logo

fb youtube rss

Σύνδεση

Μυθολογία

Επιτέλους… ο καθηγητής Μαργιολάκος ερμηνεύει θαυμάσια με γεωλογικά δεδομένα την ελληνική θεολογια και μυθ-ιστορία!

Η τελευταία παγετώνια περίοδος, ξεκίνησε πριν από 100.000 χρόνια, και έφτανε στο νοητό μέτωπο Λονδινου – Βερολίνου – Μόσχας, με ύψος ηπειρωτικών παγετώνων, τριών και πλέον χιλιομέτρων! Η τήξη αυτού του παγετώνα άρχισε πριν από 18.000 χρόνια και ολοκληρώθηκε πριν από 6.000 χρόνια ανεβάζοντας την ωκεάνια στάθμη 125 έως 150 μέτρα! Αυτά λέει ο Καθηγητής Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ηλίας Μαριολάκος: https://www.youtube.com/watch?v=-1oc2ZHXNbE

ΓΕΩΜΥΘΟΛΟΓΙΑ : Ερμηνεύοντας τα ανεξήγητα

 

Ο τάφος του Δευκαλίωνα και οι γενάρχες των Ελλήνων Του Nikos Samios

Ο ναός του Ολυμπίου Διός ή Ολυμπιείο ή οι Στύλοι του Ολυμπίου Διός είναι ένας σημαντικός αρχαίος ναός στο κέντρο της Αθήνας. Παρότι η κατασκευή του ξεκίνησε από τον Δευκαλίωνα, δεν ολοκληρώθηκε παρά επί του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού τον 2ο αιώνα μ.χ.χ.. Αποτέλεσε τον μεγαλύτερο ναό της Ελλάδας κατά τους Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους.

Temple_Of_Olympian_Zeus_-_Olympieion_(retouched).jpg

Ο Έλλην είναι ο γενάρχης των Ελλήνων. Ήταν γιος του Δευκαλίωνα (ή σε κάποιες αναφορές του ίδιου του Δία) και της Πύρρας, αδελφός του Αμφικτύονα και πατέρας του Αιόλου, του Ξούθου, και του Δώρου. Η γυναίκα του, μητέρα όλων των Ελλήνων, ήταν η νύμφη Ορσηίδα.

Σύμφωνα με τον Ησίοδο στα Ηοίαι ή Κατάλογος Γυναικών, από την ένωση της αδελφής του Έλληνος, Πανδώρας με τον Δία, γεννήθηκε ο Γραικός.

Η σύγχρονη αγγλική λέξη Greek προέρχεται από τη λατινική Graecus, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από τον Γραικό.

FYSH - GAIA

 

Μητέρα φύση… η λατρεμένη μάνα των Ελλήνων! Του Μ. Καλόπουλου

                       Γη, Γαία, Μητέρα φύση και ο Ζήνας.

«Ω φύση, πολυμήχανη μητέρα θεά, ουράνια παντοκράτειρα τιμημένη... περίπλοκη, μέγιστη, φιλική, πάντροφη κόρη, γης και θαλάσσης βασιλεύουσα, πικρή προς φαύλους, γλυκιά προς πειθομένους. Πάνσοφη πανδώτρα, λυτρωτική και χορταστική πεινόντων. Παρακαλώ σε, συ που μόνη όλα αυτά κατέχεις, οδήγησέ μας μαζί με την ευδαιμονία, σε ειρήνη, υγειά και αύξηση πάντων». Ορφικά ορφευσ προσ μουσαιον 10 (Φύσεως θυμίαμα αρώματα)

Ο Ησίοδος γράφει: «Πρώτ απ όλα ήταν το χάοςκι έπειτα η πλατύστηθη Γαία, όλων στέρεη βάση πάντων στον αιώνα κι ο Έρως, ο ωραιότερος απ τους αθανάτους θεούς. Κι απ το χάος, το Έρεβος και η μαύρη Νύχτα έγιναν, απτην Νύχτα ο αιθέρας και η ημέρα. Η Γαία πρώτα γέννησε ίσον μ αυτήν τον κατάστερο Ουρανό και γέννησε τα όρη τα ψηλά».Ησίοδος θεογ. 116.  

Οι παρακάτω δηλώσεις απ’ την ελληνική Γραμματεία, θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε, ότι πράγματι "Ζωή" και Ζήνας ταυτίζονται απολύτως: «Ζήνα δε αυτόν αποκαλούν, επειδή του ζήν (αυτός) αίτιος εστίν». EuripidesTrag. (020) Vit 7.147.7. «Ζήνα δε, το της ζωής αίτιον (αποκαλούν), τουτέστι τα προς ζωήν». Joannes Galenus Gramm. (001) 330.25

Η θεωρία της Γαίας (των Σερ Τζέιμς Λάβλοκ και Λιν Μάρκουλης), επισημαίνει πως για την σημερινή επιστήμη, η μάνα Γη, με το σύνολο της χλωρίδας και της πανίδας της, καθώς και τα αναρίθμητα προσόντα γέννησης και διατήρησης της ζωής, αποτελεί συνολικά και αδιαμφισβήτητα ένα ολοκληρωμένο και απολύτως ενιαίο έμβιο ον!

Η Γη ή Γαία, έχει λοιπόν όλα τα χαρακτηριστικά του έμβιου όντως, αφού αναπνέει, συλλαμβάνει, γεννά και συντηρεί, αισθάνεται, αντιδρά και αυτορυθμίζεται ανάλογα! Δεν θα ήταν δε και πολύ μακράν αυτού του συλλογισμού η σκέψη, πως διαθέτει όντως έναν αξιοθαύμαστο οργανωτικό και νομοθετικό νου. «Όπως δε εμείς υπό ψυχής διοικούμεθα, έτσι και ο κόσμος ψυχήν έχει την συνέχουσα αυτόν και αυτή καλείται ΖευςΔία δε αυτόν καλούμε διότι δι αυτόν γίνονται και σώζονται τα πάντα. Λέγεται δε και "Δεύς" από του "δεύει" (βρέχει, υγραίνει) την Γη και ζωτική ικμάδα μεταδίδει. Γενική δε "Δεός" παρακείμενη "Διός". Lucius Annaeus Cornutus Phil. (002) 3.3-13.

Πράγματι στη φύση, (ή αλλιώς Μητέρα Γη), υπάρχει μια διάχυτη νοημοσύνη, που δημιουργεί αξιοθαύμαστους κύκλους ζωής και νόμους! Και φυσικά αυτή η αξιύμνητος ομορφιά και η ασύλληπτη αρμονία, δεν είναι διόλου μακράν της τιμητικής θεοποίησης. «Η φύσις τον εμφανή κόσμον αποτυπουμένητο θείον κάλλος ενεικόνισε δι όλων των εγκοσμίων ειδών». Hieroclis in Pythagoreorum commentarius 23.1.4. «Γης ην Μεγάλην θεόν ονομάζουσι». PausaniasPerieg. (001) 1.31.4.2. «Ζήνα δε (αποκαλούν) τον νουν (τους νόμους, την εύτακτον δύναμη), που την ζωή ημών κυβερνά». JoannesGalenusGramm. (001) 359.1. «Ο δε το ζην παρεχόμενος, Ζευς ωνομάσθη». Scholia In Homerum (017) 15.18.40.

«Ωνομάσθη δε Ζήνας, επειδή του καλώς ζην αίτιον έγινε για τους ανθρώπους». DiodorusSiculusHist. (001) 3.61.6. Γι’ αυτό και μεταξύ άλλων αποκαλείται: «Βιοδώτης, Παγγενέτης, Παντογενής και Πλουτοδότης». Orphica 73.4.«Φυτάλμιος: Φυτευτικός, γόνιμος, γενέθλιος». ScholiaInAratum (001) 2.16. «Επικάρπιος, Ένδενδροςκαι Χαριδότης». PlutarchusBiogr. etPhil. (136) 1048.C.2.

Και φυσικά, δεν θα ήταν διόλου παράξενο, αν αυτός ο θεός που αντιπροσωπεύει τις δυνάμεις της ζωής, ονομαζόταν και "Παντοκράτωρ" ή «Πανγκράτης Ζευς». HesychiusLexicogr. (003) pi.111.2. Όμως ο θεός της τέταρτης θεολογικής περιόδου, ο καινούριος αυτός "θεός", δεν αποκαλείται μόνο Ζην ή Ζευς, αλλά και Δευς ή Δίας!

Οι παρακάτω δηλώσεις, μας βοηθούν να καταλάβουμε το πως κατέληξε να ονομάζεται και Δίας: «Οι μεν "Ζήνα", οι δε "Δία" καλούσιν, συντιθέμενα δε εις εν (τα δύο ονόματα μαζί) την φύσιν του θεού δηλώνουν όστις εστίν αίτιος μάλλον του ζην ή ο άρχων τε και βασιλεύς των πάντων ονομάζεσθαι ούτος ο θεός είναι, (δηλαδή) δι ον ζην». Plato Phil. Cratylus 396.a.5-7.

«Ένας είναι (ο θεός) αλλά έχει πολλά ονόματα και κατανομάζεται από τις καταστάσεις που ο ίδιος δημιουργεί. Τον καλούμε και Ζήνα και Δία, χρησιμοποιώντας παράλληλα τα ονόματα, σαν να λέμε "δι ον ζώμεν", (αυτός διά του οποίου ζούμε)». Αριστοτέλης «Περί Κόσμου» 401a.12-15. Σύμφωνα μ’ αυτή την δήλωσή του, ο Αριστοτέλης γνώριζε άριστα για ποιον ακριβώς "θεό" κάνει λόγο και πως ο Ζευς, ταυτίζεται απολύτως με την ίδια την τρισένδοξη ενθρονισμένη ζωή, αλλά… και με τους τρόπους Διά των οποίων αυτή εξασφαλίζεται, γι’ αυτό και τον αναγνωρίζει όχι μόνο ως Ζην ή Ζήνα, αλλά και ως Δία! «Είναι δε πάντων αρχή ο Ζευς, διότι ζωή και ζώα γέννησε, γιαυτό και Ζην αυτόν αποκαλούν και Δία διότι διά αυτού τα πάντα γεννήθηκαν. Ένας λοιπόν ο πατέρας θηρίων και ανθρώπων». JoannesGalenusGramm. (001) 343.31.Αλλά «Και ζεύξεινπαρά το Ζευς». Etymologicum magnum 409.27.

«Οι μεν γαρ "Ζήνα", οι δε "Δία" καλούσιν, συντιθέμενα δε (τα δύο ονόματα) εις εν, δηλοί την φύσιν του θεού».PlatoPhil. Cratylus 396.a.6. Άρα: Δία-Ζήνα ή Ζήνα-Δία = ο Ζωοδότης!Το αντίθετο ακριβώς σημαίνει με το στερητικό "Α" μπροστά από την λέξη Ζάνα: «Αζάνα: Σκληρός και άκαρπος τόποςπερί ον πονούντες οι γεωργοί ουδέν πορίζονται».Zenobius Sophista 2.54.2.& Diogenianus Gramm. 1.24.2.

 

Aπό το Βιβλίο του Μ. Καλόπουλου: "Μήτις - Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα"

OFIS - ELLINES

Τι συμβολίζει ο "δράκοντας" (όφις) παρά τους πόδας της θεάς Αθηνάς; Του Μ. Καλόπουλου

Από το βιβλίο του «Μήτις – Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα»

Αποκλειστική προστάτιδα του ελληνισμού η «Δράκαινα» Αθηνά!

Η σημαντική λοιπόν ερώτηση είναι: Ποιον προστατεύει η θεά με όλον αυτόν τον απίστευτα άρτιο οπλισμό της και σε ποιον ακριβώς θέλει να δώσει την νίκη, που κρατά στο δεξί της χέρι;

Μεταξύ των αναρίθμητων προσωνυμίων της, η θεά έχει και το παράξενο όνομα "Δράκαινα"! Περί του σκοτεινού αυτού ονόματός της διαβάζουμε: «Παλλάς μονογενή πολεμοτόκε, μήτι, αιολόμορφε, δράκαινα». Orphica Αθηνάς θυμίαμα αρώματα 32.11.«Η Αθηνά δε Δράκων ονομάζεται εκ του δέρκω ήτοι βλέπω... όπως η γλαυξ ενεργός παραμένει στο σκότος».EustathiusPhilol. etScr. (001) 1.139.1-6.(001) 471-. «Δράκων: Το ζώον, παρά το δέρκω και έδρακον». PhiloxenusGramm. Επίσης:«Δράκων: Διά το δράσσασθαι». OrionGramm. 177.22.

Πέραν όλων αυτών όμως, το προσωνύμιο "δράκαινα", παραπέμπει και στην προστασία που αυτή παρέχει σ’ έναν παράξενο τεράστιο "δράκοντα", που προστατευμένος πίσω απ’ την ασπίδα της ησυχάζει στα πόδια της: «Στο στέρνο (της Αθηνάς) κεφαλή μέδουσας και πλησίον του δόρατος (αυτής) δράκων εστιν».PausaniasPerieg. 1.24.7.5.Βέβαια γι’ αυτόν τον δράκοντα στα πόδια της Αθηνάς, δυστυχώς λίγα είναι γνωστά. Υπάρχει όμως μια συγκλονιστική μαρτυρία, που εκτινάσσει στα ύψη το ενδιαφέρον μας:«Φίλοι της Αθηνάς οι Έλληνες και ιερός της Αθηνάς ο δράκων που τους Έλληνες εσήμανεν (συμβόλιζε)». Porphyrius Phil. Quaestionum Homericarum ad Iliadem 2.305-329.34. Εδώ έχουμε πράγματι έναν συγκλονιστικό και γόνιμο συμβολισμό! Ο "δράκος" (ο γιγάντιος ελισσόμενος όφις) παρά τους πόδας της θεάς στον Παρθενώνα, δεν συμβόλιζε άλλους παρά τους φίλους της θεάς… Έλληνες!

Τον συμβολισμό αυτό ξεκίνησε ο Όμηρος (Ιλ.2.308-329) όταν περιγράφει ένα φίδι (δράκοντα) να καταβροχθίζει εννέα συνολικά σπουργίτια, που ο μάντης Κάλχας ερμηνεύει, σαν τα χρόνια που θα χρειαστούν οι Έλληνες, για να καταλάβουν την Τροία.

Και ιδού η γενέθλιος ομηρική περιγραφή του συμβολισμού: «Αφού τα μικρά του σπουργιτιού κατάπιε μαζί με τη μητέρα, τον δράκοντα αυτόν πασίγνωστο τον έκανε ο θεός, αυτός ο ίδιος που τον έφερε στο φωςΑυτό το μεγάλο σημείο μας το φανέρωσε ο γνωστικός Ζευς, που η δόξα του ποτέ δεν θα χαθεί καθώς ο δράκος αυτός, που ξερόφαγε τα μικρά της σπουργίταινας κι αυτή την ίδια, που ήσαν οκτώ κι ενάτη η μάνα που τα γέννησε, έτσι κι εμείς (δηλαδή οι Έλληνες) τόσα χρόνια εκεί θα πολεμήσουμε και τον δέκατο χρόνο θα κυριεύσουμε την πόλη με τους φαρδιούς της δρόμους». Ιλιάδα.Β.317-329.

Άρα δύο είναι τα κατεξοχήν αντιπροσωπευτικά ζώα της Αθηνάς: Πρώτον η "γλαύκα" που την πολυμήχανο θηρευτική σοφία της συμβολίζει και δεύτερον, ο αγαπημένος της "δράκων", δηλαδή οι Έλληνες! Ο Πλούταρχος μάλιστα συμπληρώνει κατηγορηματικά, πως αυτός ο "Δράκος", ήταν το αντιπροσωπευτικότερο της θεάς ζώο: «Λένε λοιπόν πολύ ορθά οι Έλληνες, πως ιερό της Αφροδίτης ζώο είναι η περιστέρα, ενώ ο δράκοντας (το ιερό ζώο) της Αθηνάς και ο κόρακας του Απόλλωνος». Plutarchus Biogr. Phil. De Iside et Osiride (351c-384c) 379.D,6. Περισσότερα στο προσωνύμιο της θεάς "Δράκαινα".

Εκπληκτικό λοιπόν συμπέρασμα: Ο γιγάντιος δράκοντας που στέκει δίπλα της, προστατευμένος απ’ την ασπίδα της θεάς, είναι ο ελληνισμός! Ανερμήνευτος λοιπόν και εν πολλοίς άγνωστος παρέμεινε κι αυτός ο κομβικός συμβολισμός της πανώριας θεάς! Η περίλαμπρη αυτή πολεμική θεότητα, δεν είναι πάνοπλη για οποιαδήποτε μεμονωμένη πόλη, αλλά κρατά τη Νίκη… προστατεύοντας τον προσφιλή της "δράκοντα"… ελληνισμό!  

 

APOTHEOSH

 

Περί θεών αλληγορίεςκαι η αναγκαστική ποιητική προσωποποίησή τους. Του Μ. Καλόπουλου

Αλληγορία, μια ευεργετική ασάφεια.

Η μορφοπλαστική δύναμη της ποιητικής φαντασίας.

 

«Πρώτον μεν, ου προς γέλωτα (δεν είναι για γέλια) οι Ομηρικοί μύθοι, αλλά εννοιών ευγενών σκιαί είναι και παραπετάσματα, οι μεν υπαυτού (του Ομήρου) πλαττόμενοιπολλοί δε και υπό των παλαιών (αρχαιότερών του) μεν τεθειμένοι». Eustathius Philol. Scr. Eccl. Commentariiad Homeri Iliadem 1.2.14-17.

«O Λαμψακηνός (330-277 π.Χ.) στα Περί Ομήρου έγραψε Δεν είναι η Ήρα η Αθηνά ή και ο Δίας όπως στους περιβόλους των ναών τους νομίζουν (αλλ’ είναι) φύσεως υποστάσεις και (φυσικών) στοιχείων διακοσμήσεις». Tatianus Apol. Oratioad Graecos (001) 21.3.5.

«Αμαθώς κάποιοι άνθρωποι την ομηρικήν αλληγορίαν αγνοούν και στα μύχια της σοφίας της δεν κατεβαίνουν και αβασάνιστα απορρίπτουν αλήθειες εμείς όμως εξαγνισμένοι, σεμνήν υπό νόμω των ποιημάτων (του Ομήρου) την αλήθεια ιχνηλατούμε».HeraclitusPhil. (003) 3.2.1-4 και 3.3.1-3.«Ταύτην δε την δόξαν αλληγορικώς βεβαιών, τα κατά την Αθηνάν ημίν (ο Όμηρος) παραδέδωκεν». Heraclitus Phil. Allegoriae (Quaestiones Homericae) 19.5.1.

Η φαντασία επιτρέπει στην ποίηση, να πολλαπλασιάσει την περιγραφική δεινότητα. Δεν είναι μακράν της αλήθειας ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης όταν γράφει: «Επεισοδιάζουν (δραματοποιούνται) οι ποιητικοί θεοί διά το εν τοις έργοις μεγαλείον». Eustathius Philol. etScr. Commentariiad Homeri Iliadem 2.388.18.

Όμως, αποτελεί πράγματι γεγονός, πως στην ελληνική θεολογία υπάρχει μια φαινομενική αντίφαση. Ενώ ένα κράμα ιδεών και φυσικών δυνάμεων υμνούνται ως θεοί, οι υμνητικές αυτές περιγραφές, διακρίνονται για την σταθερή τους ροπή προς την προσωποποίηση. Έτσι, απ’ την αρχαιότητα ακόμα, κάποιοι διαφωνούσαν μονίμως με την επίμονη προσωποποίηση που παρατηρείται στην θεολογική γλώσσα των Ελλήνων.

Παρ’ όλα αυτά, γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο της εποχής εκείνης, μιας και όλες οι αρχαίες φυσιολατρικές "θρησκείες", δεν κατάφεραν ν’ αποφύγουν την προσωποποίηση των φυσικών δυνάμεων που εξυμνούσαν, με την γλώσσα της θεολογικής ποίησης. Νομίζω λοιπόν, πως ο μηχανισμός που κυρίως ευθύνεται γι’ αυτό, είναι η ίδια η γλώσσα της ποίησης, που προσωποποιεί οτιδήποτε υμνεί.

Πράγματι, οποιοσδήποτε περιγράψει υμνητικά τους ελληνικούς θεούς, δεν θα καταφέρει να ξεφύγει απ’ τις εκφράσεις προσωποποίη-σής τους κι αυτό γίνεται καταφανές, σε οποιονδήποτε προσπαθήσει, ακόμα και σήμερα, να υμνήσει τις αξίες που αντιπροσωπεύουν οι ελληνικοί "θεοί". Για να γίνει αυτό κατανοητό, σας καλώ να υμνήσετε χωρίς προσωποποιητικά επίθετα, την Μητέρα φύση! Θα διαπιστώσετε αμέσως, πως σε έναν λόγιο και αξιόλογο ύμνο προς την φύση, θα αναγκαστείτε να την αποκαλέσετε "μητέρα" και θα την στολίσετε με άφθονα προσωποποιητικά στοιχεία!

Ο αναγκαστικός αυτός επιθετικός προσδιορισμός, μαζί με άλλους ανάλογους που θα υποχρεωθείτε να συμπεριλάβετε στον ύμνο σας προς την αξιοσέβαστη Μητέρα Φύση, εξηγεί την μόνιμη ροπή της ανθρώπινης γλώσσας, να εκφράζεται υμνητικά με επίθετα οικειότητας τέτοια, που καταλήγουν στην υποχρεωτική προσωποποίηση.

Αυτήακριβώςηποιητικήαναγκαιότητα,εξηγείνομίζωικανοποιητικά και την μονίμως παρατηρούμενη απόκλιση των ελληνικών μύθων, προς την προσωποποίηση των ορατών και αόρατων ιερών αξιών, που οι Έλληνες υμνητικά θεώρησαν άξιες "δέους" (φόβου-σεβασμού) και που τελικά τους ονόμασαν "θεούς". Ο Όμηρος προσθέτει: «Σέβας δε έχε, πάντας ορώντας αθανάτους». Ομηρικός ύμνος εις Αθηνά 7.

Μάλιστα, η δυσκολία αποφυγής αυτής της ποιητικής προσωποποίησης των φυσικών δυνάμεων αυξάνει, όταν καταλάβουμε πως στις ίδιες αυτές φυσικές δυνάμεις, μπορούμε να ανακαλύψουμε υπέροχους, αδιατάρακτους αιωνίους νόμους, συνέπεια, ηθικούς κώδικες και διδάγματα, πρόνοια, φιλανθρωπία, ιαματικότητα, εκπληκτική ομορφιά… αλλά και ουδέτερη μεγαλοπρέπεια, σωφρονιστικές τιμωρίες, παγερή αδιαφορία και ενίοτε συντριβή, καταστροφές και θεομηνίες, χαρακτηριστικά που στο σύνολό τους, είναι σχεδόν αδύνατον να περιγράφουν ποιητικά, χωρίς προσωποποιητικά σχήματα λόγου.

Όταν λοιπόν ο Λιβάνιος γράφει: «Επαινώ τους θεούς για τα δώρα που μας έδωσαν όπως καρπούς, μυστήρια, λόγους, σοφία, υφαντική, γεωργία, ναυτιλία, αλλά και μύριες άλλες τέχνες, μαζί με την μεγίστη των τεχνών την ιατρική», (Libanius Rhet. Soph. Progymnasmata 7.3.1-8), δεν υπερβάλλει καθόλου, γιατί πράγματι αυτή και πολύ μεγαλύτερη, είναι η παντοειδής συνδρομή της πολυώνυμης θεάς μητέρας φύσης στη ζωή μας και των αναρίθμητων "παιδιών" της, που οι Έλληνες δικαίως τιμώντας θεοποίησαν.

Αν μάλιστα θυμηθούμε πως τα παραπάνω πολύτιμα θεϊκά δώρα, δεν εμφανίστηκαν ταυτόχρονα όλα μαζί, αλλά σε διάστημα χιλιάδων χρόνων ανθρώπινης εξέλιξης και επαφής με τους "θεούς"… τότε θα γίνει ορατή και η ιερή υπόθεση της προ-ιστορίας των Ελλήνων, που ενυπάρχει στην ελληνική θεολογία και που σαν πολύτιμος, λαμπερός διδακτικός πυρήνας, βρίσκεται στο κέντρο του ιερού νεφελώματος της σεβάσμιάς τους μυθο-θεολογίας.

Σε μια στιγμή έμπνευσης, ο Πρόκλος συμπληρώνει θαυμάσια όσα προσπαθούμε να περιγράψουμε: «Η αληθινή φυσιολογία εξάπτει την (ελληνική) θεολογία, ώστε και η φύσις εξήρτηται (εξαρτώμενη) των θεών, διήρηται κατά τας όλας τάξεις αυτών». Proclus Phil. In Platonis Timaeum comment. 204.13. Ο Αισχύλος συμπληρώνει: «Γαία, πολλών ονομάτων μορφή μία». Aeschylus Trag. Prometheus vinctus 210.

Το τελικό δε ανυπέρβλητο εμπόδιο σ’ αυτήν την ποιητική περιγραφή των ιερών εννοιών και δυνάμεων, είναι όταν ο υμνούμενος ή περιγραφόμενος "θεός", είναι όπως η Μήτις-Αθηνά, μια καθαρή πνευματική σύλληψη, που το σύνολο της περιγραφής της, αφορά την ίδια την ιστορία και την σταδιακή συγκρότηση της ανθρώπινης νοημοσύνης!

Τελικά με λίγη σκέψη, διακρίνουμε πως οι Έλληνες θεοί, είναι μεν μυθικοί χαρακτήρες, που έπλασε η ελληνική φαντασία και η ιερατική ποίηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου πως στερούνται "οντότητας" και πνευματικού περιεχομένου, αφού αφορμή για τις μυθικές αυτές συλλήψεις, είναι οι εντελώς υπαρκτές φυσικές τους ιδιότητες και δυνάμεις, αλλά ταυτόχρονα και πνευματικές διδαχές του φυσικού μας κόσμου, γύρω απ’ τις οποίες πλάθονται και οντοποιούνται οι θεοί των Ελλήνων.

Η σταθερή επίγνωση των Ελλήνων, για το τι πραγματικά είναι οι θεοί, είναι ολοφάνερη: «Ζευς δε (είναι) η δυνατότατη φύσις Ήρα (είναι η θεά) του αέρος, Ποσειδών δε της υγράς φύσεως, Αθηνά δε δημιουργός εστιν απάντων και θεός Εργάνη». Heraclitus Phil. 25.7.1-7 ή Ηρακλείτου (1ος αι.μ.Χ.): «Ομηρικά προβλήματα που περί θεών ο Όμηρος αλληγόρησε». «Και για τις (ποικίλες πνευματικές) διαθέσεις, παρόμοια χρησιμοποιήθηκαν τα ονόματα των θεών: Για την φρόνηση της Αθηνάς, της δε αφροσύνης του Άρεως, της επιθυμίας την Αφροδίτη για δε τον λόγο τον Ερμή». Theagenes Phil. Testimonia (001) Fragm. 2.13.  

 

Γράφει λοιπόν ο Όμηρος: «Έτσι είπε, (ο Αγαμέμνων) κι ο Αχιλλέας συγχύστηκε, στα δασωμένα στήθια διχόγνωμη η καρδιά του εδούλευε κι αναρωτιόταν, τάχα το κοφτερό σπαθί που εκρέμουνταν πλάι στο μερί να σύρει κι ας διασκορπίσει όλη τη σύναξη, το γιο του Ατρέα να σφάξει, για να μερώσει το άγριο πάθος του και το θυμό να πνίξει;

Κι ως τούτα ανάδευε στα φρένα του βαθιά και στην καρδιά του και το τρανό σπαθί του ανάσερνε, να τη η Αθηνά απ τα ουράνια. Η Ήρα μαθές η κρουσταλλόχερη την είχε ξαποστείλει, που και τους δύο παρόμοια νοιάζουνταν κι ίδια τους είχε αγάπη. Πίσω του εστάθη και τον άρπαξεν απ τα ξανθά μαλλιά του, άλλος κανείς δεν την ξεχώριζε, μόνο ο Αχιλλέας μπορούσε.

Σάστισε αυτός, τα πίσω στράφηκε κι ευθύς την Αθηνά Παλλάδα αναγνωρίζει κι άστραφταν φριχτά τα δυο της μάτια και κράζοντάς τη με ανεμάρπαστα της συντυχαίνει λόγια: "Τέκνο του Δία του βροντοσκούταρου, γιατί ήρθες τώρα πάλε; Για τον γιο του Ατρέα μην έτρεξες, να δεις την ξιπασιά του; Εγώ ένα λόγο ωστόσο θα λεγα, που θα γενεί, λογιάζω: Με τ άπρεπά του αυτά καμώματα θα γοργοθανατίσει".

Τότε η Αθηνά, η θεά η γλαυκόματη, του απηλογήθη κι είπε: "Ήρθα να πάψω εγώ την όργητα που σε κρατεί, αν μ ακούσεις, σταλμένη απ την κρουσταλλοβράχιονη την Ήρα απ τα ουράνια, που και τους δύο σας ίδια νοιάζεται κι ίδια σας έχει αγάπη. Μον έλα, σκόλνα τα μαλώματα και το σπαθί μη σέρνεις, με λόγια ωστόσο, αν θέλεις, βρίσε τον, κι όπου σε βγάλει η γλώσσα! Κι εγώ ένα λόγο τώρα θα λεγα, που σίγουρα θα γένει: Τρίδιπλα τόσα δώρα ατίμητα μια μέρα θα σου δώσουν γι αυτό το ντρόπιασμα, μόν άκου μας και το θυμό σου κράτα".

Και ο Αχιλλέας ο φτεροπόδαρος απηλογιά της δίνει: "Δεν πρέπει αλήθεια την ορμήνια σας, θεά να παρακούσω κι ας πνίγει η οργή βαθιά τα σπλάχνα μου, το πιο συφέρο αυτό ναι. Όποιος τους θεούς γρικάει, με προθυμία τον συνακούν κι εκείνοι". Είπε και το τρανό ξανάσπρωξε σπαθί του στο θηκάρι». Ομήρου Ιλιάδα, Α 188-219.

Κάποιοι θα επιμείνουν, πως στο περιστατικό αυτό, φαίνεται καθαρά πως οι Έλληνες μιλούσαν πράγματι με τους θεούς τους, που κατέβαιναν απ’ τον Όλυμπο… όμως απ’ την αρχαιότητα ήταν γνωστή η αλληγορία της ποιητικής θεολογικής γλώσσας. Να τι καταλάβαινε κάποιος σκεπτόμενος Έλληνας εκείνης της εποχής: «Πλήρης οργής γινόμενος ο Αχιλλέας με σκοτισμένο το νου, στο σπαθί του όρμισε, όμως, αναλογιζόμενος την κατάληξη, εκ της αγανακτήσεως τη μέθη τελικώς ανένηψε. Η δε Αθηνά δικαίως στην ποίηση ως φρόνηση μετανοίας αναφέρεται. Σχεδόν πουθενά αλλού η θεά δεν είναι ταυτόσημη της σύνεσης, πάντα την λεπτότατη ματιά των λογισμών υποδηλώνοντας Γι αυτό, η εκ της κεφαλής του Διός γεννημένη είναι η τέλεια φρόνηση και των λογισμών μητέρα». Heraclitus Phil. 19.6.1-20.1.2.  

Είναι λοιπόν προφανώς αφελής υποτίμηση, οι "θεοί" των Ελλήνων να προσεγγίζονται στυγνά ως απλές έννοιες ή φυσικές δυνάμεις, αποστερημένες εντελώς απ’ όλα τα ιερά ηθικο-διδακτικά τους στοιχεία και προφανώς είναι υπερβολή, εστιάζοντας αποκλειστικά και μόνο στα στοιχεία της ποιητικής τους προσωποποίησης, να προσωποποιούνται απολύτως. Όταν λοιπόν προσπαθούμε να εκτιμήσουμε τις ελληνικές θεολογικο-ποιητικές περιγραφές, ας έχουμε υπ’ όψιν μας αυτές τις σκέψεις κι ας αναζητούμε την συνδυαστικότερη και πνευματικότερη δυνατή ερμηνεία, σ’ αυτές τις ιερές για τους Έλληνες έννοιες.

Η ελληνική θεολογία, δεν καταγράφει μόνο την γέννηση και την συνύπαρξη του ανθρώπου, μέσα στην ιερή αγκαλιά της Μητέρας φύσης, αλλά και τα διάφορα στάδια του περαιτέρω εξανθρωπισμού του. Δηλαδή, την σταδιακή αύξηση της κατανόησης και την εντυπωσιακή πρόοδο της νοημοσύνης του. Ποικίλες λοιπόν οι αφορμές της γνωριμίας των ανθρώπων με τις φυσικές ιερές αξίες, αλλά και οι αλληγορικές ή πραγματικές περιπέτειες των φανταστικών ή πραγματικών ηρώων, που ηγήθηκαν στην ιστορική διαδρομή της μεσογειακής ανθρωπότητας, που ανέδειξαν τα πολλά πρόσωπα της μητρικής φυσικής αγκαλιάς που μας περιβάλλει, αλλά και τις αναρίθμητες εξαρτήσεις μας απ’ τα δώρα, τις πολύτιμες ιδιότητες και διδαχές της.

Φαίνεται λοιπόν, πως κάποιοι ξεχασμένοι ευεργέτες ολόκληρης της ανθρωπότητας, στα βάθη των χιλιετιών, με αξιοθαύμαστη ποιητική έμπνευση και σε αλληγορική θεολογική γλώσσα, έπλασαν υπέροχες διδακτικές εικόνες, (μύθους), όπου κατέγραψαν τα συμπεράσματα από τις σοβαρότερες υλικές και πνευματικές μεθοδικές μάχες, νίκες και ήττες, που δόθηκαν ποτέ στην Μεσόγειο, που συνολικά μπορούμε να ονομάσουμε ελληνικό σωφρονιστικό μύθο ή διαχρονική μάχη της νοημοσύνης! Παραστάτης δε, συλλέκτης και κύριος εκφραστής όλων αυτών, η Αθηνά η «μητέρα των λογισμών»!

Να γιατί η ελληνική μυθολογία και όλα όσα αυτή γονιμοποίησε, αποτελούν το πληρέστερο και φυσικά το πολυτιμότερο μυθ-ιστορικό αρχείο της σκεπτόμενης ανθρωπότητας! Να γιατί η πνευματικότερη όλων των "θεών" Αθηνά, η «μητέρα των τεχνών», που εκφράζει αλληγορικά όπως θα δούμε, την ίδια την προσωποποίηση της ισορροπημένης νοημοσύνης, έπρεπε να είναι η κορυφαία ρυθμιστική ιδέα μεταξύ "θεών", αλλά και η ηγετικότερη πνευματική δύναμη μεταξύ των ανθρώπων!

Η ίδια η λέξη αλληγορία (κείμ: αλληγορών) εμφανίζεται τον 7οπ.Χ. αιώνα, σε ένα σπάραγμα του λυρικού Αλκαίου. Η δε πρώτη αλληγορική ερμηνευτική προσέγγιση των ομηρικών θεών, έγινε από τον Μητρόδωρο που τον 4ο π.Χ αιώνα έγραψε: «Ούτε η Ήρα, ούτε η Αθηνά και ο Δίας είναι όπως τους νομίζουν (οι απλοϊκοί) στους περιβόλους των ναών πως είναι, αλλά(είναι) φύσεως υποστάσεις και στοιχείων διακοσμήσεις (εκδοχές)». Metrodorus Major Phil., Testimonia Fragment 3.4.

Στη συνέχεια ερμήνευσε και τους ήρωες του Ομήρου, με υπερβολικές δόσεις αλληγορίας. Παρ’ όλα τα λάθη του, η γενικότερη ερμηνευτική του διάθεση, ήταν στην σωστή κατεύθυνση της αλληγορικής γραφής του Ομήρου, που θέλει τους θεούς των Ελλήνων, όχι μόνο υπαρκτές, κραταιές και ιερές φυσικές δυνάμεις, αλλά και πρότυπα σκέψης και έννοιες που γεννούν "έθος" (συνήθεια), "ήθος" («κατ έθος τρόπον») και σεβάσματα, ως πραγματικές οντότητες και κατ’ αλληγορίαν προσωπικότητες.

"Θεός" λοιπόν και μέγας αψευδής δάσκαλος κατά τον Όμηρο, η ίδια η πολυπρόσωπη και πολύτροπος μητέρα φύση… και ευλογημένος μαθητής και μιμητής της, ο παρατηρητικός θαυμαστής και λάτρης της: «Είναι αληθινά βασιλικό πράγμα η Ομήρου ποίηση γεμάτη από μύρια καλά, φιλοσοφίας, ρητορικής, στρατηγικής, ευτεχνίας, περί ηθών και αρετών διδασκαλίας, παντοειδών τεχνών και επιστημών. Έχει δε και δόλους επαινετούς εκεί, για να μάθει κανείς και ψευδών κερδαλέων συνθέσεις και σκομμάτων δριμύτητα και εγκωμίων μεθόδους. Φρόνηση δε περισσή διδάσκει σαυτούς που θέλουν να προσέξουν. Και όσα στην ιστορία θεωρούνται σεμνά, η τέχνη του Ομήρου δεν θα του τα στερήσει είναι μεν (τα ποιήματά του) γεμάτα μύθους και υπάρχει ο κίνδυνος να απορεί κανείς, αλλά μόνο για γέλια δεν είναι οι Ομηρικοί μύθοι, αλλά εννοιών ευγενών σκιές και αλληγορίας παραπετάσματα». Eustathius Philol. (12οςμ.Χ.αι.) Scr. Eccl. Commentariiad Homeri Iliadem 1.2.2-16.

Μ. Καλόπουλος από το βιβλίο του: «Μήτις – Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα»

 

 

 hraklideas

Απάντηση του Μ. Καλόπουλου στον φίλο Κυανόλευκο Ηρακλιδέα

Αγαπητέ φίλε Κυανολευκος Ηρακλιδεας, ενδιαφέρουσες οι προσεγγίσεις σου και καθ όλα άξιες μιας απάντησης.

«Πρόβατα»:
Κατ' αρχάς έχεις απόλυτα δίκιο πως η συχνή χρήση φορτισμένων και επιτιμητικών χαρακτηρισμών, δεν είναι και ο πλέον κατάλληλος τρόπος νουθεσίας. Πράγματι άλλος λίγο και άλλος πολύ, εξακολουθούμε να είμαστε πρόβατα σε κάποιον τομέα. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να επιδιώξουμε την σταδιακή μας απεξάρτηση από την οποιαδήποτε προβατοσύνη.

«Κρίνος»:

Στα επίσημα κείμενα, πουθενά δεν αναφέρεται πως η Μαρία έμεινε έγκυος μυρίζοντας κάποιον κρίνο. Απ' την άλλη μεριά, το ότι η Αθηνά γεννήθηκε από το κεφάλι του Ζήνα (κάτι που αναφέρεται στα κείμενα), η εξήγηση είναι πολύ κατανοητή, μόνο όταν γνωρίζεις την ελληνική αλληγορική θεολογία.

"Ζήνας" ή "Ζευς" ή "Ζην" για τους «εννοιολάτρες» και «φυσιολάτρες» Έλληνες, δεν ήταν τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από την θεοποίηση της ίδια της ζωής. «Το του Ζηνός όνομα ευφυώς ο ποιητής έπλασε προς αλληγορίαν. Παρήκται δε (παράγεται δε) από της ζωής, ζωή δε και ταμία (ταμιευτήρες) ζωής, ποιος μπορεί να είναι άλλος ή ο επί πάσι θεός;»!MichaelPsellusPolyhist. Opusculalogica, physica, allegorica 42.32. Εκπληκτικό… σε θεοποιημένο Ζήνα λοιπόν μετονομάστηκαν (από τους Έλληνες)… η Ζωή και οι ταμιευτήρες της! «Την ζωήν ονοματίζουν τω του Ζηνός και Διός ονόματα». OlympiodorusPhil., InPlatonisGorgiamcommentaria 47.4.2.

Η Αθηνά τώρα, δεν είναι παρά η σημαντικότατη έννοια της «φρόνησης». Ο διάσημος γιατρός Γαληνός (2ος αιώνας π. Χ.) συμπληρώνει, πως όλα αυτά είναι πράγματι μυθολογικοί συμβολισμοί και εικόνες, τονίζοντας ότι: «Η Αθηνά φρόνησις ούσα, εκ της κεφαλής του Διός γεννιέται, επειδή αυτή (η Αθηνά) το ηγεμονικό είναι ακούω δε να μυθολογείται πως η Αθηνά εκ της κορυφής (του Διός) εξήλθε και σ αυτό τίποτε δεν είναι άτοπο, διότι παραλλαγές συμβολισμών είναι τα περισσότερα».GalenusMed. (032) 3. 8.3-25.  

Η Αθηνά λοιπόν γεννιέται (αλληγορικά θεοποιείται) από την σεβάσμια προσέγγιση και μελέτη της ιερής φύσης και των κύκλων της ζωής, σαν ένα ιερό εγκεφαλικό σύνολο κανόνων συμπεριφοράς, που ορίζουν την ιδανική συμπεριφορά και στάση μας, απέναντι στην υπέρτατη ιερή Ζωή ή… Ζήνα! Περισσότερα βλέπε στο βιβλίο μου: «Η ιστορία της Νοημοσύνης Μήτις - Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα».

Κλέψιμο ιστορία και απατηλή αφή ολυμπιακού φωτός

Η αφή του ολυμπιακού φωτός, δεν έχει καμία σχέση με οποιαδήποτε άπατη, διότι η ολυμπιακή φλόγα άναβε τηρώντας δημοσίως, όλους τους κανόνες της φυσικής αφής.

Χριστός: Γιατί ασχολιέστε με κάτι που δεν υπάρχει.

Προσωπικά ποτέ δεν πήρα θέση, υπέρ ή κατά της ανυπαρξίας του Ιησού. Μου είναι υπέρ αρκετό το γεγονός ότι για 2.000 χρόνια τώρα, αυτή η βιβλική προσωπικότητα, είναι υπαρκτή στην ψυχή και την πίστη δισεκατομμυρίων ανθρώπων εδώ και 70 γενιές ανθρώπων.

Τώρα το γιατί ασχολούμαι εγώ και πολλοί άλλοι με το πρόσωπο του Ιησού, αυτό νομίζω πως μπορείς να το διακρίνεις κι εσύ, όσο κι αν θέλεις να το αρνηθείς. Διότι επεμβαίνει και ρυθμίζει τα πάντα στην ζωή του τόπου μου εδώ και 70 γενιές. Το αν είναι αυτό καλό ή κακό εξαρτάται από την ποιότητα και την ουσία αυτής της θεολογίας, και ακριβώς αυτήν την ποιότητα και την ουσία αναλύουν οι κριτικές προσεγγίσεις μου σε μια σειρά έξι βιβλίων.

Τα βιβλία μου αυτά, σε διαβεβαιώ δεν γράφτηκαν με αποκλειστικό κίνητρο το κέρδος. Πίστεψέ με, οι συγγραφείς που θέλουν να ζήσουν απ' τα βιβλία τους, δεν γράφουν τέτοια βιβλία, που απευθύνονται σε ένα μικρό και δυσεύρετο αναγνωστικό κοινό.

«Θεός: Δεν είμαστε σε θέση να αποκρυπτογραφήσουμε έναν θεό».

Δεν ξέρω τι ακριβώς έχεις υπ' όψιν σου, αλλά σε διαβεβαιώ, πως οι θεοί των Ελλήνων που είναι «έννοιες και φυσικές δυνάμεις», σταδιακά όχι μόνο αποκρυπτογραφούνται, αλλά η ιερή αυτή αποκρυπτογράφηση, γέννησε την λαμπρή επιστημοσύνη και την ανεπανάληπτη αγάπη της φιλοσοφίας στην κλασική Ελλάδα.  

Άθεος:

Έχεις απόλυτα δίκαιο (αυτή είναι η γνώμη μου και δεν θέλω καθόλου να προσβάλω όσους αυτοαποκαλούνται άθεοι) ο αυτοχαρακτηρισμός «άθεος» είναι για μένα τουλάχιστον ασαφής αν όχι ατυχής. Προσκοπικά μέχρι πρόσφατα δήλωνα άθρησκος. Μετά την συγγραφή του τελευταίου μου βιβλίου, εκτιμώ όλο ένα και περισσότερο την ελληνική φιλευσέβεια.

Με εκτίμηση

Μ. Καλόπουλος

 

 

Υστερόγραφο:

Για την αλληγορικότητα της ελληνικής μυθολογίας σου συνιστώ το βιβλίο: «Ηράκλειτος (ο Ποντικός ή Πόντιος) ομηρικά προβλήματα ή «όσα περί θεών ο Όμηρος αλληγόρησε» Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ

 

…………………………………….

Κυανολευκος Ηρακλιδεας ΠΡΙΝ ΠΩ ΟΤΙ ΠΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΟΥΤΕ Ο ΣΟΥΠΕΡ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΙΜΑΙ (ΜΑΛΛΟΝ ΚΟΛΑΣΗ ΘΑ ΠΑΩ) ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΛΑΤΡΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΠΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΠΛΑ ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΑΚΟ ΔΕΝ ΜΕ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΔΙΚΙΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΔΕΝ ΜΕ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΑΔΙΚΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΚΛΕΙΣΤΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΣΕ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΜΕ ΞΕΝΙΖΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ.

ΑΥΤΗ ΤΗ ΛΕΞΗ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΠΟΛΛΑ ΑΤΟΜΑ ΠΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΥ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΡΩΤΩ ΠΟΙΟΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟ? ΔΕΝ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙΣ ΑΛΛΟΥ ΑΡΑ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟ ΣΕ ΑΛΛΟ ΜΑΝΤΡΙ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΕ ΚΟΜΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΑ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΣΕ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΑΡΑ ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ ΤΟΥ.

ΚΡΙΝΟΣ

ΝΑΙ ΝΑ ΜΗ ΠΕΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΠΙΑΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΡΙΝΟ ΑΛΛΑ ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΗ ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ Η ΑΘΗΝΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΔΙΑ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΧΑΖΟ.

ΚΛΕΨΙΜΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΚΛΕΨΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΚΛΕΜΕΝΟ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΠΑΤΗ ΤΟΤΕ ΑΝΤΙΚΡΟΥΕΤΕ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΑΣ ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΠΙΑΝΟ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΕΝΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΑΝ ΤΟ ΚΛΕΨΑΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΑΒΕΙ ΜΕ ΑΠΑΤΗ ΜΕ ΑΠΑΤΗ ΑΝΑΒΕ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΟΠΟΤΕ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΨΩ ΑΠΟ ΑΠΑΤΗ ΣΕ ΑΠΑΤΗ ΠΑΩ.

ΧΡΙΣΤΟΣ

ΓΙΑΤΙ ΑΣΧΟΛΗΣΤΕ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ; ΤΙ ΦΟΒΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΧΡΗΣΤΟ; ΜΗΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΑΥΤΑ; ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΧΟΛΙΘΩ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΜΕΛΑ ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΠΩΣ ΝΑ ΣΧΟΛΗΘΩ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΩ?

ΘΕΟΣ

ΕΙΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΕΙΤΕ ΟΧΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΝΑ ΘΕΟ ΔΕΝ ΕΙΜΣΤΕ ΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΘΕΙΚΟ. ΕΔΩ ΛΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΕΝΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΕΙΚΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΗΓΕΝΑΜΕ ΠΑΡΑΔΙΣΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΤΩΡΑ Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ.

ΑΘΕΟΣ

ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΔΗΛΩΝΕΤΕ ΑΘΕΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΟΙΜΟΛΟΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΔΗΛΩΝΟΝΤΑΣ ΑΘΕΟΣ ΛΕΣ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ; ΚΑΙ ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΣΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΕΚΑΝΑΝΑΝ ΜΥΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΔΗ ΤΟΥΣ ΒΑΦΤΗΣΑΝ; ΠΟΣΟΙ ΠΗΓΑΤΕ ΣΤΟ ΛΗΞΙΑΡΧΕΙΟ ΝΑ ΣΒΗΣΕΤΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ; ΠΟΣΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΠΗΓΑΤΕ ΣΕ ΒΑΦΤΙΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΓΑΜΟ; ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΑΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΙΣΤΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΔΥΣΤΙΧΩΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΙ ΣΕ ΟΤΙ ΛΕΤΕ. ΕΧΩ ΣΥΝΑΔΕΡΦΟ ΔΩΔΕΚΑΘΕΙΣΤΗ ΠΟΥ ΒΑΦΤΗΣΤΙΚΕ ΜΑΛΛΟΝ ΠΟΙΟ ΣΩΣΤ; ΑΛΑΞΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΕ ΟΔΥΣΕΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟ ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΣΕ ΤΗΛΕΜΑΧΟ ΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΤΕΛΕΤΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΔΟΙΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΕ ΜΕ ΟΤΙ ΚΟΣΤΟΣ ΕΙΧΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ. ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΣΗ ΤΥΡΙ ΜΙΣΗ ΚΙΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΚΑΟ ΔΗΛΑΔΗ ΙΑΠΩΝΕΖΙΚΟ ΠΕΠΟΝΗ ΜΕ ΕΛΗΝΙΚΗ ΣΤΑΜΠΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΥΕΙ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΜΑΔΑ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΑΣ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΕΣ . Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ.

ΥΓ1
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΣΧΟΛΙΟ -ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΑΠΟ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΙΖΟΥΝ Η ΘΑ ΕΙΡΟΝΕΥΤΟΥΝ ΕΠΙΔΗ ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΕΒΑΛΑ ΣΕ ΣΚΕΨΕΙΣ. ΕΠΙΣΕΙΣ ΚΥΡΙΕ ΜΙΧΑΛΗ ΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ΤΑ ΘΕΛΩ ΛΑΙΚΑ ΧΩΡΙΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΣΕ ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΤΑ ΠΟΥ ΠΕΥΤΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΛΕΝΕ ΤΗΝ ΠΡΩΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟΨΗ ΠΟΥ ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΕ.

ΥΓ2
ΕΙΣΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΔΩ ΙΣΣΩΣ ΓΙΑΥΤΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΩ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ΝΑ ΕΙΣΤΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ ΑΝ ΔΩ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΔΙΚΟΙ ΕΣΑΣ ΘΑ ΤΟ ΚΡΙΝΩ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΣΑΣ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.