logo greatlie kalopoulos

fb youtube rss

Σύνδεση

Εγγραφή


Μυθολογία

knosos

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΑΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ… ΓΙΑ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΟΦΕΛΟΣ… ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ… ΤΗΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ!!!

ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΙΝΩ ΕΓΩ : Ο ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ Ο
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ... ΔΙΑ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ…. ΤΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ! ! !

ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΕ : ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ , ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΟ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ
ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ…..Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΗ…..

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ….. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΠΑΡΑΛΟΓΗ….ΑΝΩΜΑΛΗ….. ΤΡΕΛΗ….ΚΑΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ…..

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΒΟΛΕΥΕΙ….ΣΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ,ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ! ! !

ΠΟΛΛΟΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ….. ΑΓΝΟΟΥΝ….. ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ (ΑΠΟ ΕΒΡΑΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ)…. ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ…. ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ! ! !

ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙ΄ ΑΥΤΟΥΣ…. ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΛΛΑΔΑ ! ! !

ΑΛΛΑ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ : ΠΩΣ ΠΑΡΑΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΑΡΧΑΙΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ…..ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ ! ! !

ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΩ ΑΠΟ ΤΩΡΑ : ΔΕΝ ΒΑΛΛΟΜΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ .
ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ….ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΞΩ….ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ…ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΗ…..ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ….
ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ! ! !

ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ : ΔΕΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΜΥΘ-ΙΣΤΟΡΙΑ….ΑΛΛΑ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ
<< ΤΡΕΛΕΣ >> , Η ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ…..

ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ…ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ…ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ! ! !

ΟΙ ΑΘΗΝΑΪΚΕΣ ΥΒΡΕΙΣ , ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΙΝΩΑ ΚΑΙ Η
ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ,ΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ ΗΡΩΩΝ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΡΗΤΩΝ)… ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ :

Η ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ για τον Μυθικό Βασιλιά της Κρήτης από τις Αρχαίες Πηγές ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ , πράγμα που Επισημαίνεται από την Κλασική Κιόλας Εποχή.

Σε ΠΙΟ ΠΡΩΙΜΕΣ ΕΠΟΧΕΣ φαίνεται να Κυριαρχεί Μια Κολακευτική Εικόνα για τον Μίνωα.

Είναι ο Δίκαιος Ηγέτης…ο Νομοθέτης…ο Κυρίαρχος της Μεσογείου….
ο Κριτής των Ψυχών στον Άδη…είναι τέλος : ο Συνομιλητής και ο Αγαπημένος Γιος του Ίδιου τού Έλληνα Θεού…. τού Δία.

Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΥΤΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ από τον Όμηρο :

<< Μια Πολιτεία Κνωσό την είπανε, Τρανή , και Βασιλιάς της , ο
Μίνωας , πού το Δία Συντρόφευε στα Εννιά τα χρόνια πάνω…. >>

<< ένι Κνωσός μεγάλη πόλις , ένθα τε Μίνως Εννέωρος Βασίλευε Διός μεγάλου Οαριστής…. >> . ( ΟΜΗΡΟΣ : ΟΔΥΣΣΕΙΑ , Τ 178 – 179 ) .

Ο ΗΣΙΟΔΟΣ , τονίζει : ότι ο Μίνωας ήταν Πανίσχυρος Βασιλιάς και Εκπρόσωπος του ίδιου του Δια :

<< ός βασιλεύτατος γένετο θνητών βασιλήων, και πλείστων ήνασε περικτιόντων ανθρώπων, Ζηνός έχων σκήπτρον τω και πόλεων βασίλευεν... >> .

( ΗΣΙΟΔΟΣ : ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 103 ) .

Ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης Αντιμετώπισαν τον Μίνωα ,ως Πανίσχυρο Βασιλιά και Θαλασσοκράτορα:

<< Πολυκράτης... εστί πρώτος των ημείς ίδμεν Ελλήνων, ός θαλασσοκρατέειν επενοήθη, πάρεξ Μίνω τε του Κνωσίου και ει δή τις άλλος πρότερον τούτου ήρξε της θαλάσσης...>>.

( ΗΡΟΔΟΤΟΣ : 3, 122 ) .

<< Μίνως... παλαίτατος ών ακοή ίσμεν ναυτικόν εκτήσατο και της νυν ελληνικής θαλάσσης επί πλείστον εκράτησεν... >> .

( ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ : 1,4,1 ) .

Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΥΤΗ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΕΙΤΑΙ από τον 6ο αιώνα, Οπότε ο Μυθικός Βασιλιάς της Κρήτης…. Εμφανίζεται στα Κείμενα των Τραγικών Ποιητών…. ως Άξεστος και Βάρβαρος ! ! !

ΕΠΕΙΔΗ ΘΑ ΒΑΛΩ ΜΟΝΟΚΟΜΜΑΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ
ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ , ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ…ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ : ΘΗΣΕΑΣ – ΡΩΜΗΛΟΣ….

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ,ΟΤΙ ΠΑΙΡΝΩ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ (ΟΠΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ : ΓΙΑ ΝΑ ΘΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ) ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΖΩ…. ΑΝΑΜΕΣΑ Σ΄ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΟΝΟΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ…

.ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΟΥ ,ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΑΥΤΟ @ ) .

( @ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ , ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ : ΘΗΣΕΑΣ – ΡΩΜΗΛΟΣ….

Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΤΟΥ….ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΗΘΗ….(ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ) .

ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ : ΟΤΙ ΚΑΙ ΙΔΙΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ…ΠΑΡΑΘΕΤΕΙ ΑΡΧΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ….ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ Ο ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ…ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΓΑΛΗ ΖΗΜΙΑ…ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ…. ΠΑΡΑΠΟΙΟΝΤΑΣ…ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΣΙΟΔΟ ! ! !

ΑΛΛΑ ΑΣ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ , ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ) :

<<…έτσι και ΕΓΩ ,αφού Κάλυψα κατά τη Συγγραφή των
ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΩΝ με Φυσικό Λόγο τον Πιθανό και Σίγουρο Χρόνο στην Ιστορική Εξέλιξη των πραγμάτων ,
Θα μπορούσα Δικαιολογημένα να πώ για τα Παλαιότερα Χρόνια :
τα παλαιά είναι ΤΕΡΑΤΩΔΗ και για τους Τραγικούς Ποιητές ,ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ οι Ποιητές και οι Μυθογράφοι , ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΕΥΤΑ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 1 ) .

<<..οὕτως ἐμοὶ περὶ τὴν τῶν βίων τῶν παραλλήλων γραφὴν τὸν ἐφικτὸν εἰκότι λόγῳ καὶ βάσι μον ἱστορίᾳ πραγμάτων ἐχομένῃ χρόνον διελθόντι, περὶ τῶν ἀνωτέρω καλῶς εἶχεν εἰπεῖν ‘τὰ δ' ἐπέκεινα Τερατώδη καὶ τραγικά, ποιηταὶ καὶ μυθογράφοι Νέμονται, καὶ οὐκέτ' ἔχει Πίστιν Οὐδὲ Σαφήνειαν >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 1 ) .

( @ τα επέκεινα τερατώδη και τραγικά: Έχει Συναίσθηση ο Πλούταρχος ότι με το ζεύγος αυτό των Παράλληλων βίων Μπαίνει σε Περιοχή που δεν είναι Αμιγώς Ιστορική Αλλά Έχει Κάποια Στοιχεία Μυθικά (ΠΑΡΑΠΟΙΗΜΕΝΑ)….και Επομένως Προβληματικά στην Αποδοχή Τους…από τους Αναγνώστες (ασφαλώς και από τον Ίδιο).

Γι' αυτό Ξεκαθαρίζει τη ΘΕΣΗ ΤΟΥ από την Αρχή….Ζητώντας την Ανάλογη Κατανόηση. Ανήσυχος όμως Ερευνητής της Ιστορημένης
και ΜΗ Εποχής….ο Πλούταρχος….ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ….ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ << ΤΟΥ ΟΛΟΥ >> (στο έργο του)…. Αναζητώντας και Ψηλαφίζοντας…ΟΛΕΣ τις Πτυχές της Ελληνικής ΜΥΘ- ΙΣΤΟΡΙΑΣ ! ! ! )

<< Μακάρι τα Μυθικά Στοιχεία να Ξεκαθαρισθούν από εμάς με τη Λογική και να υπακούσουν και να γίνουν αποδεκτά ως ιστορικά γεγονότα · όπου όμως απερίφραστα αποκλείουν την πιθανότητα και Δεν Επιδέχονται Συνάφεια με την Πραγματικότητα, θα Παρακαλέσουμε τους Αναγνώστες μας να Δείξουν Κατανόηση και να αποδεχθούν με Επιείκεια τις παλιές ιστορίες >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 1 ) .

<< εἴη μὲν οὖν ἡμῖν ἐκκαθαιρόμενον λόγῳ τὸ μυθῶδες ὑπακοῦσαι
καὶ λαβεῖν ἱστορίας ὄψιν· ὅπου δ' ἂν αὐθαδῶς τοῦ πιθανοῦ περιφρονῇ καὶ μὴ δέχηται τὴν πρὸς τὸ εἰκὸς μεῖξιν, εὐγνωμόνων ἀκροατῶν δεησόμεθα καὶ πρᾴως τὴν ἀρχαιολογίαν προσδεχομένων >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 1 ) .

( @ : εἴη μὲν οὖν ἡμῖν ἐκκαθαιρόμενον λόγω το μυθώδες = Μακάρι τα Μυθικά Στοιχεία να Ξεκαθαρισθούν από Εμάς με τη Λογική…..

Ευχετική Ευκτική Χρησιμοποιεί ο Πλούταρχος : Απευθυνόμενος στους Αναγνώστες τού Έργου Του Αυτού….Ζητώντας να
<< Βασανίσουν >> τα Γραφόμενά Του…για να τα Αποδεχθούν ως Πραγματικά Γεγονότα.

Σίγουρα όμως τα Πολλά ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ στη << Βάσανο >> της
ΛΟΓΙΚΗΣ……ΚΑΙ ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΟΥΣ .

Επειδή Όμως τα Όσα Γράφει : Είναι Προϊόν ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗΣ
ΕΡΕΥΝΑΣ ΤΟΥ….ο Ίδιος Όφειλε να τα Καταγράψει….και να τα Θέσει στην ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ .

ΣΕ ΜΕΡΙΚΑ ΟΜΩΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ : ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΤΑ ΘΕΩΡΕΙ ΠΑΡΑΛΟΓΑ ! ! !

ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΔΩ ) :

<< Για την Αίθρα, τη Μητέρα του Θησέα, λένε ότι Οδηγήθηκε αιχμάλωτη στη Σπάρτη και από εκεί μαζί με την Ελένη στην Τροία , το λέει και ο Όμηρος ότι η Αίθρα ακολούθησε την Ελένη, που γράφει : Η Αίθρα, η κόρη του Πιτθέα, και η Κλυμένη με τα μεγάλα μάτια .

Άλλοι Αμφισβητούν Αυτόν το Στίχο και τα όσα λέγονται για το Μούνυχο, που Τάχα τον Γέννησε η Λαοδίκη κρυφά από το Δημοφώντα και τον μεγάλωσε μαζί της η Αίθρα στην Τροία.

Μια Εντελώς Ξεχωριστή Εκδοχή και Πολύ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ Γράφει Ίστρος για την Αίθρα στο δέκατο τρίτο βιβλίο << Αττικών >> του, ότι δηλαδή κάποιοι γράφουν ότι Αλέξανδρος ή Πάρης στη Θεσσαλία Νικήθηκε σε Μάχη από τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο στο Σπερχειό, ότι ο Έκτορας Κατέλαβε και Λεηλάτησε την Πόλη Τροιζήνα και Πήρε Αιχμάλωτη την Αίθρα που είχε Συλλάβει εκεί. ΑΥΤΗ ΟΜΩΣ Η ΕΚΔΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΛΟΓΗ >>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 34 ) .

( @ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο Ίστρος που ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ θεωρεί Πολύ
ΠΑΡΑΛΟΓΗ ΤΗΝ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ :

Συγγραφέας του 2ου π.Χ. αιώνα. Σπουδαιότερο έργο του ήταν τα
<< Αττικά >>σε 14 βιβλία. Ανήκει στους Ατθιδογράφους .

ΟΙ ΑΤΘΙΔΟΓΡΑΦΟΙ ΕΙΝΑΙ : ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΧΡΟΝΙΚΩΝ…(ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ)….ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΤΟΥΣ…. ΠΑΡΑΠΟΙΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ…ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ! ! !

Η άποψή του ΙΣΤΡΟΥ : για τα Σχετικά με τον Τρωικό πόλεμο και την Κατάληψη τής Τροιζήνας (στην Πελοπόννησο) από τον Έκτορα, γιο του Πριάμου, Θεωρείται από τον Πλούταρχο Εξαιρετικά Παράλογη….ΑΥΤΟ ΚΑΤΙ ΛΕΕΙ…..ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ…ΟΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ
ΠΑΡΑΚΑΤΩ ! ! ! )

<< Αἴθραν δὲ τὴν Θησέως μητέρα γενομένην αἰχμάλωτων
ἀπαχθῆναι λέγουσιν εἰς Λακεδαίμονα, κἀκεῖθεν
εἰς Τροίαν μεθ' Ἑλένης, καὶ μαρτυρεῖν Ὅμηρον ,
ἕπεσθαι τῇ Ἑλένῃ φάμενον
34.1.4

34.1.5
Αἴθρην Πιτθῆος θύγατρα Κλυμένην τε βοῶπιν.
34.1.5

34.2.1
οἱ δὲ καὶ τοῦτο τὸ ἔπος διαβάλλουσι καὶ τὴν περὶ Μουνύχου
μυθολογίαν, ὃν ἐκ Δημοφῶντος Λαοδίκης κρύφα
τεκούσης ἐν Ἰλίῳ συνεκθρέψαι τὴν Αἴθραν λέγουσιν.
34.3.1
ἴδιον δέ τινα καὶ παρηλλαγμένον ὅλως λόγον ὁ Ἴστρος
ἐν τῇ τρισκαιδεκάτῃ τῶν Ἀττικῶν ἀναφέρει
περὶ Αἴθρας, ὡς ἐνίων λεγόντων, Ἀλέξανδρον μὲν
τὸν [ἐν Θεσσαλίᾳ] Πάριν ὑπ' Ἀχιλλέως καὶ Πατρόκλου
34.3.5
μάχῃ κρατηθῆναι παρὰ τὸν Σπερχειόν, Ἕκτορα δὲ τὴν
Τροιζηνίων πόλιν λαβόντα διαρπάσαι, καὶ τὴν Αἴθραν
ἀπάγειν ἐκεῖ καταληφθεῖσαν. ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἔχει πολλήν ἀλογίαν >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 34 ) .

( @ ΙΔΑΙΤΕΡΑ ΚΑΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ…ΣΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ :

Πράγμα ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ τον ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ τον
Πλούταρχο…. ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕΙ ) :

<< Και φαίνεται ότι είναι Πράγματι Δύσκολο να είναι κανείς Μισητός από μια Πόλη που διαθέτει φωνή και Τέχνη.

Γιατί το Μίνωα ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΝ ΚΑΚΟΛΟΓΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΒΡΙΖΑΝ ΣΤΑ ΑΤΤΙΚΑ ΘΕΑΤΡΑ, κι ούτε τον Ωφέλησε ο Ησίοδος
που τον Αποκάλεσε << Βασιλικότατο >> ( @ Ισχυρότατο Βασιλιά), ούτε ο Όμηρος που τον Ονόμασε << Συνομιλητή του Δία >>, αλλά ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ, άπλωσαν σε Βάρος Του από την Εξέδρα και την Σκηνή πολλή Κακοφημία, Υποστηρίζοντας << ήταν Βίαιος και Κακός >>.

Κι όμως ( @ οι ίδιοι : οι Αθηναίοι Τραγικοί Ποιητές) λένε ότι ο Μίνωας ήταν Βασιλιάς και Νομοθέτης, κι ο Ραδάμανθυς Δικαστής και Φύλακας των Νόμων που Θεσπίστηκαν από Εκείνον (το Μίνωα) >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 16 ) .

( @ Παρά το ότι ο Μίνωας , Διατηρούσε την Θέση του Δίκαιου
Κριτή των Ψυχών…στον Κάτω Κόσμο…..Συνεπικουρούμενος από
τον Ραδάμανθυ και τον Αιακό….. οι Αθηναίοι τον Παρουσιάζουν με τα Πιο Μελανά Χρώματα…..Δίνοντας την Εικόνα ενός άγριου και σκληρού ανθρώπου.

Οι Αθηναίοι : Που Δεν Ήθελαν να Βλέπουν τον Μίνωα…..στην Κυρίαρχη Θέση τού Δικαστή των Ψυχών….ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΑΝ….. από τον Συμπατριώτη Τους ,
τον Τριπτόλεμο ! ! ! )

<< ἔοικε γὰρ ὄντως
χαλεπὸν εἶναι φωνὴν ἐχούσῃ πόλει καὶ μοῦσαν ἀπεχθάνεσθαι ,
καὶ γὰρ ὁ Μίνως ἀεὶ διετέλει κακῶς ἀκούων καὶ
16.3.5
λοιδορούμενος ἐν τοῖς Ἀττικοῖς θεάτροις, καὶ οὔθ'
Ἡσίοδος (fr. 103 Rz.) αὐτὸν ὤνησε ‘βασιλεύτατον’ οὔθ'
16.3.7
Ὅμηρος (Od. 19, 179) ‘ὀαριστὴν Διὸς’ προσαγορεύσας,
ἀλλ' ἐπικρατήσαντες οἱ τραγικοὶ πολλὴν ἀπὸ τοῦ λογείου
καὶ τῆς σκηνῆς ἀδοξίαν αὐτοῦ κατεσκέδασαν ὡς χαλεποῦ
16.4.1
καὶ βιαίου γενομένου. καίτοι φασὶ τὸν μὲν Μίνω βασιλέα
καὶ νομοθέτην, δικαστὴν δὲ τὸν Ῥαδάμανθυν εἶναι καὶ
φύλακα τῶν ὡρισμένων ὑπ' ἐκείνου δικαίων >>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 16 ) .


( @ Στο ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ << Μίνωας >> ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ : ΑΝΑΛΥΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΦΗΜΗ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ….. ΣΤΑ ΑΘΗΝΑΙΚΑ ΘΕΑΤΡΑ…. ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΒΡΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΧΟΤΑΝ… ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΑΓΙΚΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ) :

<< ΕΤ : Γιατί λοιπόν, Σωκράτη, έχει Επικρατήσει Αυτή η Φήμη για το Μίνωα, ως Απαίδευτου και Αγροίκου (Σκληρού) .

ΣΩΚΡΑΤΗΣ : Για το Λόγο που κι Εσύ, αν Σωστά Συλλογάσαι , Θα Παρατηρήσεις, Πως Αν Θέλεις να Κερδίσεις Καλή Φήμη , Όπως Κάθε Άνθρωπος, Πρέπει Να Μη Σε ΜΙΣΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ .

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΝ ΤΗ ΦΗΜΗ ΚΑΠΟΙΟΥ , Οτιδήποτε κι αν Πουν, είτε τον Επαινέσουν , είτε τον Κατηγορήσουν.

Το ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ ήταν το να Πολεμήσει ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΥΤΗΣ
ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ( @ της Αθήνας) , όπου υπάρχει πολλή σοφία και κάθε λογής Ποιητές ,που Ασχολούνται και με τα άλλα είδη της Ποίησης και με την Τραγωδία.

...Απ' όλα τα Είδη της Ποίησης η Τραγωδία είναι το ΠΙΟ Ψυχαγωγικό και το ΠΙΟ Αγαπητό στον Κόσμο.

Με Αυτήν λοιπόν ( @ την Τραγωδία) ΕΠΙΤΕΘΗΚΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΚΔΙΚΗΘΗΚΑΜΕ για τους Φόρους που μας Είχε Αναγκάσει να του Πληρώνουμε.

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ ,ΕΓΙΝΕ ΜΙΣΗΤΟΣ ΣΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟΔΩΣΑΜΕ ΜΙΑ ΤΟΣΟ ΚΑΚΗ ΦΗΜΗ >> .

( ΠΛΑΤΩΝΑΣ : Μίνωας 320 – 321 ) .

<< {ΕΤ.} Διὰ τί οὖν ποτε, ὦ Σώκρατες, αὕτη ἡ φήμη
320.e.1
κατεσκέδασται τοῦ Μίνω ὡς ἀπαιδεύτου τινὸς καὶ χαλεποῦ ὄντος;
{ΣΩΚΡΑΤΗΣ} Δι' ὃ καὶ σύ, ὦ βέλτιστε, ἐὰν σωφρονῇς, εὐλαβήσῃ,
καὶ ἄλλος πᾶς ἀνὴρ ὅτῳ μέλει τοῦ εὐδόκιμον εἶναι, μηδέποτε
ἀπεχθάνεσθαι ἀνδρὶ ποιητικῷ μηδενί. οἱ γὰρ ποιηταὶ μέγα
320.e.5
δύνανται εἰς δόξαν, ἐφ' ὁπότερα ἂν ποιῶσιν εἰς τοὺς ἀνθρώπους ,
ἢ εὐλογοῦντες ἢ κακηγοροῦντες. ὃ δὴ καὶ ἐξήμαρτεν
ὁ Μίνως, πολεμήσας τῇδε τῇ πόλει, ἐν ᾗ ἄλλη τε πολλὴ
σοφία ἐστὶ καὶ ποιηταὶ παντοδαποὶ τῆς τε ἄλλης ποιήσεως
321.a.1
καὶ τραγῳδίας. ἡ δὲ τραγῳδία ἐστὶν παλαιὸν ἐνθάδε…

πάνυ παλαιὸν αὐτὸ εὑρήσεις ὂν τῆσδε
321.a.4
τῆς πόλεως εὕρημα. ἔστιν δὲ τῆς ποιήσεως δημοτερπέστατόν
321.a.5
τε καὶ ψυχαγωγικώτατον ἡ τραγῳδία· ἐν ᾗ δὴ καὶ ἐντείνοντες
ἡμεῖς τὸν Μίνων τιμωρούμεθα ἀνθ' ὧν ἡμᾶς ἠνάγκασε τοὺς
δασμοὺς τελεῖν ἐκείνους. τοῦτο οὖν ἐξήμαρτεν ὁ Μίνως,
ἀπεχθόμενος ἡμῖν , ὅθεν δή, ὃ σὺ ἐρωτᾷς, κακοδοξότερος γέγονεν…>>.
321.b.1

( ΠΛΑΤΩΝΑΣ : Μίνωας 320 – 321 ) .

( @ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ήταν εκείνος που με τους << Νόμους >> Του
ΕΔΩΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ , ΣΤΑ ΚΡΗΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ .

Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΥΤΗ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΑΝΕΞΙΤΗΛΗ ,ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ ! ! !

Η ΚΑΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ για το Μίνωα οι Αθηναίοι
ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ ! ! !

ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ! ! !

ΟΙ << ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ >> ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ…ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ…ΑΠΟ ΑΘΗΝΑΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ! ! !

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΚΑΘΥΒΡΙΖΟΝΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΑ ΑΤΤΙΚΑ ΘΕΑΤΡΑ :

ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΑ…ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΥΓΓΕΝΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΝΩΑ ! ! !

Η Φαίδρα : Κυριεύεται από Ερωτικό Πάθος…για τον ΓΙΟ τού Άντρα
Της, τον << Προγονό >> Της, Αυτοκτονεί ! ! !

Η Αριάδνη : Προδίδει τον Πατέρα Της….Εγκαταλείπεται…Αυτοκτονεί ! ! !

ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ : ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΑΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ….ΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΑΡΝΗΤΙΚΑ…. ΤΗΝ ΦΗΜΗ ΤΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΗΡΩΩΝ ! ! !

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ : ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΥΘΟ ΠΟΥ
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ….ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΘΕΝ
ΕΡΩΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΑΝΥΜΗΔΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑ :


Ο μύθος του Γανυμήδη, που τον άρπαξε ο Δίας και τον εγκατέστησε στον Όλυμπο, Πιστεύεται ότι είναι Κρητικής Καταγωγής.

Ο ίδιος ο Πλάτων Θεωρεί Κρητικό το Μύθο (Νόμοι 1,630), ενώ στην Κρήτη Πίστευαν πως Απαγωγέας του Γανυμήδη δεν ήταν ο Δίας…Αλλά ο Μίνωας.

Ο Γανυμήδης ήταν ένας πολύ ωραίος νέος που καταγόταν από την Τροία. Ήταν ονομαστός για την ομορφιά του.

Στην Κρήτη ο μύθος του Γανυμήδη φαίνεται πολύ γνωστός.

Οι Κρητικοί έλεγαν πως Απαγωγέας του Γανυμήδη ήταν ο μυθικός βασιλιάς του νησιού,
ο Μίνωας ) .

<< Ἐχεμένης γοῦν ἐν τοῖς Κρητικοῖς οὐ τὸν Δία φησὶν ἁρπάσαι τὸν Γανυμήδην ἀλλὰ Μίνωα >>.

( @ Η περιοχή από την οποία ο Μίνωας έκλεψε το νεαρό Γανυμήδη ονομάστηκε από τότε Αρπάγιον .

Ο νεαρός Γανυμήδης δεν άντεξε για πολύ το χωρισμό από τους γονείς και τ' αδέλφια του.

Σαν έφτασε στην Κρήτη έμπηξε το ξίφος στην καρδιά του και αυτοκτόνησε...

ΤΟ ΜΥΗΤΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ :

Τα έθιμα της Μύησης, όπως ήταν γνωστά στην Κρήτη, θυμίζουν τα στοιχεία τον μύθου του Γανυμήδη· ίσως γι' αυτό να Θεωρήθηκε και Μύθος Κρητικής Καταγωγής από την αρχαιότητα.

H μύηση των εφήβων στη ΔΩΡΙΚΗ Κρήτη ήταν μια διαδικασία
<< Απαγωγής >> που κατέληγε στην κούπα του κρασιού.

Ανάμεσα στα δώρα που ελάμβανε ο Μυούμενος ήταν και μια κούπα· την ίδια κούπα βλέπουμε σε άλλη μορφή στο μύθο· είναι η Κούπα τον Δία....που ο Γανυμήδης πρέπει να τη γεμίζει με νέκταρ.

Από την Ομηρική εποχή μέχρι την Ύστερη Αρχαιότητα ο μύθος του Γανυμήδη Μεταπλάθεται και Προσαρμόζεται στις << Συμφέροντα >> της κάθε εποχής.

Στα Αρχαιότερα Κείμενα ο ωραίος έφηβος Γανυμήδης : είναι Απλώς ο Οινοχόος τον Δία (Όμηρος, ε 266 και ν 220 κ.ε.).

Στα ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ , και Ιδιαίτερα στο Κείμενο του Θεόγνη (Θεόγνης 1345), Ενυπάρχει το Ερωτικό Στοιχείο.

Και ο Πλάτωνας Δηλώνει Καθαρά : πως ο Μύθος Αποτελεί Δικαιολογία για την Απόλαυση των Ηδονών από τους Κρήτες (Νόμοι 1,636).

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΠΕΙ
ΚΑΤΙ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ…ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΡΗΤΕΣ ! ! !

ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ << ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ >>…. ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ ! ! !

Κάπου εδώ εμπλέκεται και ο Μίνωας στην υπόθεση, μια και στα
Ιστορικά Χρόνια Είχαν Καταφέρει να Προσάψουν <<ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ Αναφορές>>, για Δήθεν Μυητική Ομοφυλοφιλία…

Και μάλιστα να Λένε…..ότι ήταν και Κρητικό Εφεύρημα ! ! !

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ : ΑΥΤΟΣ Ο ΜΙΝΩΑΣ…ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΤΑΙΕΙ…
ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ! ! ! )

ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ << ΑΝΩΜΑΛΟ >> ΜΙΝΩΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΑΝΥΜΗΔΗ…ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ
<<ΑΝΩΜΑΛΟ ΕΡΩΤΑ>> ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΑΝΥΜΗΔΗ….
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞΗΓΗΣΗ :

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΑΝΥΜΗΔΗ….

ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΒΟΛΙΚΟ…ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΕΩΝ… ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝΙΖΟΥΝ ΕΤΣΙ…
ΤΗΝ << ΑΜΟΛΥΝΤΗ >> ΗΘΙΚΗ ΤΗΣΕΒΡΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΤΟΥΣ , ΑΙΡΕΣΗΣ ! ! !

ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΑΝΕΦΕΡΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΑΝΩ : ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ…Ο ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΙΝΟΧΟΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ! ! !

ΣΤΑ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΓΑΝΥΜΗΔΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑ…..ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ…
ΑΥΤΗ Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥΣ ΒΟΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥΣ…
ΑΥΤΗ ΠΑΙΡΝΟΥΝ…ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΜΑΛΙΣΤΑ…ΟΤΙ ΑΓΝΟΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ! ! ! )

Ο ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ Ο << ΕΞΩΡΑΪΣΜΟΣ >> ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ :

Οι μύθοι του Θησέα και του Μινώταυρου, στην ΑΤΤΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ…ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΣΩΘΕΙ , ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΠΙΚΟ ΗΡΩΑ….ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΙΚΟΝΑ για την Αντίπαλη Περιοχή….που στην Προκειμένη Περίπτωση είναι η ΚΡΗΤΗ ! ! !

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΣΥΝΤΟΜΑ….ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΑ…ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ :

Ο Μινώταυρος είναι Τέρας που γεννήθηκε λόγω της Ασέβειας του Μίνωα προς τους θεούς. Η Πασιφάη Ερωτεύεται έναν ταύρο.

Ο βαρύς φόρος των Αθηναίων προς την Κρήτη : περιλαμβάνει 14 νέους….που ο Μίνωας τούς Παραδίδει στο Μυθικό Τέρας….για να τους Κατασπαράξει.

Την Ευφυία και την Ευρηματικότητα που Απαιτείται για την Κατασκευή της Ξύλινης Αγελάδας και του Λαβύρινθου : οι Αθηναίοι Μυθογράφοι δεν την << ΧΑΡΙΖΟΥΝ >> σε Κανέναν.

Την Αποδίδουν σε έναν Αθηναίο ήρωα, ή Καλύτερα….σ' έναν ήρωα τον Οποίο οι ίδιοι οι ΑΘΗΝΑΙΟΙ….Παρουσιάζουν Σαν Αθηναίο…τον Δαίδαλο ( ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ).

Ο Μίνωας ξεκινά μια μεγάλη εκστρατεία εναντίον της Αττικής για να εκδικηθεί το θάνατο του γιου του.

Ωστόσο δεν είναι σίγουρος για την ενοχή των Αθηναίων, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να κάνει πόλεμο.

Πολιορκεί τα Μέγαρα. Χωρίς τη βοήθεια της βασιλοπούλας Σκύλλας δεν καταφέρνει να τα καταλάβει.

Και στο τέλος Πνίγει με Βάναυσο τρόπο την Ίδια την Ευεργέτιδα Του. Ύστερα πολιορκεί την Αθήνα.

Δεν είναι ικανός να νικήσει, αν και η πολιορκούμενη πόλη είναι λαβωμένη από το μεγάλο λοιμό. Πέφτει μόνο... λόγω του λοιμού και της θεϊκής οργής.

Στο τέλος ο Αθηναίος ήρωας, ο Θησέας, Αναδεικνύεται Νικητής. Παίρνει μαζί του τη γυναίκα που τον είχε βοηθήσει…την Αριάδνη.

Και την << Τιμωρεί >> Εγκαταλείποντάς Την σε κάποιο νησί.

Αυτή ακριβώς η Εκδοχή Δεν Άρεσε στους Αθηναίους, που ήθελαν τον Ήρωα Τους…. Χωρίς Ηθικά Στίγματα.

Οι Αθηναίοι είπαν πως ο Διόνυσος ήταν εκείνος που είχε πει στον Θησέα να εγκαταλείψει την Αριάδνη : Θεωρούσαν Προσβλητικό για τον Ήρωά Τους να Εγκαταλείψει στην Ερημιά μια Γυναίκα και Αποφάσισαν να τον << Απαλλάξουν >>από μια τόσο Κακή Πράξη.

Το μαρτυρεί από τα Αρχαία κιόλας χρόνια ο Πλούταρχος, Τονίζοντας πως ο Τύραννος Πεισίστρατος ΕΙΧΕ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ τον Ησιόδειο Στίχο που Έλεγε ότι ο Θησέας είχε Εγκαταλείψει την Αριάδνη Επειδή... ) .

<< δεινός μιν έτειρεν έρως Πανοπήίδος Αίγλης >>

<< γιατί τον ΚΑΤΕΤΡΩΓΕ ΦΟΒΕΡΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ τού Πανοπέα Αίγλη >>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 20 ) .

Πως θα μπορούσε ένας ΓΙΟΣ τού Ποσειδώνα να Εγκαταλείψει Ολομόναχη σ' ένα νησί τη Γυναίκα που τον είχε Βοηθήσει…..Επειδή ήταν Ερωτευμένος με Άλλην ;

Για την Αριάδνη, τώρα, τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα.

Άλλοι την θέλουν να αυτοκτονεί απελπισμένη στην Κύπρο, άλλοι ευτυχισμένη στην αγκαλιά του θεού Διονύσου.

ΑΛΛΑ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΜΟΝΟΚΟΜΜΑΤΟ ,ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ :

ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΗΣΙΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ
ΟΜΗΡΟΥ , ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΗΝΑΙΟ ΤΥΡΑΝΝΟ…ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟ :

<< 20. Πολλές άλλες ιστορίες λέγονται ακόμη γι΄ αυτά και για την Αριάδνη, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ .
Άλλοι δηλαδή λένε ότι αυτή Απαγχονίστηκε. γιατί Εγκαταλείφθηκε από το Θησέα κι άλλοι ότι, αφού μεταφέρθηκε από τους ναύτες Νάξο, συζούσε με τον Ώναρο, τον Ιερέα τού Διονύσου και Εγκαταλείφθηκε, γιατί ο Θησέας Αγάπησε ΑΛΛΗ << γιατί τον ΚΑΤΕΤΡΩΓΕ ΦΟΒΕΡΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ τού Πανοπέα Αίγλη >>.
Αυτόν το Στίχο ο Ηρέας ο Μεγαρέας λέει ότι ΤΟΝ ΑΦΑΙΡΕΣΕ ο Πεισίστρατος από τον ΗΣΙΟΔΟ , όπως πάλι ΠΡΟΣΘΕΣΕ στη Νέκυια του ΟΜΗΡΟΥ το Στίχο << Το Θησέα και τον Πειρίθοο, Ονομαστά ΤΕΚΝΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ >>, ΔΙΟΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ · μερικοί πάλι γράφουν ότι η Αριάδνη απόκτησε το Θησέα τα παιδιά Οινοπίωνα και Στάφυλο…>>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 20 ) .

( @ Ο Ηρέας ο Μεγαρεύς: Είναι Ιστορικός του 3ου Αιώνα π.Χ. από τα Μέγαρα.

Έγραψε τα << Μεγαρικά >> : που τα Χρησιμοποιεί ο Πλούταρχος ως Πηγή στις Βιογραφίες , του Θησέα και του Σόλωνα.

Η Αναφορά Εδώ στον Πεισίστρατο , Γίνεται : Διότι Φρόντισε επί των
Ημερών Του… να Καταγραφούν τα Έπη του Ομήρου και του Ησιόδου και Άλλα Έργα της Αρχαιοελληνικής Γραμματείας (περί το 510 π.Χ.), Αναθέτοντας το Σοβαρότατο Αυτό Έργο….σε Ομάδα << Φιλολόγων >> υπό την ΗΓΕΣΙΑ…του Ορφικού Ονομάκριτου .


ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ : ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΗΣΙΟΔΟ ΚΑΙ ΤΟΝ
ΟΜΗΡΟ :<< ΔΙΟΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ >> .

Η Νέκυια : είναι η Ραψωδία Λ , τής Οδύσσειας του ΟΜΗΡΟΥ….Ο Οδυσσέας Κατεβαίνει στον Άδη και μιλά με τα << Είδωλα >> Γνωστών Του….που έχουν Πεθάνει ) .

<< Πολλοὶ δὲ λόγοι καὶ περὶ τούτων ἔτι λέγονται καὶ
περὶ τῆς Ἀριάδνης, οὐδὲν ὁμολογούμενον ἔχοντες. οἱ μὲν
20.1.3
γὰρ ἀπάγξασθαί φασιν αὐτὴν ἀπολειφθεῖσαν ὑπὸ τοῦ
Θησέως, οἱ δ' εἰς Νάξον ὑπὸ ναυτῶν κομισθεῖσαν Ὠνάρῳ
20.1.5
τῷ ἱερεῖ τοῦ Διονύσου συνοικεῖν· ἀπολειφθῆναι δὲ τοῦ
Θησέως ἐρῶντος ἑτέρας·
20.1.6

Δεινὸς γάρ μιν ἔτειρεν ἔρως Πανοπηίδος Αἴγλης.
20.1.7

20.2.1
τοῦτο γὰρ τὸ ἔπος ἐκ τῶν Ἡσιόδου Πεισίστρατον
ἐξελεῖν φησιν Ἡρέας ὁ Μεγαρεύς
ὥσπερ αὖ πάλιν ἐμβαλεῖν εἰς τὴν Ὁμήρου νέκυιαν,
20.2.4

το Θησέα Πειρίθοόν τε θεῶν ἀριδείκετα τέκνα
20.2.5

Χαριζόμενον Ἀθηναίοις· ἔνιοι δὲ καὶ τεκεῖν ἐκ Θησέως
Ἀριάδνην Οἰνοπίωνα καὶ Στάφυλον·…>>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 20 ) .

( @ Τα Παραπάνω Κείμενα : ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΟΝΑΔΙΚΑ…ΠΟΥ
ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕ…Ο ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ… Ο ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ .

Με τη βοήθεια του Ορφικού Ονομάκριτου : ο Πεισίστρατος
<< Εξωράισε >> (ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕ) Πολλά Έργα τής Αρχαιότητας….Θέλοντας να Εξάρει την Αθηναϊκή Παράδοση…..και να Ευχαριστήσει τους Συμπολίτες Του….Παραδίδοντας Άσπιλους…τους Αθηναίους Ήρωες.

Ο Πεισίστρατος Προξένησε Τρομακτικές Αλλοιώσεις στα Κείμενα…για να Πετύχει τον Στόχο Του.

Εκκαθάρισε Ολόκληρα Έργα….Αφαίρεσε Μεγάλες Περικοπές και Πρόσθεσε Άλλες….όπως στο Παράδειγμα ,που Αναφέρει ο Πλούταρχος.

Και βέβαια ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ μιά Πιο Καλή Εικόνα για τους Αθηναίους Ήρωες.

Είχε κι Άλλο Σκοπό.

Να Θεμελιώσει και να Τεκμηριώσει….τις Αθηναϊκές Διεκδικήσεις.

Διεκδικούσε, ας πούμε, τα Μέγαρα….και με την Παραποίηση των Μύθων…Προσπαθούσε να Προσδώσει Νομιμότητα….στις Πράξεις Του.

ΑΛΛΑ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΟΜΩΣ : ΤΙ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΡΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΗΣΕΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΘΛΟ ΤΟΥ ( ΤΟ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ):

<<10. Σκότωσε (ο Θησέας) και το Σκείρωνα στην περιοχή μπροστά από τα Μέγαρα γκρεμίζοντας τον κάτω από τα βράχια, που κατά την άποψη των πολλών λήστευε όσους περνούσαν από εκεί, ενώ άλλοι λένε ότι από την αυθάδεια και την καλοπέραση του άπλωνε τα δυο του πόδια στους ξένους και τους διέταζε να του τα πλύνουν, κι έπειτα κλωτσούσε αυτούς που του έπλεναν τα πόδια και τους έριχνε στη θάλασσα.

Όμως οι Συγγραφείς από τα Μέγαρα ΑΜΦΙΣΒΗΤΩΝΤΑΣ ΟΛΟΙ ΤΗ ΦΗΜΗ ΑΥΤΗ ,και σύμφωνα με το Σιμωνίδη << Πολεμώντο τον Πολύ χρόνο >> , Λένε ότι ο Σκείρωνας ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ούτε Αυθάδης ,ούτε Ληστής, Αλλά Τιμωρός των Ληστών και Οικείος και Φίλος των Καλών και Δίκαιων Ανθρώπων. ( @ ο Σιμωνίδης ο Κείος : είναι ο Διάσημος Λυρικός
Ποιητής).

Γιατί, ο Αιακός νομιζόταν ο ΠΙΟ ΟΣΙΟΣ των Ελληνών και ο Κυχρέας , ο Σαλαμίνιος στην Αθήνα ΛΑΤΡΕΥΟΤΑΝ ΣΑΝ ΘΕΟΣ , και όλοι γνώριζαν την Αρετή του Πηλέα και του Τελαμώνα · ο Σκείρωνας λοιπόν ΕΓΙΝΕ ΓΑΜΠΡΟΣ του Κυχρέα, και ΠΕΘΕΡΟΣ του Αιακού και ΠΑΠΠΟΥΣ του Πηλέα και του Τελαμώνα, ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΜΗΤΕΡΑ την Ενδηίδα. ΘΥΓΑΤΕΡΑ του Σκείρωνα και της Χαρικλούς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΦΥΣΙΚΟ ΟΙ ΑΡΙΣΤΟΙ ΝΑ ΣΥΝΑΨΑΝ ΣΥΓΓΕΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ( @ ΜΕ ΓΑΜΟ) ΜΕ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΙΟ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΑ .

Εξάλλου λένε ότι ο Θησέας ΔΕΝ ΚΑΤΕΛΑΒΕ την Ελευσίνα, που την Κατείχαν οι Μεγαρείς, όταν πήγαινε για πρώτη φορά στην Αθήνα, Αλλά αργότερα, ΕΞΑΠΑΤΩΝΤΑΣ τον άρχοντα Διοκλή, και ( @ ΤΟΤΕ) Σκότωσε το Σκείρωνα. Αυτά Λοιπόν Έχουν Τέτοιες Διαφορετικές Εκδοχές >>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 10 ).

( @ ΕΔΩ ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΑΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ
ΣΟΒΑΡΟ…ΚΑΙ ΤΟΝΙΖΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ….

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΤΟΣΟΙ ΑΡΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΑ
ΣΟΒΑΡΟ…ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ ! ! !

ΧΩΡΙΑ ΠΟΥ ΕΔΩ ΜΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ , ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΧΡΕΑ :

ΠΟΥ ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΑΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ…ΣΑΝ ΘΕΟ… << Κυχρέα τιμὰς θεῶν ἔχειν Ἀθήνησι τὸν Σαλαμίνιον >> ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΕΡΕΙΣ , ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΙΜΟΥΣΑΝ ΠΟΤΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΓΙΑ ΘΕΟ (ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ)…ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΑΓΝΟΟΥΝ….

ΕΙΔΙΚΑ ΑΥΤΟΙ , ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΝ…ΟΤΙ ΛΑΤΡΕΥΟΝΤΑΝ ΓΙΑ ΑΙΩΝΕΣ…. ΩΣ ΘΕΟΣ… Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ! !

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΑΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΩΣ ΘΕΟ….ΟΧΙ ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ! ! !

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΟΚΛΗ (ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΕΔΩ)…ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΞΑΠΑΤΗΣΕ Ο ΘΗΣΕΑΣ….

Ο ΔΙΟΚΛΗΣ (ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΥΧΑΙΟΣ)… ΕΙΝΑΙ Ο ΜΥΘΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ :

ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Η ΘΕΑ ΔΗΜΗΤΡΑ, ΔΙΔΑΞΕ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ…..ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΕΩΝ ! ! ! )

<< Σκείρωνα δὲ πρὸ τῆς Μεγαρικῆς ἀνεῖλε ῥίψας
κατὰ τῶν πετρῶν, ὡς μὲν ὁ πολὺς λόγος λῃστεύοντα
τοὺς παριόντας, ὡς δ' ἔνιοι λέγουσιν ὕβρει καὶ τρυφῇ
προτείνοντα τὼ πόδε τοῖς ξένοις καὶ κελεύοντα νίπτειν,
10.1.5
εἶτα λακτίζοντα καὶ ἀπωθοῦντα νίπτοντας εἰς τὴν θάλασσαν .
10.2.1
οἱ δὲ Μεγαρόθεν συγγραφεῖς
ὁμόσε τῇ φήμῃ βαδίζοντες καὶ ‘τῷ πολλῷ χρόνῳ’, κατὰ
Σιμωνίδην ‘πολεμοῦντες’, οὔθ' ὑβριστὴν οὔτε
λῃστὴν γεγονέναι τὸν Σκείρωνά φασιν, ἀλλὰ λῃστῶν μὲν
10.2.5
κολαστήν, ἀγαθῶν δὲ καὶ δικαίων οἰκεῖον ἀνδρῶν καὶ
10.3.1
φίλον. Αἰακόν τε γὰρ Ἑλλήνων ὁσιώτατον νομίζεσθαι,
καὶ Κυχρέα τιμὰς θεῶν ἔχειν Ἀθήνησι τὸν Σαλαμίνιον,
τὴν δὲ Πηλέως καὶ Τελαμῶνος ἀρετὴν ὑπ' οὐδενὸς
ἀγνοεῖσθαι· Σκείρωνα τοίνυν Κυχρέως μὲν γενέσθαι
10.3.5
Γαμβρόν, Αἰακοῦ δὲ Πενθερόν, Πηλέως δὲ καὶ Τελαμῶνος
Πάππον, ἐξ Ἐνδηίδος γεγονότων τῆς Σκείρωνος καὶ
Χαρικλοῦς θυγατρός· οὔκουν εἰκὸς εἶναι τῷ κακίστῳ
τοὺς ἀρίστους εἰς κοινωνίαν γένους ἐλθεῖν, τὰ μέγιστα
καὶ τιμιώτατα λαμβάνοντας καὶ διδόντας. ἀλλὰ Θησέα
φασὶν οὐχ ὅτε τὸ πρῶτον ἐβάδιζεν εἰς Ἀθήνας, ἀλλ'
10.4.5
ὕστερον Ἐλευσῖνά τε λαβεῖν Μεγαρέων ἐχόντων,
παρακρουσάμενον Διοκλέα τὸν ἄρχοντα, καὶ Σκείρωνα
αποκτεῖναι. ταῦτα μὲν οὖν ἔχει τοιαύτας ἀντιλογίας >>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 10 ).

( @ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΑΙΔΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ :

ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ….ΟΤΙ ΟΛΗ ΑΥΤΗ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ ΜΥΘ-ΙΣΤΟΡΙΑ (ΣΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗ)
…. ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ! ! ! )

<< 28. Αυτά λοιπόν είναι αξιομνημόνευτα για τις Αμαζόνες. Όσο για την Εξέγερση των Αμαζόνων, για την οποία έχει Γράψει ο Ποιητής της Θησηίδας, ότι δηλαδή ο Θησέας παντρεύτηκε τη Φαίδρα, και η Αντιόπη επιτέθηκε στο Θησέα, και οι Αμαζόνες που ήταν μαζί της τη βοήθησαν, και ότι ο Ηρακλής τις Σκότωσε, ΑΥΤΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΟΛΟΦΑΝΕΡΑ ΜΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ .

Όταν πέθανε η Αντιόπη, παντρεύτηκε πράγματι τη Φαίδρα, έχοντας γιο από την Αντιόπη τον Ιππόλυτο, ή όπως γράφει ο Πίνδαρος, το Δημοφώντα.

Και τις συμφορές τις σχετικές με αυτή και με το γιο του, Επειδή Δεν Αντιβαίνουν σε όσα Γράφουν οι Τραγικοί Ποιητές, πρέπει να τις Θεωρήσουμε ότι έτσι είναι Όπως τα Γράφουν Όλοι Εκείνοι.

29 .Αναφέρονται και Άλλες Εκδοχές για τους Γάμους του Θησέα ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ και που Έχουν ΑΣΧΗΜΗ ΚΑΙ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ .

Γιατί λέγεται ότι ΑΡΠΑΞΕ την Αναξώ την Τροιζήνια, και ότι σκότωσε το Σίνη και τον Κερκυόνα και ΒΙΑΣΕ έπειτα τις ΚΟΡΕΣ ΤΟΥΣ , ότι παντρεύτηκε τη μητέρα του Αίαντα Περίβοια, και τη Φερέβοια και την Ιόπη του Ιφικλή , και ότι λόγω του Έρωτα Του για την Αίγλη του Πανοπέα, όπως προείπαμε, τον Κατηγορούν για την Εγκατάλειψη της Αριάδνης, που Δεν ήταν Πράξη , ούτε Καλή ,ούτε Πρέπουσα.
Και πάνω από όλα η Αρπαγή της Ελένης Γέμισε με Πόλεμο την Αττική και γι' ΑΥΤΟΝ έγινε αιτία εξορίας και καταστροφής….>>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 28 – 29 ) .

( @ ΕΔΩ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΟΥ
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ : ΓΙΑΤΙ ΕΝΩ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΟΤΙ ΠΑΡΑΠΟΙΟΥΣΑΝ ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ…ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ…
ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ (ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ)…ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ…

ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΛΩΣ ΤΑ << ΠΑΡΑΛΟΓΑ >> , Η ΑΥΤΑ ΠΟΥ
ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ (ΓΙΑΤΙ ΜΑΛΛΟΝ ΤΑ
ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΑΡΝΗΤΙΚΑ)…ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ ΤΟΥΣ ! ! ! )

<< Ταῦτα μὲν οὖν ἄξια μνήμης περὶ τῶν Ἀμαζόνων.
28.1.2
ἣν γὰρ ὁ τῆς Θησηίδος ποιητὴς
Ἀμαζόνων ἐπανάστασιν γέγραφε, Θησεῖ γαμοῦντι Φαίδραν
τῆς Ἀντιόπης ἐπιτιθεμένης καὶ τῶν μετ' αὐτῆς Ἀμαζόνων
28.1.5
ἀμυνομένων καὶ κτείνοντος αὐτὰς Ἡρακλέους, περιφανώς
28.2.1
ἔοικε Μύθῳ καὶ Πλάσματι. τῆς δ' Ἀντιόπης ἀποθανούσης
ἔγημε Φαίδραν, ἔχων υἱὸν Ἱππόλυτον ἐξ Ἀντιόπης ,
ὡς δὲ Πίνδαρός φησι, Δημοφῶντα.
28.3.1
τὰς δὲ περὶ ταύτην καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ δυστυχίας, ἐπεὶ
μηδὲν ἀντιπίπτει παρὰ τῶν ἱστορικῶν τοῖς τραγικοῖς,
οὕτως ἔχειν θετέον ὡς ἐκεῖνοι πεποιήκασιν ἅπαντες.
29.1.1
Εἰσὶ μέντοι λόγοι περὶ γάμων Θησέως καὶ ἕτεροι,
τὴν σκηνὴν διαπεφευγότες, οὔτ' ἀρχὰς εὐγνώμονας οὔτ'
εὐτυχεῖς τελευτὰς ἔχοντες , καὶ γὰρ Ἀναξώ τινα Τροιζη-
νίαν ἁρπάσαι λέγεται, καὶ Σίνιν ἀποκτείνας καὶ Κερκυόνα
συγγενέσθαι βίᾳ ταῖς θυγατράσιν αὐτῶν, γῆμαι δὲ
καὶ Περίβοιαν τὴν Αἴαντος μητέρα καὶ Φερέβοιαν αὖθις
καὶ Ἰόπην τὴν Ἰφικλέους, καὶ διὰ τὸν Αἴγλης ἔρωτα
τῆς Πανοπέως ὥσπερ εἴρηται τὴν Ἀριάδνης ἀπόλειψιν
αἰτιῶνται μὴ καλὴν γενέσθαι μηδὲ πρέπουσαν· ἐπὶ πᾶσι
δὲ τὴν Ἑλένης ἁρπαγὴν πολέμου μὲν ἐμπλῆσαι τὴν Ἀττικήν ,
αὐτῷ δ' εἰς φυγὴν καὶ ὄλεθρον τελευτῆσαι… >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 28 – 29 ) .

( @ ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΜΥΘ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ…ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ
ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΗΣ : ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ
(ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ)…ΕΧΕΙ << ΞΕΦΥΓΕΙ >>
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΜΥΘ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙ…ΑΠΛΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ….ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ :

<< Βοήθησε ( @ ο Θησέας) και τον Άδραστο για την Περισυλλογή και Ταφή των Νεκρών από την Καδμεία, ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ , Επικρατώντας με ΜΑΧΗ επί των Θηβαίων, Αλλά Αφού τους ΈΠΕΙΣΕ και Έκανε Ανακωχή ,γιατί , ΕΤΣΙ ΤΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ….>>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 29 ).

<<…συνέπραξε δὲ καὶ Ἀδράστῳ τὴν ἀναίρεσιν
τῶν ὑπὸ τῇ Καδμείᾳ πεσόντων, οὐχ ὡς Εὐριπίδης ἐποίησεν
ἐν τραγῳδίᾳ, μάχῃ τῶν Θηβαίων κρατήσας , ἀλλὰ πείσας
καὶ σπεισάμενος· οὕτω γὰρ οἱ πλεῖστοι λέγουσι·….>>.
( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 29 ).

( @ ΕΔΩ ΤΟΝΙΖΕΙ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ
ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ : ΟΠΩΣ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ Ο
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ….ΓΙΑ ΝΑ << ΧΑΙΔΕΨΕΙ >> ΘΕΑΤΡΙΚΑ…ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ! ! !

ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΜΑΛΙΣΤΑ ,ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : ΤΟΝ
ΑΙΣΧΥΛΟ , ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΡΙΠΙΔΗ….ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ! ! ! )

<< Το Έργο << Ελευσίνοι >> του ΑΙΣΧΥΛΟΥ , όπου Εμφανίζεται ο
ΘΗΣΕΑΣ να Τα ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΑ , ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΘΕΤΗ
ΑΠΟΨΗ από τις << Ικέτιδες >> Του ΕΥΡΙΠΙΔΗ >>.
( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 29 ).

<< καταμαρτυροῦσι δὲ τῶν
Εὐριπίδου Ἱκετίδων <καὶ> οἱ Αἰσχύλου Ἐλευσίνοι
ἐν οἷς [καὶ] ταῦτα λέγων ὁ Θησεὺς Πεποίηται >>.
( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 29 ).

( @ ΕΔΩ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ :
<< ΠΑΡΑΠΟΙΟΥΣΑΝ >> ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ (ΣΤΟ
ΘΕΑΤΡΟ)…ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ ! ! !

ΑΛΛΑ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΩΡΑΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ , ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΗΣΕΑ….ΚΑΙ ΤΙ
ΛΕΕΙ…ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΘΕΛΗΣΑΝ ΝΑ ΜΕΙΩΣΟΥΝ ΤΟ << ΑΔΙΚΗΜΑ >> ΑΥΤΟ (ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΗΣΕΑ)… ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ
ΑΛΛΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ….ΔΗΛΑΔΗ << ΔΙΟΡΘΩΝΑΝ >> ΤΗΝ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ..ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ….ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΡΕΣΑΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ! ! )

<< Στα Πενήντα Του Χρόνια ( @ ο Θησέας), όπως γράφει ο Ελλάνικος , Έκλεψε την Ελένη , που ήταν Ανώριμη (@ για Γάμο) .
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΕΤΡΙΑΣΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ
ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ,ΓΡΑΦΟΥΝ ότι Δεν
Έκλεψε ΑΥΤΟΣ την Ελένη , Αλλά την είχαν Κλέψει ο Ίδας και ο
Λυγκέας , κι ότι ΑΥΤΟΣ ΑΝΕΛΑΒΕ ΝΑ ΤΗΝ ΦΥΛΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ στους Διόσκουρους ( @ τα Αδέρφια της) , που τη Ζητούσαν, ή ότι ΜΑ ΤΟ ΔΙΑ , ΤΗΝ ΠΑΡΕΔΩΣΕ Ο ΙΔΙΟΣ ο Τυνδάρεως ( @ ο ΠΑΤΕΡΑΣ της Ωραίας Ελένης), ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΗΘΗΚΕ τον Εναρσφόρο τού Ιπποκόωντα , ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ , ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΗ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 31 ) .

( @ ΕΔΩ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΛΕΕΙ << ΜΑ ΤΟ ΔΙΑ >> ΕΚΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ…ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΜΥΘ-ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ…ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΜΕ ΤΟ << ΖΟΡΙ >> ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΕΛΕΙΟ ΤΟΝ ΘΗΣΕΑ…ΠΑΡΑΠΟΙΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΥΘ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ….ΜΕ <<ΤΡΕΛΑ>> ΚΑΙ ΨΕΥΔΗ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ! ! ! )

<< Ἤδη δὲ πεντήκοντα ἔτη γεγονώς, ὥς φησιν Ἑλλάνικος ,
31.1.2
ἔπραξε τὰ περὶ τὴν Ἑλένην,
οὐ καθ' ὥραν. ὅθεν ὡς δὴ μέγιστον ἐπανορθούμενοι τοῦτο
τῶν ἐγκλημάτων ἔνιοι λέγουσιν, οὐκ αὐτὸν ἁρπάσαι τὴν
31.1.5
Ἑλένην, ἀλλ' Ἴδα καὶ Λυγκέως ἁρπασάντων παρακατα-
θήκην λαβόντα τηρεῖν καὶ μὴ προΐεσθαι τοῖς Διοσκού-
ροις ἀπαιτοῦσιν, ἢ νὴ Δία Τυνδάρεω παραδόντος αὐτοῦ,
φοβηθέντος Ἐναρσφόρον τὸν Ἱπποκόωντος, ἔτι νηπίαν
31.2.1
οὖσαν βιαζόμενον τὴν Ἑλένην λαβεῖν >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 31 ) .

( @ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ :

Σύμφωνα με την πιο Δυσφημιστική για τον Μίνωα ΑΤΤΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ , οι νέοι και οι νέες από την Αθήνα οδηγούνταν στον λαβύρινθο, όπου και τους κατασπάραζε ο Μινώταυρος.

<< Ενώ ο Μινώταυρος όπως γράφει ο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ : ήταν ανάμεικτο είδος και πλάσμα Τερατώδες, με διπλή φύση μεικτή με Ταύρο και άνθρωπο >>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 15 ) .

( @ ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΑΠΟ ΧΑΜΕΝΗ ΤΟΥ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ! !

ΧΩΡΙΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑΤΕ ΠΙΟ ΠΑΝΩ : ΠΟΣΟ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ…ΑΦΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ…ΓΙΑ
ΤΙΣ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ! ! ! )

Για τους Κρητικούς όλα αυτά (για Λαβύρινθο και Μινώταυρο : Τέρας)…..Ήταν ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ :

Υπήρχαν, όμως, κι άλλες Εκδοχές.

Εκείνες που ήθελαν τον Μινώταυρο να ήταν Άνθρωπος και όχι Τέρας.

ΤΙ ΕΙΠΑΤΕ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΑΥΤΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ;

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΜΑΘΟΥΝ….ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΕΤΑ…
ΛΟΓΙΚΟΙ ΟΙ ΜΥΘΟΙ…ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΨΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ…ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ;

ΜΟΝΟ ΤΑ <<ΤΡΕΛΑ>> ΚΑΙ ΤΑ <<ΠΑΡΑΛΟΓΑ>> ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΤΕ…

ΜΟΝΟ Η ΠΑΡΑ-ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ…..
ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΑΠΟ
ΜΙΚΡΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ! ! !

ΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ .
ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ << ΑΓΙΟΥΣ >> ΤΟΠΟΥΣ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ! ! !

ΑΛΛΑ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΟΥ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ , ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ :

Ο Μίνωας είχε, λέγανε, καθιερώσει γυμνικούς αγώνες στη μνήμη του δολίως δολοφονημένου γιου του. Και πρόσφερε στους νικητές των αγώνων ως έπαθλο τους νέους και τις νέες από την Αθήνα.

Σχεδόν μόνιμος νικητής αυτών των αγώνων ήταν ένας στρατηγός που τον έλεγαν Ταύρο αυτόν αποκαλούσαν Μινώταυρο...

<< Ο Φιλόχορος όμως γράφει ότι οι Κρήτες ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ μ' αυτά, Αλλά Λένε ότι ο Λαβύρινθος ήταν Φυλακή, που Δεν είχε Τίποτε το Κακό , Εκτός από το ότι δεν πρόσφερε δυνατότητα στους έγκλειστους να Δραπετεύσουν, και ότι ο Μίνωας τελούσε αθλητικούς Αγώνες στη μνήμη του Ανδρόγεω και έδιδε στους Νικητές ως
Βραβεία τους( @ Αθηναίους) Νέους, που νωρίτερα τους κρατούσαν Έγκλειστους μέσα στο Λαβύρινθο, και στους πρώτους αγώνες νίκησε ο πιο Ισχυρός Άνδρας κοντά του και Στρατηγός, ονόματι Ταύρος, κακός και άγριος άνθρωπος στη Συμπεριφορά του, και με αλαζονεία και Σκληρότητα απέναντι στους νέους των Αθηναίων.

Και ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ στο έργο του << Βοττιαίων Πολιτεία >> ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΘΑΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΦΟΝΕΥΟΝΤΑΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΝΩΑ , αλλά έφταναν μέχρι τα Γηρατειά τους Ζώντας ως Δούλοι στην Κρήτη· και κάποτε οι Κρήτες, Εκπληρώνοντας κάποια Παλαιά Ευχή, Έστειλαν στους Δελφούς τα Πρώτα Τους Παιδιά και μαζί μ' αυτούς Στάλθηκαν ( @ από την Κρήτη) και Απόγονοι Εκείνων ( @ των Αθηναίων νέων).

Και επειδή Δεν μπορούσαν Εκεί να Συντηρηθούν, πρώτα πέρασαν στην Ιταλία και Εγκαταστάθηκαν γύρω από την Ιαπυγία και από εκεί Μεταφέρθηκαν πίσω στη Θράκη και Ονομάστηκαν Βοττιαίοι γι' αυτό οι Θυγατέρες των Βοττιαίων σε μια Θυσία που Προσφέρουν Ψάλλουν: Πάμε στην Αθήνα >> .

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 16 ) .

( @ ΕΔΩ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ : ΠΟΥ
ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΚΟΥΣΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΕΚΔΟΧΕΣ….ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ…ΔΕΝ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ! ! !

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΤΙΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΑΥΤΕΣ…ΚΑΙ
ΜΑΛΙΣΤΑ ΛΕΕΙ….ΟΤΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ…ΕΜΕΝΑΝ ΔΟΥΛΟΙ ΣΤΟΝ ΜΙΝΩΑ…ΩΣ ΤΑ ΒΑΘΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΡΑΜΑΤΑ ! ! ! )

<< Φιλόχορος δέ φησιν οὐ ταῦτα
συγχωρεῖν Κρῆτας, ἀλλὰ λέγειν ὅτι φρουρὰ μὲν ἦν ὁ
Λαβύρινθος οὐθὲν ἔχων κακὸν ἀλλ' ἢ τὸ μὴ διαφυγεῖν
τοὺς φυλαττομένους, ἀγῶνα δ' ὁ Μίνως ἐπ' Ἀνδρόγεῳ
16.1.5
γυμνικὸν ἐποίει καὶ τοὺς παῖδας ἆθλα τοῖς νικῶσιν ἐδίδου,
δου, τέως ἐν τῷ Λαβυρίνθῳ φυλαττομένους· ἐνίκα δὲ
τοὺς προτέρους ἀγῶνας ὁ μέγιστον παρ' αὐτῷ δυνάμενος
τότε καὶ στρατηγῶν ὄνομα Ταῦρος, ἀνὴρ οὐκ ἐπιεικὴς
καὶ ἥμερος τὸν τρόπον, ἀλλὰ καὶ τοῖς παισὶ τῶν Ἀθηναίων
16.2.1
ὑπερηφάνως καὶ χαλεπῶς προσφερόμενος. Ἀριστοτέλης
16.2.2
δὲ καὶ αὐτὸς ἐν τῇ Βοττιαίων πολιτείᾳ
δῆλός ἐστιν οὐ νομίζων ἀναιρεῖσθαι τοὺς παῖδας ὑπὸ τοῦ
Μίνω, ἀλλὰ θητεύοντας ἐν τῇ Κρήτῃ καταγηράσκειν· καί
16.2.5
ποτε Κρῆτας εὐχὴν παλαιὰν ἀποδιδόντας ἀνθρώπων ἀπαρχήν
εἰς Δελφοὺς ἀποστέλλειν, τοῖς δὲ πεμπομένοις ἀναμειχθέντας
ἐκγόνους ἐκείνων συνεξελθεῖν· ὡς δ' οὐκ
ἦσαν ἱκανοὶ τρέφειν ἑαυτοὺς αὐτόθι, πρῶτον μὲν εἰς
Ἰταλίαν διαπερᾶσαι κἀκεῖ κατοικεῖν περὶ τὴν Ἰαπυγίαν,
16.2.10
ἐκεῖθεν δ' αὖθις εἰς Θρᾴκην κομισθῆναι καὶ κληθῆναι
16.3.1
Βοττιαίους· διὸ τὰς κόρας τῶν Βοττιαίων θυσίαν τινὰ
τελούσας ἐπᾴδειν· ‘ἴωμεν εἰς Ἀθήνας’ >>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 16 ) .

( @ ΕΔΩ ΕΙΔΑΤΕ ΟΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΦΙΛΟΧΟΡΟΣ : ότι ακόμη ο Μινώταυρος είχε διαφορετική μορφή (ήταν Στρατηγός : Κανονικός Άνθρωπος).

Σε άλλους μύθους, ιδιαίτερα εκείνους του Παλαίφατου : Ο Μινώταυρος είναι Κανονικός Άνθρωπος και γιος ενός φημισμένου στρατηγού που τον έλεγαν Ταύρο.

Να μην Ξεχνάμε ότι ο Ταύρος Εμφανίζεται Πολύ Συχνά στους Κρητικούς μύθους.

Ένας Ταύρος (ο ίδιος ο Θεός Δίας : μεταμορφωμένος σε ταύρο) κλέβει την Ευρώπη, ένας ταύρος εκφράζει τη θεϊκή βούληση και δίνει
τη βασιλική εξουσία στον Μίνωα….ένας τρίχρωμος ταύρος δίνει την ανέλπιστη λύση στην υπόθεση της εξαφάνισης του Γλαύκου (Κρητική Θεότητα : πού πεθαίνει και ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ)….ενώ Ταυρόμορφη Όψη Έχει και το Κρητικό Θείο Βρέφος…που ονομάζεται Ζαγρεύς (ΔΙΟΝΥΣΟΣ).

(Μάλλον θα πρέπει να κάνω άλλη Ανάρτηση : για να τα Εξηγήσω Όλα ΑΥΤΑ ! ! ! ).
.

( @ ΔΑΙΔΑΛΟΣ : Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ , ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ
ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΑΘΗΝΑΙΟΣ :

Στους Αττικούς Μύθους πέρασε ο Μίνωας, η Αριάδνη, ο Λαβύρινθος... )

<< Έτσι γεννήθηκε >>, γράφει, κάποια Ανταλλαγή μεταξύ Μύθων της Αττικής και της Κρήτης.

Παράδειγμα ο Δαίδαλος, Εκείνος που Έκτισε το Λαβύρινθο, ΜΠΗΚΕ στους Μύθους της Αττικής >>.

(Μ. Νίλσον, Η Μυκηναϊκή Προέλευση της Ελληνικής Μυθολογίας,
Εκδόσεις Δωδώνη, σελ. 182 ).

( @ ΟΙ ΜΥΘΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΟΛΑΚΕΥΟΝΤΑΝ (ΚΑΙ
ΚΟΛΑΚΕΥΑΝ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΟΥΣ)
<<ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ >> ΑΘΗΝΑΙΟ ΤΟΝ ΠΙΟ Σημαντικό Εφευρέτη , Πολυτεχνίτη , Καλλιτέχνη και Μηχανικό…της Ελληνικής Μυθολογίας

Έτσι Ανακαλύφθηκε η ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΓΕΝΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ , αλλά και η επιτυχής Θητεία του ως Εφευρέτη στην Πόλη Αυτή.

Η ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ του Δαιδάλου αναφέρεται τον 5ο αιώνα από τον Φερεκύδη και αργότερα από τον Πλάτωνα (γενν. το 427 ή 428).

<< Δαιδάλου του Μητίωνος... >>.

(ΠΛΑΤΩΝΑΣ : Ίων 533)

( @ Εδώ ο Δαίδαλος είναι Γιος του Μητίωνα και Εγγονός του Ερεχθέα.

ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΕΣ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΕΣ ο Δαίδαλος ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΝΟΣ του Ερεχθέα, Αλλά η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ…ΜΕΤΑΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΔΥΟ ΓΕΝΙΕΣ εμφανίζεται, δηλαδή, να ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΑΡΓΟΤΕΡΑ , αφού ανάμεσα στους Προγόνους Του προστίθεται και ο Ευπάλαμος ).

<< Δαίδαλος ἦν τὸ μὲν γένος Ἀθηναῖος, εἷς
τῶν Ἐρεχθειδῶν ὀνομαζόμενος· ἦν γὰρ υἱὸς
Μητίονος τοῦ Εὐπαλάμου τοῦ Ἐρεχθέως….>>.

( ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ : 4 , 76 ) .

( @ Η Πρόσθεση Αυτή και η Μετατόπιση της Μυθολογικής του Γέννησης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ..ΕΦΕΥΡΕΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΤΟ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ , αφού ο Μυθικός Εφευρέτης Εμφανίζεται να είναι όχι μόνον Σύγχρονος του Θησέα, αλλά και να Συνεργάζεται Μαζί Του…αφού Ανακαλύπτεται από τους Μυθογράφους…. Μια Περίεργη όσο και Ανόητη Εκστρατεία και Επίθεση Κατά της Κρήτης, με Οδηγό... τον Δαίδαλο .

ΣΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΚΕΣ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΕΣ , ΠΟΥ
ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦΟΥΝ ΩΣ ΑΘΗΝΑΙΟ ΤΟΝ ΔΑΙΔΑΛΟ…ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ! ! !

Ο Όμηρος Δεν Αναφέρει Τίποτα για την Καταγωγή Του από τον Ερεχθέα.

Και ενώ στην Αθήνα Εφευρίσκονται Καινούργιοι Πρόγονοι για να γίνει Σύγχρονος του Θησέα, στην Κρήτη είναι γνωστός πριν από 800 - 1000 χρόνια ! ! !

Ήταν δηλαδή ΓΝΩΣΤΟΣ ακόμη και πριν Ανακαλυφθεί από τους ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ Ατθιδογράφους και τους άλλους Αθηναίους Συγγραφείς.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΣΗΜΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΔΑΙΔΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ
ΙΚΑΡΟΥ(ΜΕ ΚΕΡΙΝΑ ΦΤΕΡΑ)….ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΟΙ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ….

ΘΑ ΣΑΣ ΒΑΛΩ ΔΥΟ ΑΛΛΕΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ (ΠΟΥ ΔΕΝ
ΠΕΤΑΝΕ)…ΑΛΛΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΜΕ ΠΛΟΙΟ….ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟ
ΠΡΩΤΟ ΙΣΤΙΟΦΟΡΟ ΠΛΟΙΟ…ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΦΕΥΡΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΔΑΙΔΑΛΟΣ :

<< Οι Θηβαίοι πιστεύουν πως το αρχαίο ξόανο είναι έργο του Δαιδάλου. Και εγώ νομίζω πως έτσι είναι.

Λέγεται πως του το είχε αφιερώσει ο ίδιος ο Δαίδαλος επειδή ο Ηρακλής τον είχε Ευεργετήσει.

Όταν Ήθελε να Φύγει από την Κρήτη Ναυπήγησε ΔΥΟ μικρά πλοία, το ένα για τον ΙΔΙΟ και το άλλο για τον Γιο του τον Ίκαρο, ΕΠΙΝΟΗΣΕ τα ιστία, που ως τότε Δεν είχαν Εφευρεθεί, και τα έβαλε στα πλοία αυτά, έτσι που να ξεφύγει από το ναυτικό του Μίνωα, τα πλοία του οποίου κινούνταν με κουπιά.

Ο ίδιος μεν σώθηκε αλλά λένε πως ο Ίκαρος ήταν Αμαθής στο να Κυβερνά Πλοία και πνίγηκε γιατί Ανατράπηκε το Πλοίο του το πτώμα του ξεβράσθηκε σε νησί πάνω από τη Σάμο, που ως τότε ήταν ανώνυμο.

Ο Ηρακλής βρήκε τον νεκρό, τον αναγνώρισε και τον έθαψε στο σημείο που και σήμερα υπάρχει ένας όχι μεγάλος σωρός από χώμα, σε ακρωτήρι πάνω από τα νερά του Αιγαίου... >>.

( ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ : 9 ,11, 4 – 5 ).

<< τὸ δὲ ξόανον τὸ ἀρχαῖον
9.11.4.4
Θηβαῖοί τε εἶναι <Δαιδάλου> νενομίκασι καὶ αὐτῷ μοι
9.11.4.5
παρίστατο ἔχειν οὕτω. τοῦτον ἀνέθηκεν αὐτός, ὡς
λέγεται, Δαίδαλος ἐκτίνων εὐεργεσίας χάριν. ἡνίκα
γὰρ ἔφευγεν ἐκ Κρήτης πλοῖα οὐ μεγάλα αὑτῷ καὶ
τῷ παιδὶ Ἰκάρῳ ποιησάμενος, πρὸς δὲ καὶ ταῖς ναυσίν,
ὃ μή πω τοῖς τότε ἐξεύρητο, ἱστία ἐπιτεχνησάμενος, ὡς
9.11.4.10
τοῦ Μίνω ναυτικοῦ τὴν εἰρεσίαν φθάνοιεν ἐπιφόρῳ
τῷ ἀνέμῳ χρώμενοι, τότε αὐτὸς μὲν σώζεται Δαίδαλος,
9.11.5.1
Ἰκάρῳ δὲ κυβερνῶντι ἀμαθέστερον ἀνατραπῆναι τὴν
ναῦν λέγουσιν· ἀποπνιγέντα δὲ ἐξήνεγκεν ὁ κλύδων
ἐς τὴν ὑπὲρ Σάμου νῆσον ἔτι οὖσαν ἀνώνυμον. ἐπιτυχών
δὲ Ἡρακλῆς γνωρίζει τὸν νεκρόν, καὶ ἔθαψεν
9.11.5.5
ἔνθα καὶ νῦν ἔτι αὐτῷ χῶμα οὐ μέγα ἐπὶ ἄκρας ἐστὶν
ἀνεχούσης ἐς τὸ Αἰγαῖον…>>.

( ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ : 9 ,11, 4 - 5 ).

<< Κι όταν ο Δαίδαλος ΕΦΥΓΕ ΜΕ ΠΛΟΙΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ , Ο
ΜΙΝΩΑΣ παρά τις Αποφάσεις , ΚΑΤΑΔΙΩΚΟΝΤΑΣ ΤΟΝ με Πολεμικά
Πλοία , παρασύρθηκε από τη Θαλασσοταραχή στη Σικελία και εκεί Πέθανε >>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 19 ) .

<< Δαιδάλου δὲ πλοίῳ φυγόντος εἰς Ἀθήνας, Μίνως παρὰ τὰ
δόγματα μακραῖς ναυσὶ διώκων ὑπὸ χειμῶνος εἰς Σικελίαν ἀπηνέχθη
,κἀκεῖ κατέστρεψε τὸν βίον >>.

( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ : Θησέας – Ρωμύλος , 19 ) .

( @ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΔΟΧΗ , ΠΟΥ ΛΕΕΙ : Όσοι είδαν τα
Δύο Ιστιοφόρα Πλοία Να Σχίζουν τα νερά της Κρήτης , Πίστεψαν πως ήταν Πουλιά, τα Ιστία Φαίνονταν ΣΑΝ ΦΤΕΡΑ ΠΟΥ ΧΑΝΟΝΤΑΝ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ .

Έτσι Λέγανε ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΔΑΙΔΑΛΟΥ ! ! !

ΑΝ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ (ΜΕ
ΤΟ ΠΛΟΙΟ) ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΙΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΣΤΑ ΔΗΘΕΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ :

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΗΓΗΣΗ….Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΗ…ΤΡΕΛΗ…ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ
ΠΑΡΑΜΥΘΙ….ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΒΟΛΕΥΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ! ! !

ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ : Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ
ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ ΤΟΥ ΔΑΙΔΑΛΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΛΟΙΟ….ΚΑΙ
<< ΦΑΙΝΕΤΑΙ >> ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΤΗΝ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΔΑΙΔΑΛΟΥ ΜΕ ΤΑ ΚΕΡΙΝΑ ΦΤΕΡΑ….

ΛΕΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΝΟΟΥΣΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΓΡΑΨΕ ;

Η ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΙ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ ;

ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ…ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ
ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ…Η ΕΣΤΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η
ΕΚΔΟΧΗ….ΕΝΩ ΠΑΡΑΘΕΤΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ…ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ! ! ! )

ΣΕ ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΜΟΥ : ΘΑ ΒΑΛΩ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΡΗΤΕΣ ΗΡΩΕΣ… ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟΙΩΘΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥΣ ! ! !

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ…ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ…ΝΑ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ , Η ΝΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ…ΤΥΧΟΝ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ! ! !

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ
ΠΑΡΑ-ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ…ΤΟΥ ΑΥΝΑΝ…ΤΟΥ ΜΑΛΑΧΙΑ…ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΩΤ…ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ! ! !

ΜΑΚΡΙΑ…ΤΑ ΒΕΒΗΛΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ…ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΥΘ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ…

ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ…ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΒΡΑΙΚΟΥ ΣΚΟΥΠΙΔΙΟΥ ! ! !

ΕΛΛΗΝ ΓΡΗΓΟΡΟΜΙΧΕΛΑΚΗΣ

ANTHROPOTHYSIES LYKAON

Οι ανθρωποθυσίες, ο Λυκάων και οι Έλληνες. Του Μ. Καλόπουλου

 

Φίλε Δαρίβα (Dimitris Rizavas), καλή η προσπάθειά σου για σπίλωσης της αρχαιότητας αλλά μάλλον δεν θα περάσει.

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα που παραθέτεις, αντί να δεις την μυθολογική πλευρά της αναφοράς και την εμφανέστατη σύσταση της αποφυγής τέτοιων θυσιών, όχι μόνο ανθρώπινης ζωής αλλά και κάθε άλλης ζωής, εσύ απομονώνοντας μόνο τον στοίχο: « Λυκάονας μως φερε στόν βωμό το Λυκαίου Δία βρέφος, τό θυσίασε καί ρανε τόν βωμό μέ τό αμα» ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΙΣ 8.2.3… υποκρύπτεις πως στην συνεχεία του διδακτικού μύθου λέει πως: «ευθύς αμέσως (ο ασεβής Λυκάων) έγινε λύκος».

Ας δούμε όμως ολόκληρη την περιγραφή του Παυσανία:

«Κατά τη γνώμη μου ο Λυκάων ήταν σύγχρονος με τον βασιλιά των αθηναίων Κέκροπα, όμως οι δυό τους δεν υπήρξαν εξ ίσου συνετοί στην αναζήτηση του καλύτερου τρόπου λατρείας: Ο Κέκροψ ονόμασε πρώτος τον Δία Ύπατο (ύψιστο) και έκρινε πως δεν είναι σωστό να θυσιάζει (παντελώς) ζωντανή ύπαρξη και πρόσφερε στον βωμό γλυκίσματα του τόπου που τα ονομάζουν Πελάνους ακόμα και τώρα οι αθηναίοι. Ο Λυκάων όμως έφερε πάνω στον βωμό του λύκαιου Δία ανθρώπινο βρέφος. Και θυσίασε το βρέφος για να βρέξει το βωμό μια το αίμα. Λένε δε πως ευθύς ο ίδιος μετά την θυσία έγινε λύκος… ο Λυκάων έγινε θυρίο… λένε δηλαδή, πως μετά τον Λυκάονα πάντοτε όποιος θυσιάσει για τον λύκαιο Δία γίνεται λύκος, αλλά όχι για όλη του τη ζωή. Αν τον καιρό που είναι λύκος δεν φάει ανθρώπινο κρέας, ξαναγίνεται άνθρωπος κατά το δέκατο έτος (της τιμωρίας του), αν όμως φάει, μένει για πάντα θηρίο». Παυσανίου Περιήγησις Αρκαδικά (8) 2-6  

Άλλωστε φίλε Δημήτρη, θα πρέπει να γνωρίζεις πως σε άλλη εκδοχή του μύθου, ο διεφθαρμένος αποκρουστικός και στιγματισμένος Λυκάων, δεν θυσιάζει το βρέφος στον βωμό του Δία, αλλά φιλοξενώντας τον Δια, που με ανθρωπινή μορφή τον επισκέφθηκε... (δηλαδή παντελώς μυθολογικά και παραμυθικά, αλλά και άκρως διδακτικά), του το προσφέρει σαν γεύμα βεβηλωμένο με ανθρώπινο κρέας… και ο Δίας θυμωμένος τον τιμωρεί άμεσα, μεταμορφώνοντας τον σε λύκο! Κλήμ. Προτρεπτ. 2.31Ρ.

Σε άλλη μάλιστα εκδοχή του μύθου κατά τον Απολλόδωρο, (3.8.1), ο Δίας είναι ακόμα τιμωριτικότερος: «Ζεύς δε μυσαχθείς την μεν τράπεζα ανέτρεψεν, ένθα και νύν ο τόπος Τραπεζούς (Τραπεζούντα) καλείται. Λυκάονα δε και τους τούτου παίδας εκεράυνωσε, εκτός του νεοτέρου Νυκτίμου. Μόλις δε και ο Νύκτιμος έγινε βασιλιάς, κατακλυσμός έγινε (παρά Διός), διά την των Λυκάονος παίδων δυσσέβειαν». Απολλόδωρος 3.8.1.

Απ' την άλλη φίλτατε Δημήτρη… ηθελημένα ξεχνάς ότι οι παλαιο-διαθηκικοί ήρωες τους οποίους λόγω πίστης, με τόσο πάθος υπερασπίζεσαι, στρεφόμενος εναντίον των δικών σου προγόνων και παραποιώντας ευχαρίστως την ελληνική Γραμματεία, καταφεύγουν σε εμφανέστατη ανθρωποθυσία όπως αυτή της κόρης του Ιεφθάε, χωρίς ο καλός θεός σου Γιαχβέ, να την αποτρέπει, ούτε με λόγια ούτε με πράξεις, όπως θα έπρεπε, για να μπορείς πράγματι να καυχιέσαι από θέση ισχύος, στην επιλογή του Ιουδαιο-χριστιανισμούς σου.

Για την συγκεκριμένη καραμπίνα ανθρωποθυσία βλέπε:

Ιεφθάε - Καραμπινάτη ανθρωποθυσία στην Βίβλο! Του Μ. Καλόπουλου

Βλέπε επίσης στο παρακάτω άρθρο, τις ιδιόχειρες σφαγές του Ηλία που συνολικά σκοτώνει 1022 άτομα! 850 ιερείς, 102 στρατιώτες και τους 70 γιους του βασιλιά, στο όνομα του Γιαχβέ: 

"Ηλίας ο πυροτεχνουργός προφήτης" Του Μ. Καλόπουλου

Λοιπόν, οι «παρ' Ελλήνων ανθρωποθυσίες», που με τόσο μανία αναζητεί ο Εβραίος "Ηρόδοτος", δηλαδή ο Ευσέβιος Καισαρείας, είναι οι περισσότερες κατασκευάσματα την μοχθηρής και ακραίας ανθελληνικής φαντασίας του, ή χάριν έμφασης και αγωνίας, πλάσματα της φαντασίας (ποιητική αδεία) των τραγικών ποιητών (Ιφιγένεια, Φρίξος κλπ.).

Στην χειρότερη περίπτωση, αν στην απώτατη ή νεότερη αρχαιότητα συνέβαιναν ανθρωποθυσίες, ακόμα και κατ' απαίτησην χρησμών, και οι καταγραφές αυτές (γιατί υπάρχει πληθώρα τέτοιων) δεν είναι εμβόλιμες από συκοφαντικό χριστιανικό χέρι, τότε ένα είναι σίγουρο: οι πράξεις αυτές, ήταν έργα δεισιδαιμόνων, μοχθηρών, βάναυσων, περιθωριακών και κυρίως άσεβων ανθρώπων.

Εντολές ιδιοτελών, παρηκμασμένων και ανάξιων ιερατείων. Πράξεις αντίθετες του γενικότερου ανθρωποκεντρικού ελληνικού πολιτισμικού μεγαλείου, και ενέργειες απόλυτα περιφρονητέες, υπό το κράτος κακεντρέχειας, οργής και δεισιδαιμονικού φόβου, και όχι πράξεις αξιομνημόνευτες και καθολικά αποδέκτες από την ευρύτερη συνετή ηθοκεντρική θεολογία και λατρεία των Ελλήνων.

Το γενικότερο συμπέρασμα από τότε ήταν: «Κα τς πάλαι ποιουμένας νθρωποθυσίας οτε θεος παιτεν προσδέχεσθαι». PlutarchusBiogr., Phil., De defectu oraculorum 417.C, 10.& Xenocrates Phil., Testimonia, doctrina et fragmenta 230.7.

 Μ. Καλόπουλος

Βλέπε επίσης: Αντί να απολογούνται κρύβονται πίσω από ερωτήσεις χολής και λάσπης. Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/ellinismos/ellino-xristianismos/2493-anti-na-apologoyntai-kryvontai-piso-apo-erotiseis-xolis-kai-laspis-tou-m-kalopoulou

 Απάντηση στο θράσος κάποιων που λένε για τις ανθρωποθυσιες του ελληνισμού:

http://iliastpromitheas.blogspot.gr/2015/04/blog-post_33.html

ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ΣΤΗ ΜΙΝΩΙΚΗ ΚΡΗΤΗ (ΑΡΧΑΝΕΣ, ΧΑΝΙΑ ΚΛΠ) ΤΟΥ ΑΔΑΜΗ (ΜΑΚΗ) ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ (Διευθυντή Υπουργείου Πολιτισμού)

http://www.epean.org/atreus/anthropothysies.html

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

DEYKALION

M. Καλόπουλος: Τι σημαίνουν οι "πέτρες" της Πύρρας και του Δευκαλίωνα;  29/12/15

Ο ελληνισμός εδραιώθηκε πάνω σε δύο θεμέλια, αυτό της ιερής του μυθολογίας καθώς και των κατοπινών "τεχνών" ή αρετών της φιλοσοφίας. Και οι δύο αυτοί πυλώνες, είναι αξιοθαύμαστοι και άξιοι μεγάλης προσοχής και σεβασμού, ο καθένας όμως για διαφορετικούς λόγους. Το μέγα ζητούμενο προς κατανόηση είναι, γιατί ο πρώτος πυλώνας, αυτός της μυθολογίας, που περιέχει αρχές και νόμους διοικητικής συμπεριφοράς, που δεν μπορούν να αγνοηθούν, ούτε κι απ’ τους λαμπρότερους μηχανισμούς παραγωγής σοφίας της σχετικά νεότερης φιλοσοφίας, χωρίς να βλαφθεί η φυλή, το γένος και το έθνος, δεν έτυχε της προσοχής που του αξίζει! Πράγματι έχουμε λόγους να πιστεύουμε, πως η φιλοσοφία αντί να καταθέσει τα ευρήματά της, στη διοικητική σοφία του μύθου και να οικοδομήσει πάνω σ’ αυτόν, τον αγνόησε μάλλον επιδεικτικά.

Και οι επόμενες ερωτήσεις έρχονται εντελώς φυσιολογικά: Αυτοί οι άνθρωποι, που στα βάθη της αρχαιότητας, έστησαν με τέτοια τέχνη τα παραστατικότατα αυτά μηνύματα του μύθου… ήταν λιγότερο φιλόσοφοι; Μήπως ενσωματώνοντας σοφία χιλιετιών μέσα σε μια λαμπερή μυθολογική εικόνα, ήταν φιλοσοφικά διοικητικότεροι, από ολόκληρη την νεότερη γενιά των φιλοσόφων; Αναρωτιέμαι… μήπως;

Ένα επιτυχημένο έθνος, έχει κάθε λόγο να παραμένει συνδεδεμένο με την προϊστορία του! Όμως, όταν για οποιονδήποτε λόγο αυτή η σύνδεση διασπασθεί, προφανώς υπάρχουν σωστοί αλλά και εσφαλμένοι τρόποι σύνδεσης, με την προϊστορία κάθε λαού και πολιτισμού!


Μια τέτοια αξιοθαύμαστη μυθολογική εικόνα, που μας δείχνει το σωστό τρόπο σύνδεσης με τον χαμένο πολιτισμό μας, είναι αυτή της Πύρρας και του Δευκαλίωνα, που μετά τον μεγάλο κατακλυσμό, (κατά τον Τίμαιο του Πλάτωνα): «άφησε ζωντανούς μόνο τους αγράμματους και ακαλλιέργητους»,Τίμαιος 23.b., τότε οι προπάτορες του γένους Πύρρα και Δευκαλίων κατ’ εντολή "Διός", (ιερατείου) για να αναγεννηθεί το γένος, έκαναν «κατά του μύθου παίγνιον», κάτι παράξενο: «Διός ειπόντος υπέρ κεφαλής έβαλλεν αίρων λίθους και ους μεν έβαλε Δευκαλίων, άνδρες εγένοντο, ους δε Πύρρα, γυναίκες». Pseudo-Apollodorus Myth., 1.48.9.

 

Πήραν δηλαδή πέτρες απ’ την πατρώα γη, τις τοποθέτησαν πρώτα υπεράνω της κεφαλής τους, «υπέρ κεφαλής» και μετά τις πετούσαν πίσω τους, προχωρώντας στην επόμενη! Το περίεργο είναι, πως η «εν μύθου σχήματι» αυτή αλληγορία, θέλει απ’ τις "πέτρες" αυτές, να γεννιούνται άνδρες και γυναίκες…! Αλλού μάλιστα, αυτές οι "πέτρες", αναφέρονται ως ιερά οστά της Μητέρας Γης: «Εξελθόντες της κιβωτού προσετάχθησαν υπό του Διός, τα της μητρός αυτών (γης) οστά όπισθεν ρίπτειν». Scholia In Pindarum, Scholia Olympia et Pythia O 9.70.2.

Τι θέλει να μας πει όμως ο ποιητής; Και γιατί κι αυτός ο κομβικός μύθος, έμεινε ανεξήγητος; Το περίεργο είναι, πως κανείς δεν αναρωτήθηκε: Πώς είναι δυνατόν η γυναίκα (Πύρρα), μόνη της να γεννά γυναίκες και αντιστοίχως εξίσου μόνος, άνδρες ο Δευκαλίων; Αναφέρεται άραγε ο μύθος, σε έναν νέο τύπο γέννησης ανδρών και γυναικών… ή θέλει κάτι άλλο να μας πει, ο πάνσοφος μύθος;

Κι όμως, μ’ ένα μικρό, ελάχιστο σπρώξιμο της σκέψης, μπορούν να εξαχθούν ενδιαφέροντα συμπεράσματα! Μήπως λοιπόν πρόκειται, όχι για πραγματική γέννηση ανθρώπων… αλλά για πνευματική αναγέννηση και εκπαίδευση ανδρών και γυναικών, που αντιστοίχως ανέλαβαν, η μεν Πύρρα τις γυναίκες, ενώ ο Δευκαλίων τους άνδρες;

Τι μπορεί λοιπόν διδακτικότατα να επισημαίνει ο μύθος; Πώς μπορούν οι "πέτρες" ή τα ιερά οστά της μάνας Γης, να εξανθρωπίσουν την νέα απαίδευτη γενιά; Ποιες ή τι μπορεί να είναι αυτές οι "πέτρες"; Και γιατί τις τοποθετούν πρώτα, υπεράνω της κεφαλής τους; Μετά την καταστροφή ενός σαρωτικού κατακλυσμού (που πλέον κανείς δεν αμφιβάλλει ότι έγινε), τα μόνα σημάδια ενός προγενέστερου πολιτισμού που χάθηκε, είναι τα απομεινάρια του και οι διάσπαρτες ιερές πέτρες και τα υπολείμματα μνημείων, που όμως μπορούν άριστα να υπενθυμίσουν, να διδάξουν και να αναγεννήσουν, την προγενέστερη τάξη ιδεών και αρχών!

Για την μανία εκείνου του κατακλυσμού βρίσκουμε γραμμένο: «Γιατί η θάλασσα του Ευξείνου πόντου ήταν πρώτα λίμνη και φούσκωσε σε τέτοιο σημείο, που απ την πίεση του ρεύματος ξεχύθηκαν με ορμή τα νερά στον Ελλήσποντο και κατέκλυσαν μεγάλο μέρος απ τα ασιατικά παράλια και όχι και λίγη πεδινή έκταση μετατράπηκε σε θάλασσα. Και γι αυτόν τον λόγο στα μεταγενέστερα χρόνια μερικοί ψαράδες ανασύρουν με τα δίχτυα τους λίθινα κιονόκρανα, γιατί ακόμα και πόλεις κατακλύστηκαν απτα νερά. Κι όσοι γλύτωσαν απ τον κατακλυσμό κατέφυγαν στα ψηλότερα μέρη... Αλλά καθώς η θάλασσα ανέβαινε ολοένα και ψηλότερα, ευχήθηκαν στους θεούς του τόπου κι όταν σώθηκαν σε ανάμνηση του γεγονότος ύψωσαν πέτρινα σύνορα».Διόδωρος Σικελιώτης ιστορικη βιβλιοθηκη 5.47.

Deucalion2

Οι σαρωμένες απ’ τον οποιονδήποτε "κατακλυσμό" αρχαιότητες, που σαν ιερά οστά πρόβαλλαν μέσα από την μητέρα Γη, αντιπροσώπευαν και τότε την ιερή σοφία των προγόνων! Αυτές μαρτυρούσαν, τα ήθη, έθιμα, "θεούς" και αξίες (τάξη πραγμάτων), του πολιτισμού που τους είχε γεννήσει! Ε λοιπόν, αυτές τις ιερές "πέτρες", χρησιμοποίησαν η Πύρρα και ο Δευκαλίων, για να αναγεννήσουν τον χαμένο απ’ τον κατακλυσμό πολιτισμό τους, μέσα στις ψυχές ανδρών και γυναικών που επέζησαν! Μάλιστα ένα απομεινάρι αυτής της συνήθειας συγκράτησε ο Αριστοτέλης: «Αθηναίοι προς τινι (ιερό) λίθω τους όρκους ποιείσθαι, ως Αριστοτέλης και Φιλόχορος υποδηλούσι». Suda, Lexicon 523.3. Η Πύρρα λοιπόν και ο Δευκαλίων, οι περιφερόμενοι αυτοί διδάσκαλοι του γένους, δεν ανέλαβαν να αναγεννήσουν τον φυσικό πληθυσμό… αλλά τον χαμένο τους πολιτισμό, στις ψυχές ανδρών και γυναικών!

Μάλιστα, η εντελώς πρώτη και γριφώδης αναφορά σ’ αυτή την συμπεριφορά της Πύρρας και του Δευκαλίωνα, γίνεται από τον Πίνδαρο που αναφέρει, πως αφού κατέβηκαν απ’ τον Παρνασσό: «δόμον (οίκον) έθεντο (έφτιαξαν) δ ευνάς (για συγκατοίκηση, διατριβή) ομόδαμον, (δήμο δημιουργώντας) κτισσάσθαν (αποκτώντας) λίθινον γόνον».PindarusLyr. O 9.43-45.

Πέρα απ’ τον: «λίθινον γόνον», που είναι λαλίστατη παρομοίωση, έχουμε και την κομβική αναφορά «δ ευνάς», που σημαίνει για διατριβή. Και όπως μας εξηγεί το λεξικό Σούδα: «Διατριβή: τόπος εν ω τινές μανθάνουσιν ή καιρός καθ ον ανατρεφόμεθα περί τι». Suda, Lexicondelta, 797.1.

Άλλωστε και το «αίρων λίθους, υπέρ κεφαλής αυτών». Pseudo-ApollodorusMyth., 1.48.9, που διαβάζουμε στο κείμενο, αφήνει πολλά περιθώρια για τέτοιες ερμηνείες, αφού το "αίρω" σημαίνει: «σηκώνω, υψώνω, μεταφέρω» και όχι μόνο «ρίπτω»! Βλ: Λεξικό Σταματάκου

Μάλιστα κατά το Μέγα Ετυμολογικό: «Αιράω - αιρώ, το πορθώ (καταλαμβάνω) ως το αιρήσειν (κατάκτηση) του Πριάμου πόλιν». EtymologicumMagnum 38.3. Δηλαδή, "σήκωσαν" (ύψωσαν) πάνω απ’ τις "κεφαλές" (γνώμη) τους, τις προγονικές "πέτρες", (θεμελιώδεις ιδέες), διδάσκοντας, κατακτώντας και ξανα-κτίζοντας, μέσα στις ψυχές ανδρών και γυναικών, την προγονική σοφία! Έτσι απέκτησαν πνευματικό «λίθινον γόνον»!

Όταν όμως στην ιστορική πλέον περίοδο, ξεσπά η πολλά υποσχόμενη φιλοσοφική καταιγίδα, δεν φαίνεται να συμβαίνει ακριβώς το ίδιο! Οι φιλόσοφοι, δεν συμπεριφέρονται σαν τους σώφρονες δασκάλους, Πύρρα και Δευκαλίωνα… Δεν σηκώνουν τους πανάρχαιους θεμέλιους λίθους του μύθου πάνω απ’ τα δικά τους "κεφάλια", αλλ’ κατενθουσιασμένοι απ’ το ολοκαίνουργο εργαλείο της αναλυτικής λογικής, βιάζονται να επαναπροσδιορίσουν τον κόσμο εξ υπαρχής, στηριζόμενοι κυρίως στη λαμπρή επιστημοσύνης τους.

Κι όμως οι ιερές προγονικές "πέτρες" ήταν εκεί: «Πας δε ο περί των θεών λόγος, αρχαίας εξετάζει δόξας και μύθους». Strabo Geogr., Geographica 10.3.23.4. Τα απομεινάρια λοιπόν του προγενέστερου λαμπρού πολιτισμού τους και οι θεμέλιοι "λίθοι" σοφίας, με την μορφή μύθων ήταν εκεί, διάσπαρτοι γύρω τους… χωρίς όμως να τους δίνουν την πρέπουσα προσοχή… και κυρίως, χωρίς να δομούν πάνω τους, την νέα συγκομιδή σοφίας!

Εγγίζοντας την ύβρη της απαξίωσης των μύθων, καταβάλλουν κάθε προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πάντων εκ θεμελίων, αγνοώντας και αφήνοντας ανερμήνευτους σωρεία κομβικών μύθων, όπως περίτρανα αποδείχθηκε στην παρούσα μελέτη μας. Και οι πικρές ερωτήσεις αναβλύζουν: Ποιος είσαι εσύ, (όποιος κι αν είσαι… φιλόσοφος, ιερέας, ποιητής ή θεατρικός συγγραφέας), που αγνοώντας πανάρχαιους "λίθους" (θεμέλια) σοφίας, προσπαθείς εξ υπαρχής να κτίσεις κατά την δική σου ερμηνεία του κόσμου, έναν ολοκαίνουργιο πολιτισμό; Πώς μπορείς εσύ, ο απλός, εφήμερος φιλόσοφος, (όσο καλός κι αν είσαι), να συγκριθείς με την συσσωρευμένη σοφία δεκάδων χιλιετιών, που περιέχει ο μύθος; Κι αν όντως έχεις κάτι νέο και ωφέλιμο να προσφέρεις, πως θα το προσαρμόσεις στα θεμέλια του πολιτισμού που σ’ έφερε ως εδώ, αν πρώτα δεν τον ερμηνεύσεις; Τουλάχιστον… αν πρώτα δεν βεβαιωθείς, ότι αξίζει να τον αγνοήσεις;

Έτσι αχρηστεύθηκε η διοικητική σοφία του πάνσοφου μύθου! Ο Πλούταρχος σωστά επισημαίνει «ουδέν φάρμακον ουδίαμαουδέν έχομεν, αν μη τον αρχαίον όρον και νόμον φυλάττωμεν».Plutarchus Biogr., Phil., Desollertia animalium 964. B, 4.

Είναι πολύ πιθανόν οι παραπάνω πικρές σκέψεις να αληθεύουν, γιατί… πως είναι διαφορετικά δυνατόν, να διέλαθε της προσοχής τόσων πολλών, η τεράστια αξία της διοικητικής Αθηνάς και το ανίκητο οδυσσειακό πνεύμα που αυτή εκφράζει; Και το σημαντικότερο… παρά τις αγαθές σου προθέσεις, πως είσαι σίγουρος, πως αγνοώντας τους θεούς και την θεολογική τάξη που αυτοί δημιούργησαν, δεν θα οδηγηθείς σε αφανισμό, εσύ και ο πολλά υποσχόμενος νεόδμητος, "θεολογικά" (διοικητικά) ανερμάτιστος πολιτισμός σου;

Κι όμως, αυτό ακριβώς το απίστευτα σημαντικό μήνυμα, της σίγουρης αποτυχίας, σε περίπτωση διοικητικής ανεπάρκειας και "απογύμνωσης" των θεών, είχε αποτυπωθεί ξεκάθαρα, σε σωρεία ανερμήνευτων δυστυχώς μύθων!

 

Η ενδιαφέρουσα συνεχεία, με τους πολλούς αλλά δυστυχώς ανερμήνευτους μύθους, στο βιβλίο: «Μήτις – Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα».

MHTIS PANOYRGIA

HRA REA GAIA

Τι ήταν τελικά η Ήρα; Γαία, Ήρα ή Ρέα, η μητέρα του Δία. Του Μ. Καλόπουλου

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο Ζευς (η θεοποιημένη ζωή) είναι παιδί της Γης, Γαίας ή Ρέας. Ο μύθος μας παρέδωσε τις πλέον σαφείς δηλώσεις: «Ρέα η τεκούσα τον Δία».PlutarchusBiogr. etPhil. 146 2.27. «Εκ δε Κρόνου και Ρέας Ζευς».PlatoPhil. (031) Tim 41.a.1.

Οι παρακάτω εξηγήσεις δεν αφήνουν περιθώρια παρανοήσεων. Η Ρέα, η μητέρα του Ζήνα, όπως είναι άλλωστε αναμενόμενο, αντιπροσωπεύει την εξελικτική ροή ολόκληρης της φύσης: «Γη δε και Μήτηρ και Ρέα και Ήρα η αυτή εν μύθου σχήματι».Orphica (001) colB.7.Στο ίδιο κλίμα γράφοντας ο Αισχύλος, βάζει τον Προμηθέα να αναφωνεί: «Μήτηρ μου η Γαία, πολλών (θεϊκών) ονομάτων μορφή μία». Αισχύλος προμηθευσ δεσμωτησ 209.

Τι ακριβώς όμως είναι η ΡΕΑ;

«Ρέα: Η θεά. Πλάτων μεν παρά το ρείν (την ροή) και μη μένειν τον χρόνον».EtymologicumMagnum (001) 701.18-20. «Πότνια Ρέα (ροή) πολύμορφη θυγατέρα ψευδομένη,(;!) σώτειραμητέρα θεών και θνητών εκ σου γαρ και Γαίας και Ουρανού υπεράνω και πόντου πνοές».Orphica (001) 14.t.

 

Ο χριστιανός απολογητής Αθηναγόρας, άθελά του επιβεβαιώνει αυτή την ταύτιση των Ελλήνων περί Γης και Ρέας γράφοντας: «Τους δε λέγοντας τον μεν Κρόνο Χρόνο την δε Ρέαν Γην, που και μητέρα πάντων νομίζεται».AthenagorasApol. (001) Legat 22.6.1.

Δεν πρέπει βέβαια να παραλείψουμε, δύο λόγια και για τον παραπάνω περίεργο χαρακτηρισμό της Ρέας, ως «ψευδομένη σώτειρα», που ενδεχομένως σημαίνει, πως αν το πραγματικό θέλημα της Γαίας και η "ροή" των πραγμάτων, δεν ερμηνευτούν σωστά, μπορεί να μας παροδηγήσουν!

Σχετική είναι δε και η αναγόρευση της Γαίας ως μητέρας των βιβλίων: «Εσύ (Αθηνά) που την ανδροτρόφο αυτή γη αγάπησες, την μητέρα των βιβλίων», (ProclusPhil. Hymni 7.1-52), που προφανώς σημαίνει… πως αν δε ακολουθούμε σωστά την "ροή" (προτεραιότητες) της Γαίας-Ρέας… θα γραφτούν δυστυχώς λάθος βιβλία.

* * *

Γίνεται λοιπόν ολοένα σαφέστερο, πως η μακροχρόνια επαφή των μεσογειακών ανθρώπων, με τις διαφορετικές όψεις του φυσικού περιβάλλοντος, δεν δημιούργησε μόνο την ενδιαφέρουσα "μυθ-ιστορία" των τεσσάρων αυτών διακριτών θεολογικών εποχών, αλλά η θεολογία τους αυτή, κορυφώνεται με μια αυξανόμενη κατανόηση της φυσικής τάξης, που τελικά οδήγησε τους ανθρώπους αυτούς, σε νέους δρόμους "ορθής" (άρα και επιστημονικής) ιερής εκτίμησης, των κύκλων και των μυστικών της ζωής!

Έτσι λοιπόν εκ του ασφαλούς συμπεραίνουμε, πως απ’ την υπέρτατη θεά και πολυπρόσωπη Μητέρα Γη, στο μυαλό των μεσογεια-κών ανθρώπων, γεννιέται ο πλέον αξιότιμος θεός της ζωής, ο Ζήνας, που αντιπροσωπεύει… πάνσεπτη, πανίερη και ενθρονισμένη… την ίδια την έννοια της ζωής! Με τους ολοσέβαστους νόμους της σποράς, της γονιμοποιούς έλξης, της γέννησης, καθώς και όλους τους κύκλους της ζωής (κρυφούς και φανερούς) και φυσικά της αναπότρεπτης φθοράς και του θανάτου. Μάλιστα οι διάφορες εκδοχές του Ζηνός, δεν είναι άλλες απ’ τα ονομαστά παιδιά του, με γενέθλιο αποκορύφωμα (όπως θα δούμε) αυτό της Αθηνάς!

Παρ’ όλα αυτά, πολλοί είναι αυτοί που με πείσμα επιμένουν στον δήθεν γελοίο πολυθεϊσμό των Ελλήνων, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για πολυωνυμία του θείου και όχι για αυθαίρετο, ασυνάρτητο πολυθεϊσμό! Το παρακάτω όμως απόσπασμα, δεν αφήνει καθόλου περιθώρια αμφιβολίας: «Και γαρ μίαν μορφήν έχουσιν οι θεοί, πολλοίς δε ονόμασι καταμερίζονται (μία μορφή λοιπόν έχουν οι θεοί, σε πολλά δε ονόματα μοιράζονται) αλλά και (η) Γη, η των πολλών ονομάτων μορφή μία: Λέγεται γαρ ου μόνον Θέμις και Γαία αλλά και Ζείδωρος και Βότειρα (τρέφουσα, βόσκουσα) και Βωτιάνειρα (ανδροτρόφα). Άλλως, το θείον φύσει μεν εστιν εν, ονόμασι δε πολυμερώς».ScholiaInAeschylum (009) Pr.209.4-13. Δηλαδή: «Όπως και η πολυώνυμη Γη, μια έχει μορφή: αλλά αποκαλείται όχι μόνο Θέμιδα και Γαία, αλλά και Ζωοδότρα, Τροφός και Ανδροτρόφα. Για να το πούμε και αλλιώς, το θείον κατά φύση είναι ένα, ονομάζεται δε πολυμερώς».ScholiaInAeschylum (009) Pr.209.4-13. «Γαία, πολλών ονομάτων μορφή μία». AeschylusTrag. Prometheusvinctus210.

Μετά απ’ αυτό, χρειάζεται κανείς πολύ μεγάλες δόσεις κακεντρέχειας, για να μετονομάσει τους Έλληνες, από ευφυείς, αγνούς φυσιο-λάτρες, σε προχειρόδοξους, πολυθεϊστές ειδωλολάτρες!

 

AFRODITH

Τι είναι τελικά η Αφροδίτη; Του Μ. Καλόπουλου.

Τι είναι η Αφροδίτη;

«Άλλοι δε λέγουν την Αφροδίτη (ότι η) επιθυμία είναι και τον Ερμή λόγο, τις Μούσες τέχνες και την Αθηνά φρόνηση».Plutarchus Biogr. Phil. Amatorius (748e-771e) 757.Β.10. «Αφροδίτη δε, είναι η συνάγουσα το άρρεν και το θήλυ δύναμις καλείται δε και Ουρανία, Πάνδημος και Ποντία, (θαλάσσια) επειδή (παντού) στον ουρανό την Γη και την θάλασσα η (ερωτική) δύναμη (έλξη) της φανερώνεται και δεν είναι παράξενο που ο Έρωτας, ως γιος της συντιμάται και ως παιδί παριστάνεται, επειδή σε ατελείς γνώμες οδηγεί και σε ευεξαπάτητους μεταβάλλει τους ερωτευμένους». LuciusAnnaeusCornutusPh (002) 45.3-5.

Αυτός είναι και ο λόγος, που η απανταχού γενετήσια ορμή της φύσης και η ζωογόνος πανσπερμία της, στον ορφικό ύμνο της Αφροδίτης ονομάζεται: «Ζεύκτειρα και Γενέτειρα που τα πάντα γεννά, όσα είναι στον ουρανό, στη Γη και στα βάθη του Πόντου».Orphica (001) 55.t,. «Ως και ο Όμηρος την Αφροδίτη δολοπλόκον ονομάζει. Η δε Αφροδίτη επιθυμία εστίν, η δε επιθυμία όχι φανερά αλλά λάθρα και μετά δόλου επεισέρχεται». Anonymi In Aristotelis Ethi (002) 431-432.

 

Ο Ευριπίδης γίνεται έτι σαφέστερος: «Δε βλέπεις τι λογής θεά είναι η Aφροδίτη; Ούτε να πεις μπορείς, ούτε και να μετρήσεις πόσο είναι μεγάλη κι ως πού φτάνει. Εκείνη τρέφει εσένα κι εμένα κι όλους τους θνητούς. Δεν θα το μάθεις μόνο με τα λόγια, μα μ έργα τη δύναμή της θα σου δείξει. Λαχταρά η γη την βροχή όταν ξερό τον τόπο έχει, άκαρπη και στεγνή από την χάρη του νερού στερημένη. Λαχταρά κι ο σεβάσμιος Ουρανός, βροχή γεμάτος, στη γη (νερό) να στείλει, χάρη στην Αφροδίτη. Κι όταν οι δυο τους (Γη και Ουρανός) σένα ενωθούν, (με την βροχή) όλα τ αγαθά παράγουν κι όλα τα γεννούν, απ όπου των θνητών το γένος ζει και θάλλει». EuripidesTrag. (020 - Σπαράγματα) 898.1-13.

Και έκπληκτος αναρωτιέται κανείς: Αυτή είναι η ελληνική μυθολογική ερωτική έλξη και πράξη με τ’ όνομα Αφροδίτη, που τόσο πολύ κατατάραξε και ενόχλησε αφάνταστα τον χριστιανισμό;!

Για φαντάσου λοιπόν… η ίδια η "Αφροδίτη" είναι ιδέα… δεν είναι ένα ακάθαρτο σεξουαλικό τέρας, που καταστρέφει την ηθική αρμονία της φύσης, αλλά, απλώς η απανταχού παρούσα βασική ζωογόνος έλξη και λειτουργία και η βάση της ύπαρξής μας! Δεν είναι λοιπόν μια πανέμορφη πρόστυχη, διεφθαρμένη και σεξουαλικά ακόρεστη γυναίκα, που ζει κάπου στους ουρανούς και ικανοποιεί κατά βούληση τα άνομα και ακόρεστα πάθη της… δεν έχει καμπύλες και αιδοίο… αλλά είναι μια υπέροχη ιερο-μυθο-θεολογική ελληνική σύλληψη, της απανταχού παρούσας έλξης ή αξιοπόθητης γονιμοποιούς ένωσης και γενικότερα της οικουμενικής, ευεργετικής γονιμοποιούς, αλλά και ακατάβλητης ερωτικής διάθεσης της πανίερης μητέρας φύσης! Για φαντάσου… τόσο μίσος και πάθος, για κάτι που συνέχει τα πάντα πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη, απ’ την εποχή ακόμα που ο άνθρωπος δεν ήταν ούτε καν υποψία ύπαρξης!

Ολόκληρο το σώμα των έμβιων όντων, είναι κατασκευασμένο για ν’ ανταποκρίνεται στις ερωτικές χαρές και φυσικά για την επακόλουθη γονιμοποίηση, ιερή εγκυμοσύνη και την απαραίτητη τεκνοποίηση! Έτσι: «Αναφρόδιτον: Τον έξω αφροδίσιας χάριτος» αποκαλούν. Phrynichus Attic. (001) 29.18. Και «ανεπαφρόδιτα τα ψυχρά».Pseudo-Zonaras Lexicogr. (001) alpha.190.22. Ανεπαφρόδιτα (άνευ αφροδίσιας διάθεσης) λοιπόν είναι μόνο τα "ψυχρά", οι πέτρες και τα νεκρά σώματα και μόνο αυτά δεν υπακούουν σ’ αυτόν το γενικό και παν-έμβιο, σεξουαλικό ιερό χορό της παγκόσμιας γονιμότητας.  

Μάλιστα, πράγματι πολλές φορές, η πανίσχυρη αυτή φυσική έλξη, παραμερίζει πολλά στοιχεία φρόνησης, για να πετύχει τον σκοπό της διαιώνισης! Γι’ αυτό δικαιολογημένα βρίσκουμε γραμμένο: «Ο Έρωτας που είναι ο πιο ωραίος ανάμεσα στους αθάνατους θεούς, ο λυσομελής, που μεσ τα στήθη όλων των θεών και των ανθρώπων τη γνώση και την φρόνηση δαμάζει». Ησίοδος Θεογονία 120.

 Απο το βιβλίο του Μ. Καλόπουλου "Μήτις - Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα"

 

Ο Φυλετικός Χάρτης της Αρχαίας Ελλάδας

tumblr_m91ewbf6Hs1rui49ao1_1280

ΘΕΣΣΑΛΙΑ: Στη Θεσσαλία, σύμφωνα με τον Όμηρο, κατοικούσαν οι καλούμενοι Πελασγοί, απ΄όπου κατάγονταν τα 4 ελληνικά φύλα (= οι Δωριείς, οι Αιολείς, οι Αχαιοί και οι Ίωνες) που μαζί με τους επήλυδες Δαναούς, Καδμείους ή Θηβαίους  κ.α. αποτέλεσαν μετά τα Τρωικά το ελληνικό έθνος.  Οι Θεσσαλοί μετονομάστηκαν σε Αιολείς από το κοινό βασιλιά τους τον Αίολο, ο οποίος ήταν γιος του Έλληνα. Ο Όμηρος (Ιλιάδα Β, Κατάλογος νηών) ονομάζει τη Θεσσαλία Άργος Πελασγικόν με τις εξής περιοχές: Άλον, Τρηχίνα , Αλόπην, Ελλάδα και  Φθίαν:  «οι τ’ εΙχον Φθιην ηδ’ Ελλάδα καλλιγυναικα,Μυρμιδονες δε καλευντο και Έλληνες και Αχαιοί, των αυ πεντήκοντα νεων ην αρχός Αχιλλεύς.»  (Ιλιάδα B 681 – 685)

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Στη Μακεδονία κατοικούσαν οι Μακεδόνες, Πελασγικής καταγωγής. Οι Mακεδόνες και οι Σπαρτιατες ήσαν φυλλα των Δωριέων και κείνοι των Πελασγων.  Ο Ησίοδος (Ηοίαι, 1-6) αναφέρει  ότι οι Μακεδόνες ονομάστηκαν έτσι από τον πρώτο βασιλιά τους το Μακηδόνα, αδελφό του Μαγνη, του Έλληνα και του Γραικού.  Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α, 57- 58 και Η, 43), οι Μακεδόνες και οι Σπαρτιάτες (σωστότερα αυτοί που κατέβησαν με τους Ηρακλείδες και κατέλαβαν τους Αχαιούς και Δαναούς στην Πελοπόννησο = οι Δωριείς) ανήκουν  στο «Δωρικό τε και Μακεδνόν έθνος», που πρώτο ξέκοψε από τους βάρβαρους Πελασγούς και αποτέλεσε ξέχωρο έθνος, το Ελληνικό έθνος και μετά ακολούθησαν κι άλλα βάρβαρα φύλα.  Ο Ηρόδοτος αναφερει επίσης ότι στη Μακεδονία ζούσαν και οι Παίονες (πρβ: «Διελθών, ο Ξέρξης, δε πλησίον από τους Παίονας, τους Δόβηρας και τους Παιόπλας, οι οποίοι κατοικούν προς βορράν του Παγγαίου, επορεύετο προς δυσμάς, μέχρις ου έφθασεν εις τον Στρυμόνα και την Ηδωνικήν πόλιν Ηϊόνα, την οποίαν εκυβέρνα τότε ο Βόγης»), που σύμφωνα με τον Όμηρο ήσαν Πελασγικής καταγωγής και σύμμαχοι των Τρώων, πρβ: «οι τοξοφόροι Παίονες, των Πελασγών το θείον Γένος» λιάδα, Κ 450-455, μετάφραση ΠΟΛΥΛΑ).  Ωστόσο οι Παίονες κατά τα Περσικά, επειδή πήγαν με το μέρος των Περσών, έφυγαν από το φόβο της εκδίκησης των Μακεδόνων και πήγαν στη Μ. Ασία, προκειμένου να έχουν την προστασία των Περσών. Στη Μακεδονία κατοικούσαν και οι  Αγριάνες, που βοήθησαν το Μ. Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ασία και που σήμερα πιστεύεται ότι αυτοί είναι οι καλούμενοι Πομάκοι. Γείτονες των Μακεδόνων ήσαν οι Ιλλυριοί (= τα φύλα πάνω από την Ήπειρο) , οι Θράκες και οι Σκύθες (περιοχή σημερινής Ρουμανίας), οι οποίοι πήγαν να υποτάξουν τους Μακεδόνες, όμως τελικά έγινε το αντίθετο.

ΠΕΛΛΟΠΟΝΗΣΟΣ: Στην Πελοπόννησο αρχικά έμεναν οι Αρκάδες και οι Αχαιοί, συμφωνα με τον Παυσανία, πρβ: «Από τις φυλές της Πελοποννήσου αυτόχθονες είναι οι Αρκάδες και οι Αχαιοί, τους Αχαιούς τους έδιωξαν από τη χώρα τους οι Δωριείς, αλλά αυτοί δεν εγκατέλειψαν την Πελοπόννησο, έδιωξαν όμως τους Ίωνες και ζουν στην περιοχή που παλιά ονομάζονταν Αιγιαλός, και που τώρα έχει πάρει το όνομα αυτών των Αχαιών. Οι Αρκάδες, από την αρχή μέχρι σήμερα κατοικούν στη χώρα τους. Όλη η υπόλοιπη Πελοπόννησος ανήκε σε επήλυδες. Οι σημερινοί Κορίνθιοι είναι νεώτεροι από τους Πελοποννήσιους, γιατί τότε που πήραν τη γη τους απον βασιλιά έχουν περάσει διακόσια δέκα επτά χρόνια μέχρι τις μέρες μου. Οι Δρύοπες και οι Δωριείς ήρθαν στην Πελοπόννησο από τον Παρνασό και την Οίτη αντίστοιχα. Γνωρίζουμε ότι οι Ηλείοι πέρασαν από την Καλυδωνα και την υπόλοιπη Αιτωλία.» (Παυσανίας, Ηλιακά, 1-3) 

Κατά το έτος 1511 π.Χ. , σύμφωνα με το Πάριο χρονικό, ήρθαν στο Άργος της Πελοποννήσου οι Δαναοί με τον Δαναό από την Αίγυπτο και αναμείχθηκαν με τους Αργείους (φυλετικά Αχαιούς). Ακολούθως δυο γενιές πριν από τα Τρωικά ήρθαν στις Μυκήνες οι Φρύγες (Πέλοπες) με τον Πέλοπα από τη Μ. Ασία και αναμείχθηκαν με τους ντόπιους. Στη συνέχεια και συγκεκριμένα ογδόντα χρόνια μετά τα Τρωικά, κάπου το 1120 π.Χ., έφυγαν από τη Στερεά Ελλάδα Δωριείς και πήγαν και κατέλαβαν τις πόλεις Σπάρτη, Μεσσήνη και Άργος κ.α., οδηγημένοι από τους Ηρακλείδες.

Η Πελοπόννησος στον Όμηρο χωρίζεται στις εξής περιοχές: Το Άργος (Το Άργος, η Τίρυνς,  η Ασίνη κι η Ερμιόνη,η Επίδαυρος, τα μέρη της Τροιζήνος,των Ηιονών, του Μάσητος, ακόμη της Αιγίνης), οι Μυκήνες (οι Μυκήνες, η Κόρινθος, οι Κλεωνές, των Ορνεών  τα μέρη, η Αραιθυρέα, η πόλις Σικυώνος, η Υπερησία, και η Γονούσσα και η Πελλήνη, ο Αιγιαλός, το Αίγιον κι η απλωμένη Ελίκη, η Λακεδαίμων (η Μέσση, η Σπάρτη και η Φάρις, οι Βρυσειές, οι Αιγειές, οι Αμύκλες,το Έλος, χώρ’ ακρόγιαλη, ο Οίτυλος και ο Λάας), η Πύλος  (Αρήνη, το Θρύον, πόρος του Αλφειού, το Αιπύ, τα μέρη του Κυπαρισσήεντος και της Αμφιγενείας, του Έλους και της Πτελεού, το Δώριον), η Αρκαδία (ο Ορχομενός, η Ενίσπη, η Ρίπη και ο Φενεός κι η Στρατία, η Μαντινεία, η Στύμφαλος κι ακόμη η Παρρασία,  η χώρα της Τεγέας), η Ήλιδα (κι απ’ το Βουπράσιον η Μύρσινος, η Υρμίνη, το Αλείσιον κι η Ωλενία πέτρα.)

 «Στην Πελοπόννησο κατοικούν επτά διαφορετικοί λαοί. Δύο απ’ αυτούς, οι Αρκάδες και οι Κυνούριοι, είναι αυτόχθονες και ως τώρα κατοικούν όπου κατοικούσαν και παλιά. Οι Αχαιοί ζούσαν πάντα στην Πελοπόννησο, μολονότι μετακινήθηκαν από τα αρχικά τους εδάφη· οι τέσσερις άλλοι από τους επτά —οι Δωριείς, οι Αιτωλοί, οι Δρύοπες και οι Λήμνιοι— είναι επήλυδες (ξένοι μετανάστες). Οι Δωρικές κοινότητες είναι πολυάριθμες και πολύ γνωστές· οι Αιτωλοί έχουν μόνο μία, την Ηλεία· η Ερμιόνη και η Ασίνη κοντά στην Καρδαμύλη της Λακωνίας, ανήκουν στους Δρύοπες και όλοι οι Παρωρεάτες είναι Λήμνιοι. Οι όντας αυτόχθονες Κυνούριοι, μόνοι νομίζονται από μερικούς  ότι ήσαν  Ίωνες και ότι με τον καιρό έγιναν Δωριείς, υπό την εξουσία των Άργείων, καθώς και οι Ορνεάται και λοιποί περίοικοι. (Ηροδότου Ιστορία Η 72 -73).

«Οι Ίωνες όσο μεν χρόνον κατοικούσαν την Πελοπόννησο, τη λεγόμενη σήμερα Αχαία, και πριν έλθουν στην Πελοπόννησο ο Δαναός και ο Ξούθος, καθώς λέγουν οι Έλληνες, ονομάζονταν Πελασγοί Αιγιαλείς, μετονομάστηκαν δε Ίωνες από τον Ίωνα του Ξούθου (Ηρόδοτος Θ, 85). 

Μετά τα τρωικά η Πελοπόννησος χωρίζονταν στις εξής 7 περιοχές: Λακωνία ή Λακεδαιμόνα, Μεσσηνία, Αχαΐα. Αρκαδία, Αργος ή Αργολίδα. Κορινθία και Ηλεία. Από τις περιοχές αυτές προέρχονται οι 7 ονομασίες: Λάκωνες ή Λακεδαιμόνιοι, Αχαιοί, Αργείοι, Κορίνθιοι, Μεσσήνιοι, Αρκάδες και Ηλείοι.

ΑΤΤΙΚΗ: Στην Αττική, σύμφωνα με τον Όμηρο, κατοικούσαν πάντα οι αυτόχθονες Κεκροπίδες ή Κραναοί ή Αθηναίοι. Κατά τον Ηρόδοτο οι  Αθηναίοι ήσαν στην καταγωγή Πελασγοί. Μάλιστα, επειδή στην Αττική δεν κατοίκησαν ποτέ Πέλοπες, Δαναοί και Κάδμοι, παρά μόνο στην Πελοπόννησο και στη Βοιωτία,  οι Αθηναίοι συγγραφείς ( Ισοκράτης, Πλάτωνας, Δημοσθένης κ.α.) επαίρονταν ότι οι Αθηναίοι ήσαν και οι πιο καθαρόαιμοι Έλληνες και γι αυτό έπρεπε να ηγεμονεύουν αυτοί των Ελλήνων και όχι οι Σπαρτιάτες ή οι Θηβαίοι.

ΒΟΙΩΤΙΑ: Στη Βοιωτία, σύμφωνα με τον Παυσανία, αρχικά ζούσαν οι αυτόχθονες Εκτήμονες, με περίφημο βασιλιά τους τον Ωγυγα, που αφανίστηκαν από επιδημία. Μετά ήρθαν και κατοίκησαν εκεί οι Ύαντες και οι Άονες. Μετά, κατά το έτος 1529 π.Χ. ( σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό) ήρθαν στην Βοιωτία από την Αίγυπτο μέσω Φοινίκης (ήσαν όμως καταγωγής από Ερυθρά θάλασσα) οι καλούμενοι Καδμείοι ή Θηβαίοι και έκτισαν τη Θήβα. Στη Βοιωτία, σύμφωνα με την Ιλιάδα, πλην της Θήβας (που δεν έλαβε μέρος στον πόλεμο της Τροίας) υπήρχαν και οι πόλεις: Γραία, Θίσθη, Αυλίδα, Υρία, Σχοίνο, Σκώλο, Θέσπεια, Μυκαλησσό κ.α., οι οποίες έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο, επειδή ήσαν Έλληνες. Οι Φοίνικες Καδμείοι μετά τα Τρωικά αναμείχθηκαν με τους ντόπιους και σιγά-σιγά εξελληνίστηκαν.

ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ: Η Στερεά Ελλάδα στον Όμηρο χωρίζεται στις εξής περιοχές: Του Ορχομενού των Μινυών και Ασπληδόνος, Αι  Αθήναι (Αττική), η Σαλαμίνα, των Βοιωτών (η Αυλίς, η Υρία, η Σχοίνος, ο Ετεωνός , η Σκώλος, η ευρύχωρη Μυκαλησσός, η Θέσπεια κι η Γραία, ο Ελεών, ο Πετεών, η Ύλη, ο Μεδεών, η Ωκαλέη, το Άρμα, η Θίσβη, η Εύτρησις, οι Κώπες, κι Αλίαρτος, ο Γλίσας, η Κορώνεια, η Πλάτεια, η Όγχηστος, η Νίσα, η Μίδεια, η Άρνη, Ανθηδόνα. Φωκείς  (Κυπάρισσος και η Πυθώ, η Κρίσσα και η Δαυλίς, ο Πανοπεύς και ακόμη τα μέρη της Υαμπόλεως και της Ανεμωρείας και η Λίλαια), Των Λοκρών που ’ναι αντίπερα της ιεράς Ευβοίας (η Καλλίερος, η Κύνος, ο Οπούς, Οι Αυγειές, η Βήσσα και η Σκάρφη, η Τάρφην και το Θρόνιον, του Βοαγρίου πόρου), της Ευβοίας ( Χαλκίδ’ Ερέτριαν Και απ’ την Ιστίαιαν και Κήρινθον ακρόγιαλην και ακόμη από το Δίον το υψηλό, την Κάρυστον και Στύ). Των Αιτωλών (η Χαλκίς και η Πυλήνη, η Ώλενος και η Πλευρών, και η Καλυδών). Η Στερεά Ελλάδα μετά χωρίζονταν στις εξής περιοχές: Αττική ή Κεκρωπία, Βοιωτία, Φωκίδα, Αιτωλία και Ακαρνανία απ΄όπου τα  ονόματα: Αττικοί ή Αθηναίοι, Βοιωτοί, Αιτωλοί και Ακαρνάνες. Σήμερα στη Στερεά Ελλάδα υπάγονται και η Εύβοια με τη Φθιώτιδα. Στη Φωκίδα, όπου βρίσκεται ο Παρνασσός και το περίφημο μαντείο των Δελφών, σύμφωνα με το Ησίοδο και τον Όμηρο, κατοικούσαν αρχικά Πελασγοί και μετά ήρθαν και Δρύοπες, Φλέγες κ.α.

ΕΥΒΟΙΑ: Στη νήσο Εύβοια, σύμφωνα με τους Ησίοδο και Όμηρο, κατοικούσαν οι Αβάντες, που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο, και η νήσος λέγονταν «Αβαντίδα νήσος», ενώ Εύβοια ονομάστηκε από ένα βόδι (προφανώς επειδή ανέτρεφε πολλά και ωραία βόδια). Ειδικότερα στο βόρειο τμήμα κατοικούσαν οι Περραιβοί, στο μέσο οι Άβαντες και οι Κουρήτες (Χαλκιδείς) και στο νότιο οι Δρύοπες.

ΚΡΗΤΗ: Στην Κρήτη, σύμφωνα με τον Όμηρο, κατοικούσαν Κύδωνες, Ετεόκρητες, Πελασγοί, Δωριείς και Αχαιοί και με σπουδαιότερες πόλεις την Κνωσό, τη Γόρτυνα, τη Λύκαστο, τη Μίλητο, τη Λύκτο, το Ρύτιον και τη Φαιστό. Σύμφωνα με τους άλλους αρχαίους συγγραφείς (Παυσανία, Διόδωρο, Στράβωνα κ.α.) , αρχικά στην Κρήτη κατοικούσαν οι καλούμενοι Ιδαίοι Δάκτυλοι  ή μετέπειτα  Κ(ου)ρήτες – Κρήτες (ή άλλως Ετεοκρήτες σε σχέση με τους επήλυδες), οι οποίοι θεωρούνται αυτόχθονες.  Μετά, όταν ήταν βασιλιάς της Κρήτης ο Κρηθέας, ήρθαν στην Κρήτη κάποιοι Πελασγοί, Αχαιοί και Δωριείς, από τη Θεσσαλία με αρχηγό τον Τέκταμο, και αυτό επειδή η νήσος είχε μερικώς ερημωθεί.  Εγγονός του Τέκταμου ήταν ο Μίνωας, ο οποίος (βοηθούμενος από τον αδελφό του Ραδάμανθυ) από τη μια συνένωσαν σε ενιαίο σύνολο τα φύλα της Κρήτης, δημιουργώντας την πρώτη πολιτεία – πολιτισμό στον κόσμο (ο Μίνως εφεύρε πρώτος το σύνταγμα, τη βουλή, τους γερουσιαστές, τα όργνα και τους νόμους διοίκησης κ.τ.λ.) για τη σωστή διακυβέρνησή τους,  και από την άλλη συγκρότησαν πρώτοι στον κόσμο πολεμικό ναυτικό  και μ’ αυτό έδιωξαν από τα νησιά και το Αρχιπέλαγος τους ληστές και πειρατές Κάρες και Φοίνικες  με αποτέλεσμα από τη μια ο ίδιος να γίνει θαλασσοκράτορας και  από την άλλη να ανοίξουν οι θαλάσσιοι διάδρομοι και έτσι οι Έλληνες αφενός να μπορέσουν να ασχοληθούν και με ναυτικές εργασίες, να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, να πλουτίσουν, να σταματήσουν τον μεταναστευτικό βίο που τους εξανάγκαζαν οι κακοποιοί Κάρες και Φοίνικες κ.α. και όταν πλέον είχαν ενδυναμωθεί εκστράτευσαν εναντίον της Τροίας.

ΗΠΕΙΡΟΣ: Στην Ήπειρο κατοικούσαν  οι Πελασγοί ή Γραικοί  (= με τοπικά ονόματα: Σελλοί, Ελλοπες, Θεσπρωτοί, Μολοσοί κ.α.) που μετά  μετονομάστηκαν και αυτοί σε  Έλληνες. Οι Ηπειρώτικες φυλές κατά το Θεόπομπο ήσαν 14 και κατά το Στράβωνα  11, που ήσαν όλες Ελληνικές: οι Σελλοί, οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Κασσωπαίοι, οι Έλλοπες, οι Δρύοπες, οι Παραβαίοι, οι Αμβρακιώται, οι Καύκωνες.

 «Στη Δωδώνη και στη Βελανιδιά, την έδρα των Πελασγών, πήγε.

Και σ αυτούς που κατοικούσαν στο βάθος της Βελανιδιάς

στο φούσκωμα του βροχοδερμένου ποταμού» (Ησίοδος, Ηοίαι απόσπασμα 102 = στίχος 319)

 Αν πράγματι οι Φοίνικες πήραν τις άγιες γυναίκες (= τις δυο ιέρειες του Δία, που, σύμφωνα με τους Αιγύπτιους, η μια μετά έκτισε το μαντείο της Δωδώνης στην Ελλάδα και άλλη το της Θήβας στη Λιβύη)  και τις πούλησαν, τη μια στη Λιβύη και την άλλη στην Ελλάδα, νομίζω ότι η γυναίκα αυτή της σημερινής Ελλάδας, της ίδιας δηλαδή χώρας που παλαιότερα ονομάζονταν Πελασγία , πουλήθηκε στη Θεσπρωτία (<<Της νυν Ελλάδος, πρότερον δε Πελασγίης καλουμένης..>>) …. ( Ηρόδοτος B 54 – 57)

Ο κατακλυσμός) περί τον Ελληνικόν εγένετο μάλιστα τόπον. Και τούτου περί την Ελλάδα την αρχαίαν. Αύτη δ” εστίν η περί Δωδώνην και τον Αχελώον. Ούτος γαρ πολλαχού το ρεύμα μεταβέβληκεν. Ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ” Έλληνες». (Αριστοτέλης Μετεωρολογικά 1 352 a).

 «Οι δε Πελασγοί των περί την Ελλάδα δυνασευσάντων αρχαιότατοι λέγονται’ και ο ποιητής φησίν ούτω <<Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ. Ο δε Ησίοδος: Δωδωνην φηγόν τε Πελασγών εύρανον ήεν». (Στράβων Ζ, Ήπειρος, 9).

«Εξιστορούν πως μετά τον κατακλυσμό πρώτος βασιλιάς των Θεσπρωτών και των Μολοσσών έγινε ο Φαέθων, ένας από εκείνους που έφτασαν στην Ήπειρο μαζί με τον Πελασγό. Μερικοί λένε πως ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα, αφού ίδρυσαν εκεί το ιερό της Δωδώνης κατοίκησαν στους Μολοσσούς. Αργότερα ο Νεοπτόλεμος, ο γιος του Αχιλλέα, πηγαίνοντας εκεί λαό κατέλαβε τη χώρα και άφησε πίσω του διαδόχους βασιλείς, που ονομάζονταν Πυρρίδες, γιατί αυτός στην παιδική του ηλικία είχε το παρωνύμιο Πύρρος, και ένα από τα γνήσια παιδιά του, που απέκτησε με τη Λάνασσα, την κόρη του Κλεοδαίου, γιου του Ύλλου, το ονόμασε Πύρρο. Γι αυτό ο Αχιλλέας στην Ήπειρο απολάμβανε τιμές ισόθεου και λέγονταν Άσπετος στην τοπική διάλεκτο. Ύστερα όμως από τους πρώτους, αφού οι διάδοχοι βασιλείς εκβαρβαρώθηκαν και αμαύρωσαν και τη δύναμη και τη ζωή τους, διηγούνται πως πρώτος ο Θαρύπας έγινε ονομαστός, γιατί στόλισε τις πόλεις με Ελληνικά ήθη και γράμματα και με νόμους φιλάνθρωπους. Του Θαρύπα γιος ήταν ο Αλκέτας, του Αλκέτα ο Αρύββας, του Αρύββα και της Τρωάδας, ο Αιακίδης. Τούτος παντρεύτηκε τη Φθία, την κόρη ντου Θεσσαλού Μένωνα, άνδρα που διακρίθηκε στον λαμιακό πόλεμο και μετά το Λεωσθένη είχε μεγαλύτερη εκτίμηση από τους συμμάχους. Από τη Φθία ο Αιακίδης απόκτησε τις κόρες Δηιδάμεια και Τρωάδα, και τον γιο Πύρρο. (Πλουτάρχου, Πύρρος, 1-2)

ΘΡΑΚΗ: Στη Θράκη αρχικά κατοικούσαν πάρα πολλά φύλα, άλλα Ελληνικά και άλλα βάρβαρα. Στη Θράκη ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ. και από τις εκβολές του Νέστου ως το δέλτα του Έβρου υπήρχαν τα Αβδηρα, η Δίκαια, η Στρύμη, η Μαρώνεια, η Ορθαγόρια, η Μεσημβρία-Ζώνη, η Δρυς και η Σάλη που ήσαν Ελληνικές ιωνικές αποκίες. Στη δυτική παραλία του Εύξεινου Πόντου οι Μιλήσιοι είχαν ιδρύσει την Απολλωνία, την Οδησσό, τους Τόμους και την Κάλλατι, ενώ οι Μεγαρείς τη Μεσημβρία κ.α. Η Θράκη γίνεται ρωμαϊκή επαρχία το 46 μ.Χ. με πρωτεύουσα την Πέρινθο. Οι Ελληνικές πόλεις της Θράκης διατήρησαν το καθεστώς των ελεύθερων πόλεων. Ως την εποχή του Διοκλητιανού (279 μ.Χ.) οι Ρωμαίοι διατηρούν την πολιτική οργάνωση των Ελλήνων και το Ελληνικό σύστημα διοίκησης. Στους ρωμαϊκούς χρόνους πραγματοποιείται από τους Ρωμαίους αστικοποίηση της Θράκης κατά το πρότυπο των Ελληνικών πόλεων. Οι κώμες και οι πόλεις της Θράκης ήταν οργανωμένες σε ένα ομόσπονδο σύστημα με συμπολιτείες – κοινά. Αυτά τα χρόνια ιδρύονται η Τραϊανούπολη, η Πλωτινόπολη (σημ. Διδυμότειχο) και η Αδριανούπολη. Ο Δημοσθένης, σχετικά με τον βασιλιά της Θράκης Τηρέα, λέει: «Ο Τηρέας ήταν βασιλιάς των Θρακών και βίασε την αδελφή της γυναίκας του. Οι δυο γυναίκες ήταν η Πρόκνη και η Φιλομήλα, κόρες του Πανδίονα (βασιλιά των Αθηνών), που τη μια πάντρεψε, την Πρόκνη, με το βασιλιά των Θρακών Τηρέα. Οι δυο γυναίκες αυτές από αγανάκτηση σκότωσαν το γιο του Τηρέα και έφυγαν στην Αττική. Ο Τηρέας ήρθε στην Αττική να τις συλλάβει, όμως δεν μπόρεσε και αυτοκτόνησε. Κατά τη μυθολογία ο Τηρέας και οι δυο γυναίκες μεταμορφώθηκαν σε πτηνά, οι δυο γυναίκες σε αηδόνι και χελιδόνι, ενώ ο Τηρέας σε γεράκι. (Δημοσθένους Επιτάφιος)

Ο Δημοσθένης, σχετικά με τον βασιλιά  Εύμολπο, λέει: «Όταν ο Εύμολπος και πολλοί άλλοι ετοίμασαν εκστρατεία εναντίον μας, τους έδιωξαν όχι μόνο από το δικό μας, αλλά και από τη γη των άλλων Ελλήνων. (Δημοσθένους Επιτάφιος 8)

Σύμφωνα με άλλους, τον Εύμολπο πολέμησαν οι Αθηναίοι, όταν τον κάλεσαν από τη Θράκη οι Ελευσίνιοι ή ήταν ο ίδιος Ελευσίνιος, για να τους βοηθήσει. Ο Εύμολπος σκοτώθηκε στη μάχη, μετά από την οποία οι δυο πόλεις συμφιλιώθηκαν. Οι απόγονοι του Εύμολπου (Ευμολπίδες) ήταν επιφορτισμένοι με την τέλεση των Ελευσίνιων μυστηρίων, των οποίων ιδρυτής θεωρούνταν ο γενάρχης τους».  

Σημειώνεται ότι η θρακη, σύμφωνα με τον Άνδρωνα τον Αλικαρνασσέα (GEOGRAFIKA ANDRVN), ήταν ήπειρος. Οι ήπειροι ήσαν  τέσσερεις  όσες και οι κόρες του Ωκεανού, οι εξής: η Ευρώπη (οι χώρες δυτικά της Ελλάδας = Ιταλία, Σικελία, κ.α.), η Ασία (= οι χώρες ανατολικά της Ελλάδας: Μ. Ασία, Φοινίκη κ.α.), η Λιβύη (Αφρική) και η Θράκη (= οι Χώρες βόρεια της Ελλάδας. Σήμερα οι ήπειροι είναι 5: η Ευρώπη, η Ασία, η Αφρική, η Ωκεανία και  η Αυστραλία. Η Θράκη διαχωρίστηκε και πήγε η μισή στην Ευρώπη και η άλλη μισή στην Ασία.  (Περισσότερα βλέπε «Μύθος Δία και Ευρώπης»)

ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ = MAGNA GRAEGIA: Στη Σικελία αρχικά ζούσαν οι καλούμενοι Σικανοί με περίφημο βασιλιά τους τον Κώκαλο. Επί Μίνωα και εξής έγιναν εκεί και Ελληνικές αποικίες  (Υρία, Μινώα, Σέλινο κ.α.), καθώς και Φοινικικές. Το ντόπιο στοιχείο συνεργάστηκε με τους Έλληνες και έφτασε στο σημείο η Σικελία να θεωρείται Ελληνικό νησί. Περίφημη Ελληνική πόλη οι Συρακούσες. Στη Νότιο Ιταλία ( =  από το Μιλάνο και κάτω) αρχικά ζούσαν μικρά ντόπια φύλα. Επί Περσέα και Ηρακλή και εξής μεταφέρθηκαν εκεί άποικοι που έκαναν πάμπολες Ελληνικές πόλεις. Μάλιστα επειδή το Ελληνικό στοιχείο είχε φθάσει σε τέτοιο υχηλά ποσοστά που η Νότια Ιταλία λέγονταν «Μεγάλη Ελλάδα» (Magna Graecia). Αργότερα θα κατέβουν οι Ρωμαίοι και οι περισσότερες Ελληνικές πόλεις θα συνεργαστούν με τους Ρωμαίους, κάτι που έκανε τους Ρωμαίους να γίνουν υπερδύναμη. Εξαίρεση ήταν μόνο η Ελληνική πόλη Τάραντα που αντιστάθηκε σθεναρά στους Ρωμαίους, όμως στο τέλος υπέκυψε.


         Μ. ΑΣΙΑ: Αρχικά στη Μ. Ασία, σύμφωνα με τον Όμηρο, ζούσαν οι καλούμενοι Κάρες, Τρώες,  Λέλεγες , Πελασγοί κ.α., οι οποίοι ήσαν φύλα ομόγλωσσα και ομόθρησκα με τα Ελληνικά (με τους Αχαιούς). Μάλιστα πολλά από τα φύλα αυτά διέμεναν και στη Ευρώπη και στην Ασία, όπως π.χ. οι Πελασγοί, που άλλοι από αυτούς έμεναν στην Κρήτη, άλλοι στη Θεσσαλία και άλλοι στην Ασία. Μετά τα τρωικά δημιουργήθηκοι δυο αντίπαλες ομάδες. Από τη μια είχαμε τους σύμμαχους των Ατρειδών,  και από την άλλη τους συμμάχους των Τρώων.

 GLAYKA ATHINA

Γλαύκα… το υπερόπλο της Αθηνάς!

Η "Γλαύκα" σκοτώνει αθόρυβα!

Γιατί άραγε η Αθηνά επέλεξε αυτόν τον

αθόρυβο κυνηγό να την αντιπροσωπεύει;

Από το βιβλίο του M. Kαλόπουλου: «Μήτις – Αθηνά και Οδυσσειακό πνεύμα».

74) Γλαυκώπις ή Γλαυκή ή Γλαυξ: Hesiodus Th. 924. Λαμπρό-φθαλμος, που έχει γλαυκά μάτια ή "γλαυκό" δηλαδή «πυρώδες βλέμμα, η έχουσα φλογερούς απαστράπτοντας οφθαλμούς… αλλά και η αφαιρούσα από τους οφθαλμούς την αχλύν». Εγκυκλοπαίδεια Ήλιος, "Αθηνά", σελ. 610. «Γλαυξ: Η πτήσις της γλαυκός, (κουκουβάγιας) νίκης σύμβολον είναι». Diogenianus Gramm., Paroemiae Centuria 3.72.1.

«Γλαυκό: Ωχροπράσινο, κυανοπράσινο, κυανόφαιο». Λεξικό Σταματάκου. Πολλοί πιστεύουν, πως τα μάτια της Αθηνάς, έχουν το ανοιχτό το χρώμα των φύλλων της ελιάς! «Γλαυκή: ισχυρή, φοβερή, λευκή». Hesychius Lexicogr. gamma. 602.

«Γλαυκώπις: Από της όψεως την θεά ορίζοντας. Δηλαδή από το πυρώδες (πυρωμένο, φλογερό) βλέμμα, όχι μόνο των οφθαλμών αλλά και της διανοίας πυρώδες είναι το βλέμμα της θεάς. Όπως ο Ζευς από το ζην ονομάστηκε έτσι και η Αθηνά από του αιθείν (το καίειν) της όψεως». Apollonius Soph. Lexicon Homericum 55.7-12. «Πυρώδες βλέμμα». Apollonius Soph. (001) 55.7. «Γλαυκώπιον: Την ακρόπολην οι αρχαίοι». Photius Lexicogr. Γλαυκόφθαλμος: Γλαυκούς και καταπληκτικούς οφθαλμούς (ώπας) έχουσα». Epimerismi (002) 206.1.

«Γλαυξ (η Κουκουβάγια) θηρευτικό και οξυωπέστατο πτηνό εν νυκτί οράν δυνάμενον». Etymologicum Magnum 233.12. «Γλαυκώπη, δηλαδή η λαμπρυντική (γλαύσσω: Λάμπω, φωτίζω) και επειδή τα καταπληκτικότερα των ζώων μάτια έχει». Anonymi Exegesis In Hesiodi 411- «Διά τούτο δε και η γλαυξ οικεία τη Αθηνά… ως νυκτός ορώσα, ώσπερ και η σύνεσις». Eustathius Philol. ad Homeri Iliadem 1.137.15.

«Ιερόν είναι το ζώον (γλαύκα) της Αθηνάς». Diodorus Siculus Hist. Bibliotheca 20.11.5.1. Η "γλαύκα" (κουκουβάγια), δεν είναι τυχαία το σύμβολο της σοφής πολεμικής θεάς Αθηνάς. Η εκπληκτική αυτή μυθολογική σύνδεση της νικηφόρου Αθηνάς και της γλαύκας, είναι άκρως εκπληκτική, μιας και ουσιαστικά είναι η αρχαιότερη σύλληψη - παραπομπή στη σημερινή "τεχνολογία Stealth"!!!

Αθηνά Γλαυκώπις, με την γλαύκα στην περικεφαλαία της και το «πύρινο βλέμμα»!

Πράγματι η γλαύκα, το κυριότερο σύμβολο της θεάς, έχοντας εκπληκτική περισκοπική και νυχτερινή όραση, αλλά και αθόρυβη πτήση, παραπέμπει σε προωθημένο επιθετικό οπλικό σύστημα!

Σημερινές μελέτες της γλαύκας αποδεικνύουν, πόσο εμπράγματη είναι η πολλαπλή υπεροχή της. Τα φτερά της είναι εντελώς διαφορετικά των άλλων πτηνών, «πετά δε τόσο αθόρυβα που ούτε η ίδια δεν ακούει το πέταγμά της! Το θύμα της θα νιώσει πρώτα τα νύχια στην πλάτη του, προτού ακούσει οτιδήποτε»!

Μπορείτε να απολαύσετε ένα εκπληκτικό πείραμα, για την απολύτως αθόρυβη πτήση της ΕΔΩ:

https://www.youtube.com/watch?v=-WigEGNnuTE

{youtube}-WigEGNnuTE{/youtube}

Γι’ αυτό και για την Αθηνά βρίσκουμε γραμμένο: «Αθρηνάν αυτήν αποκάλεσαν. Αθρείν δε σημαίνει το περισκοπείν και μετ’ επιτάσεως οράν». Lucius Annaeus Cornutus Ph 36.1. «Γλαύκου τέχνη: Η επί των ευχερώς κατεργαζομένων ή επί των εξόχως, επιμελώς και εντέχνως εργαζομένων». Zenobius Sophista Paroem (001) 2.91.

Το σημαντικότερο όμως είναι η αλληγορία της "όρασης" επί των σκοτεινών και μελλουμένων: «Αθηνά γλαυκώπις: ου μόνο γραφικώς ως απλώς γλαυκούς έχουσα τους οφθαλμούς, αλλά και δεινή την όψιν και εκπληκτική… Αθήνη δε αλληγορικώς ως προαθρούσα (προβλέπουσα) τα εν σκότει και μέλλοντα… διά τούτο δε και η γλαυξ, οικεία της Αθηνάς, ως νυκτός ορώσα, ως και η σύνεσις». Eustathius Philol. et Scr. (001) 1.137.2-15. «Περί των μελλόντων η Γλαυκώπις φροντίζει». Antisthenes Phil. et Rhet. (002) 56.3. «Γλαυκώπις δε η φρόνησις λέγεται… και μεταφορικώς η καθαρώς ορώσα και κρίνουσα τα πράγματα, ενώ το αντίθετο είναι κελαινώπις». Sch. In Hesiodum 76.12. «Αθηναίης γλαυκώπιδος αγλαά (λαμπρά) έργα». Hymni Homerici H20.11. «Γλαυκώπις Αθήνη: Η φρόνησις των αρίστων Ελλήνων». Sch. In Homerum, 7.17.1.


M. Kαλόπουλος

ZHNAS ZOH

Τι είναι τελικά ο Ζήνας; Δίας και… "Γανυμήδης". Του Μ. Καλόπουλου

Ο "Γανυμήδης" είναι ένα άλλο πικρό ποτήρι που πρέπει να πιει ο φυσιολάτρης Έλληνας! Εντούτοις, μια ματιά στην ρίζα της λέξης διευκρινίζει εντελώς το θέμα: «Γάνυσθαι: Φαιδρύνεσθαι, χαίρειν και διαχείσθαι». Photius Lexicogr. «Γάνυμαι: Χαίρω - γανύμενος χαίρων».Hesychius Lexicogr. «Γανύσεται: Διαχυθήσεται, αυξηθήσεται, ευφραίνεται». Lexica Segueriana. «Γανύματα: Τα αρτύματα». Lexica Segueriana gamma 230.8. «Γανυμήδης: Παρά το γάνος μήδεσθαι». Etymologicum Magnum (001) 221.20. «Μήδομαι: Βουλεύομαι».Suda (001) mu. 888.1. «Γάνος: Χαρά, ιλαρότητα, ηδονή».Pseudo-Zonaras Lexicogr. gamma. 422.7. «Εγανώθην: Εχάρην, ευφράνθην, από του γάνυμαι».Suda.

Έτσι η ρίζα της λέξης, παραπέμπει γενικά στην χαρά και την απόλαυση, παραπέμποντας ασφαλώς και στην σεξουαλική ευφορία, αλλά και την επερχόμενη αύξηση! Ο Ζευς που εκφράζει την γενικευμένη γονιμοποιό δύναμη της ζωής, θα ήταν μάλλον παράληψη να μην σχετίζεται και με την χαρά της αυξητικής αυτής πράξης.

Σε μια εποχή που η ηδονή της ερωτικής πράξης, όχι μόνο δεν είχε δαιμονοποιηθεί, αλλά σθεναρά εξυμνείτο ως φυσικό και αξιοπόθητο θεϊκό δώρο… ο μύθος δεν έχει κανένα λόγο δισταγμού, αναφερόμενος στην ολοφάνερη και διάχυτη σχέση της ζωής (που εδώ εκφράζει ο Ζήνας) και της ίδιας της ηδονικής απόλαυσης (που εδώ εκφράζει ο Γανυμήδης) που σωστά παρουσιάζει ως "ερωτική σχέση" (έλξη) λέγοντας: «Αυτός ο Ζευς πρώτος "ηράσθη" Γανυμήδη»! Suda theta.41.10.

GANIMIDES

Κανείς όμως στην αρχαιότητα δεν θα μπορούσε φυσιολογικά να εκλάβει τον "έρωτα" των δυνάμεων της Ζωής (δηλαδή του παγκόσμιου Ζηνός) και της γενικευμένης στη φύση ερωτικής ηδονικής διάθεσης, που μυθολογικά ονομάσθηκε "Γανυμήδης", ως κανονικό… ομοφυλοφιλικό έρωτα του Ζηνός! Εκτός… εκτός κι αν κάποιος είχε ή εξακολουθεί να έχει τους δικούς του λόγους, να διαστρέφει το αυτονόητο!

Το γεγονός ότι οι λογοτέχνες της αρχαιότητας, περιέγραφαν τους θεούς τους με ανθρώπινους όρους, δεν σημαίνει καθόλου πως δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν, ότι ο ερωτισμός αυτός, (έλξη), γινόταν χάριν της διδακτικής δημιουργικής αφήγησης, την οποία και σήμερα άλλωστε ονομάζουμε "ποιητική αδεία"!  

Επειδή όμως αυτά μπορεί να θεωρηθούν δικαιολογίες, ενός προκατειλημμένου απολογητή της αρχαιότητας, ας δούμε τι γράφει ο χριστιανός πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου Γ. Δ. Καψάλης: «Κατά τον ομηρικό μύθο (εις Αφροδίτην) ο Γανυμήδης εξηφανίσθη από της γης εν μέσω σφοδρού ανεμοστροβίλου Η ομηρική όμως παράδοση, παραποιήθηκε αυθαιρέτως βραδύτερον κατά τις διηγήσεις αυτές που έγιναν πολύ δημοφιλείς, ο άναξ των θεών (Ζευς) κατήλθεν ο ίδιος και έλαβε την μορφή αετού, για να αρπάξει τον νεανία. Η νέα αυτή μορφή του μύθου κυριάρχησε στην ελληνική τέχνη.

Κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊ-κούς χρόνους, η νέα μορφή του μύθου εμπλουτίσθη με νέα στοιχεία, διά των οποίων ο Γανυμήδης συνεδέθη με την Αφροδίτη και τον Έρωτα. Ο αρχικός δε περί του Γανυμήδους μύθος, διεστράφη ακόμα περισσότερον υπό των ερωτικών ποιητών, που επινόησαν και τα περί ζηλοτυπίας της Ήρας, ιδίως κατά τους ρωμαϊκούς αυτοκρατορικούς χρόνους, όταν ο μύθος του Γανυμήδου έγινε και θέμα γελοιογραφίας Έτσι επί μίαν περίπου χιλιετίαν (από του Ζ΄ π.Χ. μέχρι του Δ΄ μ.Χ. αιώνος) ποιητική και καλλιτεχνική αδεία, διέπλαθον τον εύπλαστον μύθο του Γανυμήδου κατά το δοκούν».Γ. Δ. Καψάλης Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου. Βλέπε "Γανυμήδης" Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη.

Αν πράγματι ο ίδιος ο (ελληνικός) θεός με την συμπεριφορά του παρακινούσε τους ανθρώπους σε ομοφυλοφιλικό έρωτα, τότε δεν θα βρίσκαμε ξεκάθαρα γραμμένο: «Ο Δίας πλάθοντας τους ανθρώπους, έβαλε μέσα τους διάφορες ψυχικές αρετές και μόνο την Ντροπή λησμόνησε να βάλει. Γι αυτό μην έχοντας άλλο δρόμο να την τοποθετήσει, την πρόσταξε να μπει από τον πισινό των ανθρώπων. Εκείνη αρχικά αρνήθηκε και διαμαρτυρήθηκε για την προσβολή. Επειδή, όμως, ο Δίας την ζόρισε πολύ, είπε:"Ας είναι, θα μπώ, με τον όρο ότι από εκεί δεν θα μπεί ο Έρωτας. Γιατί, αν τύχει και μπει, εγώ θα βγω αμέσως"»! Αισώπου μύθοι.

Και ακόμα: «Καθόλου ανεκτικότερες δεν είναι οι ερωτικές σχέσεις αρρένων προς άρρενες, γιατί αντίκειται στην ίδια την φύση». Ιωάν. Στοβαίου Ανθολόγιο, Περί ακολασίας ΣΤ΄31 Μουσωνίου περί αφροδισίων.

Η αρχή του μύθου, (για να επανέλθουμε στον Γανυμήδη), που η κατοπινή έκτροπή του, εξυπηρετούσε μια πανάρχαια υπολογίσιμη μερίδα ανθρώπων, με ιδιαίτερες σεξουαλικές προτιμήσεις, βρίσκεται στον Όμηρο, που όμως λέει εντελώς άλλα πράγματα και δεν συνδέονται καθόλου με το σεξουαλικό στοιχείο: «Και απ τον Τρώα πάλι γεννήθηκαν τρία παιδιά ο Ίλος, ο Ασσάρακος και ο ισόθεος Γανυμήδης, ο ομορφότερος απόλους τους θνητούς. Αυτόν άρπαξαν οι θεοί (όχι ειδικά ο Ζευς!) για να κερνά κρασί τον Δία». Ιλιάδα 20.233.  

Ο αρχαιότατος όμως αυτός μύθος, δεν πρέπει καν να ξεκίνησε μόνο με αρσενικό Γανυμήδη! Η βασικότερη μάλιστα εξήγηση της σταδιακής σύγχυσης του μύθου, πρέπει να βρίσκεται σε όσα εκπληκτικά γράφει ο Παυσανίας: «Στην ακρόπολη των Φλιασίων, υπάρχει άλσος κυπαρίσσων και αγιώτατον Ιερόν, από τα παλιά ακόμα χρόνια. Την θεά στην οποία ανήκει το Ιερόν, οι πιο αρχαίοι Φλιάσιοι την ονόμαζαν Γανυμήδα, οι μεταγενέστεροι Ήβη, αυτή που μνημονεύει και ο Όμηρος ως οινοχόο των θεών».Pausanias Perieg. 2.13.3. Άρα, ο Γανυμήδης είναι η μυθολογική αρσενική εκδοχή της αγνής θελκτικής νεανικής ομορφιάς, που την θηλυκή εκδοχή της αντιπροσώπευε η Ήβη!    

Πολύ κατοπινή λοιπόν πρέπει να είναι η μυθική εξιστόρηση, που θέλει τον Γανυμήδη υπαρκτό πρόσωπο: «Γανυμήδης: Τρώας γιος του Τρώα και της Καλλιρρόης». «Όταν ο Μίνωας θαλασσοκρατούσε, από την Τροία τον Γανυμήδη άρπαξε Αυτός δε (ο Γανυμήδης) από την λύπη του αυτοκτόνησε και ο Μίνωας τον έθαψε στην αυλή του ναού (του Διός) και εξ αυτού (ότι ετάφη στην αυλή του ναού) λέγεται ότι ο Γανυμήδης μετά Διός υπάρχειν (ζει εις τας "αγκάλας" (αυλή) του Διός)». Sudamu.1092.1-17.

Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε το αυτονόητο! Η έννοια του Ζηνός, δηλαδή της ζωής, δεν μπορεί να επιτεθεί με συμβατικό ερωτισμό σε οποιονδήποτε άνθρωπο! Ή όπως πολύ απλά το λέει ο Πλάτωνας: «Θεός δε ανθρώπω (ερωτικά) ου μείγνυται». PlatoPhil. Symposium 203.a.2.

Κατά μια άλλη εκδοχή της ελληνικής Γραμματείας, ο Γανυμήδης ήταν απλά ο αστερισμός του Υδροχόου και εξ αυτού ζούσε ως οινοχόος στο παλάτι του ουρανίου Διός. Έτσι η ερωτική δράση, της φυσικής αυτής θείας δύναμης, που οι Έλληνες ονόμασαν Ζήνα, είναι αυτονόητα συνδεδεμένη με την ίδια την ζωή. Ο Ζευς ταυτίζεται με τις ίδιες τις γονιμοποιές δυνάμεις της ζωής και εξ αυτού φυσιολογικά σχετίζεται "ερωτικά" με όλα τα πλάσματα της φύσης, (αρσενικά ή θηλυκά, ζώα ή φυτά), γιατί απλούστατα, (ας το καταλάβουν κάποιοι), δεν είναι άνδρας… και φυσικά δεν έχει πέος… αλλά είναι μια μυθική ποιητική και ιερή θεολογική απεικόνιση των φυσικών κύκλων της ζωής, που βέβαια, είναι μεστές ηδονικών γονιμοποιών ευκαιριών και δυνάμεων!

Συμπερασματικά λοιπόν επαναλαμβάνουμε, πως ο Ζήνας είναι οι ίδιες οι φυσικές αναπαραγωγικές δυνάμεις και το πολλαπλό αίτιο ερωτισμού, σύλληψης, γέννησης και αύξησης της ζωής. Έτσι η γονιμοποιός έλξη, με την οποία είναι συνεπαρμένη και κατάφορτη ολόκληρη η φύση, είναι φυσικό να εκφράζεται μέσα από τον Ζήνα, που όχι μόνο ενσωματώνει μυθολογικά όλα αυτά τα γνωρίσματα της ζωής, αλλά και που ευχαρίστως ενδίδει σε κάθε γονιμοποιό ευκαι-ρία. Έτσι είναι η φύση της ζωής… έτσι είναι και ο Ζήνας που μυθολογικά την εκφράζει. Είναι φυσικό λοιπόν να βρίσκουμε γι’ αυτόν γραμμένο πως: «Η Κυπρίδα (Αφροδίτη, δηλαδή η ερωτική διάθεση) είναι η μόνη που μπορεί και τον Ζήνα να δαμάσει». Moschus Bucol. (002) 76. Την ζωή πράγματι, την άγει και την φέρει η ερωτική διάθεση!

FYSH - GAIA

 

Μητέρα φύση… η λατρεμένη μάνα των Ελλήνων! Του Μ. Καλόπουλου

                       Γη, Γαία, Μητέρα φύση και ο Ζήνας.

«Ω φύση, πολυμήχανη μητέρα θεά, ουράνια παντοκράτειρα τιμημένη... περίπλοκη, μέγιστη, φιλική, πάντροφη κόρη, γης και θαλάσσης βασιλεύουσα, πικρή προς φαύλους, γλυκιά προς πειθομένους. Πάνσοφη πανδώτρα, λυτρωτική και χορταστική πεινόντων. Παρακαλώ σε, συ που μόνη όλα αυτά κατέχεις, οδήγησέ μας μαζί με την ευδαιμονία, σε ειρήνη, υγειά και αύξηση πάντων». Ορφικά ορφευσ προσ μουσαιον 10 (Φύσεως θυμίαμα αρώματα)

Ο Ησίοδος γράφει: «Πρώτ απ όλα ήταν το χάοςκι έπειτα η πλατύστηθη Γαία, όλων στέρεη βάση πάντων στον αιώνα κι ο Έρως, ο ωραιότερος απ τους αθανάτους θεούς. Κι απ το χάος, το Έρεβος και η μαύρη Νύχτα έγιναν, απτην Νύχτα ο αιθέρας και η ημέρα. Η Γαία πρώτα γέννησε ίσον μ αυτήν τον κατάστερο Ουρανό και γέννησε τα όρη τα ψηλά».Ησίοδος θεογ. 116.  

Οι παρακάτω δηλώσεις απ’ την ελληνική Γραμματεία, θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε, ότι πράγματι "Ζωή" και Ζήνας ταυτίζονται απολύτως: «Ζήνα δε αυτόν αποκαλούν, επειδή του ζήν (αυτός) αίτιος εστίν». EuripidesTrag. (020) Vit 7.147.7. «Ζήνα δε, το της ζωής αίτιον (αποκαλούν), τουτέστι τα προς ζωήν». Joannes Galenus Gramm. (001) 330.25

Η θεωρία της Γαίας (των Σερ Τζέιμς Λάβλοκ και Λιν Μάρκουλης), επισημαίνει πως για την σημερινή επιστήμη, η μάνα Γη, με το σύνολο της χλωρίδας και της πανίδας της, καθώς και τα αναρίθμητα προσόντα γέννησης και διατήρησης της ζωής, αποτελεί συνολικά και αδιαμφισβήτητα ένα ολοκληρωμένο και απολύτως ενιαίο έμβιο ον!

Η Γη ή Γαία, έχει λοιπόν όλα τα χαρακτηριστικά του έμβιου όντως, αφού αναπνέει, συλλαμβάνει, γεννά και συντηρεί, αισθάνεται, αντιδρά και αυτορυθμίζεται ανάλογα! Δεν θα ήταν δε και πολύ μακράν αυτού του συλλογισμού η σκέψη, πως διαθέτει όντως έναν αξιοθαύμαστο οργανωτικό και νομοθετικό νου. «Όπως δε εμείς υπό ψυχής διοικούμεθα, έτσι και ο κόσμος ψυχήν έχει την συνέχουσα αυτόν και αυτή καλείται ΖευςΔία δε αυτόν καλούμε διότι δι αυτόν γίνονται και σώζονται τα πάντα. Λέγεται δε και "Δεύς" από του "δεύει" (βρέχει, υγραίνει) την Γη και ζωτική ικμάδα μεταδίδει. Γενική δε "Δεός" παρακείμενη "Διός". Lucius Annaeus Cornutus Phil. (002) 3.3-13.

Πράγματι στη φύση, (ή αλλιώς Μητέρα Γη), υπάρχει μια διάχυτη νοημοσύνη, που δημιουργεί αξιοθαύμαστους κύκλους ζωής και νόμους! Και φυσικά αυτή η αξιύμνητος ομορφιά και η ασύλληπτη αρμονία, δεν είναι διόλου μακράν της τιμητικής θεοποίησης. «Η φύσις τον εμφανή κόσμον αποτυπουμένητο θείον κάλλος ενεικόνισε δι όλων των εγκοσμίων ειδών». Hieroclis in Pythagoreorum commentarius 23.1.4. «Γης ην Μεγάλην θεόν ονομάζουσι». PausaniasPerieg. (001) 1.31.4.2. «Ζήνα δε (αποκαλούν) τον νουν (τους νόμους, την εύτακτον δύναμη), που την ζωή ημών κυβερνά». JoannesGalenusGramm. (001) 359.1. «Ο δε το ζην παρεχόμενος, Ζευς ωνομάσθη». Scholia In Homerum (017) 15.18.40.

«Ωνομάσθη δε Ζήνας, επειδή του καλώς ζην αίτιον έγινε για τους ανθρώπους». DiodorusSiculusHist. (001) 3.61.6. Γι’ αυτό και μεταξύ άλλων αποκαλείται: «Βιοδώτης, Παγγενέτης, Παντογενής και Πλουτοδότης». Orphica 73.4.«Φυτάλμιος: Φυτευτικός, γόνιμος, γενέθλιος». ScholiaInAratum (001) 2.16. «Επικάρπιος, Ένδενδροςκαι Χαριδότης». PlutarchusBiogr. etPhil. (136) 1048.C.2.

Και φυσικά, δεν θα ήταν διόλου παράξενο, αν αυτός ο θεός που αντιπροσωπεύει τις δυνάμεις της ζωής, ονομαζόταν και "Παντοκράτωρ" ή «Πανγκράτης Ζευς». HesychiusLexicogr. (003) pi.111.2. Όμως ο θεός της τέταρτης θεολογικής περιόδου, ο καινούριος αυτός "θεός", δεν αποκαλείται μόνο Ζην ή Ζευς, αλλά και Δευς ή Δίας!

Οι παρακάτω δηλώσεις, μας βοηθούν να καταλάβουμε το πως κατέληξε να ονομάζεται και Δίας: «Οι μεν "Ζήνα", οι δε "Δία" καλούσιν, συντιθέμενα δε εις εν (τα δύο ονόματα μαζί) την φύσιν του θεού δηλώνουν όστις εστίν αίτιος μάλλον του ζην ή ο άρχων τε και βασιλεύς των πάντων ονομάζεσθαι ούτος ο θεός είναι, (δηλαδή) δι ον ζην». Plato Phil. Cratylus 396.a.5-7.

«Ένας είναι (ο θεός) αλλά έχει πολλά ονόματα και κατανομάζεται από τις καταστάσεις που ο ίδιος δημιουργεί. Τον καλούμε και Ζήνα και Δία, χρησιμοποιώντας παράλληλα τα ονόματα, σαν να λέμε "δι ον ζώμεν", (αυτός διά του οποίου ζούμε)». Αριστοτέλης «Περί Κόσμου» 401a.12-15. Σύμφωνα μ’ αυτή την δήλωσή του, ο Αριστοτέλης γνώριζε άριστα για ποιον ακριβώς "θεό" κάνει λόγο και πως ο Ζευς, ταυτίζεται απολύτως με την ίδια την τρισένδοξη ενθρονισμένη ζωή, αλλά… και με τους τρόπους Διά των οποίων αυτή εξασφαλίζεται, γι’ αυτό και τον αναγνωρίζει όχι μόνο ως Ζην ή Ζήνα, αλλά και ως Δία! «Είναι δε πάντων αρχή ο Ζευς, διότι ζωή και ζώα γέννησε, γιαυτό και Ζην αυτόν αποκαλούν και Δία διότι διά αυτού τα πάντα γεννήθηκαν. Ένας λοιπόν ο πατέρας θηρίων και ανθρώπων». JoannesGalenusGramm. (001) 343.31.Αλλά «Και ζεύξεινπαρά το Ζευς». Etymologicum magnum 409.27.

«Οι μεν γαρ "Ζήνα", οι δε "Δία" καλούσιν, συντιθέμενα δε (τα δύο ονόματα) εις εν, δηλοί την φύσιν του θεού».PlatoPhil. Cratylus 396.a.6. Άρα: Δία-Ζήνα ή Ζήνα-Δία = ο Ζωοδότης!Το αντίθετο ακριβώς σημαίνει με το στερητικό "Α" μπροστά από την λέξη Ζάνα: «Αζάνα: Σκληρός και άκαρπος τόποςπερί ον πονούντες οι γεωργοί ουδέν πορίζονται».Zenobius Sophista 2.54.2.& Diogenianus Gramm. 1.24.2.

 

Aπό το Βιβλίο του Μ. Καλόπουλου: "Μήτις - Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα"

OFIS ELLINES

Τι συμβολίζει ο "δράκοντας" (όφις) παρά τους πόδας της θεάς Αθηνάς; Του Μ. Καλόπουλου

Από το βιβλίο του «Μήτις – Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα»

Αποκλειστική προστάτιδα του ελληνισμού η «Δράκαινα» Αθηνά!

Η σημαντική λοιπόν ερώτηση είναι: Ποιον προστατεύει η θεά με όλον αυτόν τον απίστευτα άρτιο οπλισμό της και σε ποιον ακριβώς θέλει να δώσει την νίκη, που κρατά στο δεξί της χέρι;

Μεταξύ των αναρίθμητων προσωνυμίων της, η θεά έχει και το παράξενο όνομα "Δράκαινα"! Περί του σκοτεινού αυτού ονόματός της διαβάζουμε: «Παλλάς μονογενή πολεμοτόκε, μήτι, αιολόμορφε, δράκαινα». Orphica Αθηνάς θυμίαμα αρώματα 32.11.«Η Αθηνά δε Δράκων ονομάζεται εκ του δέρκω ήτοι βλέπω... όπως η γλαυξ ενεργός παραμένει στο σκότος».EustathiusPhilol. etScr. (001) 1.139.1-6.(001) 471-. «Δράκων: Το ζώον, παρά το δέρκω και έδρακον». PhiloxenusGramm. Επίσης:«Δράκων: Διά το δράσσασθαι». OrionGramm. 177.22.

Πέραν όλων αυτών όμως, το προσωνύμιο "δράκαινα", παραπέμπει και στην προστασία που αυτή παρέχει σ’ έναν παράξενο τεράστιο "δράκοντα", που προστατευμένος πίσω απ’ την ασπίδα της ησυχάζει στα πόδια της: «Στο στέρνο (της Αθηνάς) κεφαλή μέδουσας και πλησίον του δόρατος (αυτής) δράκων εστιν».PausaniasPerieg. 1.24.7.5.Βέβαια γι’ αυτόν τον δράκοντα στα πόδια της Αθηνάς, δυστυχώς λίγα είναι γνωστά. Υπάρχει όμως μια συγκλονιστική μαρτυρία, που εκτινάσσει στα ύψη το ενδιαφέρον μας:«Φίλοι της Αθηνάς οι Έλληνες και ιερός της Αθηνάς ο δράκων που τους Έλληνες εσήμανεν (συμβόλιζε)». Porphyrius Phil. Quaestionum Homericarum ad Iliadem 2.305-329.34. Εδώ έχουμε πράγματι έναν συγκλονιστικό και γόνιμο συμβολισμό! Ο "δράκος" (ο γιγάντιος ελισσόμενος όφις) παρά τους πόδας της θεάς στον Παρθενώνα, δεν συμβόλιζε άλλους παρά τους φίλους της θεάς… Έλληνες!

Τον συμβολισμό αυτό ξεκίνησε ο Όμηρος (Ιλ.2.308-329) όταν περιγράφει ένα φίδι (δράκοντα) να καταβροχθίζει εννέα συνολικά σπουργίτια, που ο μάντης Κάλχας ερμηνεύει, σαν τα χρόνια που θα χρειαστούν οι Έλληνες, για να καταλάβουν την Τροία.

Και ιδού η γενέθλιος ομηρική περιγραφή του συμβολισμού: «Αφού τα μικρά του σπουργιτιού κατάπιε μαζί με τη μητέρα, τον δράκοντα αυτόν πασίγνωστο τον έκανε ο θεός, αυτός ο ίδιος που τον έφερε στο φωςΑυτό το μεγάλο σημείο μας το φανέρωσε ο γνωστικός Ζευς, που η δόξα του ποτέ δεν θα χαθεί καθώς ο δράκος αυτός, που ξερόφαγε τα μικρά της σπουργίταινας κι αυτή την ίδια, που ήσαν οκτώ κι ενάτη η μάνα που τα γέννησε, έτσι κι εμείς (δηλαδή οι Έλληνες) τόσα χρόνια εκεί θα πολεμήσουμε και τον δέκατο χρόνο θα κυριεύσουμε την πόλη με τους φαρδιούς της δρόμους». Ιλιάδα.Β.317-329.

Άρα δύο είναι τα κατεξοχήν αντιπροσωπευτικά ζώα της Αθηνάς: Πρώτον η "γλαύκα" που την πολυμήχανο θηρευτική σοφία της συμβολίζει και δεύτερον, ο αγαπημένος της "δράκων", δηλαδή οι Έλληνες! Ο Πλούταρχος μάλιστα συμπληρώνει κατηγορηματικά, πως αυτός ο "Δράκος", ήταν το αντιπροσωπευτικότερο της θεάς ζώο: «Λένε λοιπόν πολύ ορθά οι Έλληνες, πως ιερό της Αφροδίτης ζώο είναι η περιστέρα, ενώ ο δράκοντας (το ιερό ζώο) της Αθηνάς και ο κόρακας του Απόλλωνος». Plutarchus Biogr. Phil. De Iside et Osiride (351c-384c) 379.D,6. Περισσότερα στο προσωνύμιο της θεάς "Δράκαινα".

Εκπληκτικό λοιπόν συμπέρασμα: Ο γιγάντιος δράκοντας που στέκει δίπλα της, προστατευμένος απ’ την ασπίδα της θεάς, είναι ο ελληνισμός! Ανερμήνευτος λοιπόν και εν πολλοίς άγνωστος παρέμεινε κι αυτός ο κομβικός συμβολισμός της πανώριας θεάς! Η περίλαμπρη αυτή πολεμική θεότητα, δεν είναι πάνοπλη για οποιαδήποτε μεμονωμένη πόλη, αλλά κρατά τη Νίκη… προστατεύοντας τον προσφιλή της "δράκοντα"… ελληνισμό!  

 

APOTHEOSH

 

Περί θεών αλληγορίεςκαι η αναγκαστική ποιητική προσωποποίησή τους. Του Μ. Καλόπουλου

Αλληγορία, μια ευεργετική ασάφεια.

Η μορφοπλαστική δύναμη της ποιητικής φαντασίας.

 

«Πρώτον μεν, ου προς γέλωτα (δεν είναι για γέλια) οι Ομηρικοί μύθοι, αλλά εννοιών ευγενών σκιαί είναι και παραπετάσματα, οι μεν υπαυτού (του Ομήρου) πλαττόμενοιπολλοί δε και υπό των παλαιών (αρχαιότερών του) μεν τεθειμένοι». Eustathius Philol. Scr. Eccl. Commentariiad Homeri Iliadem 1.2.14-17.

«O Λαμψακηνός (330-277 π.Χ.) στα Περί Ομήρου έγραψε Δεν είναι η Ήρα η Αθηνά ή και ο Δίας όπως στους περιβόλους των ναών τους νομίζουν (αλλ’ είναι) φύσεως υποστάσεις και (φυσικών) στοιχείων διακοσμήσεις». Tatianus Apol. Oratioad Graecos (001) 21.3.5.

«Αμαθώς κάποιοι άνθρωποι την ομηρικήν αλληγορίαν αγνοούν και στα μύχια της σοφίας της δεν κατεβαίνουν και αβασάνιστα απορρίπτουν αλήθειες εμείς όμως εξαγνισμένοι, σεμνήν υπό νόμω των ποιημάτων (του Ομήρου) την αλήθεια ιχνηλατούμε».HeraclitusPhil. (003) 3.2.1-4 και 3.3.1-3.«Ταύτην δε την δόξαν αλληγορικώς βεβαιών, τα κατά την Αθηνάν ημίν (ο Όμηρος) παραδέδωκεν». Heraclitus Phil. Allegoriae (Quaestiones Homericae) 19.5.1.

Η φαντασία επιτρέπει στην ποίηση, να πολλαπλασιάσει την περιγραφική δεινότητα. Δεν είναι μακράν της αλήθειας ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης όταν γράφει: «Επεισοδιάζουν (δραματοποιούνται) οι ποιητικοί θεοί διά το εν τοις έργοις μεγαλείον». Eustathius Philol. etScr. Commentariiad Homeri Iliadem 2.388.18.

Όμως, αποτελεί πράγματι γεγονός, πως στην ελληνική θεολογία υπάρχει μια φαινομενική αντίφαση. Ενώ ένα κράμα ιδεών και φυσικών δυνάμεων υμνούνται ως θεοί, οι υμνητικές αυτές περιγραφές, διακρίνονται για την σταθερή τους ροπή προς την προσωποποίηση. Έτσι, απ’ την αρχαιότητα ακόμα, κάποιοι διαφωνούσαν μονίμως με την επίμονη προσωποποίηση που παρατηρείται στην θεολογική γλώσσα των Ελλήνων.

Παρ’ όλα αυτά, γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο της εποχής εκείνης, μιας και όλες οι αρχαίες φυσιολατρικές "θρησκείες", δεν κατάφεραν ν’ αποφύγουν την προσωποποίηση των φυσικών δυνάμεων που εξυμνούσαν, με την γλώσσα της θεολογικής ποίησης. Νομίζω λοιπόν, πως ο μηχανισμός που κυρίως ευθύνεται γι’ αυτό, είναι η ίδια η γλώσσα της ποίησης, που προσωποποιεί οτιδήποτε υμνεί.

Πράγματι, οποιοσδήποτε περιγράψει υμνητικά τους ελληνικούς θεούς, δεν θα καταφέρει να ξεφύγει απ’ τις εκφράσεις προσωποποίη-σής τους κι αυτό γίνεται καταφανές, σε οποιονδήποτε προσπαθήσει, ακόμα και σήμερα, να υμνήσει τις αξίες που αντιπροσωπεύουν οι ελληνικοί "θεοί". Για να γίνει αυτό κατανοητό, σας καλώ να υμνήσετε χωρίς προσωποποιητικά επίθετα, την Μητέρα φύση! Θα διαπιστώσετε αμέσως, πως σε έναν λόγιο και αξιόλογο ύμνο προς την φύση, θα αναγκαστείτε να την αποκαλέσετε "μητέρα" και θα την στολίσετε με άφθονα προσωποποιητικά στοιχεία!

Ο αναγκαστικός αυτός επιθετικός προσδιορισμός, μαζί με άλλους ανάλογους που θα υποχρεωθείτε να συμπεριλάβετε στον ύμνο σας προς την αξιοσέβαστη Μητέρα Φύση, εξηγεί την μόνιμη ροπή της ανθρώπινης γλώσσας, να εκφράζεται υμνητικά με επίθετα οικειότητας τέτοια, που καταλήγουν στην υποχρεωτική προσωποποίηση.

Αυτήακριβώςηποιητικήαναγκαιότητα,εξηγείνομίζωικανοποιητικά και την μονίμως παρατηρούμενη απόκλιση των ελληνικών μύθων, προς την προσωποποίηση των ορατών και αόρατων ιερών αξιών, που οι Έλληνες υμνητικά θεώρησαν άξιες "δέους" (φόβου-σεβασμού) και που τελικά τους ονόμασαν "θεούς". Ο Όμηρος προσθέτει: «Σέβας δε έχε, πάντας ορώντας αθανάτους». Ομηρικός ύμνος εις Αθηνά 7.

Μάλιστα, η δυσκολία αποφυγής αυτής της ποιητικής προσωποποίησης των φυσικών δυνάμεων αυξάνει, όταν καταλάβουμε πως στις ίδιες αυτές φυσικές δυνάμεις, μπορούμε να ανακαλύψουμε υπέροχους, αδιατάρακτους αιωνίους νόμους, συνέπεια, ηθικούς κώδικες και διδάγματα, πρόνοια, φιλανθρωπία, ιαματικότητα, εκπληκτική ομορφιά… αλλά και ουδέτερη μεγαλοπρέπεια, σωφρονιστικές τιμωρίες, παγερή αδιαφορία και ενίοτε συντριβή, καταστροφές και θεομηνίες, χαρακτηριστικά που στο σύνολό τους, είναι σχεδόν αδύνατον να περιγράφουν ποιητικά, χωρίς προσωποποιητικά σχήματα λόγου.

Όταν λοιπόν ο Λιβάνιος γράφει: «Επαινώ τους θεούς για τα δώρα που μας έδωσαν όπως καρπούς, μυστήρια, λόγους, σοφία, υφαντική, γεωργία, ναυτιλία, αλλά και μύριες άλλες τέχνες, μαζί με την μεγίστη των τεχνών την ιατρική», (Libanius Rhet. Soph. Progymnasmata 7.3.1-8), δεν υπερβάλλει καθόλου, γιατί πράγματι αυτή και πολύ μεγαλύτερη, είναι η παντοειδής συνδρομή της πολυώνυμης θεάς μητέρας φύσης στη ζωή μας και των αναρίθμητων "παιδιών" της, που οι Έλληνες δικαίως τιμώντας θεοποίησαν.

Αν μάλιστα θυμηθούμε πως τα παραπάνω πολύτιμα θεϊκά δώρα, δεν εμφανίστηκαν ταυτόχρονα όλα μαζί, αλλά σε διάστημα χιλιάδων χρόνων ανθρώπινης εξέλιξης και επαφής με τους "θεούς"… τότε θα γίνει ορατή και η ιερή υπόθεση της προ-ιστορίας των Ελλήνων, που ενυπάρχει στην ελληνική θεολογία και που σαν πολύτιμος, λαμπερός διδακτικός πυρήνας, βρίσκεται στο κέντρο του ιερού νεφελώματος της σεβάσμιάς τους μυθο-θεολογίας.

Σε μια στιγμή έμπνευσης, ο Πρόκλος συμπληρώνει θαυμάσια όσα προσπαθούμε να περιγράψουμε: «Η αληθινή φυσιολογία εξάπτει την (ελληνική) θεολογία, ώστε και η φύσις εξήρτηται (εξαρτώμενη) των θεών, διήρηται κατά τας όλας τάξεις αυτών». Proclus Phil. In Platonis Timaeum comment. 204.13. Ο Αισχύλος συμπληρώνει: «Γαία, πολλών ονομάτων μορφή μία». Aeschylus Trag. Prometheus vinctus 210.

Το τελικό δε ανυπέρβλητο εμπόδιο σ’ αυτήν την ποιητική περιγραφή των ιερών εννοιών και δυνάμεων, είναι όταν ο υμνούμενος ή περιγραφόμενος "θεός", είναι όπως η Μήτις-Αθηνά, μια καθαρή πνευματική σύλληψη, που το σύνολο της περιγραφής της, αφορά την ίδια την ιστορία και την σταδιακή συγκρότηση της ανθρώπινης νοημοσύνης!

Τελικά με λίγη σκέψη, διακρίνουμε πως οι Έλληνες θεοί, είναι μεν μυθικοί χαρακτήρες, που έπλασε η ελληνική φαντασία και η ιερατική ποίηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου πως στερούνται "οντότητας" και πνευματικού περιεχομένου, αφού αφορμή για τις μυθικές αυτές συλλήψεις, είναι οι εντελώς υπαρκτές φυσικές τους ιδιότητες και δυνάμεις, αλλά ταυτόχρονα και πνευματικές διδαχές του φυσικού μας κόσμου, γύρω απ’ τις οποίες πλάθονται και οντοποιούνται οι θεοί των Ελλήνων.

Η σταθερή επίγνωση των Ελλήνων, για το τι πραγματικά είναι οι θεοί, είναι ολοφάνερη: «Ζευς δε (είναι) η δυνατότατη φύσις Ήρα (είναι η θεά) του αέρος, Ποσειδών δε της υγράς φύσεως, Αθηνά δε δημιουργός εστιν απάντων και θεός Εργάνη». Heraclitus Phil. 25.7.1-7 ή Ηρακλείτου (1ος αι.μ.Χ.): «Ομηρικά προβλήματα που περί θεών ο Όμηρος αλληγόρησε». «Και για τις (ποικίλες πνευματικές) διαθέσεις, παρόμοια χρησιμοποιήθηκαν τα ονόματα των θεών: Για την φρόνηση της Αθηνάς, της δε αφροσύνης του Άρεως, της επιθυμίας την Αφροδίτη για δε τον λόγο τον Ερμή». Theagenes Phil. Testimonia (001) Fragm. 2.13.  

 

Γράφει λοιπόν ο Όμηρος: «Έτσι είπε, (ο Αγαμέμνων) κι ο Αχιλλέας συγχύστηκε, στα δασωμένα στήθια διχόγνωμη η καρδιά του εδούλευε κι αναρωτιόταν, τάχα το κοφτερό σπαθί που εκρέμουνταν πλάι στο μερί να σύρει κι ας διασκορπίσει όλη τη σύναξη, το γιο του Ατρέα να σφάξει, για να μερώσει το άγριο πάθος του και το θυμό να πνίξει;

Κι ως τούτα ανάδευε στα φρένα του βαθιά και στην καρδιά του και το τρανό σπαθί του ανάσερνε, να τη η Αθηνά απ τα ουράνια. Η Ήρα μαθές η κρουσταλλόχερη την είχε ξαποστείλει, που και τους δύο παρόμοια νοιάζουνταν κι ίδια τους είχε αγάπη. Πίσω του εστάθη και τον άρπαξεν απ τα ξανθά μαλλιά του, άλλος κανείς δεν την ξεχώριζε, μόνο ο Αχιλλέας μπορούσε.

Σάστισε αυτός, τα πίσω στράφηκε κι ευθύς την Αθηνά Παλλάδα αναγνωρίζει κι άστραφταν φριχτά τα δυο της μάτια και κράζοντάς τη με ανεμάρπαστα της συντυχαίνει λόγια: "Τέκνο του Δία του βροντοσκούταρου, γιατί ήρθες τώρα πάλε; Για τον γιο του Ατρέα μην έτρεξες, να δεις την ξιπασιά του; Εγώ ένα λόγο ωστόσο θα λεγα, που θα γενεί, λογιάζω: Με τ άπρεπά του αυτά καμώματα θα γοργοθανατίσει".

Τότε η Αθηνά, η θεά η γλαυκόματη, του απηλογήθη κι είπε: "Ήρθα να πάψω εγώ την όργητα που σε κρατεί, αν μ ακούσεις, σταλμένη απ την κρουσταλλοβράχιονη την Ήρα απ τα ουράνια, που και τους δύο σας ίδια νοιάζεται κι ίδια σας έχει αγάπη. Μον έλα, σκόλνα τα μαλώματα και το σπαθί μη σέρνεις, με λόγια ωστόσο, αν θέλεις, βρίσε τον, κι όπου σε βγάλει η γλώσσα! Κι εγώ ένα λόγο τώρα θα λεγα, που σίγουρα θα γένει: Τρίδιπλα τόσα δώρα ατίμητα μια μέρα θα σου δώσουν γι αυτό το ντρόπιασμα, μόν άκου μας και το θυμό σου κράτα".

Και ο Αχιλλέας ο φτεροπόδαρος απηλογιά της δίνει: "Δεν πρέπει αλήθεια την ορμήνια σας, θεά να παρακούσω κι ας πνίγει η οργή βαθιά τα σπλάχνα μου, το πιο συφέρο αυτό ναι. Όποιος τους θεούς γρικάει, με προθυμία τον συνακούν κι εκείνοι". Είπε και το τρανό ξανάσπρωξε σπαθί του στο θηκάρι». Ομήρου Ιλιάδα, Α 188-219.

Κάποιοι θα επιμείνουν, πως στο περιστατικό αυτό, φαίνεται καθαρά πως οι Έλληνες μιλούσαν πράγματι με τους θεούς τους, που κατέβαιναν απ’ τον Όλυμπο… όμως απ’ την αρχαιότητα ήταν γνωστή η αλληγορία της ποιητικής θεολογικής γλώσσας. Να τι καταλάβαινε κάποιος σκεπτόμενος Έλληνας εκείνης της εποχής: «Πλήρης οργής γινόμενος ο Αχιλλέας με σκοτισμένο το νου, στο σπαθί του όρμισε, όμως, αναλογιζόμενος την κατάληξη, εκ της αγανακτήσεως τη μέθη τελικώς ανένηψε. Η δε Αθηνά δικαίως στην ποίηση ως φρόνηση μετανοίας αναφέρεται. Σχεδόν πουθενά αλλού η θεά δεν είναι ταυτόσημη της σύνεσης, πάντα την λεπτότατη ματιά των λογισμών υποδηλώνοντας Γι αυτό, η εκ της κεφαλής του Διός γεννημένη είναι η τέλεια φρόνηση και των λογισμών μητέρα». Heraclitus Phil. 19.6.1-20.1.2.  

Είναι λοιπόν προφανώς αφελής υποτίμηση, οι "θεοί" των Ελλήνων να προσεγγίζονται στυγνά ως απλές έννοιες ή φυσικές δυνάμεις, αποστερημένες εντελώς απ’ όλα τα ιερά ηθικο-διδακτικά τους στοιχεία και προφανώς είναι υπερβολή, εστιάζοντας αποκλειστικά και μόνο στα στοιχεία της ποιητικής τους προσωποποίησης, να προσωποποιούνται απολύτως. Όταν λοιπόν προσπαθούμε να εκτιμήσουμε τις ελληνικές θεολογικο-ποιητικές περιγραφές, ας έχουμε υπ’ όψιν μας αυτές τις σκέψεις κι ας αναζητούμε την συνδυαστικότερη και πνευματικότερη δυνατή ερμηνεία, σ’ αυτές τις ιερές για τους Έλληνες έννοιες.

Η ελληνική θεολογία, δεν καταγράφει μόνο την γέννηση και την συνύπαρξη του ανθρώπου, μέσα στην ιερή αγκαλιά της Μητέρας φύσης, αλλά και τα διάφορα στάδια του περαιτέρω εξανθρωπισμού του. Δηλαδή, την σταδιακή αύξηση της κατανόησης και την εντυπωσιακή πρόοδο της νοημοσύνης του. Ποικίλες λοιπόν οι αφορμές της γνωριμίας των ανθρώπων με τις φυσικές ιερές αξίες, αλλά και οι αλληγορικές ή πραγματικές περιπέτειες των φανταστικών ή πραγματικών ηρώων, που ηγήθηκαν στην ιστορική διαδρομή της μεσογειακής ανθρωπότητας, που ανέδειξαν τα πολλά πρόσωπα της μητρικής φυσικής αγκαλιάς που μας περιβάλλει, αλλά και τις αναρίθμητες εξαρτήσεις μας απ’ τα δώρα, τις πολύτιμες ιδιότητες και διδαχές της.

Φαίνεται λοιπόν, πως κάποιοι ξεχασμένοι ευεργέτες ολόκληρης της ανθρωπότητας, στα βάθη των χιλιετιών, με αξιοθαύμαστη ποιητική έμπνευση και σε αλληγορική θεολογική γλώσσα, έπλασαν υπέροχες διδακτικές εικόνες, (μύθους), όπου κατέγραψαν τα συμπεράσματα από τις σοβαρότερες υλικές και πνευματικές μεθοδικές μάχες, νίκες και ήττες, που δόθηκαν ποτέ στην Μεσόγειο, που συνολικά μπορούμε να ονομάσουμε ελληνικό σωφρονιστικό μύθο ή διαχρονική μάχη της νοημοσύνης! Παραστάτης δε, συλλέκτης και κύριος εκφραστής όλων αυτών, η Αθηνά η «μητέρα των λογισμών»!

Να γιατί η ελληνική μυθολογία και όλα όσα αυτή γονιμοποίησε, αποτελούν το πληρέστερο και φυσικά το πολυτιμότερο μυθ-ιστορικό αρχείο της σκεπτόμενης ανθρωπότητας! Να γιατί η πνευματικότερη όλων των "θεών" Αθηνά, η «μητέρα των τεχνών», που εκφράζει αλληγορικά όπως θα δούμε, την ίδια την προσωποποίηση της ισορροπημένης νοημοσύνης, έπρεπε να είναι η κορυφαία ρυθμιστική ιδέα μεταξύ "θεών", αλλά και η ηγετικότερη πνευματική δύναμη μεταξύ των ανθρώπων!

Η ίδια η λέξη αλληγορία (κείμ: αλληγορών) εμφανίζεται τον 7οπ.Χ. αιώνα, σε ένα σπάραγμα του λυρικού Αλκαίου. Η δε πρώτη αλληγορική ερμηνευτική προσέγγιση των ομηρικών θεών, έγινε από τον Μητρόδωρο που τον 4ο π.Χ αιώνα έγραψε: «Ούτε η Ήρα, ούτε η Αθηνά και ο Δίας είναι όπως τους νομίζουν (οι απλοϊκοί) στους περιβόλους των ναών πως είναι, αλλά(είναι) φύσεως υποστάσεις και στοιχείων διακοσμήσεις (εκδοχές)». Metrodorus Major Phil., Testimonia Fragment 3.4.

Στη συνέχεια ερμήνευσε και τους ήρωες του Ομήρου, με υπερβολικές δόσεις αλληγορίας. Παρ’ όλα τα λάθη του, η γενικότερη ερμηνευτική του διάθεση, ήταν στην σωστή κατεύθυνση της αλληγορικής γραφής του Ομήρου, που θέλει τους θεούς των Ελλήνων, όχι μόνο υπαρκτές, κραταιές και ιερές φυσικές δυνάμεις, αλλά και πρότυπα σκέψης και έννοιες που γεννούν "έθος" (συνήθεια), "ήθος" («κατ έθος τρόπον») και σεβάσματα, ως πραγματικές οντότητες και κατ’ αλληγορίαν προσωπικότητες.

"Θεός" λοιπόν και μέγας αψευδής δάσκαλος κατά τον Όμηρο, η ίδια η πολυπρόσωπη και πολύτροπος μητέρα φύση… και ευλογημένος μαθητής και μιμητής της, ο παρατηρητικός θαυμαστής και λάτρης της: «Είναι αληθινά βασιλικό πράγμα η Ομήρου ποίηση γεμάτη από μύρια καλά, φιλοσοφίας, ρητορικής, στρατηγικής, ευτεχνίας, περί ηθών και αρετών διδασκαλίας, παντοειδών τεχνών και επιστημών. Έχει δε και δόλους επαινετούς εκεί, για να μάθει κανείς και ψευδών κερδαλέων συνθέσεις και σκομμάτων δριμύτητα και εγκωμίων μεθόδους. Φρόνηση δε περισσή διδάσκει σαυτούς που θέλουν να προσέξουν. Και όσα στην ιστορία θεωρούνται σεμνά, η τέχνη του Ομήρου δεν θα του τα στερήσει είναι μεν (τα ποιήματά του) γεμάτα μύθους και υπάρχει ο κίνδυνος να απορεί κανείς, αλλά μόνο για γέλια δεν είναι οι Ομηρικοί μύθοι, αλλά εννοιών ευγενών σκιές και αλληγορίας παραπετάσματα». Eustathius Philol. (12οςμ.Χ.αι.) Scr. Eccl. Commentariiad Homeri Iliadem 1.2.2-16.

Μ. Καλόπουλος από το βιβλίο του: «Μήτις – Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα»

 

 

 hraklideas

Απάντηση του Μ. Καλόπουλου στον φίλο Κυανόλευκο Ηρακλιδέα

Αγαπητέ φίλε Κυανολευκος Ηρακλιδεας, ενδιαφέρουσες οι προσεγγίσεις σου και καθ όλα άξιες μιας απάντησης.

«Πρόβατα»:
Κατ' αρχάς έχεις απόλυτα δίκιο πως η συχνή χρήση φορτισμένων και επιτιμητικών χαρακτηρισμών, δεν είναι και ο πλέον κατάλληλος τρόπος νουθεσίας. Πράγματι άλλος λίγο και άλλος πολύ, εξακολουθούμε να είμαστε πρόβατα σε κάποιον τομέα. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να επιδιώξουμε την σταδιακή μας απεξάρτηση από την οποιαδήποτε προβατοσύνη.

«Κρίνος»:

Στα επίσημα κείμενα, πουθενά δεν αναφέρεται πως η Μαρία έμεινε έγκυος μυρίζοντας κάποιον κρίνο. Απ' την άλλη μεριά, το ότι η Αθηνά γεννήθηκε από το κεφάλι του Ζήνα (κάτι που αναφέρεται στα κείμενα), η εξήγηση είναι πολύ κατανοητή, μόνο όταν γνωρίζεις την ελληνική αλληγορική θεολογία.

"Ζήνας" ή "Ζευς" ή "Ζην" για τους «εννοιολάτρες» και «φυσιολάτρες» Έλληνες, δεν ήταν τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από την θεοποίηση της ίδια της ζωής. «Το του Ζηνός όνομα ευφυώς ο ποιητής έπλασε προς αλληγορίαν. Παρήκται δε (παράγεται δε) από της ζωής, ζωή δε και ταμία (ταμιευτήρες) ζωής, ποιος μπορεί να είναι άλλος ή ο επί πάσι θεός;»!MichaelPsellusPolyhist. Opusculalogica, physica, allegorica 42.32. Εκπληκτικό… σε θεοποιημένο Ζήνα λοιπόν μετονομάστηκαν (από τους Έλληνες)… η Ζωή και οι ταμιευτήρες της! «Την ζωήν ονοματίζουν τω του Ζηνός και Διός ονόματα». OlympiodorusPhil., InPlatonisGorgiamcommentaria 47.4.2.

Η Αθηνά τώρα, δεν είναι παρά η σημαντικότατη έννοια της «φρόνησης». Ο διάσημος γιατρός Γαληνός (2ος αιώνας π. Χ.) συμπληρώνει, πως όλα αυτά είναι πράγματι μυθολογικοί συμβολισμοί και εικόνες, τονίζοντας ότι: «Η Αθηνά φρόνησις ούσα, εκ της κεφαλής του Διός γεννιέται, επειδή αυτή (η Αθηνά) το ηγεμονικό είναι ακούω δε να μυθολογείται πως η Αθηνά εκ της κορυφής (του Διός) εξήλθε και σ αυτό τίποτε δεν είναι άτοπο, διότι παραλλαγές συμβολισμών είναι τα περισσότερα».GalenusMed. (032) 3. 8.3-25.  

Η Αθηνά λοιπόν γεννιέται (αλληγορικά θεοποιείται) από την σεβάσμια προσέγγιση και μελέτη της ιερής φύσης και των κύκλων της ζωής, σαν ένα ιερό εγκεφαλικό σύνολο κανόνων συμπεριφοράς, που ορίζουν την ιδανική συμπεριφορά και στάση μας, απέναντι στην υπέρτατη ιερή Ζωή ή… Ζήνα! Περισσότερα βλέπε στο βιβλίο μου: «Η ιστορία της Νοημοσύνης Μήτις - Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα».

Κλέψιμο ιστορία και απατηλή αφή ολυμπιακού φωτός

Η αφή του ολυμπιακού φωτός, δεν έχει καμία σχέση με οποιαδήποτε άπατη, διότι η ολυμπιακή φλόγα άναβε τηρώντας δημοσίως, όλους τους κανόνες της φυσικής αφής.

Χριστός: Γιατί ασχολιέστε με κάτι που δεν υπάρχει.

Προσωπικά ποτέ δεν πήρα θέση, υπέρ ή κατά της ανυπαρξίας του Ιησού. Μου είναι υπέρ αρκετό το γεγονός ότι για 2.000 χρόνια τώρα, αυτή η βιβλική προσωπικότητα, είναι υπαρκτή στην ψυχή και την πίστη δισεκατομμυρίων ανθρώπων εδώ και 70 γενιές ανθρώπων.

Τώρα το γιατί ασχολούμαι εγώ και πολλοί άλλοι με το πρόσωπο του Ιησού, αυτό νομίζω πως μπορείς να το διακρίνεις κι εσύ, όσο κι αν θέλεις να το αρνηθείς. Διότι επεμβαίνει και ρυθμίζει τα πάντα στην ζωή του τόπου μου εδώ και 70 γενιές. Το αν είναι αυτό καλό ή κακό εξαρτάται από την ποιότητα και την ουσία αυτής της θεολογίας, και ακριβώς αυτήν την ποιότητα και την ουσία αναλύουν οι κριτικές προσεγγίσεις μου σε μια σειρά έξι βιβλίων.

Τα βιβλία μου αυτά, σε διαβεβαιώ δεν γράφτηκαν με αποκλειστικό κίνητρο το κέρδος. Πίστεψέ με, οι συγγραφείς που θέλουν να ζήσουν απ' τα βιβλία τους, δεν γράφουν τέτοια βιβλία, που απευθύνονται σε ένα μικρό και δυσεύρετο αναγνωστικό κοινό.

«Θεός: Δεν είμαστε σε θέση να αποκρυπτογραφήσουμε έναν θεό».

Δεν ξέρω τι ακριβώς έχεις υπ' όψιν σου, αλλά σε διαβεβαιώ, πως οι θεοί των Ελλήνων που είναι «έννοιες και φυσικές δυνάμεις», σταδιακά όχι μόνο αποκρυπτογραφούνται, αλλά η ιερή αυτή αποκρυπτογράφηση, γέννησε την λαμπρή επιστημοσύνη και την ανεπανάληπτη αγάπη της φιλοσοφίας στην κλασική Ελλάδα.  

Άθεος:

Έχεις απόλυτα δίκαιο (αυτή είναι η γνώμη μου και δεν θέλω καθόλου να προσβάλω όσους αυτοαποκαλούνται άθεοι) ο αυτοχαρακτηρισμός «άθεος» είναι για μένα τουλάχιστον ασαφής αν όχι ατυχής. Προσκοπικά μέχρι πρόσφατα δήλωνα άθρησκος. Μετά την συγγραφή του τελευταίου μου βιβλίου, εκτιμώ όλο ένα και περισσότερο την ελληνική φιλευσέβεια.

Με εκτίμηση

Μ. Καλόπουλος

 

 

Υστερόγραφο:

Για την αλληγορικότητα της ελληνικής μυθολογίας σου συνιστώ το βιβλίο: «Ηράκλειτος (ο Ποντικός ή Πόντιος) ομηρικά προβλήματα ή «όσα περί θεών ο Όμηρος αλληγόρησε» Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ

 

…………………………………….

Κυανολευκος Ηρακλιδεας ΠΡΙΝ ΠΩ ΟΤΙ ΠΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΟΥΤΕ Ο ΣΟΥΠΕΡ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΙΜΑΙ (ΜΑΛΛΟΝ ΚΟΛΑΣΗ ΘΑ ΠΑΩ) ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΛΑΤΡΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΠΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΠΛΑ ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΑΚΟ ΔΕΝ ΜΕ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΔΙΚΙΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΔΕΝ ΜΕ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΑΔΙΚΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΚΛΕΙΣΤΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΣΕ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΜΕ ΞΕΝΙΖΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ.

ΑΥΤΗ ΤΗ ΛΕΞΗ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΠΟΛΛΑ ΑΤΟΜΑ ΠΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΥ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΡΩΤΩ ΠΟΙΟΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟ? ΔΕΝ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙΣ ΑΛΛΟΥ ΑΡΑ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟ ΣΕ ΑΛΛΟ ΜΑΝΤΡΙ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΕ ΚΟΜΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΑ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΣΕ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΑΡΑ ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ ΤΟΥ.

ΚΡΙΝΟΣ

ΝΑΙ ΝΑ ΜΗ ΠΕΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΠΙΑΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΡΙΝΟ ΑΛΛΑ ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΗ ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ Η ΑΘΗΝΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΔΙΑ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΧΑΖΟ.

ΚΛΕΨΙΜΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΚΛΕΨΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΚΛΕΜΕΝΟ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΠΑΤΗ ΤΟΤΕ ΑΝΤΙΚΡΟΥΕΤΕ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΑΣ ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΠΙΑΝΟ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΕΝΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΑΝ ΤΟ ΚΛΕΨΑΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΑΒΕΙ ΜΕ ΑΠΑΤΗ ΜΕ ΑΠΑΤΗ ΑΝΑΒΕ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΟΠΟΤΕ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΨΩ ΑΠΟ ΑΠΑΤΗ ΣΕ ΑΠΑΤΗ ΠΑΩ.

ΧΡΙΣΤΟΣ

ΓΙΑΤΙ ΑΣΧΟΛΗΣΤΕ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ; ΤΙ ΦΟΒΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΧΡΗΣΤΟ; ΜΗΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΑΥΤΑ; ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΧΟΛΙΘΩ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΜΕΛΑ ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΠΩΣ ΝΑ ΣΧΟΛΗΘΩ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΩ?

ΘΕΟΣ

ΕΙΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΕΙΤΕ ΟΧΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΝΑ ΘΕΟ ΔΕΝ ΕΙΜΣΤΕ ΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΘΕΙΚΟ. ΕΔΩ ΛΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΕΝΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΕΙΚΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΗΓΕΝΑΜΕ ΠΑΡΑΔΙΣΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΤΩΡΑ Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ.

ΑΘΕΟΣ

ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΔΗΛΩΝΕΤΕ ΑΘΕΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΟΙΜΟΛΟΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΔΗΛΩΝΟΝΤΑΣ ΑΘΕΟΣ ΛΕΣ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ; ΚΑΙ ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΣΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΕΚΑΝΑΝΑΝ ΜΥΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΔΗ ΤΟΥΣ ΒΑΦΤΗΣΑΝ; ΠΟΣΟΙ ΠΗΓΑΤΕ ΣΤΟ ΛΗΞΙΑΡΧΕΙΟ ΝΑ ΣΒΗΣΕΤΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ; ΠΟΣΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΠΗΓΑΤΕ ΣΕ ΒΑΦΤΙΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΓΑΜΟ; ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΑΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΙΣΤΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΔΥΣΤΙΧΩΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΙ ΣΕ ΟΤΙ ΛΕΤΕ. ΕΧΩ ΣΥΝΑΔΕΡΦΟ ΔΩΔΕΚΑΘΕΙΣΤΗ ΠΟΥ ΒΑΦΤΗΣΤΙΚΕ ΜΑΛΛΟΝ ΠΟΙΟ ΣΩΣΤ; ΑΛΑΞΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΕ ΟΔΥΣΕΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟ ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΣΕ ΤΗΛΕΜΑΧΟ ΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΤΕΛΕΤΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΔΟΙΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΕ ΜΕ ΟΤΙ ΚΟΣΤΟΣ ΕΙΧΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ. ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΣΗ ΤΥΡΙ ΜΙΣΗ ΚΙΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΚΑΟ ΔΗΛΑΔΗ ΙΑΠΩΝΕΖΙΚΟ ΠΕΠΟΝΗ ΜΕ ΕΛΗΝΙΚΗ ΣΤΑΜΠΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΜΑΔΑ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΑΣ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΕΣ . Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ.

ΥΓ1
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΣΧΟΛΙΟ -ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΑΠΟ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΙΖΟΥΝ Η ΘΑ ΕΙΡΟΝΕΥΤΟΥΝ ΕΠΙΔΗ ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΕΒΑΛΑ ΣΕ ΣΚΕΨΕΙΣ. ΕΠΙΣΕΙΣ ΚΥΡΙΕ ΜΙΧΑΛΗ ΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ΤΑ ΘΕΛΩ ΛΑΙΚΑ ΧΩΡΙΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΣΕ ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΤΑ ΠΟΥ ΠΕΥΤΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΛΕΝΕ ΤΗΝ ΠΡΩΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟΨΗ ΠΟΥ ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΕ.

ΥΓ2
ΕΙΣΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΔΩ ΙΣΣΩΣ ΓΙΑΥΤΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΩ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ΝΑ ΕΙΣΤΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ ΑΝ ΔΩ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΔΙΚΟΙ ΕΣΑΣ ΘΑ ΤΟ ΚΡΙΝΩ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΣΑΣ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.