logo

fb youtube rss

Σύνδεση

 Φωτογραφία του χρήστη Τοις Έλλησιν.

Ο Μακριάννης,ένας απίθανος άνθρωπος ,ακραία θεομανής αλλα και μπλεγμένος επίσης σε όλες τις μηχανορραφίες της Ρωμιοσύνης της εποχής του,για τον οποίο θα γράψουμε παρακάτω,ήταν εκείνος ,που ως βουλευτής , ειχε ανερυθρίαστα εκστομίσει στις 13 Ιανουαρίου 1844 από το βήμα της "Εθνικής Συνέλευσεως" , το ανατριχιαστικό "αν ήναι να μείνωμεν ημείς νηστικοί, ας πάγη στον διάβολον η ελευθερία. Έφαγον αυτοί, ας φάμεν και ημείς τώρα"
(εφημερίδα "Ο φίλος του Λαού" φυλλο 231, 14 Φεβρουαρίου 1844).
Ο παρουσιαζόμενος από τους ορθόδοξους και ιδίως τους νεοορθόδοξους αγιοποιητές του, ως τάχα "πατριδοφύλακας" και πολλά άλλα Ιωάννης (Μακρυγιάννης) Τριανταφύλλου του Δημητρίου και της Βασιλικής , γεννημένος το 1796 .Ηταν μόλις 25 ετών όταν κυρήχθηκε η Επανάσταση του 1821 ,ομως παρ'όλο το νεαρό της ηλιίας του , είχε ήδη , οχι βεβαιως από την εργασία του ,μια τεράστια περιουσία ασύλληπτη για τα δεδομένα της εποχής. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε, πως η αξία της ανερχόταν στο ένα τρίτο του όλου ποσού που είχε πληρώσει το λεγόμενο "Αγιο Όρος " όταν εξαγόρσε την πληρη ανεξαρτησία του από τον Σουλτάνο Σελίμ τον Β. Ο πλούτος του είχε αποκτηθεί με άγρια τοκογλυφία με επιτόκιο 300%,και βεβαίως ,αρχαιοκαπηλία .
(...)
Πάντα με γνώμονα το υλικό όφελος,έγινε αργότερα όργανο των καραβοκύρηδων της Ύδρας, εισέπραξε από αγγλικό δάνειο, συνωμότησε για ν' ανατρέψει τον Καποδίστρια ,συμμετείχε στις επιχειρήσεις των Κολοκοτρωναίων για τον έλεγχο της Τριπολιτσάς και την ίδια ώρα διαπραγματευόταν την προσχώρησή του στο αντίπαλο στρατόπεδο και γενικότερα άλλαζε συνέχεια στρατόπεδα, περνώντας κάποτε και στο στρατόπεδο των "δυτικόφρονων" Κωλέττη και Μαυροκορδάτου. ..
(...)
"Ο Μακρυγιάννης είναι η σπουδαιότερη κοινωνιολογική περίπτωση του νεοελληνικού κράτους: μας δείχνει ότι η μόνη νοητή έννοια του "έθνους " ειίναι εκείνη της παντί τρόπω εξαργυρωσίμου εργολαβίας" τονίζει ο Γεράσιμος Κακλαμάνης.
Φιλοχρήματος μέχρι το τέλος ωστόσο,παρά τα θρησκευτικά του παραληρήματα , ο Μακρυγιάννης , αυτή η τάχα "φωνή της εθνικής ψυχής", προσπάθησε ακόμα και λίγο πριν τον θάνατό του με δικαστικά μέτρα κατά του Ελληνικού Δημοσίου να σταματήσει τις ανασκαφές που εκείνη την εποχή απεκάλυπταν "στα δικά του" εδάφη, το Θέατρο του Διονύσου , κάτω ακριβώς από την Ακρόπολη.
Ευτυχώς το Ειρηνοδικείο απέρριψε τα μέτρα του "πατριδοφύλακα" και διέταξε την συνέχιση των ανασκαφών ,από τον αρχαιολόγο Θ. Ρουσόπουλο και το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Ένα μεγάλο ποσοστό της έχθρας του για τους Βαυαρούς ,οφειλόταν τελικα στα ρυμοτομικά τους σχέδια, που μοιραία προέβλεπαν απαλλοτριώσεις των απέραντων περιξ της Ακροπόλεως κτημάτων του .
Μισαλλοδοξος (αναθεματισμοί αλλόθρησκοι ) ,παιδιόθεν θρησκόληπτος ) από ενού χρονού με εσυνήθισαν οι γονέοι να κάνω μετάνοιες", έκανε κάθε μέρα 1300 μετανοιες κι άλλες 100 με το κομποσκοίνι, και διώκτης όσων δεν ταίριαζαν στα δικά του πιστεύομενα λ.χ του "αρχίθρησκου" δηλ,.ιδρυτή άλλης θρησκείας , Θεόφιλου Καϊρη , "εις τα 1839 μάθαμεν κι ο περίφημος δάσκαλος Καγίρης δεν πιστύει στην Αγίαν Τριάδα κι άλλα τέτοια" , .
Ο Μακρυγιάννης πουλούσε σε όλη τη ζωή , μια καλογερίστικου τύπου ηθική "φθάσατε και το θέατρο για να μας μάθει την παραλυσία", "γίναμε σόδομα και γόμορα " , αλλα δεν ειχε κανέναν απολύτως ενδοιασμό να βρίζει "πουτάνες" τις θυγατέρες του και να δέρνει την μητέρα των 12 παιδιών του σύζυγο του Κατίγκω Σκουζέ, όποτε εκεινη τολμούσε να διαμαρτυρηθεί για τις πολύωρες και εξαντλητικές μετάνοιες και νηστείες στις οποίες υποχρέωνε όλη την οικογένεια :" ξέρασε "ξέρασε ( η γυναίκα μου ), καμόσα .
Τότε εγώ θυμωμένος κόντεψα να τη στείλω εις την άλλη ζωή.. Αφου δεν την τελείωσα, την έδιωξα κάτω εις τον πάτο, να κάτσει και να μην την βλέπω". Κι όμως αυτόν τον αγράμματο, φαύλο και πνευματικά κατεστραμμένο άνθρωπο , η βυζαντινή "λαϊκή" προπαγάνδα, τον ανέβασε στον προθάλαμο της αγιότητας .
Κυριότεροι αυτουργοί αυτής της ύβρεως, ήταν η λεγόμενη "Γενιά του 30 " οι "ελληνοχριστιανοί" εκπρόσωποι της οποίας, Σεφέρης Θεοτοκάς και Λορεντζάτος , μετέτρεψαν τα προϊόντα της αγραμματοσύνης του, σε παιδαγωγικό μνημείο του λεγόμενου "λαϊκου πολιτισμού" αλλα και η ιδιότυπη βυζαντινη εως το μεδούλι και συνειδητή υπηρέτρια του δημοτικιστικού και της νεοορθοδοξίας ελλαδική "Αριστερα" .

Μερος Α

Ποτέ δεν ξημέρωσε πραγματικά στην Νεοελλάδα
Ιστορική πραγματεία για τον "Παπουλάκο"
Βλασης Γ. Ρασσιάς