logo

fb youtube rss

Σύνδεση

 

 
Περι της μεταφράσεως των Εβδομήκοντα (Ο΄)
Του Μ. Καλόπουλου
 

EBDOMIKONTA_MPLE
Αυτή είναι η "μετάφραση" των Ο΄ (στην νεο-ελληνική γλώσσα) που διδάσκεται σήμερα στις θεολογικές σχολές των πανεπιστημίων της χώρας. Έργο "τεσσάρων καθηγητών" που ξεκίνησε ο καθηγητής Βασ. Βέλλας (Β.Β.) την οποία συνιστώ ενθέρμως. Μπορείτε να την αποκτήσετε από τα βιβλιοπωλεία "Λόγος" ή "Σωτήρ" και στα τηλέφωνα:
Αθήνα: 210-3813020 / 210-3839627 / 3816138
Θεσσαλονίκη:   2310-232210 /2310-270941


Για τις παραπομπές των βιβλικών αποσπασμάτων στα βιβλία μου, χρησιμοποιήθηκαν τα κείμενα:

1ον) «Η Αγία γραφή» (Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους Εβδομήκοντα = Ο΄) Εγκρίσει της Ιεράς συνόδου της εκκλησίας της Ελλάδος. Εκδ. «Ζωή». Αθήνα 1983.Έκδοση 9η

2ον) «Τα ιερά γράμματα» Βιβλικής Εταιρίας Λονδίνου.

Τί είναι όμως η μετάφραση της Βιβλικής Eταιρίας Λονδίνου; Είναι εναρμονισμένη με την εβραϊκή Μασοριτική μετάφραση ναι ή όχι; Είναι δηλαδή ένα κρυπτό-Μασοριτικό κείμενο, ναι ή όχι;

Στην ερώτηση αύτη, συστηματικά εισπράξαμε ατέρμονες ασαφείς απαντήσεις. Πέρα όμως απ’ τις υπεκφυγές και τα μισόλογα, διεπιστώθη ότι τα κείμενα της «Βιβλικής εταιρίας» ταυτίζονται σχεδόν απολύτως με αυτά του Μασοριτικού εβραϊκού κειμένου. Η καλύτερη μάλιστα απόδειξη περί αυτού, βρίσκεται στην ίδια τη μετάφραση των Ο΄ (19/5/1928 αρ. πρωτ. 3293 της Ιεράς Συνόδου) όπου οι μετακινήσεις κεφαλαίων που σημειώνονται ως Μασ. (δηλαδή Μασοριτικό) αντιστοιχούν απολύτως με τις θέσεις των κειμένων της «Βιβλικής εταιρίας». Επιβεβαιώνεται λοιπόν έμμεσα ως απολύτως σωστό ότι: Μασοριτικό και Βιβλική εταιρία (Βάμβας) ταυτίζονται εκ των πραγμάτων. Έτσι λοιπόν, όταν στην έρευνα μας αυτή αναφέρεται η ένδειξη Μασ. εννοούμε το κείμενο της Βιβλικής εταιρίας, ανεξάρτητα που για ευνόητους λόγους οι ειδήμονες δεν θέλουν ευθέως να παραδεχθούν την ταύτιση αυτή.

Το λεξικό του Ηλίου σαφέστατα παραδέχεται: «Οι Ιουδαίοι Μασσορίται, άγρυπνοι θεματοφύλακες της Μασσόρας (παράδοσης) ούτοι επιδοθέντες μέχρι του 9ου αιώνος εις την κριτικήν του (βιβλικού) κειμένου παρέδωσαν (στους χριστιανούς!) το Μασσοριτικόν λεγόμενον κείμενον, το σημερινόν δηλαδή κείμενον της Παλαιάς Διαθήκης» (τομ. 1ος σ.216).

Αντί λοιπόν στην παρούσα μελέτη, να βασανιζόμαστε με ασάφειες και μισόλογα, μετονομάζουμε ευθέως το κείμενο της "Βιβλικής Εταιρίας Λονδίνου" σε Μασοριτικότροπο (Μασ) για να καταλαβαίνουμε καλύτερα περί τίνος πρόκειται. Άλλωστε από βιβλικά κείμενα του περασμένου αιώνα που έχω στα χέρια μου (1888-1895) όσον αφορά την Παλαιά Διαθήκη, στις πρώτες σελίδες της, υπάρχει η αποκαλυπτική υποσημείωση: «ΜΕΤΑΦΡΑΣΘΕΝΤΑ ΕΚ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ Δαπάνη της ιερογραφικής εταιρίας προς διάδοσιν του θείου λόγου εις τε την Βρεταννίαν και τα αλλά έθνη. Εν Λονδίνω 1895»

Μια έντιμη υποσημείωση που δείχνει ότι, το πρωτογενές υλικό της Βίβλου, με την ασαφή ένδειξη «Βιβλική εταιρία» ή Printed in Great Britain που εσείς κρατάτε στα χέρια σας, δεν είναι απ’ τα ελληνικά κείμενα των Ο΄, αλλά απ’ τις εκτεταμένες εβραϊκές "διορθώσεις" των Μασοριτών ραβίνων.

Η μετάφραση των Ο΄ αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα των εβραϊκών γραφών, γι’ αυτό και τείνει να εξαφανιστεί από την δημόσια χρήση. Ο λόγος είναι μόνο ένας. Η μετάφραση αυτή, έγινε από ανθρώπους που δεν γνώριζαν ότι μεταφράζοντας σωστά τις εβραϊκές γραφές, παρέδιδαν στους ελληνόφωνους της εποχής τους "ξεσκέπαστα" τα καταγεγραμμένα σ’ αυτήν τρομερά μυστικά του ιερατικού αυτού βιβλίου! Έκτοτε, μέγα πένθος και ανησυχία ξέσπασε για τα κρυμμένα μυστικά της εβραιο-ιερατικής ιστορίας, που η μετάφραση των Ο΄ σχεδόν ολοφάνερα παρέδιδε στους ελληνόφωνους εθνικούς.

«Οι αντιπρόσωποι του ιουδαϊκού ιερατείου άρχισαν συστηματικό πόλεμο ενάντια στο κύρος της μετάφρασης των Ο΄. Οι ραββίνοι χαρακτήρισαν σαν αποφράδα και απαίσια για τον ιουδαϊκό λαό την ημέρα που κυκλοφόρησε η μετάφραση των Ο΄ στα ελληνικά» Γ. Κορδάτος «Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής» σελ. 314

Η αντίδραση κορυφώθηκε με την επικράτηση του Χριστιανισμού. Οι ραββινικές ανησυχίες πήραν επιδημικές διαστάσεις δημιουργώντας ένα πλήθος μεταφραστικών προσφορών, για την αντικατάσταση-κατάργηση της ελληνικής μετάφρασης των Ο΄.

Ο Ησύχιος ο χριστιανός επίσκοπος Αιγύπτου καθώς και ο Ελληνοεβραίος Ακύλας (117-138 μ.Χ.) προσπάθησαν με πείσμα για την αναθεώρηση-αντικατάσταση-εξαφάνιση της μετάφρασης αυτής. Η πλέον επιμελημένη όμως προσφορά της εβραιότροπης Βίβλου, είναι το λεγόμενο Μασοριτικό κείμενο, όπου η απόκρυψη, η αλλοίωση και η αφαίρεση, λέξεων, εδαφίων, κεφαλαίων, αλλά και ολόκληρων βιβλίων, υπακούει σε μια γιγαντιαίων διαστάσεων μεθοδευμένη αλλοίωση της αρχικής μετάφρασης των Ο΄ που απέσπασε ο Πτολεμαίος ο Β΄ στην Αλεξάνδρεια γύρω στο 270 π.Χ.

Σήμερα το κύρος τη μετάφρασης των Ο΄ δεν αμφισβητείται. Έτσι σε σχολικό βιβλίο της πρώτης γυμνάσιου διαβάζουμε: «η μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο΄) είναι το επίσημο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης που χρησιμοποιεί η εκκλησία μας» «Η προετοιμασία των ανθρώπων για τον καινούριο κόσμο του θεού» σελ 29 (Α΄) Γυμνασίου ΟΕΔΒ. Στο εκκλησιαστικό «ΠΗΔΑΛΙΟΝ» (σελ 116) η μετάφραση των Ο΄ αποκαλείται: «η αξιοπιστοτέρα πασών των μεταφράσεων». Βλέπε επίσης: «Το Μεγάλο Ψέμα» σελ 359 καθώς και «Εβραϊκοί μύθοι» σελ. 218.

Συνεργαζόμενοι με τον Ν. Βάμβα, τον εισαγωγέα από την Αγγλία της Μασσοριτικής έκδοσης (Βιβλικής Εταιρίας Λονδίνου) στην Ελλάδα, διευκόλυναν την διάδοση μιας φρικτά εξωραϊσμένης Βίβλου, που ο βαθμός της επέμβασης των Εβραίων διορθωτών της, γίνεται κατανοητός και μόνο απ’ την εσκεμμένη αφαίρεση, 13 ολόκληρων βιβλίων, από την αρχική μορφή της!

Οι επιλεκτικές αυτές αφαιρέσεις, όχι μόνο ξεπερνούν το 25% των βιβλίων της αρχικής Βίβλου, αλλά είναι και μια άμεση απόδειξη και για τον πιο δύσπιστο, το πόσο κατακρεουργήθηκαν και τα υπόλοιπα βιβλία της αρχικής Βίβλου, στα χέρια των παραποιητών Ραββινο-μασσοριτών!

Εκτός από τις συγκεκριμένες αφαιρέσεις ολόκληρων βιβλίων, οι διαχρονικοί αυτοί επαγγελματίες Εβραίοι εξωραϊστές των Γραφών, παραποίησαν (συστηματικά και με σχέδιο), γράμματα, λέξεις, φράσεις ή ολόκληρα κεφαλαία.[1] Αντικατέστησαν ή αφαίρεσαν νοήματα, αφαιρώντας ολόκληρα εδάφια και προλόγους ή αποκρύπτοντας επιλόγους. Παραδείγματα για τις έντεχνες αυτές αλλοιώσεις θα βρείτε στα τρία βιβλία μου της σειράς ΒΙΒΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, «Το Μεγάλο ψέμα», «Ο Ένοπλος Δόλος», «Αβραάμ ο Μάγος» και «Το θεατρο της σωτηριας».

Όλα αυτά δεν υπογραμμίζουν παρά την προσπάθεια τους να κρύψουν τις εμφανείς απάτες και τις χονδροειδείς αρχαιο-εβραϊκές θεουργίες και να ανανοηματοδοτήσουν την εβραϊκή Βίβλο, που άλλο στόχο δεν εξυπηρετούν απ’ το πανάρχαιο σχέδιο των Πατριαρχών, για θεολογική κυριαρχία πάνω στα αφελή έθνη.

Αν λοιπόν στην δική σας βίβλο, δεν υπάρχουν σημαντικά αποκαλυπτικά εδάφια, μην εκπλαγείτε, απλά (όπως οι περισσότεροι Έλληνες), δεν έχετε την εγκεκριμένη απ’ την ορθοδοξία Βίβλο των (Ο΄), αλλά ένα προτεσταντικό κακέκτυπο του Βάμβα, ο οποίος λέγεται πως ουδέποτε υπήρξε ορθόδοξος!

Συνιστώ ενθέρμως, την μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) την επονομασθήσα Β. Βέλλα ή των 4ων καθηγητών.

Παρ όλες τις εκτεταμένες μεταφραστικές επεμβάσεις και αλλοιώσεις θα βρείτε στην συγκεκριμένη επίτομη Βίβλο (μετάφραση Β. Βέλλα με τα μπλε εξώφυλλα) το σύνολο των βιβλίων (Μακαβαίους, Τωβίτ, Ιουδήθ κ.α.) που έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και λείπουν από τις κοινές Μασοριτικές μεταφράσεις. Τη συνιστώ ενθέρμως, σ’ όλους όσους θέλουν να αποκτήσουν άποψη για την μετάφραση των Ο΄ ή Εβδομήκοντα. Γραμμένη σε σημερινή κατανοητή γλώσσα, προσφέρει, για πρώτη φορά, ανεπανάληπτες ευκαιρίες γνωριμίας με τους απίθανους μάγους που την έγραψαν και δυνατότητες εύκολης ανακάλυψης του δόλου της πονηριάς και της μαγείας τους και στα 49 βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης! Είναι ένα κορυφαίο βοήθημα, που πρέπει να έχουν όλοι οι αμφισβητίες Έλληνες!

Περισσότερα περί της μεταφράσεως των Ο΄ (Septuaginta)

Στο μυαλό του προβληματισμένου αναγνώστη, δικαιολογημένα θα επανέρχεται συνεχώς το ερώτημα: αφού οι Εβραίοι συγγραφείς της Βίβλου, μόνο αφελείς δεν ήταν, πώς εξηγείται ότι παρέμειναν στην αρχική αφήγηση, όλες αυτές οι παράξενες λεπτομέρειες γύρω απ' τις πατριαρχικές ιστορίες, ώστε με ανεπίτρεπτη θα λέγαμε ευχέρεια, να μπορούμε εμείς σήμερα, να ανασυνθέτουμε έκπληκτοι το σκανδαλώδες μαγικό-μαγγανικό τους περιεχόμενο;

Με μεγάλη ικανοποίηση σας παραθέτω την απάντηση, στο κεφαλαιώδες αυτό ερώτημα, όπως άθελά τους μας την εκμυστηρεύονται ο διάσημος μυθολόγος Ρόμπερτ Κρέιβς (Robert Graves) και ο Εβραίος συνεργάτης του Dr. Raphael Patai, στο βιβλίο τους, οι Εβραϊκοί μύθοι: «Αποτελούσε κοινή πεποίθηση των Εβραίων, ότι η χειρότερη μέρα της ιστορίας του Ισραήλ, δεν ήταν η αιχμαλωσία... απ’ τον Σενναχερίμ, ούτε η καταστροφή του ναού του Σολομώντος απ’ τον Ναβουχοδονόσορα, αλλά η μέρα όπου οι Εβδομήκοντα (Ο΄) μετέφρασαν στα ελληνικά τη Βίβλο ύστερα από απαίτηση του Πτολεμαίου ΙΙ (285-246 π.Χ). Πίστευαν (οι Εβραίοι) ότι οι Γραφές τους, που περιείχαν εξιστορήσεις των κακών πράξεων των προγόνων τους... δεν έπρεπε ποτέ ν’ αποκαλυφθούν στους εχθρούς του Ισραήλ». Robert Graves & Dr. Raphael Patai «Hebrew Myths The Book of Genesis» 48.1. (1963).

Ο Ιώσηπος ομολογεί ότι: «η νομοθεσία αυτή (η Βίβλος) είναι ιερή και δεν πρέπει να αποκαλύπτεται από βέβηλα (αλλοφύλων) στόματα». Antiq. Jud.12.39.

Οι ίδιοι οι Εβραίοι λοιπόν, παραδέχονται εδώ, την μεγάλη τραγωδία της ανεπίτρεπτης κοινοποίησης του περιεχομένου της ιερατικής τους βίβλου, που συνέβη με την αναπάντεχη μετάφρασής της στα ελληνικά! Παράλληλα, ομολογείται εδώ, ότι αφορμή της μετάφρασης των Ο΄, υπήρξε η «απαίτηση» του Βασιλιά Πτολεμαίου ΙΙ, και όχι όπως θέλει η άλλη, η γνωστότερη αλλά κατασκευασμένη εβραϊκή εκδοχή (της πλαστής επιστολής του Αρισταίου), που θέλει η μετάφραση αυτή να ξεκινάει δήθεν, μετά από επίμονες παρακλήσεις προς το Πτολεμαίο ΙΙ, των ίδιων των Εβραίων!

Την ιστορική αυτή παραχάραξη, ξεκίνησε ο ιστορικός Φλάβιος Ιωσηπος, (βλ. Antiq. Jud.12.17), ο οποίος, Ραββίνος ων, είχε κάθε λόγο να την επιδιώκει. Σύμφωνα λοιπόν με τον Ιώσηπο, κάποιος Ιουδαίος ονόματι Αριστέας, υπηρετώντας στην αυλή του Πτολεμαίου ΙΙ και γνωρίζοντας την αγάπη του βασιλιά για τα βιβλία, ζήτησε για αντάλλαγμα της μετάφρασης της Εβραϊκής Βίβλου, την απελευθέρωση 120.000 Ιεροσολυμιτών σκλάβων!
Η εξιστορήσει αυτή, παρουσιάζει τον πανίσχυρο Πτολεμαίο, να συμμορφώνεται με κάθε όρο και Ιουδαϊκή υπόδειξη και όχι μόνο να ελευθερώνει τους σκλάβους, αλλά να τους αποζημιώνει με υπέρογκα ποσά κι αυτούς και τους κυρίους τους. Βέβαια, η αξιοπιστία αυτής της εξιστόρησης, εύκολα ελέγχεται από το σύνολο των ερευνητών, ως κατασκεύασμα του Ιώσηπου, (που άλλωστε δεν χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα για την έλλειψη σκοπιμοτήτων στα συγγράμματά του) και σ΄ αυτό συμφωνούν ακόμα και μεγαλόσχημοι, σύγχρονοι ιερείς της ορθοδοξίας.
Ο Μεθόδιος Φούγιας, ο ορθόδοξος Μητροπολίτης Πισιδίας και Μ. Βρετανίας (Metropolitan Methodios of Pisidia Formerly Archbishop of Thyateira and Great Britain), στο βιβλίο του "Ελληνισμός και Ιουδαϊσμός" (Hellenism and Judaism) στον υπότιτλο του: Η επιστολή του Αριστέα χαρακτηρίζει την επιστολή «ψευδεπίγραφη» και «τέχνασμα», (βλ σελ. 111, 114 και 123) και παραθέτει τα ονόματα πολλών ακόμα έγκριτων Βρετανών και άλλων μελετητών, που έχουν την ιδια μ' αυτόν άποψη.

Το γεγονός άλλωστε, ότι η μετάφραση αυτή, έγινε τελικά από απλούς γλωσσομαθείς (λόγιους) Εβραίους και όχι από υποψιασμένους Εβραίους ιερείς, που θα μπορούσαν να αποφύγουν τα καυτά αποκαλυπτικά σημεία της Βίβλου, αποδεικνύει ότι η πραγματική αφορμή της μετάφρασης, ηταν πράγματι η απαίτηση του βιβλιόφιλου Έλληνα βασιλιά Πτολεμαίου ΙΙ, στην ελληνοκρατούμενη τότε Αίγυπτο.

«Ο Πτολεμαίος ο βασιλεύς της Αιγύπτου, βιβλιοθήκη κατασκεύασε στην Αλεξάνδρεια και γι αυτήν πανταχόθεν συνέλεγε βιβλία... μαθαίνοντας ότι γραμμένες αρχαίες ιστορίες των Εβραίων υπάρχουν... εβδομήκοντα (εβραίους) σοφούς άνδρες πρόσταξε, των Εβραίων τις βίβλους (στα ελληνικά) να μεταφράσουν... πρόσταξε δε αυτούς, όχι στην πόλη αλλά (απομονωμένοι) στην νήσο Φάρο, κατ' ιδίαν, και σε οικίσκους διαφορετικούς την ερμηνεία (μετάφραση) να δώσουν. Πρόσταξε δε και τους εποπτεύοντες, να παρέχουν κάθε υποστήριξη, απαγορεύοντας όμως τις μεταξύ τους ομιλίες, για να αποφύγει τις μετάξι τους συνεννοήσεις, ώστε να αποσπάσει το ακριβές της ερμηνείας». Pseudo-Justinus Martyr 2.13.D.

ο Εβραίος επίσκοπος Κύπρου Επιφάνιος (310-404 μ.Χ.) ομολογεί: «Για να μη συνδιαλλάσσονται μεταξύ τους, αλλά ανόθευτη να δώσουν την ερμηνεία, ο Πτολεμαίος ΙΙ, τριάκοντα εξ οικίσκους κατασκεύασε, αυτούς δε (τους μεταφραστές) δυο-δυο έκλεισε (στους οικίσκους) και σε δούλους ανέθεσε την φροντίδα τους... αλλά στους οικίσκους εκείνους, ούτε θυρίδες (παράθυρα) δεν κατασκεύασε και μόνο φεγγίτες προς φωτισμό άνωθεν των δωματίων άνοιξε. Οι δε (εβδομήκοντα) έτσι διάγοντες, κλειδωμένοι από πρωίας έως εσπέρας έδωσαν την μετάφραση» Epiphanius Eccl. De mensuris et Ponderibus 77.

Ο Πτολεμαίος ΙΙ, σαφώς δεν είχε απολύτως καμιά ανάγκη να ζητήσει μεταφραστές από την Ιερουσαλήμ, όπως ισχυρίζεται η επιστολή του Αριστέα, αφού τους πλέον άριστους ελληνομαθείς Εβραίους τους είχε μπροστά του, στην ιδια του την πόλη, την Αλεξάνδρεια. Εβδομήντα (Ο΄) λοιπόν περίπου Αλεξανδρινοί λόγιοι, (τελικά λέγεται ότι ηταν 72), δηλαδή απλοί γλωσσομαθείς Εβραίοι και όχι Ραβίνοι, φρουρούμενοι, κατά κάποιον τρόπο "φυλακισμένοι", υπέκυψαν στις πιέσεις του Πτολεμαίου ΙΙ πάνω στην μικρή νήσο Φάρο της Αλεξάνδρειας. Μάλιστα, χωρισμένοι και απομονωμένοι σε ανεξάρτητες μικρές ομάδες, αναγκάσθηκαν να παραδώσουν με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, μεταφρασμένη στα ελληνικά, την πατριαρχική τους ιστορία.

Την άποψη ότι: «οι μεταφραστές δεν προήρχοντο από την Παλαιστίνη, αλλά ηταν (επιστρατεύθηκαν) από την ιδια την Αλεξάνδρεια» υιοθετεί και ο Επίσκοπος Μεθόδιος Φούγιας στο βιβλίο του: Η Ελληνιστική Ιουδαϊκή παράδοση σελ. 61, 65.
Ο J. A. Fizmyer στο βιβλίο του The laguage of Palestine ih the first Century (1972) επισημαίνει λογικά ότι: «την περίοδο αυτή η γνώση της ελληνικής γλώσσας στους Ιουδαίους της Παλαιστίνης ηταν περιορισμένη. Τούτο συνάγεται από τις δίγλωσσες επιγραφές αυτής της περιόδου». Την ιδια λογική εξήγηση, ακολουθούν και οι: Robert H. Pfeiffer (History of New Testament Times), Feldman and Hengel (Judaism and Hellenism) Gunther Zuntz (Aristeas on the translations of the Torah) και Sidney Jellicoe (The Septuaginta and Modern Study Oxford 1968 σελ.59-63).

Η μετάφραση αυτή, που ηταν ένα τεράστιο ιστορικό λάθος των εβδομήντα δυο αυτών Εβραίων λογίων της Αλεξάνδρειας, "πάγωσε" τη βιβλική αφήγηση, όπως ακριβώς ηταν γραμμένη στην δεδομένη χρονική στιγμή της μετάφρασης!

Έκτοτε η μετάφραση των Ο΄ ηταν η ακάλυπτη αχίλλειος πτέρνα των εβραϊκών γραφών. Σήμερα: «η Ο΄ αποτελεί την επίσημη Βίβλο της ορθοδόξου εκκλησίας... και είναι αξιοπιστοτέρα όλων των άλλων συμπεριλαμβανόμενων και των Εβραϊκών (εννοεί μασσορικών) που έχουν αλλοιωθεί» Αυτά τα αποκαλυπτικά παραδέχεται στο επίσημο καταστατικό της η ορθόδοξος εκκλησία δηλαδή στο «Ιερόν Πηδάλιο» εκδ. Αστήρ και στις σελ. 113,116, και 614.

Παρ' όλα αυτά και με την σιωπηρή συγκατάθεση και της Ορθοδοξίας, η Ο΄ τείνει παγκοσμίως να εξαφανιστεί από την δημόσια χρήση. Ο λόγος γ' αυτό, είναι μόνο ένας. Η μετάφραση αυτή, έγινε από ανθρώπους που δεν γνώριζαν ότι μεταφράζοντας σωστά τις εβραϊκές γραφές, παρέδιδαν στους ελληνόφωνους της εποχής τους "ξεσκέπαστα" τα καταγεγραμμένα σ’ αυτήν τρομερά μυστικά του ιερατικού αυτού βιβλίου! Έκτοτε, μέγα πένθος και σοβαρότατες ανησυχίες υπήρχαν απ' την πλευρά των Ραββίνων, για τα κοινοποιημένα μυστικά της εβραιο-ιερατικής ιστορίας, που η μετάφραση των Ο΄ παρέδιδε στους ελληνόφωνους αλλοεθνείς:

«Οι Ραββίνοι χαρακτήρισαν σαν αποφράδα (κακότυχη, δυσοίωνη) και απαίσια για τον ιουδαϊκό λαό την ημέρα που κυκλοφόρησε η μετάφραση των Ο΄ στα ελληνικά. Οι αντιπρόσωποι του ιουδαϊκού ιερατείου, άρχισαν συστηματικό πόλεμο ενάντια στο κύρος της μετάφρασης των Ο΄» Γ. Κορδάτος «Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής» σελ. 314

Τα βιβλικά κείμενα, φεύγοντας από τα χέρια των Εβραίων, τρεις περίπου αιώνες π. Χ. με την μορφή της μετάφρασης των Ο΄, δεν μπορούσαν πια να αλλοιωθούν και να προσαρμοσθούν στις μεταβαλλόμενες συνθηκες της ιστορίας! Για επτά περίπου αιώνες, παρέμειναν φυλαγμένα και αναλλοίωτα στα ράφια της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης.

Η βιβλική μετάφραση των Ο΄, ηταν πια ένας διεθνοποιημένος, αλλά και αποκαλυπτικός ιερατικός κώδικας συμπεριφοράς, που στα χέρια τρίτων, θα μπορούσε με την πλέον απλή επεξεργασία και ανάλυση των δεδομένων του και με την φυσικότερη προέκταση των περιγραφών του, να γίνει ένα μνημείο αποκάλυψης της Χαλδαϊκής πανουργίας. Η κατανόηση και η επεξεργασία των μεθοδεύσεων και οι κραυγαλέες θρησκευτικές δολοπλοκίες της Βίβλου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν άριστο υλικό μελέτης και κατανόησης του Χαλδαϊκού επεκτατισμού, προειδοποιώντας αποτελεσματικά τους λαούς, για τις σοβαρές κατασχετικές προθέσεις του αβρααμικού ιερατείου!

Η μετάφραση των Ο΄ λοιπόν, δυόμισι περίπου αιώνες προ Χριστού, ουσιαστικά αφαίρεσε ολοσχερώς, κάθε δυνατότητα περαιτέρω συγκάλυψης της αληθινής καταγεγραμμένης πατριαρχικής συμπεριφοράς. Έτσι, αυτή ακριβώς η μετάφραση, φαίνεται πως είναι και η μοναδική αιτία, που τα παλαιοδιαθηκικά βιβλικά κείμενα, έφτασαν μέχρι τις μέρες μας σχεδόν "ξεσκέπαστα", φορτωμένα με όλες αυτές τις "αξιοθαύμαστες" λεπτομέρειες, που τόσο μας διευκόλυναν στην ανασύνταξη της ανεπανάληπτης χαλδαιο-πατριαρχικής, ιερατικής μαγγανείας!

Δυστυχώς, ποτέ μέχρι σήμερα το ανεπανάληπτο αυτό δώρο του Πτολεμαίου ΙΙ δεν αξιοποιήθηκε σωστά. Οι Ραββίνοι μάλιστα, δι’ άλλης οδού, επέβαλαν σταδιακά τον συγκαλυπτικό εκείνο τύπο ερμηνείας, τον αλληγορικό («Αλληγορικά: μεταφορικά όχι αληθινά» Hesychius Lexicο) που όλοι μας γνωρίσαμε. Διεκδικώντας ασταμάτητα το προνόμιο της ηπιότερης αλληγορικής ερμηνείας για τα κείμενα τους, κατάφεραν να σκεπάσουν με ροδοπέταλα ονειρικών ερμηνειών και τις πλέον δύσοσμες και αρνητικές βιβλικές αφηγήσεις! Εξαφάνισαν τις ανατριχιαστικότερες περιγραφές, μέσα σε ένα κλίμα σύγχυσης και δαιδαλώδους θρησκευτικής παραδοξολογίας. Μέσα στον λαβύρινθο των πολλαπλών εξηγήσεων, των πιθανών και απίθανων ερμηνειών, πέτυχαν να εξαφανίσουν την οφθαλμοφανή ερμηνεία των βιβλικών αφηγήσεων και με όπλο τους την ιερή απεραντολογία, εξάντλησαν αποτελεσματικά και εξοστράκισαν κάθε τύπο ερώτησης και ενοχλητικής υποψία.

Επιβεβαιώνοντας τους παραπάνω συλλογισμών μας, ο Dupuis Charles: (Ερμηνεία του μύθου του ήλιου που λατρεύτηκε με το όνομα του Χριστού, σελ. 25-28) γράφει: «Αυτοί οι ίδιοι Εβραίοι διδάσκαλοι, όπως και οι Χριστιανοί διδάσκαλοι, συμφωνούν στο ότι τα στον Μωυσή αποδιδόμενα βιβλία (πεντάτευχος) γράφτηκαν με αλληγορικό τρόπο, ότι συχνά κλείνουν μέσα τους έννοιες πολύ διαφορετικές από εκείνες που δείχνουν ότι γράφουν».

Μάλιστα με πολύ σαφήνεια, ο αρχιραββίνος Μαϊμωνίδης (Ο σημαντικότερος Ραββίνος του μεσαίωνα (1135-1204) ευθέως μας προτρέπει να μη τολμήσουμε να κοιτάξουμε κάτω απ’ το δήθεν «αλληγορικό πέπλο», τις φοβερές αλήθειες της βίβλου. Να τι λέει ο Μαϊμωνίδης, ο πιο σοφός από τους Ραββίνους: «Δεν πρέπει κανείς να ακούει, ούτε να παίρνει κατά γράμμα ό,τι είναι γραμμένο στα βιβλία της δημιουργίας, ούτε και να έχει (ερμηνευτικές) ιδέες σαν κι αυτές που έχει το κοινό, αλλιώς οι αρχαίοι σοφοί μας, δεν θα μας συμβούλευαν με τόση φροντίδα να κρύβουμε το νόημά τους και να μη σηκώνουμε καθόλου το αλληγορικό πέπλο που κρύβει τις αλήθειες που περιέχει... Οποιοσδήποτε όμως θα μαντέψει την αληθινή έννοια, (των βιβλικών λεγομένων) πρέπει να αποφύγει να την κοινολογήσει». Γ. Σιέτος: Τα Μωσαϊκά μυστήρια σελ. 131.

Για ανάλογες προστατευτικές "κατάρες", διαβάζουμε και στον Ιώσηπο: «κανείς δεν έχει διακινδυνέψει να διερμηνεύσει τους νόμους αυτούς, εξαιτίας της θεϊκής και τρομερής τους φύσης. Μερικοί που το επιχείρησαν τιμωρήθηκαν απ' τον (εβραίικο) θεό. Κάποιος που θέλησε να εξιστορήσει (ελέγξει) ορισμένους απ' αυτούς (τους βιβλικούς νόμους) διαταράχθηκε το μυαλό του για περισσότερες από τριάντα ημέρες. Όταν είχε διαύγεια πνεύματος προσπαθούσε να κατευνάσει τον θεό, υποπτευόμενος ότι η τρέλα του προερχόταν απ' αυτόν... (μήπως σας θυμίζει λίγο τις κατάρες του Δευτερονομίου;) Τούτη η δυστυχία τον βρήκε επειδή υπήρξε πολύ περίεργος σχετικά με τα θεια και θέλησε να τα αποκαλύψει στους απλούς ανθρώπους, έτσι εγκατέλειψε το σχέδιο του και ξαναβρήκε τα λογικά του» Antiq. Jud. 12.111-113.

Δεν έχουμε τίποτε ιδιαίτερο να προσθέσουμε στις αποκαλυπτικές συμβουλές του Μαϊμωνίδη, και στις προστατευτικές δεισιδαιμονίες του Ιώσηπου. Απαντούμε μόνο, πως: Όχι μόνο παγίδεψαν, παραπλάνησαν και αχρήστευσαν την ευγενική φιλοθεΐα μας και με τα ασταμάτητα εγκεφαλικά τους απόβλητα σκουπιδοποίησαν τις κοινωνίες μας, αλλά με την ολοφάνερη θεολογική τρομοκρατία τους, μας ζητούν ανοιχτά, να παραμείνουμε σιωπηροί συνεργάτες στην αιώνια πνευματική υποδούλωση των λαών μας!

Δυστυχώς, με την αποκαλυπτικότατη ελληνική μετάφραση των Ο΄ διαθέσιμη, πέρασαν ήδη μέχρι σήμερα, είκοσι δύο και πλέον αιώνες "απόλυτης" απομυθοποιητικής απραξίας! Δυστυχώς, ούτε και οι ικανότεροι από μας, δεν καταδέχθηκαν να ρίξουν μια πιο μεθοδική και επίμονη απομυθοποιητική ματιά, στο δήθεν θρησκευτικό αυτό βιβλίο, που με τόσο πάθος μας παρέδωσαν απολύτως θεοποιημένο! Δυστυχώς, με τις απύθμενες αφέλειας μας, και τις αβασάνιστες παραδοχές μας, είμαστε αυτοί, που με πείσμα και ατέλειωτη φαντασιοπληξία, μετατρέψαμε τον χαλδαιικό αυτόν κατάλογο μαγγανιστικών άθλων, σε φωτισμένο βιβλίο θρησκείας και δυο φορές δυστυχείς, γιατί με ακόμα εγκληματικότερη αφέλεια, το παραδίδουμε ως τέτοιο, στους τρυφερούς και ανυποψίαστους απογόνους μας!

Οι καταγγελίες των βιβλίων μου, σε πολλούς ίσως φανούν οριακές και δυσβά¬σταχτες. Ζούμε όμως δυστυχώς σε καιρούς οριακούς, χωρίς να έχουμε πια την πολυτέλεια να αοριστολογούμε, να κρύβουμε και να αναβάλλουμε έπ’ αόριστο τις κραυγαλέες υποψίες μας, για την αληθινή καταγωγή των παθών μας. Ο φιλόξενος κόσμος γύρω μας θρυμματίζεται, γιατί εμείς κυνηγώντας τους κάθε λογής θρησκευτικούς ανέμους, καθυστερήσαμε οριακά και επικίνδυνα την αναγκαία εναρμόνισή μας, με τις αληθινές θεϊκές προτροπές, της γενναιόδωρης μητέρας φύσης. Σήμερα, αντιμετωπίζουμε τις βαρύτατες συνέπειες, αυτής της σοβαρότατης απρέπειας μας, γιατί όχι μόνο δεν αναπτύξαμε σε ιδεώδη επίπεδα, ως οφείλαμε, την αρωγή και την περιποιητική ευσέβεια μας, προς την ιερή μητέρα, αδελφή και φίλη "γη", αλλά εξακολουθούμε σαν τα ανεγκέφαλα τρωκτικά, να κατασπαράζουμε τα δώρα της και να καταρρακώνουμε την πολύτιμη νοημοσύνη μας, καταναλίσκοντας μέχρι μέθης και αναισθησίας, τους ατέλειωτους, γλυκόπιοτους δόλους των μάγων και των υποτιθέμενων θεών τους.


Μ. Καλόπουλος

...................................
Η γνώση είναι... η καλύτερη εκδίκηση!
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χέρια εκείνων... που λατρευτήκαν σαν άνθρωποι του θεού!