Έθνος, διότι ανήκει σ' όλο τον κόσμο, προσφέροντας σε κάθε άνθρωπο την δυνατότητα σωτηρίας. Και όπως ασχολίαστα χρησιμοποιούμε την πενικιλίνη, χωρίς να ενοχλούμεθα από την (σκωτσέζικη) καταγωγή του εφευρέτου της (Αλ. Φλέμιγκ), κατ' ανάλογο τρόπο δεν ενοχλούμεθα από την εβραϊκή καταγωγή του Χριστού, ως ανθρώπου. Όπως ελέχθη, μόνο στην εβραϊκή κοινωνία μπορούσε να γεννηθεί σαρκούμενος ο Μεσσίας, εκεί όπου και αναμενόταν και οι πιστοί στην μεσσιανική παράδοση (προφήτες) ετοιμάζονταν, με την πνευματική ζωή τους για την υποδοχή του.Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι μία συκοφαντία του εβραϊκού Ταλμούδ(= συναγωγή ερμηνειών ραββίνων του ιουδαϊσμού με έντονο αντιχριστιανικό και ρατσιστικό χαρακτήρα΄ οι μη εβραίοι/ιουδαίοι αποκαλούνται σ' αυτό γκοϊμ, δηλαδή κτήνη), που την αντέγραψαν και άλλοι αντιχριστιανοί συγγραφείς, θεωρούν τον Ιησού νόθο, που δήθεν συνέλαβε η νεαρή Μαρία από τον στρατιώτη Πανθήρα. Οι  ιουδαίοι χρησιμοποιούν το «επιχείρημα» αυτό, για να αρνηθούν την εβραϊκή καταγωγή του Ιησού.Το ερώτημα όμως είναι: Είναι ανάγκη να καταφεύγει ο Ελληνισμός στην πλαστογράφηση της ιστορίας, για να προσθέσει κάτι στο κύρος του; Η ιδιοποίηση του Χριστού εθνικά δεν προσθέτει τίποτε στον Ελληνισμό.Να προσθέσω εγω οτι ο Ιουδαιοχριστιανισμός οχι μόνο δεν προσφέρει τιποτα στον Ελληνισμό αλλα ειναι και μια Εβραϊκη ιστορία που δεν ενδιαφέρει τους Έλληνες!!Αντίθετα ο Ελληνισμός την πλήρωσε ακριβά την απάτη του Μαραγκού ........"Θεού"!! 

Μήπως θέλετε και άλλες εξηγήσεις;Περί της καταγωγής,του θρησκεύματος,της πίστης τους,των ονομάτων...

Για την καταγωγή του μάγου Αβραάμ,για τα ξαδελφάκια(Ιωάννης βαπτιστής-Εμμανουήλ),για την προέλευση του...Μπεν!(Μπεν Χουρ,Μπεν Ζελά,Μπεν...,Μπεν...!)

Όταν τα γράφουμε εμείς,είμαστε..."αντίχριστοι"!

Όταν τα γράφουν όμως οι ινστρούχτορες της αίρεσης του Εβραϊσμού που λέγεται "χριστιανισμός";

Ερευνάτε,λοιπόν,τας...γραφάς και θα ανακαλύψετε μόνοι σας τα ψέμματα με τα οποία πότισαν και συνεχίζουν να ποτίζουν τους εγκεφάλους,ειδικά των Ελλήνων!

Πάψτε να είστε εθελότυφλοι και δούλοι του Γιαχβέ!

Αφυπνιστείτε,επαναφέρετε στη μνήμη σας το πνεύμα των ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ!

Πηγη: http://apollonios.pblogs.gr/2015/12/papametallhnos-doyloi-giahbe-o-ihsoys-kai-h-mhtera-toy-kamia-she.html

Κράτα το

MARAGOS THEOS

Μ. Καλόπουλος: Είχε κατά σάρκα αδέλφια ο Ιησούς; Τι μαρτυρούν οι "γραφές";

 

«Ενώ δε αυτός ελάλει έτι προς τους όχλους, ιδού, η μήτηρ και οι αδελφοί αυτού ίσταντο έξω, ζητούντες να λαλήσωσι προς αυτόν. Είπε δε τις προς αυτόν• Ιδού, η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου ίστανται έξω, ζητούντες να λαλήσωσι προς σε. Ο δε αποκριθείς προς τον ειπόντα τούτο προς αυτόν είπε• Τις είναι η μήτηρ μου και τίνες είναι οι αδελφοί μου; Και εκτείνας την χείρα αυτού προς τους μαθητάς αυτού είπεν• Ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου. Διότι όστις κάμη το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς, αυτός μου είναι αδελφός και αδελφή και μήτηρ». Mατθαίος 12 46-50

«Έρχονται λοιπόν οι αδελφοί και η μήτηρ αυτού, και σταθέντες έξω απέστειλαν προς αυτόν και έκραζον αυτόν. Και εκάθητο όχλος περί αυτόν· είπον δε προς αυτόν· Ιδού, η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου έξω σε ζητούσι. Και απεκρίθη προς αυτούς, λέγων· Τις είναι η μήτηρ μου ή οι αδελφοί μου; Και περιβλέψας κύκλω προς τους καθημένους περί αυτόν, λέγει· Ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου· διότι όστις κάμη το θέλημα του Θεού, ούτος είναι αδελφός μου και αδελφή μου και μήτηρ». Μαρκος 3.31-35.

«Ήλθον δε προς αυτόν η μήτηρ και οι αδελφοί αυτού και δεν ηδύναντο διά τον όχλον να πλησιάσωσιν αυτόν. Και απηγγέλθη προς αυτόν υπό τινών λεγόντων· Η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου ίστανται έξω θέλοντες να σε ίδωσιν. Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτούς· Μήτηρ μου και αδελφοί μου είναι ούτοι, οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και πράττοντες αυτόν». Λουκάς 8.19-21.

«Και την τρίτην ημέραν έγεινε γάμος εν Κανά της Γαλιλαίας, και ήτο η μήτηρ του Ιησού εκεί. Προσεκλήθη δε και ο Ιησούς και οι μαθηταί αυτού εις τον γάμον. Και επειδή έλειψεν ο οίνος, λέγει η μήτηρ του Ιησού προς αυτόν· Οίνον δεν έχουσι. Λέγει προς αυτήν ο Ιησούς· Τι είναι μεταξύ εμού και σου, γύναι; δεν ήλθεν έτι η ώρα μου. Λέγει η μήτηρ αυτού προς τους υπηρέτας· Ο, τι σας λέγει, κάμετε… Ταύτην την αρχήν των θαυμάτων έκαμεν ο Ιησούς εν Κανά της Γαλιλαίας και εφανέρωσε την δόξαν αυτού, και επίστευσαν εις αυτόν οι μαθηταί αυτού. Μετά τούτο κατέβη εις Καπερναούμ αυτός και η μήτηρ αυτού και οι αδελφοί αυτού και οι μαθηταί αυτού, και εκεί έμειναν ουχ πολλάς ημέρας». Ιωάννης 2.1-12. 

«Είπον λοιπόν προς αυτόν οι αδελφοί αυτού· Μετάβηθι εντεύθεν και ύπαγε εις την Ιουδαίαν, διά να ίδωσι και οι μαθηταί σου τα έργα σου, τα οποία κάμνεις· διότι ουδείς πράττει τι κρυφίως και ζητεί αυτός να ήναι φανερός. Εάν πράττης ταύτα, φανέρωσον σεαυτόν εις τον κόσμον. Διότι ουδέ οι αδελφοί αυτού επίστευον εις αυτόν. Λέγει λοιπόν προς αυτούς ο Ιησούς· Ο καιρός ο ιδικός μου δεν ήλθεν έτι, ο δε καιρός ο ιδικός σας είναι πάντοτε έτοιμος. Δεν δύναται ο κόσμος να μισή εσάς· εμέ όμως μισεί, διότι εγώ μαρτυρώ περί αυτού ότι τα έργα αυτού είναι πονηρά. Σεις ανάβητε εις την εορτήν ταύτην· εγώ δεν αναβαίνω έτι εις την εορτήν ταύτην, διότι ο καιρός μου δεν επληρώθη έτι. Και αφού είπε ταύτα προς αυτούς, έμεινεν εν τη Γαλιλαία. Αφού δε ανέβησαν οι αδελφοί αυτού, τότε και αυτός ανέβη εις την εορτήν, ουχί φανερώς αλλά κρυφίως πως». Ιωάννης 7. 3-10.

«Δεν είναι ούτος ο υιός του τέκτονος; η μήτηρ αυτού δεν λέγεται Μαριάμ, και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας; Και αι αδελφαί αυτού δεν είναι πάσαι παρ' ημίν;». Ματθαίος 13.55-56

«Και έλεγον· δεν είναι ούτος Ιησούς ο υιός του Ιωσήφ, του οποίου ημείς γνωρίζομεν τον πατέρα και την μητέρα; πως λοιπόν λέγει ούτος ότι εκ του ουρανού κατέβην;» Ιωάννης 6.42.

 «Δεν είναι ούτος ο τέκτων, ο υιός της Μαρίας, αδελφός δε του Ιακώβου και Ιωσή και Ιούδα και Σίμωνος; και δεν είναι αι αδελφαί αυτού ενταύθα παρ' ημίν; Και εσκανδαλίζοντο εν αυτώ». Μάρκος 6.3.

«Ούτοι πάντες ενέμενον ομοθυμαδόν εις την προσευχήν και την δέησιν μετά των γυναικών και Μαρίας της μητρός του Ιησού και μετά των αδελφών αυτού». Πράξεις 1. 14.

«Και οι λοιποί απόστολοι και οι αδελφοί του Κυρίου». Α΄Κορινθίους 9.5.

 

YPOTAGI STIS EXOYSIES

 

Έλληνες, οι μακροβιότεροι δούλοι όλων των εποχών!

Μήπως γι΄ αυτό είμαστε 1690 χρόνια δούλοι;

«Όλοι να αποτάσσεστε στις κατά τόπους εξουσίες. Δεν υπάρχουν εξουσίες παρά μόνο απ' τον θεό. Όσες υπάρχουν (όλες) απ' τον θεό είναι διορισμένες.

Όποιος λοιπόν αντιστέκεται στην εξουσία, στην διαταγή του θεού αντιστέκεται, και δικαίως θα τιμωρηθεί.

Διότι (όλοι!) οι άρχοντες (της γης) δεν είναι φόβος των αγαθών έργων, αλλά των κακών. Θέλεις λοιπόν να μην φοβάσαι την εξουσία; Κάνε το αγαθό (όπως αυτή το ορίζει), και θα έχεις έπαινο απ' αυτήν. Διότι (η κάθε εξουσία) βοηθός του θεού είναι ώστε να κάνεις το αγαθό. Αν όμως κάνεις το κακό, να φοβάσαι, γιατί (οι εξουσιαστές) δεν φοράνε τα όπλα τους χωρίς λόγο.

Υπηρέτες και εκδικητές του θεού είναι (οι εξουσιαστές) για να επιβάλουν την οργή (του θεού!) σ' οποίον πράττει το κακό.

Γι' αυτό είναι αναγκαίο να αποτάσσεστε, όχι μόνο από φόβο για την οργή της (εξουσίας), αλλά και για την (ιουδαιο-βιβλική σας) συνείδηση. Γι' αυτό άλλωστε πληρώνετε φόρους, γιατί (όλες οι εξουσίες του κόσμου), συνεργάτες του

θεού (μας) είναι, που το θέλημά του επιβάλουν. Αποδώστε τους λοιπόν όλες τις οφειλές σας, φόρους, δασμούς, φόβο, υποταγή, σεβασμό και τιμές».

Καινή Διαθήκη Απόστολος Παύλος στην Προς Ρωμαίους επιστολή του Κεφάλαιο 13.

 

Αλήθεια αυτό είναι το τελικό ζητούμενο του χριστιανισμού; Η απόλυτη υποδούλωση στις ανώτερες γήινες εξουσίες; Προφανώς ναι! Ας παρακολουθήσουμε την σκέψη του Παύλου μιας και μας δίνει περισσότερα στοιχεία επ' αυτού.

«21 Ήσουν δούλος όταν προσκλήθηκες; Μη σε στενοχωρεί αυτό. Αλλά κι αν έχεις τη δυνατότητα ν' αποκτήσεις την ελευθερία σου, προτίμησε να επιλέξεις εκείνο που είναι χρησιμότερο.
22 Γιατί εκείνος που ήταν δούλος, όταν προσκλήθηκε από το Θεό, και τώρα ανήκει στον Κύριο, έχει απελευθερωθεί από τον Κύριο. Παρόμοια, κι εκείνος που ήταν ελεύθερος, όταν προσκλήθηκε, τώρα πια είναι δούλος του Xριστού.
23 Πληρώθηκε ακριβά η εξαγορά σας. Μην υποδουλώνεστε σε ανθρώπους.
24 Αδελφοί, ο καθένας στη θέση που βρισκόταν, όταν προσκλήθηκε από το Θεό, σ' αυτήν ας μένει κοντά στο Θεό.»
Α' Κορινθ., 7.21-24.

«Οι δούλοι να υπακούετε στους κατά σάρκα κυρίους μετά φόβου και τρόμου με την απλότητα της καρδιάς σας, σαν να υπακούετε στον Χριστό, όχι για τα μάτια, σαν να θέλετε να αρέσετε στους ανθρώπους, αλλά ως δούλοι, κάνοντας το θέλημα του Θεού με την ψυχή σας.» Εφεσίους. 6.5-6.

«Όσοι είναι δούλοι κάτω από το ζυγό, τους δεσπότες τους να θεωρούν άξιους κάθε τιμής για να μην βλασφημείται η διδασκαλία και το όνομα του Θεού. Αυτοί δε που έχουν πιστούς δεσπότες να μην τους καταφρονούν, διότι είναι αδελφοί, αλλά περισσότερο να δουλεύουν, διότι είναι πιστοί και αγαπητοί αυτοί που αντιλαμβάνονται την ευεργεσία.» Α Τιμόθεου 6.1-2.

«Οι δούλοι να υποτάσσονται στους δεσπότες τους, να είναι ευάρεστοι, να μην αντιλέγουν, να μην τους εγκαταλείπουν, αλλά πίστη να δείχνουν αγαθή για να κοσμούν έτσι την διδασκαλία του σωτήρος ημών Θεού.» Τίτου 2.9-10.

«Οι δούλοι της οικίας να υποτάσσονται με κάθε φόβο στους δεσπότες τους, όχι μόνο στους καλούς κι επιεικείς, αλλά και στους διεστραμμένους.» Α Πέτρου 2.18.

 

Συνέχεια από το Α' Μέρος...

Τα ιστορικά στοιχεία για την παρουσία του Χριστού. Αν υπάρχουν προβληματισμοί για την προέλευση και το περιεχόμενο των ευαγγελίων, τότε σίγουρα υπάρχει ένα μεγάλο κενό γύρω από το ιστορικό πρόσωπο του Χριστού, (23) κενό που αποτελεί μαζί με τις αντιφάσεις των ευαγγελίων, τους δυο κύριους στόχους των σκεπτικιστών της Βίβλου. Τοποθετώντας λοιπόν στην άκρη για ευνόητους λόγους τα ευαγγέλια, θα αναζητήσουμε να βρούμε αναφορές για την ύπαρξη του Χριστού στα κείμενα των Ρωμαίων και Ιουδαίων της εποχής.

 

Είναι γεγονός πως κοντά στην εποχή του Χριστού μια μεγάλη ομάδα εθνικών συγγραφέων δημιούργησε, ανάμεσα τους ο Πλούταρχος, ο Seneca, ο Παυσανίας, ο Florus Lucios και άλλοι πολλοί. Κανένας από αυτούς όμως δεν αναφέρει τίποτα σχετικό με την ζωή και την δράση του Χριστού, κανείς εκτός από τους Pliny, Suetonius και Tacitus που ζώντας στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. αναφέρουν απλά την παρουσία των πιστών του Χριστού και τίποτα σχετικά με την ύπαρξη ή όχι του δασκάλου τους! Βέβαια ένα τέτοιο κενό από την πλευρά των εθνικών μπορεί εύκολα να εξηγηθεί από το γεγονός πως στην αυγή του ο Χριστιανισμός έμοιαζε απλά σαν μια μικρή θρησκευτική κίνηση παρεμφερής με αρκετές άλλες, όπως επίσης και από το πιθανό γεγονός πως οποιαδήποτε αναφορά ίσως να έχει χαθεί από το φως της αρχαιολογίας.Αν επικεντρωθούμε τώρα στην Ιουδαϊκή περιοχή για να αναζητήσουμε γραπτές αναφορές για την ζωή του Χριστού θα συναντήσουμε ένα παρόμοιο πρόβλημα. Ιουδαίοι ιστορικοί της εποχής όπως οι Philo Judaeus (25π.Χ.-50μ.X.)και Justus Tiberius δεν αναφέρουν εξίσου τίποτα και ιδιαιτέρως το έργο του πρώτου όπου έχει διασωθεί, αντίθετα όμως με τα ιστορικά αρχεία του Justus που πλέον έχουν χαθεί. Φαίνεται όμως αυτά να σώζονταν τουλάχιστον μέχρι και τον 9ο αιώνα αφού ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος αναφέρει πως "ο Justin Tiberius δεν κάνει ούτε μία αναφορά στον Ιησού, για το τι συνέβη σε αυτόν, ή για όλα τα θαυμαστά έργα που έπραξε." (Photius Bibliotheca, code 33).

 


Η προσοχή όμως των χριστιανών συγγραφέων της αρχαιότητας είχε πέσει στα κείμενα του Flavius Josephus (38-107μ.Χ.) ο οποίος μιλάει καθαρά στο ιστορικό του έργο για τον Χριστό. Συγκεκριμένα στο 'Antiquities of the Jews' (βιβλίο 18, κεφάλαιο 3) διαβάζουμε: "At about this time lived Jesus, a wise man, if indeed one might call him a man. For he was one who accomplished surprising feats and was a teacher of such people as are eager for novelties, He won over many of the Jews and many of the Greeks. He was the Messiah. When Pilate, upon an indictment brought by the principal men among us, condemned him to the cross, those who loved him from the very first did not cease to be attached to him. On the third day he appeared to them restored to life, for the holy prophets had foretold this and myriads of other marvels concerning him. And the tribe of the Christians, so called after him, has to this day still not disappeared." (24)

 

Αν το σημείο αυτό στα χρονικά του Josephus περιγράφει την ζωή του Χριστού όπως μας την μεταφέρουν τα ευαγγέλια, τότε γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν οι αμφιβολίες των σκεπτικιστών. Αυτό μοιάζει να οφείλεται σε ποικίλους λόγους. Ο προσεκτικός μελετητής της δουλειάς του Josephus θα δει πως αντίθετα με τις υπόλοιπες προσωπικότητες που αναφέρει στα κείμενα του, εδώ ο συγγραφέας γίνεται υπερβολικά λιτός! Ταυτόχρονα το σημείο που αναφέρεται στον Χριστό μοιάζει να εμποδίζει την φυσική ροή του βιβλίου. Σαν να τοποθετήθηκε λοιπόν από κάποιο Χριστιανό αντιγραφέα μοιάζει να συγκλίνουν οι γνώμες των μελετητών και αυτό κυρίως γιατί ποτέ πριν τον 4ο αιώνα δεν αναφέρθηκαν από κάποιο Χριστιανό συγγραφέα (και αυτό από τον Ευσέβιο όταν ακόμη και ο Ωριγένης δείχνει να αγνοεί τελείως την ύπαρξη αυτών των αναφορών) οι αναφορές του Josephus. Ενισχυτικός παράγοντας μοιάζει να αποτελεί και το γεγονός πως ο Josephus δεν είχε βαπτιστεί Χριστιανός, πως λοιπόν θα μπορούσε να αποδέχεται την παρουσία ενός αναστημένου Μεσσία;

 

Είναι πάντως γεγονός πως ο Josephus αναφέρει πως την εποχή του δρούσαν στην Ιουδαία μια σειρά από υποψήφιους Μεσσίες και πως ίσως να είχε γίνει πραγματικά μια αναφορά στον Χριστό ή στους οπαδούς του, αναφορά που πιθανόν να τροποποιήθηκε με το πέρασμα των αιώνων! Αυτό μπορεί να εξηγεί και την παρουσία ενός μικρού χωρίου στο βιβλίο 20 των χρονικών του όπου αναφέρει: "James, the brother of Jesus, who was called Christ." Το σημείο αυτό μοιάζει να αποτελεί αυθεντικό αφού αναφέρεται από τον Ωριγένη τρεις φορές. Μονάχα όμως αυτή η αναφορά δεν μπορεί να προσφέρει μια λύση στο προβληματισμό για το αν ο Χριστός ήταν ένα ιστορικό πρόσωπο ή όχι.

 

Μια τελευταία ίσως αναφορά μπορεί να βρεθεί στο Ταλμούδ (25) όπου γίνεται λόγος για κάποιον Yeshu που τον κρεμάσανε με την κατηγορία της μαγείας λίγο πριν το Πάσχα. Το χωρίο δυστυχώς όμως δεν μπορεί με την σειρά του να τοποθετηθεί χρονολογικά, ούτε επίσης και να υποστηριχθεί πως αναφέρεται στον ευαγγελικό Ιησού. Αξίζει να τονίσουμε πως ο Josephus αναφέρει τουλάχιστον 10 φορές το όνομα "Ιησούς" που μοιάζει να ήταν ένα κοινό όνομα της εποχής.Που βρίσκεται λοιπόν ο ιστορικός Χριστός; Κλήρος και λαός προβληματίζεται σχετικά με την φιγούρα του Θεανθρώπου δημιουργώντας με την πάροδο του χρόνου μια σειρά από υποθέσεις που σιγά σιγά μετατρέπονται σε παραδόσεις.

 

Το πρόβλημα του Χριστού προκάλεσε μια σωρεία αταξίας στους κόλπους των πρωτοχριστιανικών εποχών με αποτέλεσμα να εμφανίζονται συνεχώς νέες ερμηνείες. Η φιγούρα του στις τέχνες δανείστηκε στοιχεία από τον Ελληνικό Απόλλωνα ενώ πολύ αργότερα μοιάζει να ταυτίστηκε με το αρχέτυπο του Γέρου Σοφού και η γενειάδα τοποθετήθηκε στις απεικονίσεις του. Αυτή η αλλαγή οφείλεται μήπως στο σώμα που εμφανίζεται στη Σινδόνη του Τορίνο; Μπορεί αυτό να είναι το αποτύπωμα της εικόνας του Χριστού; Είναι αυτή η Σινδόνη ο μάρτυρας της ύπαρξης του Θεανθρώπου;

Το λινό ύφασμα που απεικονίζει την μορφή ενός γενειοφόρου άνδρα, άσχημα βασανισμένου και σταυρωμένου αποτελεί για πολλούς την απόλυτη απόδειξη της υλικής υπόστασης του Χριστού. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Lirey της Γαλλίας το 1353 από τον ιππότη Geoffrey de Charny ενώ μελετητές (π.χ Wilson, 1978) αναφέρουν πως το έχουν πάρει ( 'μανδήλιον') οι σταυροφόροι το 1204 από την Κωνσταντινούπολη. Αν και υπάρχουν πολλές θεωρίες σχετικά με την προέλευση (έργο του Leornado Da Vinci) και την μορφή που απεικονίζει (τον Ζακ Ντε Μολαί!) μελέτη με άνθρακα 14 το 1989 έδειξε πως το ύφασμα χρονολογείται κάπου ανάμεσα στο 1260-1390 μ.Χ. Είναι λοιπόν και η Σινδόνη ένα από τα πολλά τεχνικά ιερά αντικείμενα που κυκλοφόρησαν στην δεισιδαιμονική αγορά του Μεσαίωνα;

 

Σύμφωνα με τον Ambelain, ίσως το αληθινό σώμα του Χριστού να καταστράφηκε το 362 όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός διέταξε να καταστραφεί ο τάφος, όπου μια μικρή ομάδα αιρετικών Εβραίων στο Μάκρον της Σαμάρειας προσκυνούσαν κάποιο νεκρό που είχε αναστηθεί! Ίσως πάλι να μην βρέθηκε ποτέ γιατί ποτέ να μην παρέμεινε νεκρός όπως μας μαρτυρούν τα ευαγγέλια (26) ή όπως μας περιγράφουν οι μύθοι του Όσιρη, του Διονύσου και τόσων άλλων ηλιακών θεοτήτων που η λατρεία τους αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο σε κάθε θρησκευτική πίστη σε όλες τις χώρες του γνωστού τότε κόσμου.

 

Μπορούμε λοιπόν σήμερα να μιλάμε για έναν ιστορικό Χριστό όταν μιλάμε για ένα μυθικό Όσιρη; Η ιστορία μοιάζει να μην αποδεικνύει την ύπαρξη κανενός από τους δύο. Πιο πριν βρεθήκαμε προβληματισμένοι σχετικά με την εγκυρότητα των ευαγγελίων. Ίσως λοιπόν να χρειαζόμαστε ένα ακόμη παράγοντα που θα μας αποδείξει το ορθόν της Χριστιανοσύνης, τον παράγοντα εκείνο για τον οποίο, στην Ελλάδα τουλάχιστον, γίνεται λόγος ως την καθημερινή απόδειξη της δύναμης και της υπάρξεως του Θεού. Τα θαύματα αποτελούν την παραμέριση των φυσικών νόμων από μια δύναμη άγνωστη σε μας, που όμως μοιάζει να γίνεται γνωστή μέσα από την διδασκαλία του Χριστού. Είναι όμως τα θαύματα ένα Χριστιανικό μονοπώλιο; 

 

Τα μετέπειτα θαύματα που πιστοποιούνε το δίκαιο της Χριστιανικής κοσμοθεωρίας (27)Τι μπορεί να ονομαστεί θαύμα όταν γύρω μας υπάρχουν και συμβαίνουν τόσα θαυμαστά; Ακόμη και η ερμηνεία του ως αυτό που αντιβαίνει τους γνωστούς σε εμάς φυσικούς νόμους ίσως να μην στέκει αφού δεν μπορούμε να ήμαστε πάντα σίγουροι για το βέβαιο τις ερμηνείας αυτής. Η Βίβλος δείχνει πως το θαύμα μπορεί να ενεργηθεί τόσο από τον Θεό όσο και από τον Διάβολο (υπό την άδεια του Θεού όπως μας δείχνει η ιστορία του Ιώβ) αλλά και από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ίσως είναι το τελευταίο που δημιουργεί την μεγαλύτερη απορία όμως δεν παύει να είναι γεγονός αρκεί να μελετήσει κανείς το φαινόμενο placebo ή πιο απλά της θετικής αυθυποβολής όπου το άτομο μπορεί δια μέσου της επιθυμίας και της εμπιστοσύνης (ακόμη και διαμέσου ασυνείδητων λειτουργιών) να πραγματοποιήσει το αδιανόητο.

 

Το θαύμα λοιπόν ανάλογα με το υπόβαθρό του παρατηρητή παίρνει ποικίλες ερμηνείες: για ένα θρησκευόμενο άτομο θα είναι η ενέργεια μιας θείας δύναμης, για ένα παραψυχολόγο το αποτέλεσμα ψυχικών δυνάμεων, για ένα ψυχολόγο η εκδήλωση ασυνείδητων λειτουργιών, και η λίστα μεγαλώνει όσο αυξάνονται και οι διαφορετικές μορφές τέχνης και επιστήμης της ανθρωπότητας. Αν όμως οι παραπάνω συλλογισμοί αληθεύουν τότε αυτό σημαίνει πως το θαύμα δεν είναι ένα Χριστιανικό φαινόμενο, και αυτό έρχεται να μας το βεβαίωσει η ιστορία, αρχαία, όσο και σύγχρονη.

 

Σύμφωνα με τον Πλίνιο, στον ναό του Διονύσου στην Άνδρο (όπως επίσης και στην Νάξο), υπήρχε μια πηγή όπου για 7 ημέρες έρεε κρασί το οποίο, όταν προσπαθούσες να πάρεις δείγμα του, μετατρεπόταν σε νερό. Στις 5 Ιανουαρίου μάλιστα, ο μύθος θέλει τον θεό να έχει μεταστοιχειώσει νερό σε κρασί, όπως επίσης και στους γάμους του με την Αριάδνη.

 

Σύμφωνα τώρα με τον Παυσανία, σε μια γιορτή (Θεία-Thyia), τρία άδεια δοχεία τοποθετούνταν σε ένα σφραγισμένο δωμάτιο ενώ την επομένη όταν άνοιγαν ξανά τον κλειστό χώρο έβρισκαν τα δοχεία γεμάτα με κρασί. Ο Ιπποκράτης ήταν επίσης ένας άνθρωπος των θαυμάτων όπου χάρη στις ιατρικές του γνώσεις και την δύναμη του Ασκληπιού, κέρδισε τον σεβασμό των ανθρώπων αλλά και των Χριστιανών αφού πολλές επιγραφές προς τον Ασκληπιό βρέθηκαν να έχουν στην θέση του αρχαίου ονόματος, το όνομα του Ιησού.

 

Αξίζει να σημειωθεί πως και στην αρχαιότητα, συνηθιζόταν η προσφορά ενός πολύτιμου αντικειμένου (τάμα) προς τον Θεό που πρόσφερε την υγεία. Σήμερα η συνήθεια αυτή δεν διαφέρει καθόλου παρά μόνο στην θέση του αρχαίου αγάλματος, υπάρχει το σύγχρονο είδωλο, συνήθως με την μορφή μιας εικονογραφίας (στην Ανατολική εκκλησία τουλάχιστον).Άνθρωπος των θαυμάτων αποκαλούνταν και ο Πυθαγόρας ο οποίος λέγεται πως θεράπευε ασθένειες, μπορούσε να παρευρίσκεται σε δυο μέρη ταυτόχρονα, όπως επίσης (σύμφωνα με το 'Η ζωή του Πυθαγόρα' του Ιαμβλίχου) και μπορούσε να ηρεμήσει τα νερά των ποταμών ώστε να μπορούν οι μαθητές του να περνούν απέναντι. Σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο, παρόμοια θαύματα μπορούσαν να πράττουν και ο Εμπεδοκλής, ο Επιμενίδης κ.α.

 

Ο Εμπεδοκλής μάλιστα λέγεται πως είχε την δύναμη να προλέγει το μέλλον, να θεραπεύει ασθένειες καθώς και είχε φέρει πίσω στην ζωή μια γυναίκα που ήταν 30 μέρες νεκρή. Παρόμοια θαύματα πιστεύεται πως έκανε και ο Απολλώνιος ο Τυανεύς (1ος αιώνας μ.Χ.) του οποίου η ζωή παρομοιάζεται συχνά με αυτή του Χριστού.Όσοι ενδιαφέρονται να μελετήσουν περισσότερο την αρχαία γραμματεία για τα θαύματα της εποχής, μπορούν να ανατρέξουν στα έργα του Απουλήιου, Αίλιου Αριστείδη, Λουκιανού, Φιλόστρατου, Ευνάπιου κ.α.Τα θαύματα όμως δεν σταματούν στην Ελληνιστική Μεσόγειο αλλά μπορούν να βρεθούν στις παραδόσεις του κάθε λαού που για αιώνες συντηρεί την λατρεία των θεών τους, γιατί αληθινά θα ήταν αστείο να δεχόμασταν πως πολιτισμοί όπως οι Ινδοί, προσεύχονται σε θεούς, χτίζουν ναούς και έχουν συστήματα πνευματικής καλλιέργειας αν δεν υπήρχε έστω και ένα θαύμα που να ενισχύει την πίστη του καθημερινού κόσμου.(28)Ίσως οι αναφορές που προσφέραμε να μην ήταν αρκετές σε σχέση με την μακρά λίστα των θαυμάτων του Χριστού που αναφέρει η Καινή Διαθήκη ή και με τα θαύματα των μετά-Χριστό αγίων. Αυτό όμως μοιάζει να συμβαίνει για δυο κυρίως λόγους.

 

Αρχικά θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως όλα τα αρχαία θαύματα έχουν περάσει άμεσα ή έμμεσα από το Χριστιανικό πρίσμα έτσι ώστε πολλά από αυτά να έχουν χαθεί στον χρόνο, κάποια από αυτά να θεωρούνταν απλά ως τεχνάσματα (ποιος μας εγγυάται όμως πως τα σύγχρονα θαύματα δεν είναι επίσης ανθρώπων έργα;) ενώ άλλα να ερμηνευτούν απλά σαν έργα δαιμόνων, μια ερμηνεία βγαλμένη καθαρά από την Χριστιανική κοσμοαντίληψη (μήπως και οι σύγχρονοι Έλληνες Χριστιανοί δεν κατηγορούν πως τα θαύματα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας πηγάζουν από τον Διάβολο αφού ως σαν σχηματικοί δεν έχουν την Θεία χάρη;).

 

Ο δεύτερος όμως, λόγος που είναι εξίσου σημαντικός, αφορά την αντίληψη περί θαυμάτων που είχαν οι αρχαίοι αλλά και που φαίνεται να συμμερίζονται και αρκετοί ανατολικοί λαοί.
Η έννοια του θαύματος που οι σύγχρονοι έχουν κατά νου, μοιάζει να διαφέρει από την αρχαιοελληνική αντίληψη. Ο κόσμος από μόνος του αποτελεί ένα εν-τάξη σύμπαν που η όποια υπέρβαση του θα είχε κάποιο αντίτιμο. Ο Ηράκλειτος χαρακτηριστικά γράφει πως "ο Ήλιος δεν θα υπερβεί τα όρια του, ειδάλλως, οι Ερινύες που επικουρούν τη Δίκη, θα τον ανακαλύψουν.", ενώ λέγεται πως όταν ο Ασκληπιός ανάστησε μια σειρά ανθρώπων (όπως ο Ιππόλυτος, Ωρίονας, ο Τυνδάρεως κ.α.), ο Άδης παραπονέθηκε στον Δία ο οποίος και κεραυνοβόλησε τον Ασκληπιό. Επίσης στους Νόμους του Πλάτωνα διαβάζουμε πως "πάντως ο θεός ελέγχει την αρχή, τη μέση και το τέλος των όντων και προχωρεί σε ευθεία, σύμφωνα με τη Φύση. Και πάντα τον ακολουθεί η δικαιοσύνη που τιμωρεί αυτούς που στερούνται το θείο νόμο."Παρόμοια στάση συναντάμε και στον ανατολικό Βουδισμό όπου σε μια συνομιλία του Βούδα με κάποιο θαυματοποιό ο οποίος μπόρεσε να περάσει ένα ποτάμι βαδίζοντας πάνω στο νερό, ο δάσκαλος της Μέσης Οδού του ζητά τον λόγο για τον οποίο δεν χρησιμοποίησε μια βάρκα!

 

Ο μελετητής θα συναντήσει μια ανάλογη στάση στον φιλοσοφικό Ταοϊσμό (Τάο Τζία) όπου ο εκεί 'άγιος' θα είναι αυτός που θα εναρμονίζεται με το Τάο. Αν όμως οι φιλόσοφοι ανά τον κόσμο θεωρούσαν μη-αναγκαία την θαυμαστή επέμβαση των θεών τότε πως μπορούμε να εξηγήσουμε την ύπαρξη και την αναζήτηση του παραδόξου σε κάθε γωνιά του ορίζοντα και σε κάθε στιγμή της ιστορίας;Μπορεί η σκέψη και η αντίληψη κάθε πολιτισμού και κάθε χρονικής στιγμής να διαφέρει όμως βασικά σημεία της ανθρώπινης ψυχολογίας μοιάζουν να είναι κοινά.

 

Σε όλους τους ανθρώπους υπάρχει η αρχετυπική τάση για ολοκλήρωση, να ξεπεράσουμε δηλαδή τα φυσικά και ψυχικά μας όρια, να ανεξαρτοποιηθούμε από τα δεσμά της μάνας μας, της γειτονιάς μας, των στερεοτύπων μας και να γίνουμε ήρωες και μερικές φορές θεοί και να δημιουργήσουμε και εμείς αυτό που επιθυμούμε.

 

Το θαύμα λοιπόν έρχεται να προσφέρει ελπίδα αυτής της εξέλιξης, ενώ για άλλους έρχεται να ανακουφίσει την δική τους αδυναμία για να συνεχίσουν το προσωπικό τους εξελικτικό δρόμο.Η θεσμοθέτηση όμως του θαύματος, η αντίληψη του ότι μόνο μια ανώτερη δύναμη είναι ικανή να ξεφύγει από το γνωστό, περιορίζει δραματικά τον άνθρωπο παρά τον απελευθερώνει. Για τους φιλοσόφους η αξία του θαύματος βρίσκεται στην προσωπική εσωτερική μεταστοιχείωση και όχι στην παραποίηση των φυσικών τάξεων και έτσι μπορεί να εξηγηθεί η όποια αδιαφορία μοιάζει να υπάρχει. Η σημασία όμως του θαύματος σαν παράγων εσωτερικής ανάπτυξης ανακαλύφτηκε και στην χριστιανική θεολογία και σύγχρονοι ιερείς (όπως ο π. Β. Θερμός) θεωρούν πως "το θαύμα δεν είναι η αυτόνομη χρήση μιας έκτατης δύναμης, αλλά η συμμετοχή στις ιδιότητες του Ιησού Χριστού." Πόσο εύκολα όμως μπορεί ο καθημερινός άνθρωπος να πλησιάσει τον Θεάνθρωπο;

 

Μαζί λοιπόν με αυτό το ερώτημα ο προβληματισμός παραμένει για το αν το θαύμα στην μετά-Χριστό εποχή προσφέρει κάποια ουσιαστική απόδειξη για το ορθόν του Χριστιανισμού. Έχει άραγες αξία η αφθαρσία των Χριστιανών αγίων; Σαφώς και ναι μόνο αν ακολουθείς όμως την Χριστιανική κοσμοαντίληψη. Έχει μήπως αξία η παρουσία του Αγίου Φωτός από τον υποτιθέμενο Ναό της Αναστάσεως; Σαφώς και ναι άμα δεχτείς το φως της σωτηρίας από κάτι πέρα από σένα. Είναι επομένως στην προσωπική πίστη του κάθε ατόμου η αξία της κάθε θρησκευτικής ομολογίας ή υπάρχει μια αντικειμενική αλήθεια που ακόμη και σήμερα δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε; Γιατί να υπάρχει ένας θεός που να περιμένει να τον πιστέψουμε και να τον ακολουθήσουμε αν πρώτα δεν μπορούμε να τον γνωρίσουμε και να τον καταλάβουμε; Δεν είναι παράδοξο που για αιώνες ιστορίας οι προ-Χριστιανικές κοινωνίες ζούσαν (κατά την Χριστιανική αντίληψη πάντα) στο έλεος ενός διαβόλου δίχως καν να γνωρίζουν πως βρίσκονται υπό την επήρεια του;

 

Ίσως να υπάρχουν αρκετά προβλήματα πέρα από αυτά που είδη αναφέραμε στην Χριστιανική κοσμοαντίληψη, ή ίσως να μην είμαστε αληθινά ικανοί να κατανοήσουμε το θείο Άβατον!Μετά λοιπόν από αυτή την αναζήτηση μέσα από αμφιβολίες, αποδείξεις και αντενδείξεις μπορούμε να καταλήξουμε σε μια βέβαιη διαγραφή του Χριστιανισμού; Ο ιστορικός Ντιουράντ Γ. αναφέρει:"Τα ουσιώδη μέρη των συνοπτικών ευαγγελίων συμφωνούν πολύ χαρακτηριστικά και προσφέρουν μια σταθερή εικόνα του Χριστού…Οι ευαγγελιστές καταγράφουν πολλά περιστατικά, που απλοί επινοητές θα είχαν αποκρύψει…Κανείς από αυτούς που θα διαβάσουν τις σκηνές αυτές, δεν είναι δυνατόν να αμφιβάλει για την πραγματικότητα του προσώπου, πίσω από αυτές.

 

Το γεγονός πως μια χούφτα απλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να επινοήσουν, μέσα σε μια γενιά, μια τόσο δυνατή και ελκυστική προσωπικότητα, έναν τόσο υψηλό ηθικό κώδικα και έναν τόσο δυναμικό οραματισμό της ανθρώπινης αδελφότητας, θα αποτελούσε θαύμα πολύ περισσότερο απίστευτο από αυτά που περιέχονται στα Ευαγγέλια."Ποιο είναι τελικά το θαύμα; Αυτό μάλλον μένει στην συνείδηση του κάθε αναγνώστη να αποφασίσει.
Επιστροφή στο Α' Μέρος
Γιώργος Ιωαννίδης
Ψυχολόγος
Οποιαδήποτε κριτική γίνεται δεκτή στο e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Βιβλιογραφία 
Freke T. Gandy P. The Jesus mysteries. Was the original Jesus a pagan god? London. Thorson, 1999.
Η καινή διαθήκη. Αθήνα εκδ. Βιβλική εταιρία, 1989.
Οι θρησκείες. Αθήνα εκδ. Εκδοτική Αθηνών, 1992.
Bowker J. The complete Bible handbook. An illustrated companion. London, Dorling Kindersley, 1998.
Ambelain R. Το πραγματικό ιστορικό πρόσωπο Ιησούς ή Το θανάσιμο μυστικό τω Ναϊτών. (π.ε.1970;) Αθήνα εκδ. Νέος σταθμός.
Shuker K. The unexplained. An illustrated guide to the world's natural and paranormal mysteries. Dubai. Carlton, 1997.
Ανιχνεύσεις. Το περιοδικό της σύγχρονης αναζήτησης: τ.23.
Άβατων. Σε αναζήτηση νοήματος στον σύγχρονο κόσμο: τ.1, 7, 21.
http://home.uni.net/sceptic/gospels.html
http://answering-islam.org/Bible/gospelhist.htmlΕπισκεφτείτε επίσης τις ιστοσελίδες:
http://www.christian-apologetics.org/html/Jesus-God_Man_or_Myth.html
http://www.stilez.freeserve.co.uk/apol/big5.html Προσθέστε: Σχόλια - Παρατηρήσεις - Δικές σας απόψεις,στην διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">(23) Σε άρθρο του στον Αθηναϊκό Τύπο, ο μητροπολίτης Αττικής Νικόδημος Γκατζιρούλης τον Μάρτιο του 1969 γράφει "Υπάρχει ένα ιστορικό παράδοξο, ένα γεγονός που φαίνεται αντιφατικό κι όμως σε υποχρεώνει να το παραδεχτείς. Ο Ιησούς Χριστός απουσιάζει από την ιστορία. Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική και εντυπωσιακή η απουσία του Ιησού από τα κείμενα των ιστορικών και των χρονικογράφων." Επιστροφή στο άρθρο

 

(24) Το παρόν κείμενο (που αποτελεί μέρος από τα γραπτά του Josephus για τον Χριστό) μεταφέρεται εξ ολοκλήρου στην αγγλική από όπου ο ορθογράφος το βρήκε με σκοπό να μην γίνει κάποιο λάθος στην μετάφραση. Ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο Freke T. Gandy P. The Jesus mysteries. Was the original Jesus a pagan god? London. Thorson, 1999 σελ. 166-167 ή στην Ελληνική του μετάφραση από τις εκδ. ΕΝΑΛΙΟΣ. Επιστροφή στο άρθρο

 

(25) Το Ταλμούδ (που σημαίνει-γνώση, μάθηση, διδαχή) αποτελεί ένα κείμενο που γράφτηκε σε ένα διάστημα 5 αιώνων μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ). Αποτελείται από την Μίσνα και την Γκεμαρά. Περιλαμβάνει τους προφορικούς νόμους, τις παραδόσεις, τα έθιμα του Ιουδαϊσμού καθώς και θεολογικούς στοχασμούς σχετικά με την Γραφή. Επιστροφή στο άρθρο

 

(26) ή όπως αναφέρουν οι Μπέϊτζεντ Λι και Λίνκον πως μαζί με την σύζυγο του την Μαρία την Μαγδαληνή έφυγαν για την Νότια Γαλλία ή σύμφωνα με τον Λόρενς Ντ. πως έφυγε για την Αίγυπτο όπου και παντρεύτηκε μια ιέρεια της Ίσις. Αναρίθμητες είναι αληθινά οι υποθέσεις, και συχνά με ισχυρές ιστορικές ενδείξεις, για τα ταξίδια του Χριστού κατά την διάρκεια των ετών που αποσιωπούν τα ευαγγέλια ή ακόμη και για μετά την ανάσταση του. Αναφορικά με το κενό των πρώτων ετών της ζωής του Χριστού, είναι γενική πίστη των μελετητών πως οι βιογραφίες της εποχής περιλάμβαναν τα πιο σημαντικά σημεία της ζωής του ατόμου και όχι μια λεπτομερής περιγραφή όπως προσπαθούν να κάνουν σήμερα οι συγγραφείς. Αν αυτό όμως αληθεύει ή όχι αποτελεί από μόνο του θέμα για ένα ξεχωριστό άρθρο! Επιστροφή στο άρθρο

 

(27) "Οι Ιουδαίοι ζητούν ως αποδείξεις θαύματα και οι εθνικοί [Έλληνες στο πρωτότυπο] φιλοσοφικές αλήθειες. Εμείς όμως κηρύττουμε το σωτήρα Χριστό, και μάλιστα σταυρωμένον-κήρυγμα απαράδεκτο για τις μεσσιανικές προσδοκίες των Ιουδαίων και ανόητο για τις αναζητήσεις των εθνικών [Ελλήνων]." Κορινθίους Α 1:22-23.Επιστροφή στο άρθρο

 

(28) Ένα αληθινά αινιγματικό σύγχρονο μη-Χριστιανικό θαύμα συνέβη στις 21/9/1995 όπου σε ένα ναό αφιερωμένο στον θεό Γκανέσα στο Νέο Δελχί, το άγαλμα του θεού έπινε (!) το γάλα μιας προσφοράς πιστού. Το νέο του παράδοξου αυτού γεγονότος ταξίδεψε όλο τον κόσμο αστραπιαία ενώ το ίδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε και σε άλλους ναούς της Ινδίας, Χονγκ Κονγκ, Νεπάλ, Ινδονησία, Μπαγκλαντές, Ταϊλάνδη, Σιγκαπούρη αλλά και σε ναούς του υπόλοιπου κόσμου. Οι αναφορές των θεϊκών αγαλμάτων που έπιναν μέχρι και 20 λίτρα γάλα δεν μπόρεσε να βρει μια ικανοποιητική εξήγηση από τον επιστημονικό κόσμο. Επιστροφή στο άρθρο

 

Ευαγγέλια, Χριστός, θαύματα. Ιστορικοί προβληματισμοί για τους ακρογωνιαίους λίθους της Χριστιανοσύνης. Του Γιώργου Ιωαννίδη, Ψυχολόγου (ΜΕΡΟΣ Α΄)

Η θρησκευτική πίστη του κάθε ανθρώπου, είναι αληθινά ένα προσωπικό χαρακτηριστικό που όμως εξαρτάται άμεσα από ποικίλους κοινωνικούς παράγοντες. Δεν είναι όμως λίγοι εκείνοι οι πιστοί μιας οργανωμένης θρησκευτικής πίστης που ακολουθούν την παράδοση που γνώρισαν, αγνοώντας (μερικές φορές και συνειδητά) σημαντικά στοιχεία τόσο από την μυστηριακή ζωή της ομολογίας τους, σημαντικά δεδομένα της διδασκαλίας που υποτίθεται πως ακολουθούν αλλά και διάφορα κενά ή ανακρίβειες που υπάρχουν μέσα στο θρησκευτικό περιβάλλον τους. Αναμφισβήτητα, η θρησκευτική κοσμοθεωρία του Χριστιανισμού επηρέασε βαθύτατα την ροή του δυτικού κόσμου, όμως σήμερα το πνεύμα της συγκριτικής και της αμφισβήτησης μοιάζει να ανασυγκροτείται (1) και αυτή την φορά για να κλονίσει και πάλι τα βασικά δόγματα που στηρίζουν το οικοδόμημα της Εκκλησίας του Χριστού ανά την υφήλιο.

Θα ήταν μάλλον βιαστικό, αν όχι επιφανειακό, να λέγαμε εξ αρχής πως όλη η σύγχρονη δυτική πίστη στηρίζεται σε ένα μεγάλο ψέμα που μια ιουδαϊκή αίρεση, εκμεταλλευόμενη την ηθική πτώση του Ρωμαϊκού κόσμου κατάφερε να μετατρέψει τον εαυτό της σε κυρίαρχο ηθοποιό της παγκόσμιας σκηνής! Αυτό όμως που μπορεί να γίνει είναι να αναζητηθούν τα ιστορικά εκείνα παράδοξα που κατά καιρούς μελετητές μπόρεσαν να ανακαλύψουν, και να προκαλέσουν έτσι σε μας σήμερα τον προβληματισμό για την ακρίβεια των αληθειών που μας διδάξαν οι παλιότεροι. Ο αρθρογράφος δεν έχει σκοπό να πολεμήσει με την μικρή αυτή μελέτη την ουσία του Χριστιανισμού, την διδασκαλία της αγάπης, του αλληλοσεβασμού και της ταπεινότητας - ιδέες που σίγουρα πολλούς, μη χριστιανούς, θα έβρισκε σύμφωνους, όσο όμως να προσπαθήσει να κάνει γνωστό το γενικότερο κλίμα αμφισβήτησης που επικρατεί απέναντι σε ένα κύκλο όπου (κυρίως στον Ελλαδικό χώρο) η όποια προσπάθεια 'σπίλωσης' της νεωτέρας θρησκείας θεωρείται αυστηρό ταμπού και ύστατη βλασφημία!

Το άρθρο λοιπόν στηρίζεται σε ένα βασικό προβληματισμό που ο αρθρογράφος πιστεύει πως αποτελεί ερώτημα πολλών ακόμη αναγνωστών: Είναι γνωστό πως κάθε πιστός, οποιασδήποτε θρησκευτικής ομολογίας θεωρεί το απόλυτα βέβαιο για το δίκαιο της πίστης του. Οι ανατολίτες θεωρούν απόλυτα βέβαιο το στοιχείο της μετενσάρκωσης όταν όλη η Χριστιανική δύση τους κατηγορεί για πλάνη. Με την σειρά τους, οι Χριστιανοί δυτικοί αναφέρονται για το βέβαιο της Δευτέρας Παρουσίας όταν για την ανατολή η κυκλικότητα του χρόνου είναι δεδομένη! Διαφορετικές αντιλήψεις που αναπτύχθηκαν σε διαφορετικές συνθήκες, ποια όμως είναι η απόλυτη αλήθεια; Η δύση με ευκολία αναγνωρίζει την μη θεϊκή φύση του Βούδα και διαγράφει από την λίστα των ιστορικών προσώπων το πρόσωπο του Λάο Τσε. Γιατί λοιπόν το ίδιο να μην συμβαίνει και με το πρόσωπο Ιησούς Χριστός; (2) Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που μας αποδεικνύουν πως υπήρξε πράγματι πριν 2000 χρόνια ένα τέτοιο πρόσωπο που δίδαξε όλα όσα ξέρουμε και διαβάζουμε εμείς σήμερα;

Αναζητώντας την απάντηση σε αυτό το ερώτημα μπορούμε να εξετάσουμε τρεις παράγοντες που θα μπορούσαν να δώσουν φως στους προβληματισμούς μας:

Ι) Την αξιοπιστία των Ευαγγελίων

ΙΙ) Τα ιστορικά στοιχεία για την παρουσία του Χριστού

ΙΙΙ) Τα μετέπειτα θαύματα που πιστοποιούνε το δίκαιο της Χριστιανικής κοσμοθεωρίας

Προτού λοιπόν να ξεκινήσουμε την μελέτη θα πρέπει να υπενθυμίσουμε τον αναγνώστη πως σκοπός της μελέτης είναι ο προβληματισμός και όχι η στεγνή διαγραφή, η όσο τον δυνατόν αδογμάτιστη κριτική αντίληψη παρά η τυφλή αμφισβήτηση, όπως συχνά παρατηρείται να εκφράζεται από ποικίλους εκπροσώπους του νέο-παγανιστικού ή του αθεϊστικού κινήματος. Επίσης το δυστύχημα του άρθρου είναι σίγουρα ο περιορισμένος χώρος του με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αναπτυχθεί ένας ακόμη παράγοντας που θα επηρέαζε με την σειρά του την αντίληψη μας για τον Χριστιανισμό. Αναφερόμαστε φυσικά στην ιστορική του προέλευση αλλά και ανάπτυξη μέσα από τα ποικίλα πολιτικό-οικονομικά γεγονότα, και στους πραγματικά πολλούς φιλοσοφικούς και μυστηριακούς 'δανεισμούς' που πραγματοποιήθηκαν πριν και μετά την εμφάνιση του και που διαμόρφωσαν την τελική μορφή που σήμερα γνωρίζουμε.

Ο Χριστιανισμός, όπως κατανοούμε και από τον τίτλο του, αφορά την πίστη στην διδασκαλία του Χριστού, ενός ανθρώπου (για τους Μονοφυσίτες) ή ενός θεανθρώπου για τους περισσότερους πιστούς. Η παρουσία του αν και σχετικά σύντομη όσο και περιορισμένη σε χρόνο και σε χώρο, έμελλε να προσφέρει στην ανθρωπότητα μια ακόμη κοσμοθεωρία που όμως αντίθετα από πολλές άλλες, έχει το βάρος της Θείας αποκάλυψης. Μιας αποκάλυψης μάλιστα που προέρχεται από ένα και μοναδικό Θεό και αναπόφευκτα αποτελεί την μοναδική αλήθεια. Η αποδοχή της αλήθειας αυτής λοιπόν μπορεί να γίνει με δυο τρόπους, την 'τυφλή' πίστη ή την αποδοχή μετά από αποδείξεις. Και φυσικά, τι πιο σημαντική απόδειξη πέρα από την ίδια την ζωή του Χριστού. Πως μπορούμε όμως να μάθουμε περισσότερα για ένα πρόσωπο που γεννήθηκε πριν 2000 χρόνια; Η γραφή λοιπόν είναι αυτή που νικώντας τον χρόνο φτάνει μέχρι και σήμερα για να διηγηθεί τις ιστορίες των παλιών. Μπορούμε όμως να πιστέψουμε τις Γραφές από μια εποχή που η αντιγραφή γινόταν δια χειρός, που τα αντίτυπα κυκλοφορούσαν σε περιορισμένο αριθμό μέσα σε ένα λαό που η πλειονότητα δεν ήξερε να διαβάζει και που φυσικά δεν υπήρχαν οι νόμοι προστασίας κειμένου (©); Έτι συναντάμε το πρώτο πρόβλημα, αυτό της εγκυρότητας των ευαγγελίων.

Η αξιοπιστία των Ευαγγελίων

Δυο είναι οι μεγάλες γραπτές συλλογές κειμένων που αποτελούν την ιστορική πηγή του Χριστιανισμού, όπου σήμερα πλέον τα εν λόγω κείμενα (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) αναφέρονται ως Βίβλος (3) ή Αγία Γραφή. Αν και στην συγκεκριμένη μελέτη δεν θα ασχοληθούμε με το πρώτο κομμάτι της Βίβλου, θα πρέπει όμως να τονίσουμε πως ολόκληρο το ιερό κείμενο θεωρείται ως η αποκάλυψη του αληθινού Θεού και συγκεκριμένα αποτελεί "Λόγο Θεόπνευστο" (4). Η Βίβλος όμως δεν είχε από την αυγή του Χριστιανισμού το γνωστό σε εμάς περιεχόμενο. Μοιάζει μάλιστα να σχηματίστηκε μέσα από την ανάγκη της Εκκλησίας να αποκτήσει αυτοσυνειδησία μέσα από τον Ιουδαϊσμό αλλά και από τον συγκρητισμό τον υπολοίπων μυστηριακών λατρειών της Μεσογείου. Έτσι με την πάροδο του χρόνου, στην χρήση των ιερών κειμένων των Ιουδαίων (και ιδιαιτέρως αυτά των προφητών και των 'Ψαλμών') προστίθονται και κείμενα που η παράδοση θέλει η συγγραφή τους να ανήκει στους ίδιους τους Αποστόλους.

Μπορούμε όμως να είμαστε βέβαιοι πως ήταν αυτοί οι συγγραφείς;

Στην ερώτηση αυτή είναι σχεδόν αδύνατον να πάρουμε μια θετική απάντηση εφόσον κανείς από την εποχή εκείνη δεν έφτασε σήμερα σε εμάς για να το βεβαιώσει. Έτσι θα πρέπει να εμπιστευθούμε (όπως άλλωστε εμπιστευόμαστε τον Πλάτωνα για την διδασκαλία του Σωκράτη) αυτά που μαρτυρούν τα κείμενα ως συγγραφείς ή αυτά που η παράδοση θέλει. Αυτό που όμως μπορούμε να διερευνήσουμε είναι η χρονολογία των κειμένων αυτών καθ΄ αυτών.

Ο Κανόνας της Καινής Διαθήκης αποτελείται από 27 κείμενα: 4 Ευαγγέλια (Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς, Ιωάννης), Πράξεις των Αποστόλων (του Λουκά), 14 επιστολές του Παύλου, 2 του Πέτρου, 3 του Ιωάννη, 1 του Ιακώβου, 1 του Ιούδα και την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Η ένωση των κειμένων στην μορφή που ξέρουμε σήμερα και η δογματική αποδοχή τους έγινε στα μισά του 4ου αιώνα.(5) Το 404 μ.Χ. ο Άγιος Ιερώνυμος μεταφράζει με την σειρά του τα ιερά κείμενα σχηματίζοντας έτσι την γνωστή Vulgata η οποία αν και προκαλεί προβληματισμούς για ορισμένες αλλαγές στο κείμενο που έκανε ο ίδιος ο Ιερώνυμος (με βάση τις παρατηρήσεις του), αναγνωρίστηκε με την Σύνοδο της Τριδέντου το 1546, αν και η αποδοχή της ήταν ήδη στην πρακτική των κληρικών κατά την διάρκεια όλου του Δυτικού Μεσαίωνα.

Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης ήταν όλα γραμμένα στην Ελληνική, σε συνεχή μεγαλογράμματη γραφή. Κανένα όμως δεν αποτελεί αυθεντικό χειρόγραφο από τους συγγραφείς τους, ενώ όλα τα σωζόμενα κείμενα αποτελούν αντιγραφές σε περγαμηνές. Ο προσεκτικός μελετητής θα αναγνωρίσει πως σήμερα υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία από διαφορετικές εκδοχές ιερών κειμένων που συχνά περιλαμβάνουν και απόκρυφα ευαγγέλια (6). Το φαινόμενο αυτό όμως δεν αποτελεί μόνο σύγχρονη κίνηση αφού από την αρχαιότητα υπήρχαν αρκετοί διαφορετικοί κώδικες (Βατικανός, Σιναϊτικός, Αλεξανδρινός κ.α.) τα οποία αν και όμοια στην γενική τους μορφή, είχαν παρόλα αυτά μικρές προσθήκες, διορθώσεις και μεταφραστικά λάθη που όμως (και τουλάχιστον για την θεολογική τάξη) δεν αποτελούν εμπόδιο στην μελέτη των κειμένων ή στην μεταφορά του Χριστιανικού μηνύματος.(7)

Σύμφωνα λοιπόν με τις μελέτες των κειμένων αλλά και τις πληροφορίες από διάφορους συγγραφείς, είναι δυνατή η χρονολόγηση των κειμένων της Καινής Διαθήκης. Έτσι πιστεύεται πως το ευαγγέλιο του Μάρκου είναι το παλαιότερο (65-75 μ.Χ), ακολουθεί αυτό του Λουκά (80 μ.Χ.) (8) και Ματθαίου (85-90 μ.Χ.) ο οποίος μοιάζει να στηρίχτηκε πάνω στο κείμενο του Μάρκου ενώ τελευταίο μένει το ευαγγέλιο του Ιωάννη (95-110 μ.Χ.) Αναφορικά με τα υπόλοιπα κείμενα, οι Πράξεις των Αποστόλων υπολογίζονται περίπου το 80 μ.Χ. όμως η μη αναφορά στον θάνατο του Παύλου ίσως να πηγαίνει την ημερομηνία πίσω στην δεκαετία του 60.(9) Η επιστολή προς Ρωμαίους του Παύλου χρονολογείται στο 56 μ.Χ. η πρώτη επιστολή προς Κορινθίους (από τον ίδιο) το 55, η δεύτερη το 55 ή 56. Ακόμη πιο παλιά μοιάζει να είναι η επιστολή προς Γαλάτας το 50, προς Εφεσίους (σε ορισμένα αρχαία χειρόγραφα δεν υπάρχει η αναφορά της λέξης Εφεσίους) το 60 όμως η γνησιότητα της είναι υπό αμφισβήτηση, προς Φιλιππησίους κάπου ανάμεσα στο 53 και 62, προς Κολοσσαείς (ξανά η γνησιότητα της αμφισβητείται) και Φιλήμονα το 60, οι δυο επιστολές του Παύλου προς Θεσσαλονικείς το 50, προ Τιμόθεον Α, Β και Τίτον πιθανόν το 85, προς Εβραίους λίγο πριν το 70, η επιστολή Ιακώβου στις αρχές του 60, στην δεκαετία του 60 τοποθετείται και η πρώτη επιστολή του Πέτρου, ενώ η δεύτερη το 80 ή ακόμη και κάπου στον 2ο αιώνα. Οι 3 επιστολές του Ιωάννη τοποθετούνται στις αρχές της δεκαετίας του 90 ενώ τέλος του Ιούδα το 70 ή στις αρχές του 2ου αιώνα.

Βασιζόμενοι στην χρονολόγηση που υπάρχει για τα παρόντα κείμενα, είναι εύλογο να δεχτούμε πως θα μπορούσαν να περιγράφουν τον βίο του Χριστού και των μαθητών του με τρόπο ιστορικά σαφή. Πολλοί προβληματισμοί όμως έχουν αναπτυχθεί σχετικά με την χρονολόγηση ορισμένων κειμένων, της ταυτότητας των συγγραφέων τους αλλά και το ίδιο το περιεχόμενο τους. Τα 4 Κανονικά Ευαγγέλια (Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς, Ιωάννης) αναφέρονται με τα ονόματα των συγγραφέων τους όχι παλιότερα από το 180 μ.Χ. περίπου από τον Ειρηναίο της Λυόν στο 'Against Heresies', ο Ιγνάτιος αναφέρει τα ευαγγέλια του Ματθαίου και Ιωάννη, ενώ ο Papias αναφέρει πως ο Ματθαίος και ο Μάρκος είναι οι συγγραφείς των ευαγγελίων τους. Το 130 μ.Χ. γίνεται η πρώτη παραπομπή από επονομαζόμενο ευαγγέλιο σε γράμμα του Πολύκαρπου, Επισκόπου της Σμύρνης, ενώ δέκα χρόνια πιο πριν, βρίσκουμε χωρίο από το ευαγγέλιο του Ματθαίου στην Επιστολή του Βαρνάβα. Μπορούμε επομένως να θεωρήσουμε πως οι πρώτοι χριστιανοί τυχαία αποφάσισαν την ταυτότητα των ευαγγελίων (όπως συχνά κατακρίνονται) ή θα πρέπει να δεχτούμε πως γνώριζαν από πηγές που δεν διασώθηκαν, τις ταυτότητες των συγγραφέων; (10)

Αυτό που οι περισσότεροι μελετητές (11) συμφωνούν όμως, είναι για τις επιστολές του Παύλου (Θεσσαλονικείς Β, Τιμόθεον Α και Β) οι οποίες πιστεύονται ως μη γνήσιες, ενώ προβληματισμός υπάρχει ακόμη για ορισμένες άλλες όπως προς Εφεσίους, Κολοσσαείς, Τιμόθεον Α και Τίτον, Φιλήμονα, Εβραίους. Ψευδεπίγραφες μοιάζουν όμως να ορίζονται και οι επιστολές του Πέτρου (12) και του Ιωάννη, ενώ το ίδιο, προβληματισμούς δημιούργησε και η Αποκάλυψη του Ιωάννη (94 μ.Χ. ;) όπου στα γραπτά του Ωριγένη (185-254 μ.Χ) δεν αναφέρεται ποτέ, ενώ ο Ευσέβιος ακολουθεί την κριτική γνώμη του Αγίου Διονυσίου της Αλεξάνδρειας.(13)

Αφήνοντας στην άκρη τώρα τους ακαδημαϊκούς διαξιφισμούς για την ακριβή χρονολόγηση και την ταυτότητα των κειμένων, περνάμε στο ίδιο το περιεχόμενο των γραπτών τα οποία δεν μοιάζουν να είναι πάντα το ίδιο. Μπροστά στον κίνδυνο μάλιστα της ψευδογραφείας, ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος αναφέρει στους πιστούς να αναγνωρίζουν τα κείμενα του από τον τρόπο που γράφει (Θεσσαλονικείς Β: 3-17) Ο Κέλσος (περίπου 170 μ.Χ.) μας αναφέρει πως οι Χριστιανοί τροποποιήσανε τρεις ή τέσσερις φορές τα κείμενα τους έτσι ώστε να δυσκολέψουν όλους όσους ασκούσαν κριτική την εποχή εκείνη. Παρόμοια ήταν και το συμπέρασμα του Ωριγένη:

"Είναι ένα αποδεκτό γεγονός σήμερα πως υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία μεταξύ των χειρόγραφων, που οφείλεται άλλοτε στην απροσεξία των γραφέων ή στην διεστραμμένη αυθάδεια μερικών ανθρώπων να διορθώνουν τα κείμενα ή ξανά στο γεγονός όπου υπάρχουν κάποιοι που προσθέτουν ή διαγράφουν όπως τους ευχαριστεί, βάζοντας τους εαυτούς τους ως διορθωτές." (14)

Μπορούμε όμως σήμερα να αναγνωρίσουμε αυτές τις προσθ-αφαιρέσεις; Το έργο αυτό μοιάζει δύσκολο όμως οι συγκρίσεις μεταξύ των αρχαίων διασωθέντων χειρογράφων βοηθούνε σημαντικά. Έτσι, οι στίχοι 16:9-20 του Μάρκου (όπου γίνονται οι αναφορές για τις εμφανίσεις του Χριστού μετά την ανάσταση) λείπουν από πολλά αρχαία αντίγραφα. Στο ευαγγέλιο του Ιωάννη οι στίχοι 7:53 και 8:1-11 (όπου γίνεται αναφορά στην μοιχαλίδα που την απειλούσαν να την λιθοβολήσουν μέχρι την παρέμβαση του Χριστού), δεν εμφανίζονται στα αντίγραφα παρά μόνο τον 5ο αιώνα και όποτε υπάρχει δεν βρίσκεται πάντα στην ίδια θέση, ενώ δεν βρίσκεται και σε κανένα άλλο ευαγγέλιο. Στην επιστολή Ιωάννου Α (4:7) όπου γίνεται αναφορά στα τρία πρόσωπα του Θεού, μεγάλο κομμάτι της φράσης είναι ανύπαρκτο στα περισσότερα αρχαία χειρόγραφα.

Αξίζει να αναφέρουμε επίσης πως μαζί με τις προσθ-αφαιρέσεις στα κείμενα, ποικίλα μεταφραστικά προβλήματα ή διχογνωμίες έχουν παρουσιαστεί. Στην προ Εβραίους επιστολή (10:34) ο στίχος παρουσιάζεται με διαφορετική μορφή από χειρόγραφο σε χειρόγραφο. Παρόμοιο πρόβλημα υπάρχει στους προ Κορινθίους Β (5:3, 6:16, 9:10), στις Πράξεις Αποστόλων (18:17), Λουκά (11:2-5), στην Αποκάλυψις Ιωάννου (13:18) (15) κ.α.

Τα λίγα παραδείγματα που αναφέραμε παραπάνω δεν μπορούν βέβαια να πιστοποιήσουν το συνολικό λανθάνον των ευαγγελίων. Τα σημεία αυτά τροποποιούνε παρά ελάχιστα την συνολική Χριστιανική κοσμοαντίληψη. Γεννάται όμως ο προβληματισμός για την γενικότερη εγκυρότητα του κειμένου, γεγονός που και άλλοι παράγοντες έρχονται για να βάλουν σε σκέψεις τον μελετητή. Σημεία διάσπαρτα λοιπόν στην Καινή Διαθήκη προβληματίζουν τους ερμηνευτές εξαιτίας των αντιφάσεων τους καθώς και της ιστορικής ανακρίβειας που περιέχουν.

Τόσο το ευαγγέλιο του Ματθαίου όσο και του Λουκά προσφέρουν την γενεαλογία του Χριστού. Μια μεγάλη ασυμφωνία υπάρχει όμως μεταξύ των δυο αυτών. Ο πρώτος ξεκινάει την γενεαλογία (1:1-16) από τον Αβραάμ (50 γενεές) ενώ ο Λουκάς (3:23-38) ξεκινά από τον Θεό και έπειτα από τον Αδάμ για να φτάσει τελικά στον Χριστό (76 γενεές). Στα ενδιάμεσα μάλιστα γίνονται αναφορές σε πρόσωπα που ο άλλος συγγραφέας μοιάζει να αγνοεί (για τον Ματθαίο π.χ. ο πατέρας του Ιωσήφ είναι ο Ιακώβ ενώ για τον Λουκά ο Ηλί) περιπλέκοντας έτσι την σύνθεση της λίστας. Η συνήθης ερμηνεία είναι αυτή της συμπληρωματικής (πως το ένα βιβλίο συμπληρώνει το άλλο) μελέτης της Γραφής, μπορούμε όμως να δεχτούμε αυτή την δυνατότητα ανάγνωσης και κατανόησης, αγνοώντας τα ποικίλα προβλήματα που παρουσιάζονται στα διάφορα χωρία; (16)

Παρόμοια είναι η κατάσταση και με τα τελευταία λόγια του Χριστού στον σταυρό. Ο Ματθαίος (27: 46) αναφέρει "Γύρω στις τρεις κραύγασε ο Ιησούς με δυνατή φωνή: 'ηλί ηλί λιμά σαβαχθανί;' δηλαδή 'Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;" Στον Μάρκο (15:34) "Στις τρεις η ώρα κραύγασε ο Ιησούς με δυνατή φωνή: 'Ελωί Ελωί λιμά σαβαχθανί;' που σημαίνει Θεέ μου, Θεέ μου γιατί με εγκατέλειψες;" (17) Στον Λουκά (23:46) διαβάζουμε "Τότε ο Ιησούς κραύγασε με δυνατή φωνή και είπε: 'Πατέρα, στα χέρια σου παραδίνω το πνεύμα μου.' Μόλις το είπε αυτό ξεψύχησε." Τέλος στον Ιωάννη (19:30) "ότε οθν έλαβε το όξος ο Ιησούς είπε, 'τετέλεσται' και κλίνας την κεφαλήν παρέδωκε το πνεύμα." (18)

Προβληματισμό προκαλούν τα χωρία που αναφέρονται και στο τέλος του Ιούδα. Ο Ματθαίος μας πληροφορεί (26:5) πως ο προδότης πήγε και απλά κρεμάστηκε, μια εικόνα που γίνεται πιο πλούσια στις Πράξεις των Αποστόλων όπου αναφέρεται πως "Έπεσε όμως με το πρόσωπο στη γη, σκίστηκε η κοιλιά του και χύθηκαν όλα τα σπλάχνα του." (1:12-26) Ο αναγνώστης θα αναγνωρίσει μια διχογνωμία σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο περιγράφτηκε ο θάνατος του Ιούδα (εκτός βέβαια και αν οι συγγραφείς εννοούν πως κρεμάστηκε πρώτα, το σχοινί κόπηκε έπειτα και πέφτοντας σχίστηκε η κοιλιά του!), παράλληλα όμως ίσως ανακαλύψει και μια παρομοίωση με τον θάνατο των δυο δολοφόνων του Hiram, στο Τεκτονικό τυπικό του βαθμού 'Ο εκλεκτός των Δεκαπέντε'.

Ερωτηματικά προκαλεί το χωρίο 22:41 στον Λουκά όπου αναφέρεται πως ο Χριστός "απομακρύνθηκε από αυτούς [τους μαθητές του] σε απόσταση πετροβολίας" και εκεί, στο όρος των Ελαίων προσευχήθηκε. Αν η απόσταση ήταν τέτοια ώστε οι μαθητές να μην μπορούσαν να ακούσουν, τότε πως γίνεται οι απόστολοι να καταγράφουν τα λόγια του; Ο ίδιος προβληματισμός υπάρχει και στις σκηνές όπου ο Χριστός βρισκόταν ενώπιον του Πιλάτου. Η μόνη δεκτή ερμηνεία είναι αυτή της Θείας επίγνωσης (κατά την ημέρα της Πεντηκοστής;) όμως αυτό προϋποθέτει ο αναγνώστης να πιστεύει στο Θεόπνευστο της Βίβλου.

Άξια προβληματισμού είναι επίσης η ομόφωνη απόφαση των Εβραίων "το αίμα του [Χριστού] πάνω μας και πάνω στα παιδιά μας." (Ματθαίος 27:25) Μπορεί να θεωρηθεί μια τέτοια βαριά κρίση ως η απόφαση ενός πλήθους; Εύκολα σήμερα αναγνωρίζουμε την τάση ακροδεξιών-χριστιανικών παρατάξεων που πίσω από αυτή την φράση δικαιολογούν την αντι-σιωνιστική τους στάση. Αν και ο αρθρογράφος δεν βρήκε κάποιο επικριτή της παρούσας φράσης (πέραν του Ambelain R.), θεωρεί το χωρίο γνήσιο αν και σίγουρα άξιο ερμηνευτικής προσοχής!

Μια διαφορετική αντίφαση τώρα, βρίσκουμε στο ιστορικό της ανάστασης του Χριστού. Στον Ματθαίο (13:40) διαβάζουμε: "Όπως δηλαδή ο προφήτης Ιωνάς ήταν τρεις μέρες και τρεις νύχτες στην κοιλιά του κήτους, έτσι θα είναι και ο Υιός του Ανθρώπου μέσα στην γη τρεις μέρες και τρεις νύχτες." Η πρόβλεψη αυτή του Χριστού όμως για τον θάνατο και την ανάσταση του μοιάζει να μην τηρήθηκε με αυτό τον τρόπο. Σύμφωνα με τα ευαγγέλια (Ματθαίος 27:32-28:8, Μάρκος 15:25-16:5, Λουκάς 23:26-24:7), η σταύρωση πραγματοποιήθηκε μέρα Παρασκευή (19) ενώ η επίσκεψη των γυναικών (20) που πρώτες αντίκρισαν τον άδειο τάφο έγινε την Κυριακή.

Απλοποιώντας αφάνταστα την χρονική διάρκεια μπορούμε (κάνοντας μια μεγάλη υποχώρηση) να δεχτούμε πως το θείο δράμα πραγματοποιήθηκε 3 μέρες (εδώ οι μέρες μοιάζουν συμβολικές κατά τα πρότυπα της Γεννήσεως). Την ίδια όμως υποχώρηση μπορούμε να κάνουμε και για τις 3 ανύπαρκτες βραδιές που ο Χριστός ήταν νεκρός; Που λοιπόν σταματά ο συμβολισμός και που αρχίζει η ιστορική περιγραφή στα ευαγγέλια;

Σαν τέτοιο αποτελεί και η τραγική ιστορία της σφαγής των νηπίων που αναφέρει μονάχα ο Ματθαίος (2:16-18), ένα γεγονός όπου δεν στηρίζεται ιστορικά αφού δεν μοιάζει να έχει διασωθεί κανένα επίσημο αρχείο (χριστιανικό και μη) που να επιβεβαιώνει το γεγονός αυτό. Επίσης σιωπηλά είναι τα επίσημα αρχεία των Εβραίων και των Ρωμαίων σχετικά με τις εμφανίσεις νεκρών την στιγμή του θανάτου του Χριστού (Ματθαίος 27:51-53) που σίγουρα θα προκαλούσε ένα τέτοιο γεγονός την προσοχή του επίσημου κράτους ή των χρονικογράφων της εποχής.

Ιστορικό παράδοξο υπάρχει επίσης και στο χωρίο 2:22-23 του Ματθαίου όπου βλέπουμε πως η οικογένεια του Χριστού εγκαθιστάται στην περιοχή της Γαλιλαίας, την Ναζαρέτ και έτσι εκπληρώνεται η προφητεία που θέλει τον Χριστό να ονομαστεί Ναζωραίος. (21) Η πόλη ή το χωριό της Ναζαρέτ όμως δεν υπάρχει σε κανένα αρχαίο κείμενο της εποχής. Η Παλαιά Διαθήκη δεν αναφέρει καμία τέτοια περιοχή, ούτε ο χρονικογράφος Φλάβιος Ιωσήφ (1ος αιώνας μ.Χ.), ή τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας παρά μονάχα βρίσκεται στα Χριστιανικά κείμενα. Από τον 8ο αιώνα όμως χτίζεται η περιοχή αυτή ικανοποιώντας έτσι τους προσκυνητές που αναζητούσαν πεισματικά τους ιερούς τόπους. (22)

Γεωγραφική ανακρίβεια μοιάζει να υπάρχει και στον Λουκά (8:26-35) όπου υπάρχει το περιστατικό με τους δαιμονισμένους χοίρους που πέφτουν από ένα γκρεμό σε μια λίμνη κοντά στα Γάδαρα. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός όπου ο Ιουδαϊκός νόμος απαγορεύει να τρέφονται γουρούνια είτε για εμπόριο είτε για ιδιωτική χρήση, η παρουσία μιας λίμνης στην περιοχή αυτή είναι αδικαιολόγητη αφού απλά δεν υπάρχει! Λίμνη υπάρχει μονάχα στην περιοχή της Γενησαρέτ που όμως δεν βρίσκεται στην χώρα των Γαδαρηνών παρά στην Γωλανίτιδα σε απόσταση άνω 80 χιλιομέτρων.

Γεωγραφικό πρόβλημα όσο και αντιφάσεις φαίνεται να υπάρχουν και στην τελική επαφή του Χριστού με τους μαθητές του. Ο Ματθαίος (28:16-20) αναφέρει πως ο Χριστός συναντά τους μαθητές στην Γαλιλαία πάνω σε ένα όρος όπου και τους στέλνει να διδάξουν τον κόσμο στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Στον Μάρκο (16:19) ο Χριστός αφού μίλησε στους μαθητές του στην Γαλιλαία αναλήφθηκε στους ουρανούς. Στον Λουκά (24:50-51) οι μαθητές περπάτησαν μαζί με τον Χριστό ως την Βηθανία και έπειτα ανέβηκε στους ουρανούς. Στον Ιωάννη (21:1-25) οι μαθητές βρίσκονται στην λίμνη Τιβεριάδα όπου όμως δεν γίνεται αναφορά σε ανάληψη. Επίσης η περιγραφή της ανάληψης γίνεται στις Πράξεις Αποστόλων (1:9) αλλά δεν αναφέρεται καμία τοποθεσία.

Αν δεχτούμε πως ο Ιωάννης και ο Ματθαίος απλά δεν αναφέρουν το περιστατικό της αναλήψεως ("Υπάρχουν κι άλλα πολλά που έκανε ο Ιησούς, που αν γραφτούν ένα προς ένα, ούτε ο κόσμος ολόκληρος δε θα χωρούσε, νομίζω τα βιβλία που θα έπρεπε να γραφτούν" Ιωάννης 21:25) τότε σίγουρα μένουμε προβληματισμένοι αφού η Βηθανία, η Τιβεριάδα ή το όρος Γάμαλα (όπως πιστεύει ο Ambelain R), έχουν μια απόσταση μεταξύ τους 150 χιλιομέτρων!

Γεωγραφικά λάθη, αντιφάσεις, μεταφραστικά προβλήματα και ιστορικές ανακρίβειες. Είναι όλα αυτά μερικά από τα ποικίλα προβλήματα που παρουσιάζουν τα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Είναι βέβαιο πως ορισμένα από τα κριτικά σχόλια που γίνονται στα Ιερά Κείμενα μπορούν να τοποθετηθούν στο επίπεδο της ερμηνείας και έτσι οι όποιοι κατακριτές που αγνοούν την θεολογική προσέγγιση να σχηματίζουν περισσότερα λάθη από αυτά που ισχυρίζονται πως υπάρχουν στην Γραφή. Είναι όμως γεγονός πως υπάρχουν και ορισμένα σημεία που προκαλούν την λογική του μελετητή και δημιουργούν σημαντικές αμφιβολίες.

Είναι φυσικό βέβαια να ακουστεί και η γνώμη πως οι προβληματισμοί που σηκώνουν τα Ιερά Βιβλία, είναι έργο ανθρώπινο, έργο που οφείλεται σε έλλειψη αρχαιολογικών ευρημάτων και κυρίως πρόβλημα που σχημάτισαν οι αναρίθμητες αντιγραφές των αρχαίων. Έτσι λοιπόν, μπορούμε απλά να διαγράψουμε από την μνήμη μας όλα τα παραπάνω προσφέροντας λύσεις με τελικό σκοπό την προστασία του ίδιου του Χριστιανικού μηνύματος που σαφώς δεν μπορεί να ζημιωθεί απόλυτα από μια τέτοια κριτική. Ίσως αυτό να έκανε και τους πρώτους Χριστιανούς οι οποίοι πίστευαν περισσότερο στο μήνυμα των ευαγγελίων παρά στις ακαδημαϊκές διαπλοκές.

Είναι βέβαιο όμως πως μαζί με το κύριο νόημα της αγάπης και της ανάστασης, οι πιστοί του Χριστού πίστευαν και στην υλική του ύπαρξη, πίστευαν δηλαδή πως αποτελούσε ένα γνήσιο ιστορικό πρόσωπο. Αυτή είναι ίσως μια από τις κυριότερες διαφορές μεταξύ των Χριστιανικών μυστηρίων με τις υπόλοιπες Μυστηριακές λατρείες που τους πρώτους αιώνες μ.Χ. είχαν πλημμυρίσει την Μεσόγειο. Μπορούμε όμως να ανακαλύψουμε εμείς σήμερα τα ίχνη που άφησε ο Θεάνθρωπος;

Συνεχίστε στο:

Β΄ & Γ' Μέρος:

"Τα ιστορικά στοιχεία για την ύπαρξη του Χριστού" -

"Τα μετέπειτα θαύματα που πιστοποιούνε το δίκαιο της Χριστιανικής κοσμοθεωρίας."

Γιώργος Ιωαννίδης

Ψυχολόγος

Οποιαδήποτε κριτική γίνεται δεκτή στο e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Βιβλιογραφία  

(1)Εξαιρώντας τα πρώτα κύματα προβληματισμού από την αρχαιότητα (Πορφύριος, Κέλσος, κ.α.), το κύμα σχολαστικής μελέτης και κριτικής της Βίβλου ξεκινά κυρίως από την εμφάνιση του Προτεσταντισμού που σαν μήνυμα είχε την επιστροφή στην αλήθεια του ευαγγελίου. Το κίνημα της αμφισβήτησης όμως παίρνει ουσιαστική μορφή από τον 17ο αιώνα από το έργο του Hobbes 'Leviathan' (1651) όπου αμφισβητεί την συγγραφή της Πεντάτευχου από τον Μωυσή και την ύπαρξη μιας κόλασης. Το 1670, με το έργο του 'Theological-Political treatise' ο Spinoza υποστηρίζει πως το υπερφυσικό στοιχείο της Βίβλου θα πρέπει να παραμεριστεί αφού στην φύση όλα υπακούουν σε φυσικούς νόμους. Αργότερα ο Reimarus (1694-1768) υποστηρίζει πως τα Ευαγγέλια είναι σκόπιμες απάτες και σημειώνει την καθυστέρηση της υποσχόμενης Δευτέρας Παρουσίας. Η λίστα των αμφισβητιών στην αποκαλυπτική αλήθεια της Βίβλου περιλαμβάνει πολλά ονόματα όπως οι: Paine (1737-1809), Dupuis (1742-1809), Strauss (1808-1874), Bauer (1809-1882), Wellhausen (1844-1918), Nietzche (1844-1900), Schweitzer (1875-1965) καθώς και πολλοί περισσότεροι στην σύγχρονη εποχή. Επιστροφή στο άρθρο(2) Ο Καλτώφ Α. αναφέρει: "...αφού λείπει κάθε ιστορική βεβαιότητα, το όνομα του Ιησού έγινε για την προβληματισμένη θεολογία ένα άδειο δοχείο, όπου ο κάθε θεολόγος μπορεί να ρίχνει τις δικές του σκέψεις. Το αποτέλεσμα είναι, με ευκολία να 'αποδεικνύεται' ο Ιησούς σοσιαλιστής, πολεμιστής, στρατηλάτης, βασιλιάς, πολιτικολόγος, ερευνητής της αλήθειας, πνευματικός θεραπευτή, μάγος, προφήτης, αιρετικός, γιος του Θεού, ή και αστροναύτης ακόμη."Επιστροφή στο άρθρο(3) Από την Ελληνική λέξη 'βιβλία' οι Λατίνοι δανείστηκαν την λέξη ξαναγράφοντας την απλά με λατινικούς χαρακτήρες σε 'biblia'. Ο σύχρονος όρος Bibel και Bible πηγάζει σαφώς από την αρχική αυτή περιγραφή δηλώνοντας το σύνολο πολλών βιβλίων.Επιστροφή στο άρθρο(4) Είναι πιθανόν η έννοια της Θεοπνευστίας της Γραφής να αφορά όχι στην κατά γράμμα καταγραφή των γεγονότων παρά στο πνεύμα, στο νόημα των Ιερών Κειμένων. Επιστροφή στο άρθρο(5) Είναι γεγονός πως στα πρώτα χρόνια της Χριστιανοσύνης δεν ήταν ξεκάθαρο ποια από τα υπάρχοντα κείμενα ήταν και τα γνησιότερα. Κάπως έτσι εξηγούνται και οι προσπάθειες εκκλησιαστικών ομάδων να σχηματίσουν ένα Ιερό Κανόνα. Από τις πρώτες κινήσεις ήταν αυτή του Papia το 110 μ.Χ. που φαίνεται να απέτυχε αφού ο Justin Martyr δεν αναφέρει την παρουσία της Καινής Διαθήκης το 150 μ.Χ. Ο Tatian το 170 μ.Χ. προσπάθησε να γράψει ένα ευαγγέλιο που να ενώνει τα υπάρχοντα διαγράφοντας έτσι τις όποιες αντιφάσεις ενώ στα τέλη του 2ου αιώνα ο Ειρηναίος ενώνει τα 4 Ευαγγέλια με το σκεπτικό πως ο αριθμός των ευαγγελίων δεν θα πρέπει να είναι ούτε μεγαλύτερος ούτε μικρότερος αφού υπάρχουν 4 ζώνες στον κόσμο και 4 διαφορετικοί άνεμοι! Η τελική όμως μορφή της Καινής Διαθήκης, μαζί με το Σύμβολο της Πίστης, έγινε στην Σύνοδο της Νίκαιας (325μ.Χ.). Ενδιαφέρον όμως προκαλούν τα παρασκήνια της συνόδου. Έτσι όσοι επίσκοποι δεν συμφωνούσαν με τις αποφάσεις σχετικά με το Σύμβολο θα εξορίζονταν από την αυτοκρατορία ενώ ορισμένοι από αυτούς φαίνεται να μετανόησαν για την πράξη τους και ομολογούσαν πως είχαν αρχικά συμφωνήσει εξαιτίας του φόβου τους για τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο! Επιστροφή στο άρθρο(6) Υπάρχει μια μεγάλη σειρά από 'απόκρυφα' κείμενα που για ποικίλους λόγους μοιάζει να μην έχουν γίνει αποδεκτά αν και χρησιμοποιούνται συχνά από τους σύγχρονους κατήγορους του Χριστιανισμού. Μερικά από αυτά είναι: Pistis Sophia (5ος αιώνας), Codex Bruce (4ος ή 5ος αιώνας), Codex Berolinensis (5ος αιώνας), Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου (5ος αιώνας), Ευαγγέλιο του Πέτρου (8ος αιώνας), Ευαγγέλιο του ΨευτοΜατθαίου (6ος ή 7ος αιώνας), Διήγηση της Παιδικής Ηλικίας του Κυρίου ή ΨευδοΘωμάς (5ος αιώνας), το Ευαγγέλιο του Νικόδημου (4ος αιώνας), το Ευαγγέλιο του Γαμαλιήλ (7ος αιώνας), Διαθήκη στην Γαλιλαία του Κ.Η.Ι.Χ. (8ος αιώνας) Τα θαύματα του Ιησού (9ος αιώνας), το Ευαγγέλιο των 12 αποστόλων (5ος αιώνας), Ευαγγέλιο Βαρθολομαίου (5ος αιώνας), Πράξεις Ιωάννου (4ος αιώνας), Πράξεις Πέτρου (5ος αιώνας), Πράξεις Παύλου (5ος αιώνας), Πράξεις Ανδρέα (6ος αιώνας) Πράξεις Θωμά (5ος αιώνας), Αποκάλυψη Παύλου (5ος αιώνας) Ευαγγέλιο του Θωμά (τόσο ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας όσο και ο Ωριγένης αναφέρουν την ύπαρξη του ευαγγελίου αυτού θεωρώντας το ήδη παλαιό, γράφτηκε πιθανόν στα τέλη του 2ου αιώνα), Κλημέντιες ομιλίες (5ος αιώνας) καθώς και πολλά ακόμη από τα 49 συνολικά χειρόγραφα που ανακαλύφτηκαν το 1947 στο Χηνοβόσκιον της Αιγύπτου. Επιστροφή στο άρθρο(7) Μελετητές όπως οι Westeott και Hort (1870), υποστηρίζουν πως το αρχικό κείμενο με δυτικές και μη δυτικές προσθήκες, εξελίχθηκε σε μια σειρά από κώδικες όπως το Δυτικό Κείμενο (του Ειρηναίου, Τερτυλλιανού κ.α.) και στο Ουδέτερο Κείμενο (Σιναϊτικός, Βατικανικός) από το οποίο προέρχεται το Αλεξανδρινό Κείμενο. Η συνένωση των δυο πρώτων κειμένων, σχηματίζουν με την σειρά τους το Συριακό Κείμενο (Χρυσοστόμου) και αργότερα το Βυζαντινό. Συνολικά υπάρχουν οι κώδικες (Codex): Sinaiticus (4ος αιώνας, σχεδόν όλη η Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Την επιστολή του Βαρνάβα και μέρος του Ποιμένα του Ερμά), Vaticanus (4ος αιώνας, όλη η Παλαιά Διαθήκη εκτός από 50 σελίδες που χάθηκαν, την Καινή μέχρι την επιστολή προς Εβραίους), Alexandrinus (5ος αιώνας, περιέχει την Παλαιά και Καινή Διαθήκη από τα μισά του Ματθαίου), Ephraemi Rescriptus (5ος αιώνας), Bezae (5ος αιώνας, τα 4 ευαγγέλια με ορισμένα κενά και τις Πράξεις των αποστόλων), Freer (5ος αιώνας, τα 4 ευαγγέλια με μερικά κενά), Koridethi (7ος εώς 9ος αιώνας), Regis (8ος αιώνας), Beratimus (6ος αιώνας, μόνο τα ευαγγέλια του Ματθαίου και Μάρκου), Athusiensis (8ος ή 9ος αιώνας, την Καινή Διαθήκη εκτός του Ευαγγέλιο του Ματθαίου και κομμάτι του Μάρκου), Vercellensis (4ος αιώνας), Veronensis (4ος ή 5ος αιώνας), Colbertinus (12ος αιώνας), Sangermanensis (8ος αιώνας), Briaxianus (6ος αιώνας), Palatinus (5ος αιώνας), Bobiensis (4ος ή 5ος αιώνας, περιέχει μόνο τον Μάρκο και Ματθαίο με αρκετά κενά), Monacensis (6ος ή 7ος αιώνας), Curetonianus (40ς αιώνας). Επίσης υπάρχουν μια σειρά από σωζόμενα χειρόγραφα όπως τα Συριακά (5ος ή 6ος αιώνας), Κοπτικά (μερικά από αυτά ανάγονται στον 4ο αιώνα) κ.α. Επιστροφή στο άρθρο(8) Σύμφωνα με τον Τίντε Κ. σε πάπυρο (γραμμένο ανάμεσα στο 63-67 μ.Χ) που φυλάσσεται στην βιβλιοθήκη του Παρισιού, υπάρχει απόσπασμα από το ευαγγέλιο του Λουκά. Επιστροφή στο άρθρο(9) Οι Πράξεις των Αποστόλων χρησιμοποιούνται από τον Ειρηναίο (130-202μ.Χ.) στον αντι-αιρετικό του αγώνα όπως επίσης και από τον Τερτυλιανό (160-220μ.Χ.) όμως ο Justin Martyr (100-165μ.Χ.) δεν αναφέρει πουθενά την ύπαρξη του βιβλίου αυτού, δημιουργώντας την εντύπωση πως το κείμενο γράφτηκε στην πραγματικότητα κάπου ανάμεσα στην χρονολογική περίοδο των δυο αυτών συγγραφέων. Επιστροφή στο άρθρο(10) Πρέπει να σημειώσουμε πάντως πως ακόμη και τον 2ο αιώνα μ.Χ. υπήρχαν προβληματισμοί για τον αν οι Ευαγγελιστές μπορούσαν να ήταν μάρτυρες και αφηγητές των αληθινών πράξεων του Χριστού. Ο Μάρκος θεωρείται ως απλώς γραμματέας του Πέτρου (και δεν αποτέλεσε αυτόπτης μάρτυρας όπως αναφέρει ο Papias), ο Λουκάς θεωρείται ως βοηθός του Παύλου (ο οποίος ποτέ δεν γνώρισε τον Χριστό) ενώ για το κείμενο του Ιωάννη υπήρχε ο προβληματισμός για το αν ήταν ή όχι έργο του γνωστικού Cerinthus. Τέλος για το κείμενο του Ματθαίου, ο Papias (περίπου 70 μ.Χ.) το αναφέρει ως βιβλίο προφητειών που έρχεται απλά να στηρίξει την ζωή του Χριστού μέσα από προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης. Επιστροφή στο άρθρο(11) Όπως οι Martin M. (Πανεπιστήμιο της Βοστόνης), Wells, G. A. (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) κ.α. Επιστροφή στο άρθρο(12) Ο ίδιος ο Ευσέβιος (Επίσκοπος Καισαρείας το 311) αμφισβητούσε την εγκυρότητα των επιστολών του Ιούδα, Πέτρου Β και Ιωάννη Α-Γ.Επιστροφή στο άρθρο(13) Η Αποκάλυψη του Ιωάννη έγινε μέρος του Κανόνα της Καινής Διαθήκης μόνο με την Σύνοδο του Τριδέντου (1545) αφού προκάλεσε μια σωρεία από διαμάχες. Προσωπικότητες όπως οι: Άγιος Βασίλειος, ο Άγιος Κύριλλος της Ιερουσαλήμ, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο Γρηγόριος της Νύσσης, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Ιερώνυμος κ.α., δεν αναφέρονταν καθόλου στο εν λόγο κείμενο θεωρώντας το συχνά ως παρείσακτο ή απλά άσχετο με το ευαγγελικό μήνυμα..Επιστροφή στο άρθρο(14) Αξίζει να σημειωθεί πως τα κείμενα του Ωριγένη είχαν αντιγραφεί από τον Ρουφίνο (4ος αιώνας) ο οποίος αναφέρει "Κάθε φορά που συναντούσα μέσα στο πρωτότυπο Ελληνικό κείμενο ένα σκανδαλώδεις εδάφιο, το μίκραινα, το διασκεύαζα ή το αφαιρούσα τελείως, έτσι που ο αναγνώστης να μη συναντήσει τίποτα που να προκαλέσει τον κλονισμό της πίστης του." De Princi 2Επιστροφή στο άρθρο(15) Είναι άξιο απορίας που έχει επικρατήσει η μετάφραση του 'χ ξ σ' ως 666 εφόσον η αριθμολογική μετάφραση των γραμμάτων (γεματρία) δίνει: χ=600, ξ=60, ς=200. Σύμφωνα μάλιστα με διαφορετικές εκδόσεις της Αποκάλυψης, ο αριθμός γίνεται 616 και άλλοτε πάλι 646 (βλ κριτική έκδοση κειμένου Kurt-Aland, Nestle, B.M. Metzger κ.α.) Επιστροφή στο άρθρο(16) Αξιοπρόσεκτη είναι η πολύπλοκη προσπάθεια ερμηνείας του Ιούλιου του Αφρικανού στην 'Επιστολή προς Αριστείδη' όπου την μεταφέρει και ο Ευσέβιος. Εκεί διαβάζουμε τον κατηγορηματικό του επίλογο σχετικά με το γενεολογικό παράδοξο: "Έτσι και αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να βρούμε μια πιο ικανοποιητική απάντηση, τουλάχιστον κατά την γνώμη μου και με βάση αυτά που πιστεύει κάθε άνθρωπος με καλή πίστη. Πρέπει λοιπόν να αρκεστούμε σε αυτήν, ακόμη κι αν δεν αποτελεί μιαν εγγύηση, εφ'όσον δεν υπάρχει άλλη καλύτερη ή περισσότερο πειστική. Τα Ευαγγέλια λένε πάντοτε την αλήθεια." Εκκλησιαστική Ιστορία Ι,Ζ 16.Επιστροφή στο άρθρο(17) Ο συγγραφέας Ambelain R. υποστηρίζει πως οι τελευταίες κουβέντες του Χριστού μπορούν να ερμηνευτούν όχι μόνο ως τον πρώτο στίχο από τους Ψαλμούς ΚΒ. Αναφέρει λοιπόν πως την στιγμή εκείνη ο Χριστός καταριέται τον κόσμο (όπως όμοια έκανε ο Ζακ Ντε Μολαί στους καταδιώκτες του) προσφωνώντας ένα ξόρκι που μπορεί να αναγνωστεί και στο γρημόριο 'Heptameron' του Pierre D'Abane (1657) και έτσι μόνο μπορούν να ερμηνευτούν όλα τα δεινά που έκαναν την εμφάνιση τους στα Ιεροσόλυμα. Η γνώμη του αρθρογράφου είναι μάλλον διστακτική απέναντι σε αυτή την θεωρία όμως νιώθει την υποχρέωση να την αναφέρει.Επιστροφή στο άρθρο(18) Στην μετάφραση του κειμένου η λέξη 'τετέλεσται' μεταφράζεται ως 'όλα τώρα εκπληρώθηκαν'! Επιστροφή στο άρθρο(19) Προβληματισμός υπάρχει μάλιστα και για την ίδια την ημέρα της σταύρωσης. Αν δεχτούμε πως η σταύρωση του Χριστού και των ληστών έγινε την πρώτη μέρα του Εβραϊκού Πάσχα, τότε θα πρέπει να υποθέσουμε πως και οι ιουδαίοι θα είχαν διαμαρτυρηθεί αφού η ημέρα εκείνη αποτελεί μέρα ανάπαυσης όπως αυτή του Σαββάτου (Έξοδος ΙΒ,16). Ο αρχαίος συγγραφέας Απολλινάριος στο 'Chronika Pascale' παρατηρεί ορθά πως μια εκτέλεση την ιερή βδομάδα του Πάσχα για τους Εβραίους θα ήταν μάλλον βλάσφημη και θα προκαλούσε την εξέγερση του λαού. Παρόλα αυτά δεν γίνεται καμία τέτοια νύξη στις Γραφές. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα όταν ο Ηρώδης Αγρίππας συλλαμβάνει τον Πέτρο την εβδομάδα του Πάσχα, αλλά τοποθετεί την δίκη του για μετά το πέρας των γιορτών (Πράξεις Αποστόλων 12:3-4)! Επιστροφή στο άρθρο(20) Διαφωνία μεταξύ των ευαγγελίων υπάρχει ακόμη και για τους πρώτους μάρτυρες. Έτσι σύμφωνα με τον Ματθαίο (28:1-10) στον τάφο πήγανε η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία (;) όπου διαμέσου σεισμού, η πέτρα που φύλαγε την είσοδο παραμέρισε. Οι γυναίκες μίλησαν με ένα άγγελο και μετά συνάντησαν τον Χριστό. Στον Μάρκο (16:1-8) είναι η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και η Σαλώμη που βρίσκουν την πέτρα του τάφου κυλισμένη και μετά συναντούν ένα άγγελο. Στον Λουκά (24:1-12) η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, η Ιωάννα καθώς και άλλες άγνωστες γυναίκες συναντούν κυλισμένη την πέτρα του τάφου και έπειτα δυο αγγέλους. Τέλος στον Ιωάννη (20:1-10) η Μαρία η Μαγδαληνή βρίσκει ανοιχτό απλά τον τάφο.Επιστροφή στο άρθρο(21) Στο κείμενο της Βουλγκάτας του Αγίου Ιερώνυμου στην θέση της λέξης 'Ναζωραίος' αναφέρει την λέξη 'Nazareus' που σημαίνει 'ναζαρινός' αυτός δηλαδή που 'είναι αφιερωμένος στον Κύριο' (στα Εβραϊκά 'nazir').Επιστροφή στο άρθρο(22) Σύμφωνα όμως με τον Τίντε Κ. αρχαιολογικές έρευνες στην Καπερναούμ και στην σημερινή Ναζαρέτ αποδεικνύουν την παρουσία κοινότητας τον 1ο αιώνα μ.Χ. Επιστροφή στο άρθροΠροσθέστε: Σχόλια - Παρατηρήσεις - Δικές σας απόψεις,στην διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 

 

EPITHIMIA2

 

Τι θα άλλο ακούσουμε …!
«Εγώ όμως σας λέγω ότι πας ο βλέπων γυναίκα διά να επιθυμήση αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού». Ματθαίος 5.28.

Απορία: Και πως θα ερωτευτεί κανείς χωρίς να επιθυμήσει.

Δηλαδή ολόκληρος ο προγαμιαίος βιός είναι εποχή άκρατης μοιχείας;

 

 

 

 

PSARADES ANTHROPON

ALIEIS KAI AGISTRA

Τι εννοεί λέγοντας: «θέλω σας κάμει αλιείς ανθρώπων». Του Μ. Καλόπουλου

«Και λέγει αυτοίς. Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων.». Ματθαίος 4.19

Και να η ερμηνεία: «Συ Κύριε… κάνεις τους ανθρώπους σαν τα ψάρια της θάλασσας, σαν τα ερπετά που δεν έχουν κανένα για οδηγό τους. Συλλαμβάνουν (οι "ψαράδες") με το άγκιστρο τους λαούς τους σέρνουν μέσα στο δίχτυ τους και χαίρονται και ευχαριστιούνται, και θυσιάζουν στα δίχτυα τους και καίνε θυμίαμα στη σαγήνη τους, διότι μ' αυτά (άγκιστρα και δίχτυα) η μερίδα τους είναι παχιά και το φαγητό τους εκλεκτό». Αββακούμ 1.12-16.

Όταν μάλιστα τα "ψάρια" γίνουν τελικά δικά του, τότε άνετα μπορεί να καθορίζει όχι μονό τις συνθήκες της ζωής τους αλλά και αυτόν τον θάνατό τους!

«Ιδού, εγώ εξήρανα την θάλασσαν, έκαμα έρημον τους ποταμούς· οι ιχθύες αυτών εξηράνθησαν δι' έλλειψιν ύδατος και απέθανον». Ησαΐας 50.2

LIXIARXIO3

 

Ερώτηση προς τους απανταχού θεολόγους του Μ. Καλόπουλου

Αν δεν είναι παραμύθι η γέννηση του Ιησού…

παρακαλώ και προκαλώ οποιονδήποτε θεολόγο,

να μας δώσει μια κατανοητή απαντήσει σ' αυτήν

την ερώτηση…!

«Ποιον δηλώσαν ως πατερά του Ιησού η Μαρία και ο Ιωσήφ στο "ληξιαρχείο" (Ναό) της Ιερουσαλήμ»;

Μετά την παρέλευση ενός έτους, χωρίς ικανοποιητική απάντηση,

θα θεωρήσουμε δεδομένη την παραμυθολογική γέννησή του.

«Και ότε επληρώθησαν αι ημέραι του καθαρισμού αυτής (της Μαρίας) κατά τον νόμον του Μωϋσέως, (Λευτικό 12.6: ο νόμος της τικτούσης) ανεβίβασαν αυτόν (τον Ιησού) εις Ιεροσόλυμα (στον Ναό) διά να παραστήσωσιν (να δηλώσουν) εις τον Κύριον». Λουκάς 2.22.

                                                           Μ. Καλόπουλος 28-2-2015.

 

 

KATASFAXATE

Η πλέον επίσημη εξήγηση της δήλωσης του Ιησού:
«κατασφάξατε αυτούς ενώπιον μου» Λουκάς 19.27
«Ο μη ων μετ' εμού κατ' εμού εστιν» Ιησούς Ματθαίος 12.30

  
«Ούτω και ο των Ιουδαίων δήμος, υπό της μέθης και πολυσαρκίας εις κακίαν εσχάτην κατενεχθέντες, εσκίρτησαν, και ουκ εδέξαντο τον ζυγόν του Χριστού, ουδέ το άροτρον της διδασκαλίας είλκυσαν. Όπερ ουν και άλλος προφήτης έλεγεν. Ώς δάμαλις παροιστρώσα παροίστρησεν Ισραήλ. Έτερος δε αυτόν μόσχον αδίδακτον εκάλει. Τα δε ταύτα άλογα, προς εργασίαν ουκ όντα επιτήδεια, προς σφαγήν επιτήδειοι γεγόνασι. Δια τούτο και ο Χριστός έλεγεν: Τους εχθρούς μου, τους μη θελήσαντάς με βασιλεύσαι επ’ αυτών, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς». ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ 48/846.32-45

Ιωάννης Χρυσόστομος: «Έτσι και οι Ιουδαίοι, υπό μέθης και πολυσαρκίας σε έσχατη κατάντια κατέληξαν και δεν δέχθηκαν τον ζυγό του Χριστού, ούτε και το άροτρο της διδασκαλίας του τράβηξαν. Όπως και άλλος προφήτης έλεγε, ως θυμωμένο δαμάλι εξοργίσθηκαν. Άλλος δε αυτόν μόσχο ανεπίδεκτο διδαχής αποκαλούσε. Αυτά ομως τα άλογα ζώα, (οι Ιουδαίοι και φυσικά όλοι οι εναντιούμενοι, που δεν δέχονται τον ζυγό του Ιησού, δηλαδή οι εχθροί) που δεν είναι κατάλληλα για εργασία, για σφαγή έγιναν κατάλληλα. Γι’ αυτό και ο Χριστός έλεγε: τους εχθρούς μου που δεν θέλησαν να βασιλεύσω επ’ αυτούς φέρετε αυτούς μπροστά μου και κατασφάξατε αυτούς»
(Λουκάς 19.27)
ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ 48/846.32-45

Αν λοιπόν ο Ιωάννης Χρυσόστομος, σαφέστατα ξεκαθαρίζει πως ο Χριστός εννοούσε: «όσοι δεν δέχονται τον ζυγό του είναι ζώα άξια σφαγής»... εγώ κι εσύ γιατί πρέπει να καταλάβουμε κάτι άλλο;

LIXIARXIO IHSOY

Απαντήσεις θα βρείτε στο παρακάτω άρθρο:

Παρθενοσύλληψη ή πορνεία; Ένας άλυτος θεολογικός γρίφος στα ευαγγέλια! Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/kaini-diathiki/757-parthenosullipsi-i-porneia-enas-alutos-theologikos-grifos-sta-euaggelia

Κράτα το

 BIBLIKES AEROMETAFORES

Να γιατί ο ιπτάμενος Ιησούς δεν πείθει πλέον κανένα!

Δεν επιχειρούμε εδώ, παρά μια απλή τυπική ανάλυση των βιβλικών κειμένων! Ας σκεφτούμε λοιπόν, πόσο πραγματικά φαίνονται σήμερα, η πρώτη αυτή επαφή του Χριστού με τον αρχιδαίμονα Σατανά, οι υποτιθέμενοι σαρανταήμεροι πειρασμοί του, μαζί με τις αλλεπάλληλες πτήσεις του Ιησού στην ράχη αγγέλων και δαιμόνων, μήπως όλα αυτά δείχνουν, πως η όλη αφήγηση δεν είναι παρά ένα απλό θεολογικό μυθιστόρημα (κόμιξ) εποχής; Νομίζω πως με ελάχιστα περιθώρια λάθους, μπορούμε να υποθέσουμε πως όλα αυτά δεν είναι παρά μεταγενέστερα φανταστικά σενάρια, που επινοήθηκαν από καλόγερους, στην προσπάθειά τους, σε υστερότερους χρόνους, να νομιμοποιήσουν την διαστροφή του μοναχισμού, και να αγιοποιήσουν την τεμπελιά του αναχωρητισμού!

Χωρίς καμία αμφιβολία λοιπόν, τα περί πειρασμών και τα δοξαστικά ευρήματα περί δήθεν καταθέσεως όλων των εθνών στα πόδια του θεανθρώπου Χριστού, απ’ τον εθνοκράτορα Σατανά, είναι παραμυθολογικές γελοιότητες, που ξεπερνούν ακόμα και τις δαιμονολογικές υπερβολές της Διαθήκης του Σολομώντος! Οι πτήσεις και τα μεγαλεία των δήθεν πειρασμών του Χριστού υπό του Διαβόλου, είναι φανταχτερό γέννημα καλογερικής φαντασίας, κυριολεκτικά κόμιξ εποχής, που σε μας δείχνουν όχι μόνο τον βαθμό της θλιβερής εξαπάτησής μας, αλλά και τον τύπο της "θεοπνευστίας" στην Καινή και Παλαιά Διαθήκη!

Απ’ την άλλη βέβαια, με τίποτα δεν θα θέλαμε να χάσουμε την ευκαιρία να υποβάλουμε κάποιες βασανιστικές ερωτήσεις, σε όσους εξακολουθούν να απολαμβάνουν αυτά τα αποχαυνωτικά θρησκευτικά κόμιξ της εβραιο-χαλδαιικής λογοτεχνίας.

Τι θα πει αλήθεια: «Τότε παραλαμβάνει αυτόν (τον Ιησού) ο διάβολος εις την αγίαν πόλιν, και στήνει αυτόν επί το πτερύγιον του Ναού και πάλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις όρος υψηλόν λίαν, και δεικνύει εις αυτόν πάντα τα βασίλεια του κόσμου». Ματθαίος 4.4-8

Δηλαδή; πώς ακριβώς μετέφερε ο Διάβολος τον άνθρωπο Ιησού στα κεραμίδια του Ναού ή στο πολύ ψηλό βουνό; Τον κρατούσε αγκαλιά, τον φορτώθηκε στην πλάτη ή μήπως επί το βιβλικότερον... τον βαστούσε απ’ τα μαλλιά... όπως μας λέει η Βίβλος ότι συνέβη σ’ εκείνη την ανεκδιήγητη βιβλική γελοιογραφία του αερομεταφερόμενου Αββακούμ, όπου: «Άγγελος Κυρίου έπιασε απ’ τα μαλλιά τον Αββακούμ[1] και τον έφερε στην Βαβυλώνα». Δανιήλ Βηλ και Δράκων 37.

Abbakoum3

Να υποθέσουμε λοιπόν πως εκείνες οι γελοιότητες του ιπτάμενου προφήτη Αβακούμ της Παλαιάς Διαθήκης, επαναλαμβάνονται θρασύτερα και στην Καινή Διαθήκη;

Είμαστε αναγκασμένοι λοιπόν να ρωτήσουμε: Στις αλλεπάλληλες αυτές πτήσεις, (μεταξύ ναού και όρους) συμμετείχε ο Ιησούς με το υλικό και ορατό του σώμα, ή είχε μεταβληθεί κι αυτός σε αόρατο πνεύμα; Αν δεν είχε σωματική συμμετοχή, σημαίνει αυτό ότι εγκατέλειψε κάπου προσωρινά (φυλασσόμενο!) το άψυχο σαρκίο του; Αν η συμμετοχή του στις πτήσεις ήταν σωματική, (όπως θα πρέπει υποχρεωτικά να υποθέσουμε, για έναν αμετάκλητα ενσαρκωμένο θεό), γιατί κανείς δεν είδε έναν άνδρα να διασχίζει κατ’ επανάληψη τους αιθέρες, και σαν αρχαίος Σούπερμαν να πηδάει ξαφνικά απ’ το έδαφος και να στέκεται σαν ακροβάτης στο ακροκέραμο του ναού της Ιερουσαλήμ;

Αν δεχθούμε ότι η Βίβλος κυριολεκτεί, στέλνοντας τους δύο μεγάλους αντιπάλους Σατανά (Βεελζεβούλ) και Ιησού σε «όρος υψηλό λίαν», δεν πρέπει τότε να υποθέσουμε, ότι αυτό ήταν ένα εξαιρετικά μεγάλο εναέριο ταξίδι, μια και τα περισσότερα βουνά της περιοχής δεν ξεπερνούν τα 600 μέτρα υψόμετρο… και μόνο υψηλά λίαν δεν μπορούν να θεωρηθούν; Λόγω παντελούς έλλειψης τέτοιων βουνών στην ευρύτερη περιοχή, τα δύο αυτά όντα, της εξαιρετικά παράξενης αυτής Ιουδαϊκής ιστορίας, ο ορατός άνθρωπος Ιησούς και ο αόρατος (ή και ορατός!) ιπτάμενος βαστάζος του ο Σατανάς, δεν πρέπει να πέταξαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον Ναό της Ιερουσαλήμ, για να δουν όλα τα έθνη της γης από όρος υψηλό λίαν;! Έχουμε λοιπόν ή όχι την επανάληψη της γελοίας εκείνη εικόνας του αερομεταφερομένου Αββακούμ; Ναι… ή όχι;

Και ας υποθέσουμε πως για κάποιο λόγο τις πτήσεις αυτές δεν τις είδε κανένας! Επειδή όμως και στην εποχή του Χριστού... η γη ήταν και τότε σφαιρική, γεννιέται η παιδικής απλότητας ερώτηση: υπάρχει όρος από την κορυφή του οποίου μπορούσε κανείς να δει όλα τα έθνη της γης; Αν σίγουρα όχι, τότε γιατί η αφήγηση χρειάζεται ένα τέτοιο όρος;

Απ' την άλλη, αν όλα τα έθνη της γης, τα είδε με την δύναμη του νου και της φαντασίας, τότε γιατί δεν συνέβη αυτό από την οροφή του ναού της Ιερουσαλήμ, (αφήνοντας μάλιστα και εξαιρετικούς συμβολισμούς πίσω του), αλλά η αφήγηση χρειάζεται την βοήθεια μιας πολύ ψηλότερης βουνοκορφής;

Ή μήπως και στην οροφή του ναού ανέβηκε... με την δύναμη του νου;

Ε λοιπόν, αν όσα ο Ιησούς "έζησε" μέσα στο νου του, με άνεση κάποιοι τα ονόμασαν γεγονότα, τι θα εμπόδιζε όλους τους οπαδούς του στο μέλλον να κάνουν το ίδιο; Πού σταματάει λοιπόν αυτή η εντυπωσιοθηρική φαντασιολογία; Μήπως ξεχνάμε ότι οι περιγραφές που βαφτίζονται γεγονότα, ενώ γεννήθηκαν στην φαντασία κάποιων... είναι κοινά φαντασιοκοπήματα ή επινοημένα επί σκοπό κοινότατα ψεύδη;

Επιπλέον, μήπως πίσω απ’ όλα αυτά, θα έπρεπε επιτέλους να δούμε όχι μόνο την αχαλίνωτη καλογερική φαντασία, αλλά και την ξεκάθαρη κατάθεση πίστης των αμόρφωτων συντακτών της Καινής Διαθήκης, περί επίπεδης[2] γης; Μπορεί ο Ερατοσθένης (276-196 π.Χ.) να μέτρησε την περιφέρεια της γης, με εξαιρετική μάλιστα ακρίβεια, αλλά το άγιο πνεύμα που υποτίθεται ότι ενέπνευσε τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, αν και είχαν περάσει αιώνες από τότε, δεν το είχε πληροφορηθεί ακόμα, γιατί ήταν αφοσιωμένο στην εκπόνηση δόλιων θεολογικών μυθιστορημάτων στην Ιερουσαλήμ!

Ας προχωρήσουμε όμως και σε σκληρότερες ερωτήσεις. Αλήθεια, γιατί ο υποτιθέμενος αυτός ουρανοκατέβατος θεός, που κατά την βιβλική θεολογία κατασκεύασε ο ίδιος την γη και το συνολικό σύμπαν, επ’ ευκαιρία της αναφοράς στο σύνολο των εθνών, (που ο Σατανάς του χάριζε, κι αυτός δεν τα ήθελε…!), δεν μπήκε στον κόπο να μας δώσει μια μοναδική εικόνα της γης, από το εξωτερικό διάστημα, ξεκαθαρίζοντας από τότε μια τόσο απλή, αλλά και εξαιρετικά ποθητή επιστημονική αλήθεια, όπως η σφαιρικότητα της γης; Γιατί αντίθετα, με όσα λέει, ενισχύει την πεποίθηση της εποχής, περί επίπεδης γης;

Γιατί δεν είπε τίποτε για την σπάνια γαλανόλευκη όψη του υγρού πλανήτη μας, όπως αυτός φαίνεται υπέροχος απ’ το εξωτερικό διάστημα; Γιατί δεν ανέφερε τίποτε για την ύπαρξη αμέτρητων δισεκατομμυρίων γαλαξιών, που σαν λαμπερά διαμάντια, στολίζουν το απέραντο εντυπωσιακό σύμπαν; Γιατί δεν ανέφερε έστω υπαινικτικά οποιαδήποτε συμπαντική αλήθεια;

Γιατί δεν ανέφερε κάτι για το απόλυτο ψύχος του διαστήματος και τις απόλυτα εχθρικές προς την ζωή εξωγήινες συνθήκες; Γιατί δεν παρουσίασε την γη σαν μοναδικό καταφύγιο ζωής! Γιατί δεν παρότρυνε τους ανθρώπους, σε κοινό αγώνα παγκόσμιας επίγνωσης, υπεράσπισης και συνετής διαχείρισης, του μοναδικού από κάθε άποψη αυτού πλανήτη; Γιατί δεν ανέφερε κάτι για την φύση ή τα συγκριτικά μεγέθη γης, Σελήνης και Ηλίου;

Τέλος πάντων, γιατί δεν ανέφερε οτιδήποτε έξω από τις τότε κοινές γνώσεις της εποχής του;! Ακόμα και ο Παύλος ψέλλισε κάποια περισπούδαστα περί αστέρων: «άλλη η δόξα του ηλίου και άλλη της σελήνης και άλλη η δόξα των αστέρων. Αστήρ δε διαφέρει αστέρος κατά την δόξα» Α΄ Κορινθίους 15.41. Πράγματα βέβαια, που και ένα μικρό παιδί, δια γυμνού οφθαλμού, μπορούσε να διαπιστώσει! Όμως στην ίδια κατεύθυνση, ο ουρανοκατέβατος Ιησούς, θα μπορούσε να μας πει πάρα πολλά! Γιατί δεν το έκανε; Και μόνο την ακριβή απόσταση των ουράνιων αυτών σωμάτων από την γη αν ξεστόμιζε... κανείς σήμερα δεν θα μπορούσε να του αμφισβητήσει την πνευματική του υπεροχή! [3]

Γιατί δεν μας άφησε οποιαδήποτε αδιαμφισβήτητη επιστημονική απόδειξη των υποτιθέμενων εξωγήινων (θεϊκών) του γνώσεων; Γιατί δεν υπαινίχθη καν την ηλιοκεντρική[4] θεωρία; Γιατί δεν ανέφερε τον τελικό αριθμό των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος; Γιατί δεν μας είπε κάτι για την περιστροφή της γης γύρω απ’ τον άξονά της; Έναν υπαινιγμό για την κλίση του άξονα της και την σχέση της με την δημιουργία των εποχών;

Γιατί δεν είπε τίποτε για την τιτάνια ασπίδα προστασίας του πλανητικού μας συστήματος, τον γιγάντιο πλανήτη Δία, που με το κολοσσιαίο βαρυτικό του πεδίο, επέτρεψε την αδιατάραχτη σχετικά συνέχιση της ζωής στον μικρό μας συγκριτικά πλανήτη, τραβώντας όλους τους μεγάλους κομήτες (όπως και ο Ήλιος) στην δική του επιφάνεια, καθαρίζοντας έτσι το διαπλανητικό μας περιβάλλον, από τρομερές ουρανοκατέβατες απειλές; Γιατί δεν είπε κάτι για τις αιτίες της σταθερής επανάληψης των εποχών και την κορυφαία σημασία της σεληνιακής έλξης σ’ αυτό... κάτι που μόνο εσχάτως έχει ανακαλυφθεί; Γιατί δεν μας απεκάλυψε την πραγματική προέλευση της Σελήνης;

Γιατί δεν είπε κάτι για τον τελικό αριθμό των εθνών; Τον όγκο και την έκταση της γης; Γιατί δεν άφησε έστω έναν απλό υπαινιγμό, για την μεγάλη ήπειρο πέραν του Ατλαντικού; Την ύπαρξη της Αυστραλίας ή της Ανταρκτικής; Γιατί δεν είπε τίποτε για τους κατάλευκους παγωμένους πόλους της γης; Κάτι για την τεράστια ηλικία και τα στάδια διαμόρφωσης της γης; Οτιδήποτε για τις εκτεταμένες και επαναλαμβανόμενες περιόδους παγετώνων; Κάτι για την καταγωγή των έμβιων όντων; Την ιστορία (εξέλιξη) της ζωής στον πλανήτη;

Αλήθεια γιατί ο υποτιθέμενος αυτός ουρανοκατέβατος θεός, δεν μας είπε τίποτε, έστω και υπαινικτικά, για τα εξαιρετικά προνόμια ύπαρξης που παραχώρησε στους δεινόσαυρους... μια και ο πλανήτης αυτός, αν ποτέ χαρακτηρισθεί μόνο απ’ την χρονική κυριαρχία κάποιων έμβιων όντων πάνω του, άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο πλανήτης των δεινοσαύρων, αφού η κυριαρχία των δεινοσαύρων πάνω στον υποτιθέμενο πλανήτη των ανθρώπων, ξεπερνά σε χρονική διάρκεια κάθε φαντασία, ξεπερνώντας την κολοσσιαία χρονική περίοδο των εκατόν εξήντα πέντε εκατομμυρίων ετών... δηλαδή χρονική περίοδο ίση με 5,5 εκατομμύρια γενιές ανθρώπων!

Γιατί δεν διόρθωσε τον από κάθε άποψη γελοίο βιβλικό ισχυρισμό, ότι η ανθρωπότητα γεννήθηκε[5] 4.500 έως 5000 χιλιάδες χρόνια πριν από την δική του γέννηση και πως ανάμεσα στον πρώτο άνθρωπο Αδάμ και την αφεντιά του, μεσολαβούν, κατά τον "θεόπνευστο" Ματθαίο (1.1-16) μόνο εξήντα ή κατά τον "θεόπνευστο" Λουκά (3.23-37) εβδομήντα πέντε γενιές ανθρώπων; Κάτι για τα γιγάντια θαλάσσια ρεύματα των Ωκεανών; Την ύπαρξη και την σχέση ωκεάνιων ρευμάτων και κλίματος; Κάτι για το απίστευτο μυστήριο του νερού; Την δύναμη των Ηφαιστίων ή των 4000 σεισμών ημερησίως; Για τους 3 εκατομμύρια των κεραυνών ημερησίως; Για την μετακίνηση των τεκτονικών πλακών; Κάτι τέλος πάντων για την ιερότητα της μητέρας φύσης και τα πλανητικά μυστήρια, που με τόση άνεση παρακολουθούσε από την ουράνια θέση του πριν έλθει στη γη;

Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε, σήμερα με την αύξηση της γνώσης, ο κατάλογος αυτών των ερωτήσεων είναι κυριολεκτικά ατελείωτος... γι αυτό ας προσγειωθούμε στην ανάλυση των κειμένων και στο αναπόφευκτο συμπέρασμα. Μόνο σε αρχαίο χαλδαιικό παραμύθι, θα μπορούσαμε να διαβάσουμε τόσο καθαρά, ότι από κάποια πολύ ψηλή βουνοκορφή, με λίγο κόπο... και καθαρή ατμόσφαιρα, όλα τα έθνη της γης φαίνονται! Μόνο αστοιχείωτοι, ψευδόσοφοι αλλά κυρίως ψευδόθεοι, θα μπορούσαν στο θεολογικό τους παραλήρημα, να διαθέτουν βλέμμα που καμπυλώνει, παρακολουθώντας την σφαιρικότητα της γης ή με την αγραμματοσύνη τους να αφήσουν τρανταχτούς υπαινιγμούς για μια επίπεδη γη. Και το μόνο σίγουρο είναι πως τίποτε απ όλα αυτά τα γελοία, δεν θα καταδεχόταν να κάνει ο οποιοσδήποτε πραγματικός «δημιουργός» της ολόδροσης σφαιρικότατης γης!

Αν πάλι, δεχθούμε ότι όλες αυτές οι παράξενες ''πτήσεις'' και οι κατά φαντασία δοκιμασίες, ήταν αποτέλεσμα ''προφητικών φυτών και εκστασιασμών'' και όλα αυτά τα "είδε" κάπου σε κάποια ολιγόωρη απομόνωσή του στην έρημο, πνιγμένος ανάμεσα στα φαντασιογόνα ''λιβάνια'' προφητικών εκστασιασμών... και αργότερα δηγήθηκε αυτές του τις ''προφητικές πτήσεις'', στους μαθητές και κατοπινούς βιογράφους του ως αληθινές σωματικές πτήσεις... τότε αυτομάτως, η βαριά σκιά της αχαλίνωτης προφητικής εκστασιογενούς φαντασίας, πέφτει υποχρεωτικά και στους υπόλοιπους άθλους του Ιησού, και ο γιος του Γιαχβέ, υποβιβάζεται αυτόματα σε εκστασιαζόμενο αφηγητή φανταστικών "πράξεων"!

Για τον δύσμοιρο πιστό λοιπόν, είτε δεχθεί, όπως κάνουν οι τρεις πρώτοι ευαγγελιστές, είτε απορρίψει, όπως κάνει κατηγορηματικά ο ευαγγελιστής Ιωάννης, τα περί πειρασμών και πτήσεων του Ιησού, θα βρεθεί στην ίδια ακριβώς δυσάρεστη θέση, γιατί απλούστατα έχει κάνει το λάθος, να θεωρεί ακατάρριπτο θεολογικό αξίωμα τις θεολογικές αυτές ασυναρτησίες![6]

  Μ. Καλόπουλος


[1] (Βλέπε Ο΄Δανιήλ Βηλ και Δράκων 36… ή το άρθρο μου: «Αβακούμ... o ιπτάμενος προφήτης» http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/356-o-iptamenos-profitis),

[2] Οι θρησκευόμενοι επ’ αυτού, αναφέρουν το εδάφιο: «κρεμάζων την γην επί ουδενός» Ιωβ 26.7. ξεχνώντας ότι όχι μόνο η έκφραση είναι αρχαιοελληνική και κλεμμένη, την περίοδο της μετάφρασης των Εβδομήκοντα (το 270 π.Χ.) στην Αλεξάνδρεια, αλλά ότι η αναφορά αυτή δεν υπονοεί καθόλου την σφαιρικότητά της. Με τα ίδια ακριβώς λόγια αναφέρεται στην σφαιρικότητα της γης ο Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος. (611-546 π.Χ.) λέγοντας: «την δε γην είναι μετέωρον υπό μηδενός κρατουμένην... (και συμπληρώνει) την ούσαν σφαιροειδή, την τε σελήνην υπό ηλίου φωτίζεσθαι αλλά και (αυτός) ο ήλιος, (είναι) καθαρώτατον πυρ»!

[3] Η πρώτη μέτρηση της απόστασης αυτής έγινε από τον Ερατοσθένη περίπου το 200 π.Χ.. Μελετώντας τις εκλείψεις της Σελήνης εκτίμησε την απόσταση από τον Ήλιο στα 804 εκατομμύρια στάδια, δηλαδή περίπου 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα, τιμή εκπληκτικά κοντά στην πραγματική (149,6 εκ Χλμ). Ότι ο ήλιος είναι 110 φορές μεγαλύτερος της γης, και ότι η μέση απόσταση Γης - Σελήνης είναι 384.403 χιλιόμετρα ενώ του Ηλίου 149,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα δηλαδή 400 φόρες μακρύτερα απ' την σελήνη. Βλέπε: Η μέτρηση της ακτίνας της Γης, της Σελήνης και του Ήλιου από τον Ερατοσθένη: http://physics4u.gr/blog/?p=2593

[4] Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (320-250 π.Χ.) αναφέρει: «η γη περί τον αυτής άξονα δινούμενη... τον δε ήλιον μένει ακίνητον την δε γην περιφέρεσθαι περί τον ήλιον κατά κύκλου περιφέρειαν».

[5] Καμμιά αλληγορική διαφυγή δεν χωράει στην συνολική άθροιση των ηλικιών των βιβλικών πατριαρχών, από Αδάμ έως Ιησού, τις οποίες αναφέρει λεπτομερώς η Βίβλος!

[6] Για να συνειδητοποιήσει κανείς σήμερα το συνονθύλευμα των χριστιανικών κειμένων και την κυριολεκτικά χαοτική χριστολογική παραμυθολογία, απ’ την οποία αναδύθηκαν τα τελικά αυτά κείμενα, ο επιμελής αναγνώστης πρέπει να ψάξει στο internet για τα ευρήματα της Αιγυπτιακής βιβλιοθήκης, NagHammadi (2ου αι.μ.Χ.) που τυχαία ανακαλύφθηκαν το 1945 σε κάποια παραποτάμια σπηλιά του Νείλου, από κάποιον χωρικό ονόματι MoxamdAli. Μόνο τότε θα καταλάβει, ότι αυτά που σήμερα θεωρούνται θεόπνευστα κείμενα της Καινής Διαθήκης, είναι προσεκτικές συρραφές, από ατελείωτα παραδοξολογήματα της πρωτοχριστιανικής εποχής. Τα ευρήματα αυτά, χαρακτηρίσθηκαν απόκρυφα, αλλά ουσιαστικά αποτελούν μια πλούσια πηγή διασταύρωσης και σύγκρισης με τα αποδεκτά κείμενα, ανάλογα με τα ευρήματα του Coumran (1947) για την Παλαιά Διαθήκη.

 

GENEALOGIA

 

   Είναι κουρελόχαρτο η γενεαλογία του Ιησού…  ή μόνο σε μας φαίνεται έτσι; Του Μ. Καλόπουλου

Ο Λουκάς παραθέτει 56 προπάτορες ενώ ο Ματθαίος μόνο 41
Από τον Ματθαίο λοιπόν λείπουν 15 προπάτορες!

Απ' τους υπόλοιπους ταιριάζουν μοόνο 17… και όχι πάντα στην σωστή σειρά!

Πατέρας του Ιωσήφ από τον Λουκά θεωρείται ο Ηλί, ενώ από τον Ματθαίο ο Ιακώβ
Ο Ελιακείμ στον Λουκά εμφανίζεται 38ος. Ενώ στον Ματθαίο 10ος

Στον Ματθαίο, ο Ζοροβάβελ είναι 12ος και ο Σαλαθιήλ 13ος. Ενώ στον Λουκά 21ος και 22ος αντίστοιχα.

Ο Λουκάς θεώρει τον Ιωσήφ απόγονο του γιου του Δαυίδ Νάθαν. Ενώ ο Ματθαίος τον άλλο γιο του Δαυίδ Σολομών!

Ο Ματθαίος αναφέρει πως οι προπάτορες είναι τρεις φόρες 14ρεις που μας δίνει τον αριθμό 42. Τελικά όμως, οι προπάτορες που καταγράφει είναι μόνο 41.

Αν αυτό το αλαλούμ είναι θεόπνευστη καταγραφή γενεαλογίας… τότε το τραλαλούμ-τραλαλά τι είναι;

Και το τελικό ερώτημα: Αν ο Ιωσήφ δεν εμπλέκεται βιολογικά στην γέννηση του Ιησού γιατί μας παραθέτουν την δική του γενεαλογία και όχι της Μαρίας;

Αν λοιπόν πράγματι έχουμε δίκιο, και οι συγγραφείς της Βίβλου είναι ικανοί να μετατρέψουν την τόσο σημαντική για αυτούς γενεαλογία σε κουρελόχαρτο, τι σας κάνει να πιστεύετε ότι τα υπόλοιπα που είναι καταγεγραμμένα στην Βίβλο, έχουν έστω και την παραμικρή θεοπνευστία;  

Μ. Καλόπουλος

 

 

Αγαπητοί Georges Ioannis Aggelos και Kyprianos Christodoulides στην ερώτησή μας, γιατί υπάρχουν αυτές οι αβυσσαλέες διαφορές ανάμεσα στις δυο γενεαλογίες του Ιησού στον Ματθαίο και στον Λουκά μας απαντήσατε ότι:

«Όταν ο σύζυγος πέθαινε άνευ τέκνου, η σύζυγος κατέφευγε στον πλέον στενό συγγενή, και σύναπτε μεταξύ του έναν "ιερατικό" (λευιρατικό) γάμο. Το τέκνο που θα γεννιόταν θα εθεωρείτο τέκνο του νεκρού και της συζύγου. Τοιουτοτρόπως συνεχιζόταν η ύπαρξη της γενιάς του. Η διαφορά των δύο γενεολογιών (Ματθαίου και Λουκά) είναι ότι η λεπτομερέστερη του Λουκά μας παρέχει και τα τέκνα (αυτών) των λευιρατικών (ανδραδελφικών) γάμων».

Κατά την γνώμη σας λοιπόν, η υπαρξη των διαφορετικών ονομάτων που συναντάμε στην λεπτομερέστερη αναφορά του Λουκά, είναι αυτοί οι γάμοι που έγιναν με αδελφούς θανόντων. Δηλαδή από τους 56 πρόγονους του Ιησού οι 39 (γιατί τόσα είναι τα ονόματα που δεν ταιριάζουν) γεννηθήκαν με αυτόν τον τρόπο του θανόντος αδελφού. Σύμφωνα λοιπόν με το σκεπτικό σας, πρέπει να δεχθούμε πως στην γενεαλογία του Ιησού, κυριαρχεί συντριπτικά η ανδραδελφογαμία, (λευιρατικός γάμος) μια και από τις 56 συνολικά γενεές οι 39 ήταν κατά την γνώμη σας ανδραδελφογαμικές.

Δυστυχώς η απάντηση σας αυτή, δεν μπορεί να σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ικανοποιητική, μια και αφήνει ακάλυπτο το σύνολο σχεδόν των ερωτήσεών μας.

Κυρίως δεν απαντάει στο γιατί η γενεαλογία του Λουκά είναι κατά 15 γενεές (δηλαδή κατά 450 περίπου χρόνια) μακρύτερη, ενώ αντιστοίχως η ίδια γενεαλογία του Ματθαίου κατά 15 γενεές (δηλαδή κατά 450 περίπου χρόνια) κοντύτερη!

Όπως καταλαβαίνετε καμία σχέση δεν μπορεί να έχουν οι ανδραδελφικοί γάμοι με την αύξηση ή την μείωση των προγόνων κατά 15 ολόκληρες γενεές!

Είτε αδελφογαμική λοιπόν, είτε κανονική, η γενιά παραμένει γενιά, ΔΗΛΑΔΗ ΜΙΑ… και φυσικά όπως κι εσείς καταλαβαίνετε, η δικαιολογία σας αυτή, (της αδελφογαμίας), με τίποτα δεν μπορεί να γεννήσει 15 ακόμα ενδιάμεσες γενιές, ώστε να δικαιολογηθεί το χάσμα των 15 γενεών που παρουσιάζουν οι δυο γενεαλογίες Λουκά και Ματθαίου!

Κατά την γνώμη μας λοιπόν, η γενεαλογία του Ιησού έγινε στο πόδι, και είτε ο Ματθαίος… ξέχασε 15 ολόκληρες γενιές, ή ο Ματθαίος για δικούς του λόγους, επινόησε 15 ενδιάμεσες φανταστικές γενιές προσθέτοντας 450 ολόκληρα χρόνια στην γενεαλογία του Ιησού. Και στη μια, αλλά και στην άλλη περίπτωση, η καταγεγραμμένη γενεαλογία του Ιησού, παραμένει στα δικά μας τουλάχιστον μάτια ένα κουρελόχαρτο, ανίκανη να διεκδικήσει και το παραμικρά ίχνος θεοπνευστίας!

Παραμένουν επίσης ανοιχτές οι ερωτήσεις:

Γιατί μας παραθέτουν την γενεαλογία του Ιωσήφ που δεν εμπλέκεται βιολογικά στην γέννηση του Ιησού, και δεν μας παραθέτουν την γενεαλογία της Μαρίας;

Γιατί: στον Ματθαίο, ο Ζοροβάβελ είναι 12ος και ο Σαλαθιήλ 13ος, ενώ στον Λουκά 21ος και 22ος αντίστοιχα;

Γιατί: Ο Λουκάς θεώρει τον Ιωσήφ απόγονο του γιου του Δαυίδ Νάθαν. Ενώ ο Ματθαίος τον άλλο γιο του Δαυίδ Σολομών;

Απ' την εντελώς πρόχειρή σας αυτή απάντηση, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα, όχι μόνο του πανικού σας απέναντι στις ερωτήσεις μας… αλλά και πως το μόνο που σας ενδιαφέρει, είναι να απαλλαχτείτε από τα ενοχλητικά μας ερωτήματα και όχι να προβληματιστείτε πραγματικά. Βλέποντας λοιπόν με πόση προχειρότητα αντιμετωπίζετε κάθε ερώτησή μας γύρω απ' την ιουδαιο-χριστιανική Βίβλο… με βαθιά απορία αναγνωρίζουμε την τυφλή σας πίστη σ' αυτήν την αβρααμική θρησκεία, και ενώ σας ευχόμαστε καλό εναγκαλισμό με τον Αβραάμ στον δικό του παράδεισο… δυστυχώς εμείς με τίποτε δεν μπορέσουμε να σας ακολουθήσουμε σ' αυτόν τον ανεξήγητο για μας Ιουδαιο-χριστιανικό σας ενθουσιασμό!

Με εκτίμηση

Μ. Καλόπουλος

 

Βλέπε επίσης:

 

ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΗ Η ΒΙΒΛΟΣ - Εντελώς "πειραγμένα" τα βιβλικά κείμενα! Του Μ. Καλόπουλου

  Ευαγγέλια, Χριστός, θαύματα. Ιστορικοί προβληματισμοί για τους ακρογωνιαίους λίθους...

Ευαγγέλια, Χριστός, θαύματα. Ιστορικοί προβληματισμοί για τους ακρογωνιαίους λίθους της Χριστιανοσύνης. Του Γιώργου Ιωαννίδη, Ψυχολόγου (ΜΕΡΟΣ Β΄&Γ΄)

  Ευαγγέλια, Χριστός, θαύματα. Ιστορικοί προβληματισμοί για τους ακρογωνιαίους λίθους...

Ευαγγέλια, Χριστός, θαύματα. Ιστορικοί προβληματισμοί για τους ακρογωνιαίους λίθους της Χριστιανοσύνης. Του Γιώργου Ιωαννίδη, Ψυχολόγου (ΜΕΡΟΣ Α΄)