logo greatlie kalopoulos

fb youtube rss

Σύνδεση

Εγγραφή


Ιστορία

Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΜΑΣ!!!

 


Μια αναλυτική έρευνα που δεν θα μάθετε στα συμβατικά μέσα..




Είμεθα πανάρχαιοι Πελασγοί! Είναι δε μεγάλη τιμή για μας διότι οι προπάτορες μας υπήρξαν το δυναμικότερο γένος της ιστορίας. Παρόλο που φέρουμε διάφορες ονομασίες κατά το φύλο (Αχαιοί, Ίωνες, Αιολείς, Αρκάδες, Μινωίτες, Μυκηναΐοι, Μακεδόνες κλπ ) τρία υπήρξαν τα κύρια γενικά ονόματα του γένους των Ελλήνων:
Πελασγοί ( εκ του Πελασγού) , Γραικοί ( εκ του Γραικού ) και Έλληνες ( εκ του Έλληνος ) Και θα ήτο περιττόν να τονίζουμε την καταγωγή μας αν οι «καλοθελητές»δεν προέβαιναν στον άγριο τεμμαχισμό και ακρωτηριασμό του ενδόξου Γένους μας, με σκοπό να το αφανισουν αριθμητικά και να το κάνουν νήπιο ηλικιακά.

ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΕΣΜΕΝ

Ο Πελασγός

Ητο υιός του Διός και της Νιόβης, αυτόχθων πάππος του Θεσσαλού [Και όχι Ινδοευρωπαίος εκ του πουθενά, ή εξ Ασίας και Αφρικής όπως ισχυρίζονται ορισμένοι αμαθείς ή κακόβουλοι κονδυλοφόροι] Η ετυμολογία του Πελασγός προέρχεται α/ εκ του πάλαι +γέγαα =γίνομαι παλιός β/ εκ του «Πέληον Αργος»=παλαιός γέρων(εξ ου και Αργος Πελασγικόν) γ/ εκ του πελαργός=ταξιδευτής δ/ εκ του περάω=περνώ θάλασσαν (μετανάστης, θαλασσοπόρος ) ε/ εκ του πλάζω=περιπλανώμαι δια θαλάσσης( λαός της θάλασσας) στ/ εκ του πέλας=πλησίον+άγω(οδηγώ, ηγούμαι μεταφέρω στους γειτονικούς λαούς) Όλα τα ετυμολογικά στοιχεία του ονόματος Πελασγός οδηγούν στον πανάρχαιο, ανήσυχο και τολμηρό λαό της θάλασσας που μεταναστεύει και ταξιδεύει (όπως ο πολύπλαγκτος Οδυσσεύς) Οι πρώτοι Πελασγοί ήσαν Αρκάδες που επέζησαν από τον Κατακλυσμό και από εκεί ορμώμενοι προσήγγισαν στις γειτονικές ακτές(Ιταλία, Μικρά Ασία, Μεσόγειο κλπ )

Ο Γραικός

Ητο προκατακλυσμιαίος ήρως, υιός του Θεσσαλού και δισέγγονος του Πελασγού που ήκμασε προ του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος . Ετυμολογείται εκ του «γραίος =γεραιός ή γηραιός εκ της ΅γης + ρέωΆ ή ΅γη +έραΆ»[ Ο Κωνστ. Οικονόμου εξ Οικονόμων στο « Περί γνησίας Προφοράς» σελ.335 γράφει: «Γραικός είναι άνθρωπος τον μεν σώμα στερρός , κραταιός, το δε γένος γηραιός, ήτοι παλαιός, αρχαιόγονος, πρεσβυγενής και γεράσμιος» Για τον Έλληνα γράφει ότι είναι εκ του έλα, είλη, ήλιος, σέλας πάντα σημαίνονται το ταχυκίνητον και πολυέλικτον φως »(Αεροπορική Ιδέα , άρθρο Αννας Τζιροπούλου-Ευσταθίου τ.40 2004)] Πάντως η κοιτίδα μας είναι η Θεσσαλία με επίκεντρο τον Όλυμπο.

Ο Έλλην

Ητο υιός του Δευκαλίωνος και είναι μετεξέλιξη εκ της γενιάς των Πελασγών και Γραικών «Έλλην, γόνω μεν ην Διός, λόγω δε Δευκαλίωνος» Και η χώρα που κατοικούσαν οι Έλληνες ωνομάσθη Ελλάς, «πρότερον Πελασγία καλουμένη» [Ηρόδ. Β! 56] Ετυμολογικές εκδοχές α/ Ελλάς= η φωτεινή καθέδρα,(σελ+ελλά) β/ Ελλάς=ο φωτεινός λίθος(σέλ+λας) Κατά τον Αριστοτέλη το όνομα της πήρε από την Δωδώνη της Ηπείρου , όπου ζούσαν οι Σελλοί και οι καλούμενοι τότε Γραικοί και νυν Έλληνες . Το Πάριον Μάρμαρον γράφει: «Έλληνες ωνομάσθησαν , το πρότερον Γραικοί καλούμενοι» Η ονομασία ΅ΠελασγοίΆ είναι γενική και περιλαμβάνει μια ευρύτερη ομάδα που ξεκίνησε μεν από την ίδια περιοχή με κέντρο το Αιγαίο Πέλαγος (την Ελληνική Χερσόνησο και τις πέριξ του Αιγαίου ακτές) αλλά ξαπλώθηκε στην σε όλη την λεκάνη της Μεσογείου, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο και συν τω χρόνω πήρε διαφορετικά ονόματα. Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι Πελασγοί με διάφορα ονόματα είναι διεσπαρμένοι σε κάθε γωνιά του πλανήτου.



Στην τολμηρή φιλοδοξία μας να σχολιάσουμε, ερμηνεύσουμε εκ νέου και αποκωδικοποιήσουμε την Ιλιάδα, αναλαμβάνουμε τούτο το δύσκολο έργο. Εκείνο κυρίως που θα επιδιώξουμε είναι να σχολιάσουμε τα στρατιωτικές αντιλήψεις της εποχής του Τρωικού πολέμου σε σχέση με τις επικρατούσες σήμερον. Επίσης να συγκρίνουμε τις ιδέες και δοξασίες της εποχής του Ομήρου με αυτές της εποχής μας, ελάχιστα χρόνια πριν από την 3η Χιλιετία.
Η προσπάθειά μας αυτή δεν εκπηγάζει από κάποια προγονοπληξία, ή αρχαιολαγνία, αλλά από την σκέψη ότι τα αρχαία Ελληνικά κείμενα δίνουν όλες τις απαντήσεις στα σημερινά προβλήματα. Βοηθούν τους νέους να καταλάβουν τι σημαίνει ζωή, που πηγαίνουν, πως πρέπει να αγωνίζονται και πως να ξεπεράσουν τα σημερινά τους αδιέξοδα.

Η αρχαία ελληνική γραμματεία δείχνει τον λόγο, για τον οποίον πρέπει να ζη κανείς και να έχη ελπίδες και σκοπό στην ζωή. Έτσι πιστεύουμε ότι θα συμβάλλουμε στο μέτρο των δυνάμεων μας στην ψυχοπνευματική ανόρθωση του Ελληνισμού που τόσο έχει εξουθενωθή και στερηθή από τα νάματα των προγονικών πνευματικών θησαυρών του. Διότι έχουμε παρατηρήσει ότι οι λαοί που έχουν βασίσει την παιδεία των στην Αρχαία Ελληνική Σκέψη προχώρησαν προς τον ορθολογισμό και αποκολλήθηκαν από τις σκοταδιστικές και αναχρονιστικές αντιλήψεις και τα δόγματα.Αντίθετα το Ελληνικό γένος και ιδιαίτερα το κομμάτι εκείνο που κατοικεί στην Ελλάδα, ζη ακόμη στο μισοσκόταδο, καθόσον η Ελλάδα δεν μπόρεσε να συμβαδίση με την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση, ούσα υπόδουλος στον Τούρκο δυνάστη επί 400 περίπου χρόνια.
 Η διαφορά αυτή φάσεως μεταξύ των Ευρωπαϊκών λαών και της Ελλάδος μεταφράζεται σε διαφορετική Λογική και κοσμοθεώρηση, μολονότι δεν μας βρίσκει πάντα σύμφωνους η Ευρωπαϊκή ωφελιμιστική και υλιστική αντίληψη περί της ζωής, πολύ περισσότερο η πρόσφατη αγοραία αντίληψη περί της ζωής. Εκρίναμε λοιπόν σκόπιμο να αρχίσουμε από τον θείο Όμηρο, διότι αναμφισβήτητα, είναι ο πρώτος ποιητής στον κόσμο και θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι μόνον ο ποιητής των Θεών αλλά και ο Θεός των ποιητών. Επομένως είναι φυσικό να αρχίση κανείς από τον Έλληνα Θεό-και όχι από τον Ιουδαίο Γιαχβέ-τον όμορφο Δία και τους συντρόφους του. Περί της καταγωγής του Ομήρου και της εποχής που συνέθεσε τα δύο μνημειακά αριστουργήματα της ποίησης, δεν είναι τίποτα θετικά γνωστό. Γιατί τα Έπη του Ομήρου είναι το απαύγασμα της Ελληνικής Σκέψης που έρχεται απο τα βάθη της Ιστορίας και την αχλύ της αρχέγονης Προϊστορίας. Και ναι μεν λέγεται ότι επτά πόλεις ερίζουν την καταγωγή του ποιητή, διεκδικούσαι η κάθε μια την αιωνία δόξα.
 Ωστόσο περισσότερον επιμένουν εις τους ανεξακρίβωτους τίτλους των εκ μεν των νήσων, η Λέσβος, εκ δε των άλλων πόλεων η Σμύρνη, η οποία ακόμη και «Μελισσογενή» τον αποκαλεί. Και φυσικά δεν εννοούμεν τους προσωρινούς κατακτητές της σημερινής Μικράς Ασίας σαν προπάτορες του Ομήρου -όπως η Τουρκική προπαγάνδα θέλει να παριστάνη- αλλά τα ένδοξα Ελληνικά φύλα της Ιωνίας που τον εξέθρεψαν και του έβαλαν στο στόμα το πνευματικό «Νέκταρ». Εν προκειμένω πρέπει να σημειώσουμε την αντίφαση, κατά την οποία το Τουρκικό κράτος από την μιά μεριά εκμεταλλεύεται εθνολογικά, ιστορικά και κατ’ άλλους πολλούς τρόπους την Αρχαία Ελληνική κληρονομιά της περιοχής, ενώ από την άλλη εχθρεύεται θανάσιμα τον Ελληνισμό σαν Ιδεολογία και πράξη Ανθρωπισμού και Δημοκρατίας θεωρώντας την αντίπαλο του. Το τουρκικό «εθνοκράτος» οικειοποιήθηκε την λαμπρή ιστορία της πολυφυλετικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι έφθασε στο σημείο να αποκαλή τον Όμηρο «Ομέρ» και να τον θεωρή πνευματικό πρόγονο των Τούρκων ταταρομογγόλων της κεντρικής Ασίας. Οι Έλληνες της Σμύρνης προτού εκδιωχθούν βίαια υπό των Τούρκων από τις πανάρχαιες πατρογονικές των εστίες, τον αποκαλούσαν «Μελισσογενή» διότι έλεγαν ότι κατοικούσε παρά τας όχθας του ποταμού Μέλητος, αλλά όλα ταύτα χάνονται στα βάθη της προϊστορίας και καλύπτονται από την αχλύ των δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων ετών του Ελληνικού βίου. Οι Έλληνες πάντοτε γνώριζαν -από την απωτάτη εποχή του παγκόσμιου Ελληνικού Πολιτισμού του Διός έως του Μ. Αλεξάνδρου- ότι η ανάπτυξη και η ευδαιμονία αποκτώνται μόνον όταν λαμβάνουν την οικουμενική των διάσταση. Εγνώριζαν δηλαδή ότι δεν μπορεί ένα έθνος να υπάρξη για πολύ καιρό ελεύθερο, όταν περιβάλλεται από βαρβάρους, ούτε μπορεί να διαφυλάξη την ύπαρξη του κλινόμενο στον εαυτόν του. Τούτο μας εδίδαξε ο Μεγαλέξανδρος.

Ωστόσο δεν είναι Μυθολογία, δηλαδή παραμύθια όπως πίστευαν ορισμένοι στο παρελθόν, είτε από άγνοια είτε από κακή προαίρεση. Πρόκειται για βιωμένη και υπό κωδική μορφή Ιστορία και αληθινά γεγονότα που έλαβαν χώραν, όπως απέδειξαν περίτρανα οι ανασκαφές υπό τον Σλήμαν στην Τροία. Η χρονολογία δεν είναι απόλυτα γνωστή και πρέπει να αποκρυπτογραφηθή από τους ειδικούς. Πάντως, ο Τρωικός Πόλεμος ανάγεται σύμφωνα με σύγχρονες τεκμηριωμένες απόψεις πολύ πριν του 1350 π.Χ., ίσως και την 3 ή 4ην Χιλιετίαν, το δε περιεχόμενον των Επών και οι Πελασγικές του εκφράσεις μαρτυρούν ότι αυτά ίσως ανάγονται σε πολύ παλαιότερες εποχές Εκείνο πάντως που είναι υπερβέβαιον είναι ότι ο Όμηρος ήτο Έλλην -προφανώς εκ Μικράς Ασίας- ενώ υπάρχουν αρκετοί που αμφισβητούν ακόμη και το όνομα του, το οποίον ισχυρίζονται ότι σημαίνει «Λαϊκό Τραγούδι», καθ’ όσον τα Έπη ήσαν άθροισμα ωδών που εψάλλοντο η μία μετά την άλλη και τόπους και κατά καιρούς Αλλά δεν ήσαν μόνον ο Όμηρος Έλλην την καταγωγή και το γένος αλλά και όσοι έλαβον μέρος στον πόλεμο τούτο ήτοι: Αργείοι, Μυρμηδόνες, Τρώες, Θράκες, Λύκιοι, Κάρες, Παίονες, Φοίνικες κ.λπ. Επρόκειτο δηλαδή για τον πρώτο Μεγάλο Εμφύλιο Πόλεμο στην ανθρώπινη Ιστορία μεταξύ των Ελληνικών φυλών και ταυτοχρόνως και για την πρώτη μεγάλη υπερπόντια αποβατική εκστρατεία για την τιμωρία τω ν Τρώων για την αρπαγή της ωραίας Ελένης και την επιστροφή της στην Σπάρτη.
 Επειδή όμως όλοι οι πόλεμοι ντύνονται ανέκαθεν με κάποιο ιδεολογικό μανδύα, ίσως να μην ήτο η πραγματική αιτία της εκστρατείας αυτής τα μάτια της ωραίας Ελένης, αλλά η μεγάλη στρατηγική αξία των Στενών που ήλεγχαν και ελέγχουν τις γραμμές ναυσιπλοίας από και προς τον Εύξεινο Πόντο καθώς και τις χερσαίες από την Ευρώπη προς την Μικρά Ασία και τανάπαλιν. Βέβαια ένας σοβαρός λόγος πρέπει να ήτο και τα αμύθητα πλούτη της Τροίας, που συνήσπισαν τους Έλληνες της ηπειρωτικής Ελλάδος και των νησιών εναντίον των Τρώων. Η εκστρατεία στην Τροία αποτελεί την πρώτη Συμμαχική Επιχείρηση της Ιστορίας κάτω απο την ηγεσία του βασιλιά των Μυκηνών Αγαμέμνονα. Το είδος αυτής της επιχείρησης είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και δύσκολη ακόμη και σήμερα και απαιτεί μακρούς και λεπτούς διπλωματικοστρατιωτικούς χειρισμούς μεταξύ των πολυάριθμων Ελληνικών φύλων, ώστε να οδηγήσουν εγκαίρως τις στρατιωτικές και ναυτικές των δυνάμεις στους λιμένες αναχώρησης για την Τροία. Η Συμμαχική Απόβαση στην Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1943 και η τελευταία στον Κόλπο το 1991 κατέδειξαν το μέγεθος των δυσκολιών αυτών των επιχειρήσεων ακόμη και σήμερα. Ο θρύλος θέλει τον Όμηρο τυφλό πλανόδιο τραγουδιστή. Αυτός σχεδίαζε τους στίχους του είτε εξ ιδίας αντιλήψεως, όντας σύγχρονος της εκστρατείας των Ελληνικών δυνάμεων στην Τρωάδα -κάτι δηλαδή σαν πολεμικός ανταποκριτής όπως θα λέγαμε σήμερα- είτε όντας πολύ μεταγενέστερος των γεγονότων επί τη βάσει των όσων ήκουσε να θρυλούνται εκ παραδόσεως από στόμα σε στόμα. 
Το βέβαιον είναι ότι ο κεντρικός κορμός της ιστορίας είναι ιστορικό γεγονός αποδεδειγμένο άλλωστε εκ των ανασκαφών στην Τροία και στην Ελλάδα. Αλλά κι αν κάποιος θεωρή τα Έπη υπερβολές δεν έχει παρά να γυρίση μερικές δεκαετίες πίσω στα ηρωικά Έπη του 1940-41, του 1912-13, του 1922 για να μην περιπλανηθούμε στην πλούσια σε ηρωικά κατορθώματα Ελληνική Ιστορία, αρχαία και νεώτερη. Τίποτα έκτοτε δεν έφθασε στην πνευματική παραγωγή της Ανθρωπότητος, ούτε πρόκειται να προσεγγίση ποτέ σε ύψος τον Όμηρο. Επομένως πρέπει να είμαστε φυλετικά υπερήφανοι γιατί βγάλαμε έναν Όμηρο, και να αποτελή για μας παράδειγμα δημιουργικότητος και αγωνιστικότητος, αντί να μιμούμεθα δίκην πηθίκων και να αντιγράφουμε με στειρότητα τα ξένα πολιτιστικά πρότυπα. Δυστυχώς λόγω του ανεπαρκούς εκπαιδευτικού μας συστήματος -για να μην πούμε του σκοπίμως διαβρωμένου από τα γνωστά ημεδαπά και ξένα κέντρα εξουσίας- τα Ελληνόπουλα στερούνται Κλασσικής Παιδείας, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να πλατύνουν την διάνοια των, να οξύνουν την αντίληψη των, να δυναμώσουν την Αυτοπεποίθηση των, να πραύνουν και ημερέψουν την ψυχή των και να γιγαντώσουν το Φρόνημα και την Αυτογνωσίαν των.

Βέβαια δεν πρέπει να λησμονηθή η σπουδαία προσπάθεια ορισμένων διανοουμένων, που αντιπαλεύοντας το παρόν ανθελληνικό, αντιπαραγωγικό και φθοροποιό ρεύμα των καιρών μας κατορθώνουν να φέρουν και πάλι στο φως της δημοσιότητος τα Ελληνικά πνευματικά έργα εντελώς αφιλοκερδώς και συχνά με σημαντική οικονομική ζημία των. Το αυτό συμβαίνει και με ορισμένους εκλεκτούς εκδοτικούς οίκους που τολμούν να εκδώσουν σύγχρονους μελετητές αρχαίων κειμένων, περισσότερο από πάθος και μεράκι παρά προς χάριν του κέδρους.

Η Ιλιάς, όπως θα διαπιστώσουν οι αναγνώστες, είναι ένα λίαν περιωρισμένο επεισόδιο, που αρχίζει όχι από την αρπαγή της ωραίας Ελένης υπό του Πάριδος από τα ανάκτορα του Μενελάου στήν Σπάρτη, ούτε και από την συγκέντωση του Ελληνικού Στόλου στην Αυλίδα, αλλά ούτε καν από την αρχή του 10ετούς αυτού πολέμου, αλλά από το τελευταίο επεισόδιο της τιτανομαχίας των Αχαιών με τους Τρώες και καταλήγει στον θάνατο του Πατρόκλου και του Έκτορα. Ουσιαστικά περιγράφονται το επεισόδιο της χολώσεως του Αχιλλέως και της αρνήσεως του να συμμετάσχη αυτός ο αήττητος βασιλεύς με τους Μυρμιδόνες του στην καταστροφική και αμφιταλαντευόμενης έκβασης μάχη. Τούτο στοίχισε πάμολλες απώλειες και από τα δύο στρατόπεδα και παρ’ ολίγον να κρίνη κατά τρόπον ολέθριο για τους Αχαιούς την έκβαση του πολέμου. Η μάχη κρίθηκε από το λάθος του Έκτορα να σκοτώση τον Πάτροκλο, γεγονός που εξόργισε τον θείο Αχιλλέα και έλυσε την «λευκή απεργία» του από το πεδίο της μάχης .Ο φόνος του Πατρόκλου στην σύγχρονη εποχή θα μπορούσε να παρομοιασθή με την επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ, γεγονός που εξώθησε την Αμερική να βγη στον Β΄ ΠΠ υπέρ των Συμμάχων. Γιατί από την στιγμή που ο Αχιλλεύς ενεργοποιήθηκε στον πόλεμο τούτο, η Νίκη των Αχαιών με τις ωραίες κνημίδες και ο θάνατος του ηρωικού Έκτορος ήτο πλέον δεδομένη.

Για την Οδύσσεια δεν θα μιλήσουμε στο παρόν. Μόνον θα περιορισθούμε να πούμε ότι σ'αυτήν περιγράφεται ο αιώνιος Έλλην, το γνήσιον αυτό τέκνον της θάλλασας και των μεγάλων περιπετειών και περιπλανήσεων. Επίσης στο Επος αυτό θα διαπιστώσουμε το πολυμήχανον της φυλής μας, κάτι που οι εχθροί και άσπονδοι «φίλοι» μας σήμερα θέλουν να μας το στερήσουν και να κάνουν τους σύγχρονους Έλληνες να ξεχάσουμε την φυλετική μας ταυτότητα και πολιτιστική και πνευματική μας κληρονομιά. Τέλος πρέπει ιδιαίτερα να επισημανθή το οικουμενικό πνεύμα του Ελληνισμού, που τιμά την αξιοπρέπεια του ατόμου, προωθεί την ιδέα του Ανθρωπισμού, ανεξαρτήτως φυλής, χωρίς να κάνη εξαιρέσεις σε φίλους και εχθρούς, σε «εκλεκτούς λαούς» και παρακατιανούς, σε Ελληνες και ξένους.
 Το μεγαλείο του Ομήρου είναι ότι πουθενά δεν θα συναντήσουμε καταφρόνηση του αντιπάλου ή προτίμηση υπέρ φίλων και σε βάρος των εχθρών. Πάνω απ’ όλα τιμά την ανδρεία των Ηρώων, την Αξιοκρατία, ενώ δεν χαρίζεται ακόμη και στους Θεούς, τους οποίους κατεβάζει συχνα απο τον Όλυμπο και τους φέρνει κοντά στους θνητούς ανθρώπους, ενώ παράλληλα θεοποιεί τους Ήρωες με μιά σχέση συντροφικότητας προς τους Θεούς. Αυτή η σχέσηγ εξανθρωπίσεως του Θείου και θεοποιήσεως του Ανθρώπου είναι άγνωστη σε άλλες λατρείες. Για παράδειγμα, ο Θεός-Παντοκράτωρ στην Ιουδαϊκή θρησκεία κάνει ακόμη και ρατσιστικές δικρίσεις υπέρ του Λαού του, ενώ εχθρεύεται θανάσιμα και μισεί τους αντιπάλους, για τους οποίους παραγγέλλει τα πιό αποτρόπαια κακουργήματα. Ο Όμηρος μολονότι δεν αναφέρει πουθενά την λέξη «Δημοκρατία», εν τούτοις την κάνει καθημερινή πράξη μεταξύ του Ελληνικού στρατεύματος, με τις συχνές Συνελεύσεις προς λήψη αποφάσεων μέσα από τον διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων, αλλά και την κριτική και αμφισβήτηση -ακόμη και του αρχιστρατήγου του Εκστρατευτικού Σώματος- του ένδοξου βασιλιά Αγαμέμνονα.

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Γηγενές το Ελληνικό Γένος

Μυστήριο καλύπτει την καταγωγή των Ελλήνων, αφού ως τώρα έχουν διατυπωθή οι πιο αντιφατικές, και συχνά αντιεπιστημονικές θεωρίες, με προεξάρχουσα την δήθεν θεωρία περί Ινδοευρωπαίων [ΙΕ], οι οποίοι κατήλθαν από τον Βορρά. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι οι Έλληνες είναι γηγενείς και αυτόχθονες. Και είναι αυτόχθονες διότι όλα τα βιολογικά, ανθρωπολογικά, ιστορικά, εθνολογικά και αρχαιολογικά συμπεράσματα συνηγορούν περί τούτου.

Ο Ηρόδοτος γράφει (Κλειώ 58) τα εξής: «Εγώ πιστεύω ότι οι Ελληνικοί λαοί μιλούσαν την ίδια γλώσσα, αλλά αποδυναμώθηκαν μετά τον χωρισμό τους από τους Πελασγούς, και ξεκινώντας αρχικά από ένα μικρό πυρήνα, έφτασαν στους τεράστιους αριθμούς που αντιπροσωπεύουν τώρα με την ενσωμάτωση διαφόρων ξένων εθνών, ανάμεσα στα οποία ήταν και οι Πελασγοί. Δεν πιστεύω ότι οι Πελασγοί, ένας βαρβαρικός λαός, έγινε ποτέ πολυάριθμος ή ισχυρός». Ωστόσο η διαφορά έθνους κατά τον Ηρόδοτο σημαίνει διαφορά φυλής μάλλον, παρά έθνους όπως το θεωρούμε σήμερον.

Και αντιγράφω ένα άλλο απόσπασμα του (Κλειώ 56) που επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές: «Οι έρευνες έδειξαν ότι οι Λακεδαιμόνιοι ήταν δυνατότεροι από τους Δωριείς και οι Αθηναίοι από τους Ίωνες. Αυτοί οι δυο, από τους οποίους οι πρώτοι κατάγονταν από τους Πελασγούς, ενώ οι άλλοι από τους Έλληνες». Ποιος όμως πιστεύει ότι οι Λακεδαιμόνιοι δεν ανήκαν στο Ελληνικό έθνος; Κατά τον Ηρόδοτο το Αθηναϊκό έθνος ήτο Πελασγικό, και Πελασγοί ήσαν και οι πρώτοι Αρκάδες και οι κάτοικοι του Κρότωνα και της Τροίας και άλλων πόλεων. Ο διαχωρισμός των Ελλήνων σε πολλά φύλα (Δρύοπες, Λέλεγες, Πελασγοί, Καύκωνες, Θράκες, Τηλεβόες κλπ) οφείλεται στον βαθύ γεωγραφικό διαχωρισμό τους, που και ακόμη και σήμερα δημιουργεί προβλήματα επικοινωνίας σε ορισμένες εποχές του έτους. Συνεπώς, ούτε από βορρά κατήλθαν στην Ελλάδα, ούτε Σλαύοι εξελληνισθέντες είναι οι Έλληνες -όπως υπεστήριζε παλαιότερον ο Φαλμεράϊερ- ούτε τέλος προήλθαν από την Αγγλία, ανοησίες που διετύπωσε στο «μυθιστόρημά» του το 1842 ο Λόρδος Μπούλβερ Λύττον, και συνηγόρησε με αυτές και ο Γερμανός επιστήμων Μύλλερ. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει.

Οι Ευρωπαίοι προέρχονται από τους Αιγαίους Πελασγούς Πρωτοέλληνες, αλλά αυτό δεν το ανέχεται ο εγωισμός των που θέλουν πάση θυσία να συμμετέχουν στον λαμπρότερο πολιτισμό που έφτιαξε ο άνθρωπος ως τώρα. Είναι απίθανον να είχαν ξένη προέλευση οι Έλληνες διότι προ των περιόδων των παγετώνων, ως προανεφέρθη, ολόκληρος η Βόρεια Ευρώπη, η πέραν του Δουνάβεως και εντεύθεν του κάτω Ρήνου και των Άλπεων, αλλά και η Ανατολή-μηδέ της βορείας Περσίας και των Ινδιών εξαιρουμένων- εκαλύπτοντο από παγετώνες. Αλλά και μετά την τήξη των παγετώνων τα πεδινά μέρη εκαλύφθησαν από ύδατα και λάσπη. Επομένως, ήτο αδύνατον να ζήσουν, και πολύ περισσότερο να δημιουργήσουν πολιτισμό στις περιοχές της Μεσευρώπης οι υποτιθέμενοι ΙΕ ή Άριοι και αργότερον να τον μεταφυτεύσουν στους Αιγαίους Πελασγούς. Διότι οι τελευταίοι είχαν το προνόμιο να ζουν στην πλέον εύκρατη περιοχή του κόσμου, να «κολυμπούν» στην Μεσόγειο Θάλασσα και να επικοινωνούν με όλους τους λαούς του τότε γνωστού κόσμου. Και τότε φυσικά δεν υπήρχον οι σημερινές πηγές ενέργειας, για να στηρίξουν οι βόρειοι πολιτισμό, όπως συμβαίνει σήμερον με την σύσταση του τεχνολογικού πολιτισμού.

Οι Πολυταξιδεμένοι Πελασγοί

Ο Πελασγός είναι τόσο παλιός ώστε φέρεται, σύμφωνα με την μυθολογία, ως υιός του Ποσειδώνος. Ο συμβολισμός αυτός είναι σύμφωνος με την θαλασσινή καταγωγή του Ελληνικού έθνους και την ναυτοσύνη των Ελλήνων. Αλλά και ο Ίναχος, ο «πρώτος άνθρωπος της Πελοποννήσου», ήτο υιός των Ωκεανού και της θαλασσινής θεάς Τηθύος. Δεν υπήρχον τότε άλλοι προηγμένοι άνθρωποι, που να ταξιδεύουν όχι μόνον θαλασσίως αλλά δια ξηράς βορείως ή ανατολικώς του Δουνάβεως. Πώς όμως έμαθαν οι Αρχαιοέλληνες Αιγαίοι Πελασγοί να ταξιδεύουν;

Μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος βρέθηκαν ξεκομμένοι στα νησιά από την φυλή και τους συγγενείς των και επιθυμούσαν διακαώς να ξεφύγουν από αυτήν την απομόνωση. Έτσι έμαθαν να θαλασσοπορούν, πρώτα πάνω σε κορμούς δένδρων και έπειτα σε πλοιάρια. Οι Έλληνες από τα πανάρχαια χρόνια συνδέονται στενότατα με την θάλασσα και κυριολεκτικά αλωνίζουν το Αιγαίο και την Μεσόγειο θάλασσα. 
Από το Αιγαίο και τα Μικρασιατικά παράλια εισχώρησαν προοδευτικά και ακτινοειδώς-εν είδη βεντάλιας-προς βορράν, ανατολάς, νότον και δυτικά και εκπολίτισαν τις υποανάπτυκτες φυλές, όταν οι κλιματολογικές συνθήκες το επέτρεψαν. Τότε τα θαλάσσια ταξίδια ήσαν σχετικώς ευκολότερα και πιο ασφαλή εν συγκρίσει με τα χερσαία. Μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος είναι φυσικό οι πέριξ του Αιγαίου νομάδες να μετακινήθηκαν προς βορράν και ανατολάς προς εξεύρεση βοσκοτόπων για τα ποίμνια των. Αυτοί εισχώρησαν στις αποστραγγιζόμενες πεδιάδες μετά την υποχώρηση των υδάτων. Τέτοιες παλινδρομικές μετακινήσεις -άγνωστον πόσες- ασφαλώς συνέβησαν στην διάρκεια των χιλιετιών υπό την πίεση των αναγκών των πληθυσμών της εποχής. Όμως το κύριο ρεύμα μετανάστευσης ήτο σταθερά προσανατολισμένο από την περιοχή του Αιγαίου και της Χερσονήσου του Αίμου προς βορράν, νότον, ανατολάς και δυσμάς, διότι οι έποικοι ανεζήτουν νέες κενές και παρθένες εκτάσεις, αρχικά για την κτηνοτροφική και βραδύτερα για την γεωργική τους εκμετάλλευση. Εξ άλλου η τάση αυτή προς μετανάστευση συνεχίζεται ως την εποχή μας (μεταναστευτικά κύματα προς Αμερική, Αυστραλία κλπ).Πάντως στην αρχή ζούσαν βίον νομαδικόν, όπως ακριβώς και οι Σαρακατσαναίοι της Πίνδου, οι οποίοι μπορούμε να πούμε ότι είναι οι γνησιότεροι και αρχαιότεροι Πρωτοέλληνες «Ευρωπαίοι», απόγονοι των Πελασγών.

Εξ Αιγηίδος ο Πολιτισμός

Εκ της Αιγηίδος ξεκίνησαν όλοι εκείνοι οι λαοί, οι οποίοι παρουσιάζονται βραδύτερον στις γύρω περιοχές της Μικρασίας, του Καυκάσου και της Μεσογείου ως τον Δούναβη με διάφορες ονομασίες, μεταφέροντες μαζί και τον πολιτισμό τους. Είναι φυσικά αδύνατον να προσδιορισθή πόσα χρόνια πέρασαν μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος, μέχρις ότου διαμορφωθούν σε φυλές οι διάφορες αυτές ομάδες που διεσώθησαν στα παράλια ή μετεκινήθησαν στα ενδότερα. Κατά τις μαρτυρίες των Αιγυπτίων ιερέων της Σάϊν προς τον Σόλωνα, όπως αναφέρει ο Πλάτων στον «Τίμαιο», από τους Αρχαιοέλληνες Αιγαίους πήραν τον πολιτισμό. Τούτο καταφαίνεται και από τις επιδόσεις των στην ναυσιπλοία, αλλά και στις τέχνες (προηγμένη Κυκλαδίτικη τέχνη αγαλματιδίων). Τα προπαγανδιστικά μυθεύματα περί αφίξεως Φοινίκων και άλλων («Μαύρη Αθηνά», Μπερνάλ), εκτός του ότι στερούνται λογικής και επαρκούς τεκμηρίωσης έχουν επιστημονικά καταπέσει, αφού και ο ίδιος παρεδέχθη ότι το κίνητρο του ήτο το κέρδος και η προσέλκυση της προσοχής. 
Το πολλαπλά διαφημισθέν αφήγημα του Μεσοποταμίου Γιλγαμές, το οποίο θέλησαν να παρουσιάσουν σαν απόδειξη της παλαιάς πνευματικής ανάπτυξης των διαφόρων λαών της Μεσοποταμίας, είναι πολύ νεώτερο και κακότεχνο κατασκεύασμα, συντεθέν βάσει Ελληνικών παραδόσεων και μύθων. Πρόκειται πράγματι περί κακότεχνης αντιγραφής των αναφερομένων περί του κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, ο οποίος ας σημειωθή, είναι παλαιότερος του κατακλυσμού του Νώε, εάν έγινε φυσικά κι αυτός. Γιατί όλα τα γραφόμενα περί του κατακλυσμού του Νώε είναι τερατώδη, αντιεπιστημονικά και προσιδιάζοντα μόνον σε λαό που δεν είχε ιδέα περί της θαλάσσης και της ναυσιπλοϊας.

Αντίθετα από τα κείμενα των Ορφικών περί του κατακλυσμού του Ωγύγου πιστοποιείται ότι κανένας άλλος αρχαίος λαός δεν έχει παλαιότερες αναμνήσεις και επιστημονικές μαρτυρίες και ούτε έχει σημειώσει πνευματικές εκδηλώσεις και άλλες ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις (λ.χ. αστρονομικές παρατηρήσεις 11.000 ετών π.Χ.) όπως αυτές που περιέχονται στα αρχαία Ελληνικά κείμενα. Όπως μας πληροφορεί ο Έρμαν Ντίλς [«Προσωκρατικοί», Κεφ. Ορφεύς, σελ. 3] οι Αιγαίοι Αρχαιοέλληνες έγραφον τις παρατηρήσεις των αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν επί λεπτών σανίδων, λίθων ή οστράκων (γραφή Δισπηλιού, Γιούρων, Αλοννήσου κλπ),γεγονός που μαρτυρεί ότι ήσαν εχέφρονες άνθρωποι (Homo Sapiens). Το ερώτημα που γεννάται λοιπόν είναι γιατί είχαν αγνοήσει ή παραμερίσει τόσο σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία οι νεώτεροι δήθεν «σοφοί» ερευνητές της Δύσεως;
 Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο το γεγονός, διότι η Ελληνική Προϊστορία καίει και προτιμούν να την αγνοούν, να την παραμερίζουν και όταν βγαίνη τυχαίως στην επιφάνεια να την αποσιωπούν ή να την παραχαράζουν ακόμη. Διότι στην περιοχή αυτή κατοικούσαν εχέφρονες άνθρωποι όχι προ 10, 20 χιλιετιών -όπως ισχυρίζονται για την Μεσοποταμία οι γνωστοί Φοινικιστές ή προ 35-40.000 ετών των Αφροκεντριστών- αλλά προ 100, 800.000 ετών, αλλά και εκατομμυρίων ετών, όπως απέδειξαν οι έρευνες των Πετραλώνων, της Τρίγλιας και της Πτολεμαΐδος, υπό του ανθρωπολόγου-αρχαιολόγου κ. Άρη Πουλιανού. Επομένως οι Αμερικανικές έρευνες στο σπήλαιο Φράχθυ της Ερμιονίδος, οι οποίες έφεραν στο φως στοιχεία του πολιτισμού προ 25 χιλιάδων ετών, έρχονται να αποδείξουν την ύπαρξη και την συνέχεια της αναπτύξεως του ανθρώπου στον Ελλαδικό χώρο. Τα κενά που σήμερον υπάρχουν σε μακρές περιόδους της ιστορίας δεν σημαίνουν αρνητική ύπαρξη ζωής, αλλά μάλλον έλλειψη συστηματικών ερευνών στην περιοχή αυτή.

Ο Πολιτισμός των Ρωμαίων

Ο εκπολιτισμός είναι πανάρχαιος και ανάγεται από την εποχή των Ετρούσκων και Τυρσηνών. Όμως ο κυρίως πολιτισμός των Ρωμαίων πριν αρχίσουν την αυτοκρατορική τους πορεία άρχισε κυρίως μετά την κατάκτηση της Ελλάδος (180-120 π.Χ), δηλαδή από την εποχή του Καίσαρος. Προηγουμένως οι φυλές της Κεντρικής και Βορείου Ιταλίας ήσαν σχετικά πρωτόγονες και άξεστες, δεν γνώριζαν την γραφήν και εσυνήθιζαν ακόμη και την ανθρωποφαγία και ανθρωποθυσία σε παλαιότερες εποχές. Επομένως, τον πολιτισμό και την γραφή όλοι οι Ευρωπαίοι την χρεωστούν στους Πελασγούς και Κρήτες Πρωτοέλληνες. Η Λατινική γραφή είναι κι αυτή Ελληνική (Χαλκιδικό αλφάβητο) και ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός είναι αντίγραφο -συχνά κακέκτυπο- του Ελληνικού Πολιτισμού. Έτσι αποδεικνύεται η πανάρχαια κοινή καταγωγή των κατοίκων της Βόρειας και Δυτικής Ευρώπης (Τεύτονες, Γαλάτες, Σουάβοι, Σάξωνες, Ίβηρες κλπ) από τους Αιγαίους Πρωτοέλληνες. 
Οι λαοί αυτοί διατηρούν ακόμη ονομασίες ορισμένων θεών της Αρχαίας Ελλάδος, λέξεις ή ρίζες λέξεων της αρχικής μητρικής των γλώσσας, ή μάλλον του γλωσσικού ιδιώματος των το οποίο ανήκει στην Ελληνική (Ινδοευρωπαϊκή) ομογλωσσία. Επειδή συν τω χρόνω αυτοί ήρθαν σε επιμειξία με άλλους λαούς, αλλά και λόγω διαφορετικών κλιματολογικών και πολιτιστικών συνθηκών, ήτο επόμενον να διαφοροποιηθούν και να απομακρυνθούν αναγκαστικά από την αρχική πολιτιστική των κοιτίδα, του Αιγαίου. Άλλοι εξ αυτών στις νέες των πατρίδες εκβαρβαρίστηκαν ή αφομοιώθησαν για να επιβιώσουν και παρέμειναν ανεξέλικτοι, όπως τους ανευρίσκουμε μετέπειτα κατά την ιστορική περίοδο, διασκορπισμένους σε διάφορες χώρες του βορρά σε φυλές (Κιμμέριοι, Σκύθες, Γέτες, Αριμασποί, Γέλωνες, Μασαγέτες, Βουδίνοι, Αγριππαίοι, Ισηδόνες, Σαρμάτες, Δάκες κ.ο.κ.). Αυτοί εξελίχθησαν αργότερα υπό την επίδραση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και δημιούργησαν τα γνωστά έθνη του βορρά και της Ανατολής. Εκείνους που εισχώρησαν ανατολικότερα και εκείθεν της λίμνης Βαϊκάλης, τους ανευρίσκουμε κατόπιν ως Υπερβορείους ( ή ως Γκιλάκους).
Στην Ιαπωνία έφθασε προ αμνημονεύτων χρόνων μια λευκή φυλή, οι Αϊνού (=Ίωνες), ενώ συναντώμεν διάσπαρτες λευκές φυλές στην Ασία και Άπω Ανατολή. [Βλέπε Τόμ. «ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ» «Γενική Εισαγωγήν» όπως και «Γενική Εισαγωγή» στο Δεύτερο βιβλίο του Ιωάν. Πασσά «ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ» και τα σχόλια στους «Ύμνους του Ορφέως»]. Οι Τούρκοι είναι ένα μωσαϊκό λαών στην πλειοψηφία των αυτοχθόνων που ζούσαν από αρχαιοτάτων χρόνων στην περιοχή. Οι Τούρκοι αποτελούν μια μικρή μειοψηφία που κατήλθαν σαν νομάδες από τα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας, από την περιοχή του Αλτάϊ, στην Μεσόγειο. Οι τελευταίοι είναι Ταταρομογγολικής καταγωγής και έμειναν άξεστοι και απολίτιστοι από της εγκαταστάσεως τους στην Μικρά Ασία ως σήμερον. Η φυλή αυτή αποτελούσε την ιθύνουσα τάξη της Οθωμανικής Τουρκίας, αλλά και της σημερινής Κεμαλικής Τουρκίας.

Η Καταγωγή των Ευρωπαϊκών Λαών

Κατά τον Αθαν.Σταγειρίτη [«ΩΓΥΓΙΑ», Τόμ. Β του Αθαν.Σταγειρίτη, Εκδ. Βιέννης 1808] η καταγωγή όλων των φυλών -και φυσικά των νεωτέρων Εθνών της Βορείου, Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και οι λευκοί της Ρωσσίας και Κεντρικής Ασίας- προέρχονται από το Αιγαίον, και συγκεκριμένα από τον Ελληνικό πολιτιστικό χώρο, και όχι από τους ανύπαρκτους Ινδοευρωπαίους [Βλέπε Διόδ. Σικελιώτη, Βιβλ. Α, Στράβωνα, «Εισαγωγή» και Συρέ «Οι Μεγάλοι Μύσται», Καρλάυλ «Οι Ήρωες» (Οντίν) και Σαρλ Μπερλίτζ «Τα Μυστήρια από ξεχασμένους Κόσμους»]. Η εξέταση των λεγομένων Αριανών γλωσσών, όπως πραγματικά ομιλούνται σήμερον διαθέτουν πολυάριθμα Πελασγικά στοιχεία, τα οποία αναμφισβήτητα προέρχονται από την Πελασγική των κοιτίδα, τα Βαλκάνια, την Κάτω Ιταλία και την Μ. Ασία.
 Όταν η ίδια ρίζα βρίσκεται σ’ όλες τις γλώσσες ή στις περισσότερες από αυτές, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι το αντικείμενο που υποδηλούται δια της ρίζας ταύτης, ήτο κοινό για τους προγόνους των, οι οποίοι είχαν κάποτε τον ίδιο πολιτισμό. [Για παράδειγμα η λέξη «Άξων», υπάρχει παρεφθαρμένη σ’ όλες τις λεγόμενες αριανές γλώσσες, διότι οι λαοί αυτοί γνώριζαν όλοι την βοήλατη άμαξα. Ορισμένοι την βελτίωσαν και της έβαλαν ακτίνες στο διάβα του χρόνου, ενώ άλλοι διατήρησαν τον παραδοσιακό τροχό εκ κορμού δένδρου. Άρα διαφοροποιήθησαν. Με την πρόσθεση λοιπόν νέων λέξεων αρχίζει η διαφοροποίηση της γλώσσας και της ταυτότητας των λαών]. Έτσι έγινε βαθμιαία η διαφοροποίηση των φυλών εκ της αρχικής των καταγωγής. Τελικά παραμένει η κοινή καταγωγή σαν μύθος. Ο μύθος λ.χ της Ατλαντίδος, ο οποίος σχετίζεται με την πανάρχαιη δραστηριότητα της Ελληνικής φυλής, όπως δείχνουν τα διάφορα ευρήματα, υπήρξε κάποτε πραγματικότης. Όχι όμως και ο τεχνητός «μύθος» περί των Ινδοευρωπαίων.

Ο Μύθος των Ινδοευρωπαίων

Η κάθοδος φυλών από Βορρά και Ανατολών στην Ελληνική Χερσόνησο, για να εκπολιτίσουν τους δήθεν άξεστους Αιγαίους, δεν ευσταθεί ούτε επιστημονικά, αλλά ούτε από λογικής απόψεως, διότι οι Αιγαίοι ήσαν αποδεδειγμένα ναυτικός και στο έπακρον πολιτισμένος λαός που ταξίδευε, από την χαραυγή της Προϊστορίας του, όχι μόνον στην Μεσόγειο, αλλά και στους Ωκεανούς. Αν δεχθούμε τις δοξασίες περί «Ινδοευρωπαϊστών», τότε θα έπρεπε κανονικά να είχαν βρεθή κάπου τα ίχνη τους, ο ανώτερος πολιτισμός τους, η γλώσσα τους και τέλος τα ιστορικά πνευματικά μνημεία που θα άφηναν πίσω στην αρχική των κοιτίδα. Τέτοιο πράγμα όμως δεν έχει βρεθή. Τίποτα απολύτως δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη τους.
 Αντίθετα, συνεχώς έρχονται στο φως νέες συντριπτικές αποδείξεις και ατράνταχτα τεκμήρια από τον Ελληνικό χώρο και εκτός αυτού-στις χώρες που ταξίδευσε-που επιβεβαιώνουν ότι οι Αιγαίοι Πρωτοέλληνες μετέδωσαν πρώτοι τον πολιτισμό τους σ’ όλους τους λαούς του τότε γνωστού κόσμου. Βέβαια, όλες αυτές οι αντιεπιστημονικές και δογματικές θεωρίες του παρελθόντος έχουν προ πολλού καταπέσει, αλλά επανέρχονται κάθε φορά με καινούργιο περιτύλιγμα στην επικαιρότητα από το «επιστημονικό» κατεστημένο της διεθνούς εξουσίας. Γιατί αυτός ο μύθος βολεύει την διαιώνιση της εξουσίας τους. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια έξαρση του φαινομένου τούτου. Παντού επιδιώκουν να μειώσουν την αξία και την συμβολή του ανυπέρβλητου Ελληνικού παράγοντα στην δημιουργία του παγκόσμιου Πολιτισμού [Βλέπε «ΦΥΣΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ», Τόμ. «ΕΛΛΑΣ» της Εγκυκλοπ. «ΗΛΙΟΣ», του Ιωάννη Κουμάρη]. Αρκεί να επαναλάβουμε ότι "όταν οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν τον Παρθενώνα, οι πρόγονοι των σημερινών Άγγλων ζούσαν μέσα στα σπήλαια ή στα ανήλια δάση, ενώ πλείστοι απ’ αυτούς και άλλοι βόρειοι λαοί, ήσαν ακόμη ανθρωποφάγοι ή έκαναν ανθρωποθυσίες» [Στράβων, βιβλ.VI, σελ. 226, 21] [Ανέκαθεν το θαρραλέο και ανήσυχο Βρεταννικό έθνος συμπεριφέρθηκε αλαζονικά και σαν κατακτητής στην Ελλάδα, μιμούμενο τους δήθεν ξανθούς Ινδοευρωπαίους αποικιοκράτες και εκπολιτιστές]. Ακόμη και στην γειτονική μας Ιταλία, ακόμη και κατά την κλασσική εποχή, εθυσίαζαν παίδες στην εορτή των Κομπιταλίων και Λαραλίων, και μόλις επί Βρούτου κατηργήθη το έθιμον τούτο.[«ΩΓΥΓΙΑ» του Αθαν. Σταγειρίτη, Β. Τόμ. σελ.480]. 
Επομένως, είναι απαράδεκτη και εξοργιστική η τόσο κραυγαλέα παραποίηση και διαστροφή της Ιστορίας και Προϊστορίας των Ελλήνων. Δωδωναία η Λατρεία των Δρυίδων. Σύμφωνα με παλαιότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις, διεπιστώθη ότι κατά την Μινωική περίοδο οι Κρήτες θαλασσοπόροι μετέφεραν στην Μεσόγειο "Κασσίτερο" από την Αγγλία. Όμως δεν πήγαιναν με άδεια χέρια εκεί. Τους μετέδιδαν τον ανώτερο Κρητομινωϊκό πολιτισμός τους. Πρόσφατα, ανεκαλύφθησαν στην Αγγλία προϊστορικές Ελληνικές εγκαταστάσεις, οι οποίες φανερώνουν ότι οι πρωτόγονοι και καθυστερημένοι λαοί της Αγγλίας δέχθηκαν την επίδραση των Ελλήνων και συν τω χρόνω εκπολιτίσθησαν. Έτσι αποδεικνύεται ότι η πανάρχαια λατρεία των Δρυίδων στην Βρεταννία είναι Ελληνικής προέλευσης, εκ του Μαντείου της Δωδώνης, και μετεφέρθη εκεί προ αμνημονεύτων χρόνων. Η Ελληνική Προϊστορία παρουσιάζει πράγματι ένα εκπληκτικό μυστήριο και μια σαγηνευτική πρόκληση για αυτόν που θα προσπαθήση να την αποκρυπτογράφηση και να εμβαθύνη σ’ αυτήν. Η αυτοχθονία των Ελλήνων έχει αποδειχθή με ατράνταχτα τεκμήρια από διαπρεπείς ανθρωπολόγους, όπως ο Ιωάν. Κουμάρης [Βλέπε άρθρον «Φυσική Ανθρωπολογία» Ιωάν. Κουμάρη, Α. Μέρος, Τόμος «ΕΛΛΑΣ», Εγκυκλοπ. «ΗΛΙΟΣ» και Αλέξη Σίνου «Η Γεωγραφική Ενότης του Ελληνικού Μεσογειακού Χώρου» Μέρος Α. Σελ. 94-95, Μέρος Β. Σελ.179-182 κλπ].

Ο Ευρωπαίος «Αρχάνθρωπος» των Πετραλώνων

Αδιάσειστα τεκμήρια της γηγενούς προέλευσης του Έλληνα έφερε εσχάτως εις φως ο διεθνούς κύρους ανθρωπολόγος Άρης Πουλιανός με την ανακάλυψη του «Ευρωπαίου Αρχανθρώπου των Πετραλώνων Χαλκιδικής» και του «Κυνηγού Ελεφάντων της Πτολεμαίδος» για τον οποίο θα μιλήσουμε σε άλλο κεφάλαιο. Ο Ορφεύς λέγει: «ήδ’ όσον Αιγύπτω ιερόν λόγον εξελόγχευσα», δηλαδή στην Αίγυπτο και στην Λιβύην, εδίδαξα,(εξελόγχευσα=εξεγέννησα) τον ιερόν λόγον [«Αργοναυτικά» των «Ορφικών» στίχ. 42-44 και 102 Εκδ. Λειψίας TAUCHNIZIT 1829]. [Τυγχάνει ευνόητον ότι το «εξελόγχευσα» δεν σημαίνει ότι «εδιδάχθην», όπως υπεστήριξαν αμαθέστατοι και κακοηθέστατοι συγγραφείς]. 
Επομένως, η απόδειξη αυτή κονιορτοποιεί κάθε άλλη παλαιά και νεώτερη δογματική θεωρία, οι εμπνευστές των οποίων δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τις τεκμηριώσουν με στοιχεία. Είναι γνωστόν ότι κατά την 8 ην χιλιετίαν π.Χ. ελάμβανε χώραν μεταφορά Οψιανού Λίθου με πλοία από την νήσο Μήλον του Αιγαίου πελάγους στην Αργολίδα, όπως απέδειξαν τα ευρήματα οψιανού λίθου στο σπήλαιο του Φράγχθη της Αργολίδος. Άρα οι Αιγαίοι από τότε θαλασσοπορούσαν. Αλλά και στον χώρον της Ανατ. Μεσογείου οι Πρωτοέλληνες Μινωίτες και Μυκηναίοι κυριαρχούν από αμνημονεύτων χρόνων. [Πανάρχαιοι Αχαιοί Κρήτες και Κύπριοι οι αρχαιο-Φοίνικες και οι Φιλισταίοι και «Παλαισάτι», διέσχιζαν την Μεσόγειο για να εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη].

Αυτόχθονες οι Έλληνες

Ο Ισοκράτης το διαλαλεί ότι: «Είμαστε αυτόχθονες. Δεν διώξαμε άλλους που ήσαν εδώ, ούτε ήρθαμε από αλλού να την καταλάβουμε έρημη από πληθυσμό, ούτε είμαστε μιγάδες και ανακατεμένοι με άλλα έθνη, αλλά προερχόμεθα από καλό και γνήσιον έθνος, ώστε γεννηθήκαμε σ’ αυτήν εδώ την γην, την κατέχουμε και διαβιούμε όλον τον καιρό. Ασχέτως αν όλον τον 20ον αιώνα η διεθνής εξουσία ραδιουργεί σε βάρος του Ελληνισμού και με την χρησιμοποίηση της Τουρκίας σαν «πολιορκητικό κριό» επιδιώκει την έξωση του Ελληνικού Γένους από τις πανάρχαιες πατρογονικές του εστίες (Μικρά Ασία, Κύπρος, Αιγαίο, Μακεδονία, Ηπειρο). [Η διεθνής εξουσία και οι εδώ υπηρέτες και διεκπεραιωτές της θέλουν να μας επιφέρουν ανάμειξη και να μας μεταβάλουν σ’ ένα άθλιο συνονθύλευμα, ώστε να απωλέσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Προς τούτο συμβάλουν και ορισμένοι «γραικύλοι» και δήθεν,
 
 

Κράτα το

Εβραίος επιχειρηματίας εξηγεί πως έστησαν οι Εβραίοι τους δυο Παγκοσμιους Πολεμους και πως κυβερνούν τον κόσμο, κατέχoντας το χρήμα.

 

Την αξιοσημείωτη ομιλία ενός σημαίνοντα εβραίου επιχειρηματία και… πολιτικού το 1961 θά έπρεπε, πρώτα, να διαβάσουν όλοι οι Αμερικανικοί πολίτες και δεύτερο, όλοι εμείς, γιατί ανατρέπει τον ισχυρισμό, ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για τον 1ο και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι θα πρέπει να υποστηρίζουμε τους Εβραίους

Η Γερμανία και οι “Εβραίοι”

Ο ρόλος των “Εβραίων” στο 1ο και 2ο Παγκόσμιο πόλεμο

Μια ομιλία του Benjamin Η. Freedman sen. – που έγινε το 1961 στο ξενοδοχείο Willard της Washington, D.C. κατ’ εντολήν της τότε πατριωτικής εφημερίδας του Conde McGinley ”Common Sense”

Η μετάφραση από το γερμανικό κείμενο έγινε από τον Εμμανουήλ Σαρίδη, που επιμένει, ότι αν δεν μάθουμε ποιος πραγματικά κυβερνάει την Ελλάδα – και βέβαια όλο τον κόσμο – θα μπερδευόμαστε πάντα με τις σαχλαμάρες του ΚΚΕ και της κυρίας Παπαρήγα για το μεγάλο κεφάλαιο που βλέπουν στην Ελλάδα, κρύβοντας στην πραγματικότητα τους εβραίους τοκογλύφους και κεφαλαιοκράτες που βρίσκονται από πίσω του.

Μπορούν το ΚΚΕ και οι πολέμιοι του κεφαλαίου να μας κατονομάσουν τις εταιρίες με το μεγάλο κεφάλαιο στην Ελλάδα, με το οποίο μας πρήζουν κάθε ώρα και στιγμή;

Ασφαλώς και όχι, διότι απλά δεν υπάρχουν.

Και επειδή και εγω συγκαταλέγομαι στους πολέμιους του μεγάλου κεφαλαίου, έψαξα και βρήκα, ότι πίσω απ’ αυτό το μεγάλο ελληνικό κεφάλαιο βρίσκονται, δυστυχώς, μόνο οι μεγάλοι εβραίοι τραπεζίτες και τοκογλύφοι της Wall Street και της City of London.

-Εμμανουήλ Σαρίδης

~~~

Πρόλογος

Ο Benjamin H. Freedman γεννήθηκε το 1890 από εβραίους γονείς.  Έγινε ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας στην Νέα Υόρκη και ήταν ο κυρίως ιδιοκτήτης της Woodbury Soap Company.

Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο διέκοψε τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις του με τον οργανωμένο Εβραϊσμό.

Με μια οικονομική δαπάνη 2,5 εκατ. δολαρίων πέρασε την υπόλοιπη ζωή του με δημοσιεύσεις για την επιρροή των Εβραίων στην Οικονομία και την Πολιτική των ΗΠΑ.

Ήταν ένας Insider υψηλοτάτου βαθμού για τις εβραϊκές οργανώσεις και προσωπικός φίλος του Bernard Baruch, Samuel Untermyer, Woodrow Wilson, Franklin Roosevelt, Joseph Kennedy, John F. Kennedy και πολλών άλλων, που την εποχή εκείνη βρισκόντουσαν σε κάποιο αξίωμα και είχαν κάτι να πούνε.

Παρά το γεγονός, ότι η ομιλία του Freedman έγινε το 1961, δεν έχει χάσει μέχρι σήμερα την επικαιρότητά της, το αντίθετο:

Η πολιτική των ΗΠΑ για την Μέση Ανατολή βρίσκεται σήμερα όσο ποτέ στον βρόγχο εβραϊκών και προϊσραηλινών δυνάμεων που δρουν απο το παρασκήνιο.

Αυτό άλλωστε πιστοποιείται τώρα και απο μια εντελώς ανύποπτη πλευρά, από δύο περίφημους επιστήμονες του Πανεπιστημιόυ του Χάρβαρντ.

Τον John Mearsheimer και τον Stephen Walt, οι οποίοι στη μελέτη τους “The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy” (1) αποδεικνύουν, ότι η πολιτική για την Μέση Ανατολή που ασκούν οι ΗΠΑ δεν αντιπροσωπεύει τόσο τα αμερικανικά συμφέροντα, όσο αυτά του Ισραήλ.

Αυτή την παράλειψη εκτελέσεως καθήκοντος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία όχι μόνο συμπάθειες της αποφέρει, αλλά αυξάνει τους εχθρούς τους, την εξηγούν οι συγγραφείς με το ότι εβραϊκές ομάδες πίεσης έχουν κατορθώσει αριστοτεχνικά να πείσουν τους Αμερικανούς, ότι οι εχθροί του Ισραήλ στην περιοχή (ιδίως το Ιράν, το Ιράκ και η Συρία (2) αποτελούν μια απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτά τα θρασύτατα ψέματα, που έκαναν το 2003 δυνατή την δεύτερη εισβολή στο Ιράκ, που ακόμη δεν έχουν σχεδόν ξεχαστεί, σερβίρονται από τους Εβραίους σχεδόν κατά λέξη και πάλι – αυτή τη φορά για μια επίθεση εναντίον του Ιράν.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, το αίτημα “Όχι πια άλλος πόλεμος για το Ισραήλ” (www.abbc.net/boycott-israel/flugblatt.pdf) (www.abbc.net / μποϊκοτάζ του Ισραήλ / flugblatt.pdf) είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ.

Για την καλύτερη κατανόηση του θέματος, η γερμανική μετάφραση της ομιλίας του Freedman συνοδεύθηκε από μια σειρά επεξηγηματικών υποσημειώσεων.

Τέλος στο Google και κάτω από τον όρο: “Benjamin Freedman Willard Hotel 1961″μπορείτε να βρείτε την ακουστική εγγραφή και το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο της ομιλίας.

Ποιος ήταν ο Benjamin Freedman;

Benjamin Freedman, a millionaire insider in international Zionist organizations, friend to 4 U.S. presidents, and also part of the 117-man strong Zionist delegation at the signing of the Treaty of Versailles. His speech at the Willard Hotel in 1961 can be considered as the most import speech from the 20th century. Here is a 40-minute fragment

(Μου φαίνεται όμως, ότι οι γνωστοί άγνωστοι το έχουν βγάλει. Ψάξτε, ίσως στο http://www.warez-files.com/show-Benjamin-H-Freedman-s-Speech.html ή στο http://de.wikipedia.org/wiki/Benjamin_Freedman Ε.Σ.)

Η ομιλία

Και τώρα η ομιλία του Benjamin H. Freedman sen. που έγινε το 1961 στο ξενοδοχείο Willard, στην Washington D.C.:

“Εδώ στις ΗΠΑ οι Σιωνιστές και οι θρησκευτικοί τους σύμμαχοι ασκούν τον πλήρη έλεγχο πάνω στην κυβέρνησή μας.

Θα ήταν πολύ δύσκολο να μπούμε τώρα σε λεπτομέρειες. Όμως οι Σιωνιστές και οι θρησκευτικοί σύμμαχοι τους διοικούν τις ΗΠΑ, σαν να ήσαν οι απόλυτοι μονάρχες αυτής της χώρας. Προφανώς θα νομίζετε, ότι αυτό είναι μια πολύ εύκολη και απλή γνώση, αλλά επιτρέψτε μου να πω και να δείξω τι συνέβη, όταν εμείς “κοιμόμασταν”.

Τι είχε συμβεί;

Ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε το καλοκαίρι του 1914. Μερικοί της ηλικίας μου θα τον θυμούνται ακόμα. Αυτός ο πόλεμος λοιπόν έγινε από τη μία πλευρά από την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία και από την άλλη από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ουγγαρία και την Τουρκία. Μέσα σε 2 χρόνια η Γερμανία κέρδισε τον πόλεμο, όχι επίσημα, αλλά στο πεδίο της μάχης. Τα γερμανικά υποβρύχια, που απετέλεσαν μια έκπληξη για τον κόσμο, σάρωσαν όλα τα πλοία αποστολής εφοδίων από τον Ατλαντικό.

Τα πυρομαχικά και οι εφεδρείες της Βρετανίας εξαντλήθηκαν. Μετά ήρθε η πείνα. Ταυτόχρονα, ο γαλλικός στρατός είχε στασιάσει, η Γαλλία είχε χάσει 600.000 νέους ανθρώπους, το άνθος της γαλλικής νεολαίας, στη μάχη του Βερντέν στο Σόμμε.

Οι Ρώσοι είχαν διαλυθεί, είχαν πάρει τα (πολεμικά) παιχνίδια τους και πήγαν σπίτι, δεν ήθελαν να συνεχίσουν το παιχνίδι, ούτε και τους άρεσε ιδιαίτερα ο τσάρος. Ο ιταλικός στρατός είχε καταρρεύσει.

Στο γερμανικό έδαφος δεν είχε πέσει ούτε ένας πυροβολισμός. Κανένας εχθρός δεν είχε περάσει τα γερμανικά σύνορα, και όμως η Γερμανία πρότεινε στην Αγγλία ειρήνη. Μια ειρήνη επί τη βάσει των πραγμάτων της προηγούμενης κατάστασης, του “Status quo ante”, θα λέγανε οι νομικοί. Αυτό σημαίνει, ότι η Αγγλία το καλοκαίρι του 1916 σκεφτόταν στα σοβαρά. Δεν είχε καμμία άλλη επιλογή, είτε θα αποδεχόταν αυτή την προσφορά ειρήνης, ή θα συνέχιζε να πολεμά μέχρι την αυτοκαταστροφή της.

Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης οι Γερμανοί Σιωνιστές, σαν εκπρόσωποι των Σιωνιστών της Ανατολικής Ευρώπης, αποτάνθηκαν στο βρετανικό πολεμικό Συμβούλιο, και για να συντομεύσω το όλο θέμα εδώ, εγώ έχω όλα τα έγγραφα εδώ για να το αποδείξω, είπαν:
“Κοιτάξτε εδώ, εσείς μπορείτε να κερδίσετε ακόμη αυτό τον πόλεμο, δεν χρειάζεται να παραδοθείτε. Δεν χρειάζεται να αποδεχθείτε αυτήν την ειρήνη που σας προσφέρουν οι Γερμανοί. Με τις ΗΠΑ σαν σύμμαχοι, μπορείτε ακόμη να κερδίσετε αυτό τον πόλεμο”.

Οι ΗΠΑ δεν είχαν ακόμη καμία σχέση με αυτό τον πόλεμο. Ήμασταν ακόμη φρέσκοι, είμασταν νέοι, είμασταν πλούσιοι και είμασταν ισχυροί. Οι Σιωνιστές είπαν στην Αγγλία:“Θα σας φέρουμε τις ΗΠΑ στον πόλεμο σαν σύμμαχο, αφού όμως εσείς κερδίσετε τον πόλεμο και νικήσατε την Γερμανία, την Αυστρία-Ουγγαρία και την Τουρκία, θέλουμε ως αντάλλαγμα την Παλαιστίνη, αυτό είναι η τιμή της προσφοράς”.

Λοιπόν, η Αγγλία είχε το ίδιο δικαίωμα να υποσχεθεί την Παλαιστίνη σε κάποιον, όπως και εμείς, αν είχαμε υποσχεθεί στους Ιρλανδούς την Ιαπωνία, για έναν οποιονδήποτε λόγο. Ήταν απολύτως παράλογο, η Μεγάλη Βρετανία, η οποία δεν είχε κανένα συμφέρον, ούτε κανέναν δεσμό με την Παλαιστίνη, να την χρησιμοποιήσει σαν μέσο πληρωμής την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο. Όπως και νά΄χουν τα πράγματα, έδωσαν αυτή την υπόσχεσή τον Οκτώβριο του 1916. Και λίγο μετά, δεν ξέρω πόσοι θα μπορούσαν να το ενθυμούνται, εισήλθαν οι ΗΠΑ, που ήσαν πάντα και είναι απόλυτα υπέρ της Γερμανίας, ως σύμμαχοι της Μεγάλης Βρετανίας στον πόλεμο.

Το λέω πάλι: Οι ΗΠΑ ήταν πάντοτε υπέρ της Γερμανίας, επειδή οι εφημερίδες ήταν υπό εβραϊκό έλεγχο, οι τραπεζίτες ήταν Εβραίοι, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη χώρα αυτή ήταν υπό εβραϊκό έλεγχο και οι Εβραίοι οι ίδιοι ήσαν φιλογερμανοί, επειδή πολλοί από αυτούς είχαν έρθει από τη Γερμανία.

Ήθελαν η Γερμανία να νικήσει τον Τσάρο. Οι Εβραίοι μισούσαν τον Τσάρο, δεν ήθελαν να κερδίσει η Ρωσία τον πόλεμο. Αυτοί οι εβραίοι τραπεζίτες, ο Kuhn Loeb και άλλες μεγάλες τράπεζες, είχαν αρνηθεί να υποστηρίξουν την Αγγλία και τη Γαλλία, ούτε με ένα δολάριο. Έλεγαν: «Όσο η Αγγλία και η Γαλλία είναι σύμμαχοι της Ρωσίας, δεν παίρνουν ούτε ένα σεντ!” Δίνανε όμως χρήματα στη Γερμανία, πολεμούσαν με τη Γερμανία εναντίον του Τσάρου, για να διαλύσουν το τσαρικό καθεστώς.

Και οι ίδιοι οι Εβραίοι έκλεισαν την συμφωνία με την Αγγλία, όταν είδαν την δυνατότητα να πάρουν την Παλαιστίνη. Ξαφνικά άλλαξαν όλα, όπως ένα φανάρι, που αλλάζει χρώμα από το κόκκινο στο πράσινο. Όλες εκείνες οι εφημερίδες, που έλεγαν στον κόσμο το τι δυσκολίες έχουν οι Γερμανοί στον αγώνα κατά των Βρετανών, άλλαξαν ξαφνικά τη γνώμη τους. Τώρα έλεγαν, ότι οι Γερμανοί είναι κακός λαός, όπως οι Ούννοι, οι βάρβαροι.

Αυτοί οι Γερμανοί εκτελούσαν τώρα αδελφές του Ερυθρού Σταυρού και έκοβαν τα χέρια μικρών παιδιών. Ήταν κακοί. Λίγο αργότερα κήρυξε ο Πρόεδρος Wilson τον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας. Οι Σιωνιστές του Λονδίνου τηλεγραφούσαν στον δικαστή Brandeis στις ΗΠΑ, με την προτροπή: «Επεξεργασθείτε τον Πρόεδρο Wilson και εμείς θα έχουμε από την Αγγλία ότι θέλουμε. Κάντε τον Πρόεδρο Wilson να μπει στον πόλεμο”.

Με αυτό τον τρόπο μπήκαν οι ΗΠΑ στον πόλεμο. Εμείς δεν είχαμε κανένα συμφέρον να μπούμε. Είχαμε το ίδιο δικαίωμα να μπούμε σ’ αυτόν τον πόλεμο, σαν να είμασταν απόψε στο φεγγάρι και όχι σ’ αυτή την αίθουσα. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να κάνουμε αυτό τον πόλεμο και δικό μας. Οδηγηθήκαμε στον πόλεμο, μόνο και μόνο για να πάρουν οι Σιωνιστές την Παλαιστίνη. Αυτό είναι κάτι, που ακόμη κανείς δεν εξήγησε στους πολίτες αυτής της χώρας. Δεν ξέρουν, γιατί μπήκαμε στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αφού είχαμε μπει στον πόλεμο, πήγαν οι Σιωνιστές στο Λονδίνο και είπαν: “Εμείς έχουμε εκπληρώσει το μέρος της συμφωνίας μας, τώρα είναι η σειρά σας, δώστε μας ένα έγγραφο που να δείχνει, ότι θα πάρουμε την Παλαιστίνη αφού εσείς κερδίσετε τον πόλεμο”. Δεν ήξεραν ακόμη, πόσο καιρό θα κρατήσει ο πόλεμος, 1, 2 ή 10 χρόνια, αλλά το έκαναν. Το έγγραφο συντάχθηκε με τη μορφή μιας επιστολής, με μία περίεργη διατύπωση, για να μην γνωρίζει ο κόσμος ακριβώς περί τίνος πρόκειται.

Το έγγραφο αυτό ονομάζεται ΔΙΑΚΉΡΥΞΉ BALFOUR (3). Και η διακήρυξη Balfour δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την υπόσχεση της Αγγλίας γι’ αυτή την “εκδούλευση”. Αυτή η “μεγάλη” διακήρυξη Balfour είναι τόσο πολύτιμη, όσο και ένα χαρτονόμισμα 3 δολαρίων. Νομίζω, ότι δεν μπορώ να εκφραστώ αλλιώς.

Έτσι ξεκίνησε όλο το πρόβλημα. Οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο. Οι ΗΠΑ κατέστρεψαν την Γερμανία. Το τι έγινε μετά, το ξέρετε.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος και οι Γερμανοί πήγαν για να λάβουν μέρος στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων το 1919, ήταν παρόντες εκεί και 117 Εβραίοι.

Μια εβραϊκή αντιπροσωπεία, η οποία αντιπροσώπευε τους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης, με επικεφαλής τον Bernard Baruch.

Ήμουν και εγώ εκεί, έπρεπε να ξέρω.

Τι συνέβη;

Οι Εβραίοι σ’ αυτή τη διάσκεψη, όταν ακριβώς επρόκειτο να τεμαχισθεί η Γερμανία για να διανεμηθεί στους Ευρωπαίους, είπαν: “Τι θα λέγατε να μας δώσετε την Παλαιστίνη;”

Και ανέφεραν, επί παρουσία των Γερμανών, την διακήρυξη Balfour. Οι Γερμανοί κατάλαβαν τι παίζεται. “A, έτσι έγινε το παιχνίδι, γι ‘αυτό οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο”.

Οι Γερμανοί κατάλαβαν για πρώτη φορά, ότι είχαν ηττηθεί, γιατί οι Σιωνιστές ήθελαν την Παλαιστίνη. Οι Γερμανοί έπρεπε να υπομείνουν αυτό το αίσχος και τις εξωφρενικές επανορθώσεις μόνο γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο.

Αυτό μας οδηγεί σ’ ένα άλλο ενδιαφέρον πράγμα. Όταν οι Γερμανοί το συνειδητοποίησαν, θύμωσαν πολύ με τους Εβραίους, είναι κατανοητό. Μέχρι τότε οι Εβραίοι δεν ζούσαν πουθενά, σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου, καλύτερα από τη Γερμανία.

Υπήρξε ο κύριος Rathenau, που ήταν για τη βιομηχανία και τη χρηματοδότηση τόσο σημαντικός, όπως και ο Bernard Baruch σε αυτή τη χώρα.

Ήταν ο κύριος Balin, κάτοχος των μεγάλων ατμοπλοϊκών γραμμών, των Norddeutsche Lloyds και της Hamburg-Amerika Linie.

Ήταν ο κύριος Bleichroden, ο τραπεζίτης της οικογένειας Hohenzollern.

Ήταν η Warburg στο Αμβούργο, μια από τις μεγαλύτερες οικογένειες εμπόρων και τραπεζιτών του κόσμου.

Οι Εβραίοι περνούσαν πολύ καλά στη Γερμανία. Αλλά οι Γερμανοί σκέφτονταν: “Αυτό είναι σχεδόν ένα ξεπούλημα”.

Ήταν ένα ξεπούλημα, που ισοδυναμεί με αυτή την υποθετική κατάσταση:

Ας υποθέσουμε, ότι εμείς, οι ΗΠΑ, βρισκόμαστε σε πόλεμο με την ΕΣΣΔ και τον κερδίζουμε, ξαφνικά όμως προτείνουμε στην ΕΣΣΔ την άμεση διακοπή του. Τους προσφέρουμε ειρήνη.

Ξαφνικά μπαίνει στον πόλεμο η κόκκινη Κίνα σαν σύμμαχος της Σοβιετικής Ένωσης. Και γι’ αυτό ηττόμαστε κατά κράτος. Αμέσως μετά έρχονται τέτοιες αποζημιώσεις, που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. Φανταστείτε τώρα, ότι αμέσως μετά τον πόλεμο ανακαλύπτουμε, ότι οι Κινέζοι των ΗΠΑ, οι συμπολίτες μας, που εμείς πάντα πιστεύαμε ότι είναι τίμιοι και αξιόπιστοι πολίτες της χώρας μας, φανταστείτε το, ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή μας.

Φανταστείτε, ότι οι Κινέζοι των ΗΠΑ μας πούλησαν στην ΕΣΣΔ. Πώς θα αισθανόμασταν; Πιστεύω, ότι κανείς απ’ αυτούς δεν θα μπορούσε να δείξει το πρόσωπό του ποτέ ξανά στους δρόμους. Δεν θα υπήρχαν τόσα φαναράκια για να τους προστατεύουν τη νύχτα. Πώς θα νιώθουμε …;

Λοιπόν, έτσι αισθάνονται και οι Γερμανοί για τους Εβραίους. Οι Γερμανοί ήσαν πάντα πολύ έντιμοι απέναντι στους Εβραίους. Όταν το 1905 απέτυχε η κομμουνιστική επανάσταση στη Ρωσία και οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από τη Ρωσία, πήγαν όλοι στη Γερμανία, και η Γερμανία τους πρόσφερε καταφύγιο. Τους φέρθηκαν πολύ καλά. Τώρα όμως προδώσανε και πουλήσανε τη Γερμανία, για ένα και μόνο λόγο, μόνο για να αποκτήσουν την Παλαιστίνη. Την “Εβραϊκή Κοινοπολιτεία” τους”.

Ο Nahum Sokolow και όλοι οι μεγάλοι ηγέτες και τα μεγάλα ονόματα που αναφέρονται σήμερα σε σχέση με τον Σιωνισμό, έγραφαν από το 1919 μέχρι το 1923 στις εφημερίδες τους, γεμάτες με δηλώσεις, ότι οι Γερμανοί, παρά το ότι αντελήφθησαν, ότι έχασαν τον πόλεμο ύστερα από την ανάμειξη των Εβραίων, τρέφουν ακόμη απέναντι των Εβραίων αποδεκτά συναισθήματα. Δεν υπήρξαν θρησκευτικά συναισθήματα, δεν υπήρξαν εχθρότητες, μόνο και μόνο επειδή οι Εβραίοι έχουν μια διαφορετική πίστη.

Ήταν καθαρά οικονομικού και όχι θρησκευτικού χαρακτήρα. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε στην Γερμανία, αν ένας Εβραίος πάει το βράδυ στο σπίτι του, κλείνει τα παραθυρόφυλλα και λέει “Shema Yisroel» ή “Πάτερ ημών”. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τέτοια πράματα, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο από ότι εδώ στις ΗΠΑ. Τα συναισθήματα που αναπτύχθηκαν αργότερα, οφείλονταν μόνο στο γεγονός, ότι οι Γερμανοί θεώρησαν τους Εβραίους υπεύθυνους για την ήττα τους.

Ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε χωρίς ευθύνη των Γερμανών. Δεν είχαν καμία ευθύνη, μόνο την ευθύνη, ότι ήσαν επιτυχείς. Δημιούργησαν ένα μεγάλο στόλο. Ανέπτυξαν συναλλαγές με όλο τον κόσμο. Πρέπει να αντιληφθείτε, ότι η Γερμανία κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης αποτελείτο από πάνω από 300 πόλεις-κράτη, Κομητείες, Ηγεμονίες, κλπ.

Στο μεταξύ χρονικό διάστημα, την εποχή του Ναπολέοντα και του Μπίσμαρκ, είχαν μετουσιωθεί σε μια χώρα. Μέσα σε 50 χρόνια η Γερμανία έγινε σε μια παγκόσμια δύναμη. Ο στόλος της συναγωνιζόταν με τον βρετανικό στόλο και έκανε εμπόριο με όλο τον κόσμο. Παρήγε καλύτερα προϊόντα που μπορούσαν να ανταγωνιστούν με κάθε άλλο προϊόν. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία συνωμότησαν εναντίον της Γερμανίας. Ήθελαν να την καθηλώσουν. Δεν υπάρχει σήμερα κανείς ιστορικός, που θα μπορούσε να βρει κάποιον άλλο λόγο, γιατί η Γερμανία έπρεπε να εξαφανιστεί από τον χάρτη.

Όταν οι Γερμανοί συνειδητοποίησαν, ποιος ήταν υπεύθυνος για την ήττα τους, ήταν φυσικά πολύ θυμωμένοι. Όμως δεν άγγιξαν ούτε μια εβραίικη τρίχα, ούτε μία. Ο καθηγητής Tansill από το Georgetown University, που έχει πρόσβαση σε όλα τα απόρρητα έγγραφα του υπουργείου Εξωτερικών, τσιτάρει στο βιβλίο του ένα έγγραφο που γράφτηκε από τον Hugo Schoenfelt, έναν Εβραίο, που έστειλε ο Cordell Hull το 1933 στην Ευρώπη για να διερευνήσει τα λεγόμενα στρατόπεδα των πολιτικών κρατουμένων, ότι όλοι οι κρατούμενοι βρίσκονταν σε καλή κατάσταση.

Ήσαν όλοι τους καλά και τους συμπεριφέρονταν καλά. Τα στρατόπεδα ήταν γεμάτα με κομμουνιστές. Πολλοί από τους κρατουμένους ήταν Εβραίοι, διότι το 98% των κομμουνιστών στην Ευρώπη ήταν Εβραίοι. Μεταξύ των κρατουμένων ήσαν και μερικοί ιερείς, ηγέτες συνδικάτων και άλλοι με διεθνείς διασυνδέσεις.

Η αιτία είναι:

Κατά τα έτη 1918-1919 οι κομμουνιστές κατέλαβαν για λίγες μέρες τη Βαυαρία . Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ καθώς και μια ομάδα άλλων Εβραίων, ανέλαβαν την κυβέρνηση για τρεις ημέρες. Μετά τον πόλεμο ο Kaiser Wilhelm κατέφυγε στην Ολλανδία, γιατί φοβήθηκε, ότι θα έχει την ίδια τύχη με τον Τσάρο της Ρωσίας.

Ύστερα από την κομμουνιστική απειλή στη Γερμανία, οι Εβραίοι προσπαθούσαν να πάρουν πίσω τις θέσεις που είχαν πριν. Οι Γερμανοί, όμως αντετίθεντο όσο πιο καλά μπορούσαν. Καταπολεμούσαν τους Εβραίους, όπως την εποχή της ποτοαπαγορεύσεως καταπολεμούσαμε εμείς το αλκοόλ και τους υποστηρικτές του. Δεν καταπολεμήθηκαν όμως με όπλα. Αυτός ήταν ο τρόπος που καταπολεμήθηκαν οι Εβραίοι στη Γερμανία.

Την εποχή εκείνη υπήρχαν στην Γερμανία περίπου 80 με 90 εκατομμύρια Γερμανοί και μόνο 460.000 Εβραίοι. Περίπου το 0,5% του πληθυσμού ήταν Εβραίοι, και όμως ήλεγχαν όλο τον Τύπο και το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας, διότι όταν υποτιμήθηκε το γερμανικό μάρκο είχαν αγοράσει με τα πολύτιμα δολάρια ΗΠΑ που είχαν τα πάντα (4).
Οι Εβραίοι προσπάθησαν όλα αυτά να τα συγκαλύψουν, δεν ήθελαν να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει ο κόσμος, ότι έιχαν προδώσει και πουλήσει τη Γερμανία και οι Γερμανοί δεν τους το συγχώρησαν αυτό.

Οι Γερμανοί τους καταπολεμούσαν με κατάλληλες ενέργειες. Κάναν διακρίσεις εις βάρος τους, όπου και όποτε μπορούσαν. Τους απέφευγαν όπως και εμείς θα αποφεύγαμε τους μαύρους, τους Κινέζους ή τους Καθολικούς, εάν ήταν υπεύθυνοι για την ήττα μας, και μας είχαν πουλήσει στον εχθρό. Μετά από λίγο καιρό, οι Εβραίοι συγκεντρώθηκαν σε μια παγκόσμια διάσκεψη στο Άμστερνταμ.

Στη συνάντηση, που έγινε το 1933, συμμετείχαν Εβραίοι από κάθε χώρα. Και είπαν για την Γερμανία: “Διώξτε τον Χίτλερ και δώστε μας πίσω τις παλιές θέσεις που είχαμε, ανεξάρτητα από το αν κάποιος είναι κομμουνιστής ή οτιδήποτε άλλο. Δεν μπορείτε να μας αντιμετωπίζετε έτσι. Εμείς, οι Εβραίοι του κόσμου, σας εκδίδουμε ένα τελεσίγραφο“. Μπορείτε να φανταστείτε τι είπαν οι Γερμανοί στους Εβραίους. Τι συνέβη τότε;

Το 1933, όταν η Γερμανία αρνήθηκε να λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Συνέδριο, η Διάσκεψη διακόπηκε .

Ο κύριος Samuel Untermyer, ο επικεφαλής της αμερικανικής αντιπροσωπείας της Διάσκεψης, επέστρεψε στις ΗΠΑ. Πήγε κατευθείαν από το ατμόπλοιο στο στούντιο της Columbia Broadcasting System – CBS, και εξέδωσε μια γνωμοδότηση, που μεταδόθηκε από όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς των ΗΠΑ, στην οποία έλεγε:

“Εμείς βρισκόμαστε τώρα σε μια ιερή σύγκρουση με τη Γερμανία, και θα την πεινάσουμε ώσπου να παραδοθεί. Εμείς θα μποϊκοτάρουμε τα γερμανικά προϊόντα σε όλο τον κόσμο”.

Γεγονός είναι, ότι τα δύο τρίτα των τροφίμων στην Γερμανία εισάγονται. Και οι εισαγωγές μπορεί να γίνονται, όταν ταυτόχρονα γίνονται και εξαγωγές. Έτσι εάν η Γερμανία δεν μπορεί να εξάγει, θα πρέπει να λιμοκτονήσουν τα δύο τρίτα του γερμανικού λαού. Αρκετά τρόφιμα υπήρχαν μόνο για το ένα τρίτο.

Σ’ αυτή την δήλωση που έχω εδώ και δημοσιεύθηκε στους New York Times της 7. Αυγούστου 1933, ο κύριος Samuel Untermyer ανακοίνωνε, ότι αυτός είναι ο “δικός μας τρόπος αυτοάμυνας”. Ο Πρόεδρος Ρούσβελτ κοινοποίησε αυτή τη διαταγή στο National Recovery Administrationτη, ότι όποιος δεν υπακούει σ’ αυτό το “New Deal” θα μποϊκοτάρεται κατ’ αυτό τον τρόπο. Θα θυμάστε, κυρίες και κύριοι, ότι την αποδέχθηκε ακόμη και το Ανώτατο Δικαστήριο.

Τελικά οι Εβραίοι κήρυξαν πόλεμο κατά της Γερμανίας, και αυτός ο πόλεμος ήταν τόσο αποτελεσματικός, που σε κανένα κατάστημα πλέον δεν έβρισκες ένα προϊόν με την ετικέτα “Made in Germany”.

Ένας υπάλληλος της εταιρείας Woolworth μου είπε, ότι επιτραπέζια είδη αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων έπρεπε να πεταχτούν στο ποτάμι, επειδή οι πελάτες τα έβρισκαν στο μαγαζί αποκαλούσαν τους ιδιοκτήτες “Χιτλερικούς, δολοφόνους κλπ.” Υπήρχαν πολλές πορείες και διαμαρτυρίες.

Σε ένα κατάστημα που ανήκε στην αλυσίδα R.H. Macy και διευθύνετο από την οικογένεια Strauss, που ήταν επίσης Εβραίοι, μια γυναίκα βρήκε ένα καλσόν με το σήμα Made in Germany. Καλσόν από το Chemnitz, που το μαγαζί πουλούσε εδώ και 20 χρόνια, μποϊκοταριστηκαν. Οι ιδιοκτήτες τους αποκλήθηκαν “Χιτλερικοί”. Εκατοντάδες άνθρωποι έτρεχαν πάνω κάτω και διαμαρτύρονταν …. Μέχρι τότε κανείς στην Γερμανία δεν είχε πειράξει έναν Εβραίο. Οι Εβραίοι δεν υπέφεραν, δεν πεινούσαν, δεν τους επιτίθεντο, δεν τους δολοφονούσαν.

Φυσικά, οι Γερμανοί είπαν: “Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που μποϊκοτάρουν τη χώρα μας, που κάνουν τον λαό μας άνεργο και οδηγούν την βιομηχανία μας σε στασιμότητα; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν κάτι τέτοιο;”

Οι Γερμανοί θύμωσαν πολύ με τους Εβραίους. Ξαφνικά βάφτηκαν εβραϊκά μαγαζιά στην Γερμανία με συνθήματα και σύμβολα. Γιατί άλλωστε θα έπρεπε ένας Γερμανός να δώσει τα λεφτά του σε μια επιχείρηση, ο ιδιοκτήτης της οποίας συνμποϊκοτάρει τη Γερμανία, ο οποίος φροντίζει να πεινά ο γερμανικός λαός που θα έπρεπε να υποχρεωθεί σε παράδοση, να παραδοθεί στον παγκόσμιο Εβραισμό;

Ένα μποϊκοτάζ από ανθρώπους που ήθελαν να αναγκάσουν τους Γερμανούς να αποδεχθούν τον Πρωθυπουργό ή τον Καγκελάριο τους, ήταν γελοίο.

Το μποϋκοτάζ πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις, αλλά όταν το 1938 ένας νεαρός Εβραίος από την Πολωνία διείσδυσε στην γερμανική πρεσβεία στο Παρίσι και δολοφόνησε έναν υπάλληλο, η ζωή των Εβραίων στη Γερμανία σκλήρυνε. Τα παράθυρα στα σπίτια τους σπάζανε και άρχισαν οδομαχίες.

Δεν χρησιμοποιώ ευχαρίστως τη λέξη “αντισημιτισμός”, γιατί δεν έχει κανένα νόημα, την χρησιμοποιώ όμως, γιατί δεν την ξέρουμε διαφορετικά. Ο μόνος λόγος, για τον οποίο οι Γερμανοί είχαν αντι-εβραϊκά αισθήματα, ήταν διότι γνώριζαν, ότι οι Εβραίοι είχαν την ευθύνη για την ήττα τους στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και για το μποϊκοτάζ. Έτσι οι Εβραίοι ήταν υπεύθυνοι και για τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, διότι, όταν η όλη υπόθεση ξέφυγε από τα χέρια, ήταν σημαντικό να δούμε, ποιος θα επιζήσει από τον αγώνα και ποιος θα βγει νικητής.

Έχω ζήσει στη Γερμανία και ξέρω ότι οι Γερμανοί είχαν να επιλέξουν μεταξύ του κομμουνισμού και του χριστιανισμού. Ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο δεν υπήρχε τίποτα. Οι Γερμανοί επέλεξαν τον Χριστιανισμό. Άρχισαν να επανεξοπλίζονται. Τον Νοέμβριο του 1933 η Σοβιετική Ένωση είχε αναγνωριστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Σοβιετική Ένωση έγινε πολύ ισχυρή. Οι Γερμανοί που το αντελήφθησαν αυτό αποφάσισαν να φύγουν και να ξανάρθουν, όταν θά΄τανε ισχυροί. Το ίδιο κάνουμε άλλωστε κι΄εμείς εδώ, φεύγουμε και εμφανιζόμαστε ξανά στο προσκήνιο όταν είμαστε δυνατοί. Η κυβέρνησή μας ξοδεύει το χρόνο 83 ή 84 δισεκατομμύρια για την άμυνα. Άμυνα εναντίον τίνος; Άμυνα εναντίον των 40.000 Εβραίων στη Μόσχα (5), που έχουν πάρει τη Ρωσία έχουν και με τον ανέντιμο τρόπο τους ελέγχουν επίσης και άλλες χώρες του κόσμου;

Σήμερα, ζούμε στα πρόθυρα του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου, από τον οποίο κανείς δεν θα βγει νικητής. Αυτό ξεπερνά την φαντασία μου. Γνωρίζω ότι οι πυρηνικές βόμβες μετρούνται στην περιοχή των μεγατόνων. Ένας μεγατόνος είναι ο όρος για ένα εκατομμύριο τόνους TNT.

Οι πυρηνικές μας βόμβες είχαν μια ικανότητα 10 μεγατόνων, 10 εκατομμύρια τόνων ΤΝΤ, όταν αναπτύχθηκαν για πρώτη φορά. Σήμερα έχουμε πυρηνικές βόμβες στην περιοχή των 200-μεγατόνων, και μόνο ο Θεός ξέρει πόσες έχουν οι Ρώσοι. Με τι έχουμε να κάνουμε σήμερα;

Αν σήμερα ξεκινήσουμε έναν πόλεμο, αυτός θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν πυρηνικό πόλεμο. Θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Ναι, θα συμβεί, αν ανοίξει η κουρτίνα για την τρίτη πράξη.

Η πρώτη πράξη ήταν ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος, η δεύτερη ο 2ος και η τρίτη θα είναι ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι Εβραίοι του κόσμου, οι Σιωνιστές και οι θρησκευτικοί τους σύμμαχοι, είναι αποφασισμένοι να χρησιμοποιήσουν τις ΗΠΑ σαν βάση για το σχέδιό τους, να κάνουν τη γη της Παλαιστίνης πρωτεύουσα της παγκόσμιας κυβέρνησής που επιδιώκουν. Αυτό είναι τόσο αληθινό, όσο εγώ που στέκομαι εδώ. Δεν είμαι μόνο εγώ που το ξέρω αυτό και το έχω διαβάσει, το κάνανε και άλλοι πολλοί εδώ και είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο.

Τι μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε; Η ζωή που θα μπορούσατε να σώσετε εσείς, θα μπορούσε να είναι ο γιος σας. Τα παιδιά σας θα μπορούσαν να είναι αυτή τη νύχτα καθ’ οδόν για τον πόλεμο, και εσείς ξέρετε γι’ αυτό τόσο πολύ λίγο, όσο γνώριζαν και το 1916, όταν η βρετανική κυβέρνηση και οι Σιωνιστές συνήψαν την συμφωνία τους. Το γνωρίζατε αυτό; Κανείς στις ΗΠΑ δεν το ήξερε. Δεν του επιτρέπανε να το γνωρίζει.

Ποιος το ήξερε; Το ήξερε ο Πρόεδρος Wilson. Το ήξερε ο συνταγματάρχης House. Το ήξεραν επίσης και άλλοι μεμυημένοι. Εγώ το ήξερα; Ναι, είχα μια αρκετά καλή ιδέα για το τι συνέβαινε. Ήμουν σε στενή επαφή με τον Henry Morgenthau sen. κατά την προεκλογική εκστρατεία του 1912, όταν εξελέγη ο Πρόεδρος Ουίλσον. Έγινε συζήτηση γύρω από το γραφείο του. Εγώ ήμουν άνθρωπος της εμπιστοσύνης του Henry Morgenthau sen. που ήταν πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών, και ήμουν σε στενή επαφή με τον Rollo Wells που ήταν ταμίας. Ήμουν σ’ αυτό τον κύκλο.

Ο Πρόεδρος Wilson στο τέλος του τραπεζιού και όλοι οι άλλοι. Άκουσα πώς τον σφυροκοπούσαν με τον φόρο εισοδήματος, μέσω του οποίου δημιουργήθηκε η Federal Reserve, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα, και άκουσα, πώς του κάνανε κατήχηση για το σιωνιστικό Κίνημα.

Ο Δικαστής Brandeis και ο Πρόεδρος Wilson ήταν τόσο κοντά, όσο αυτά τα δύο δάχτυλα στο χέρι μου. Ο Πρόεδρος Wilson ήταν απόλυτα παραλυμένος όταν αποφασίστηκε αυτό το νεογέννητο μωρό (η Federal Reserve).

Έτσι μπήκαμε στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ όλοι μας “κοιμόμασταν”. Έστειλαν τα παιδιά μας στη σφαγή. Για ποιο πράγμα; Μόνο και μόνο για να πάρουν οι Εβραίοι την “Παλαιστίνη” σαν την “Κοινοπολιτεία” τους.” Σας έχουν κάνει τόσο ηλίθιους, που δεν ξέρετε πια τι είναι αριστερά και τι δεξιά.

Τι γνωρίζουμε για τους Εβραίους; Τους αποκαλώ εδώ Εβραίους, γιατί έτσι τους ξέρουμε.Εγώ προσωπικά τους αποκαλώ “οι λεγόμενοι Εβραίοι”, γιατί εγώ ξέρω ποιοι είναι. Οι Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης, από τούς οποίους κατάγεται το 92% του εβραϊκού πληθυσμού της γης, στην πραγματικότητα δεν είναι Εβραίοι. Στην πραγματικότητα είναι Χαζάροι (6).

Οι Χαζάροι ήταν μια πολεμική φυλή που ζούσε στην καρδιά της Ασίας. Ήταν τέτοιοι πολεμιστές, που οι ίδιοι οι Ασιάτες τους έδιωξαν από την Ασία στέλνοντάς τους στην Ευρώπη. Οι Χαζάροι ίδρυσαν ένα μεγάλο βασίλειο με μια επιφάνεια 800.000 τετραγωνικά μίλια. Εκείνη την εποχή η Ρωσία δεν υπήρχε ακόμη, το ίδιο και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Το βασίλειο των Χαζάρων ήταν το μεγαλύτερο σε ολόκληρη την Ευρώπη, τόσο μεγάλο και τόσο ισχυρό, που αν άλλοι μονάρχες τους ζητούσαν στρατιωτική βοήθεια, θα μπορούσαν να τους στείλουν μέχρι 40.000 στρατιώτες. Τόσο μεγάλο και ισχυρό ήταν.

Οι Χαζάροι ήσαν θαυμαστές – λάτρευαν τον φαλλό, κάτι που είναι ανήθικο και δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Αυτός ήταν η “θρησκεία” τους, όπως ήταν και η θρησκεία πολλών άλλων ειδωλολατρών και βαρβάρων του πλανήτη.

Ο βασιλιάς των Χαζάρων ήταν τόσο αηδιασμένος από αυτόν τον εκφυλισμένο τρόπο ζωής, που αποφάσισε να υιοθετήσει μια άλλη “πίστη”, τον Χριστιανισμό, το Ισλάμ ‘η τον Ιουδαϊσμό, που στην πραγματικότητα είναι ο Ταλμουδισμός. Επέλεξε τους Εβραίους, και ότι έγινε η θρησκεία του κράτους. Ίδρυσε τις σχολές του Ταλμούδ Pumbedita και Sura, οι οποίες εκπαίδευσαν χιλιάδες ραβίνους. Άνοιξε συναγωγές και σχολεία και οι υπήκοοι του έγιναν αυτό που σήμερα αποκαλούμε “Εβραίοι”. Κανείς απ’ αυτούς δεν είχε ποτέ πατήσει το πόδι του στους Αγίους Τόπους, ούτε την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, ούτε από τότε που αυτή ξεκίνησε. Κανείς τους.

Και όμως έρχονται στους χριστιανούς ζητώντας στρατιωτική βοήθεια για την Παλαιστίνη. Λένε: “Δεν θέλετε να βοηθήσετε τον εκλεκτό λαό, να πάρει πίσω τη γη της επαγγελίας του, την πατρίδα των προγόνων του; Είναι χριστιανικό καθήκον σας. Εμείς σας δώσαμε έναν από τους γιους μας σαν Κύριο και Λυτρωτή. Εσείς πηγαίνετε κάθε Κυριακή στην εκκλησία, γονατίζετε και προσεύχεστε σε έναν Εβραίο, και εμείς είμαστε Εβραίοι”.

Στην πραγματικότητα όμως είναι ειδωλολάτρες Χαζάροι, που ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό όπως τον ασπάσθηκαν και οι Ιρλανδοί. Είναι γελοίο να τους λέμε “λαό των Αγίων Τόπων”, όπως θα ήταν γελοίο να ονομάσουμε 54 εκατομμύρια Κινέζους “Άραβες”. Θα έπρεπε να αναρωτηθούμε, αν τα μυαλά μας λειτουργούνε καλά, αν ονομάζαμε τους Κινέζους “Άραβες”. Όποιος πίστευε ότι αυτοί οι Κινέζοι είναι Άραβες, δεν θα ήταν στα καλά του. Το μόνο που έκαναν, ήταν να ασπασθούν την εβραϊκή πίστη, προέλευση του οποίου είναι η Μέκκα της Αραβίας. Ακριβώς όπως το έκαναν και οι Ιρλανδοί.

Οι Ιρλανδοί δεν έγιναν άλλοι άνθρωποι. Είναι πάντα οι ίδιοι, μόνο που έχουν αποδεχθεί τον Χριστιανισμό, και όμως εξακολουθούν να είναι Ιρλανδοί.

Αυτοί οι Χαζάροι, αυτοί οι ειδωλολάτρες, αυτοί οι Ασιάτες, ήταν μια μογγολική φυλή, η οποία εκδιώχθηκε από την Ασία και ήρθε στην Ευρώπη. Επειδή ο βασιλιάς τους είχε αποδεχθεί αυτήν την πίστη, τό΄κανε και ο λαός του που δεν είχε μια άλλη επιλογή. Ακριβώς όπως και στην Ισπανία. Ο βασιλιάς ήταν καθολικός, άρα καθολικός ήταν και ο λαός του. Όποιος το αρνήθηκε, έπρεπε να εγκαταλείψει τη χώρα. Έτσι έγιναν οι Χαζάροι αυτό που σήμερα λέμε “Εβραίοι”.

Τώρα μπορείτε να δείτε, πόσο ανόητο ήταν εκ μέρους των χριστιανικών κυβερνήσεων να πουν: “Θα βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις και το κύρος μας τον εκλεκτό λαό του Θεού να πάρει πίσω τη γη των προγόνων του”. Υπάρχει κανένα μεγαλύτερο ψέμα από αυτό;

Οι Εβραίοι ελέγχουν τις εφημερίδες, τα περιοδικά, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τους μεγάλους εκδοτικούς οίκους βιβλίων, και επειδή οι πολιτικοί μας μιλούν “τη γλώσσα τους», δεν είναι περίεργο που εσείς πιστεύετε αυτά τα ψέματα. Θα πιστεύατε, ότι το μαύρο είναι άσπρο, αν σας το λέγανε αρκετά συχνά. Δεν θα λέγατε πια το μαύρο μαύρο. Θα λέγατε το μαύρο άσπρο, και κανείς δεν θα σας κατηγορούσε γι’ αυτό. Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα ψέματα στην ιστορία μας. Είναι το θεμέλιο της μιζέριας που μας έχει πλήξει.

Ξέρετε τι κάνουν οι Εβραίοι την την Ημέρα της Εξιλέωσης, την ημέρα που εσείς νομίζετε ότι είναι “ιερή” για τους Εβραίους; Εγώ ήμουν ένας από αυτούς. Αυτό δεν είναι φήμες. Εγώ δεν είμαι εδώ για να σας διηγηθώ σαχλαμάρες. Σας δίνω στοιχεία!

Την ημέρα της Εξιλέωσης πηγαίνουν σε μια συναγωγή. Για την πρώτη στέκονται όρθιοι άνθρωπο. Είναι η μόνη προσευχή που στέκονται όρθιοι. Επαναλαμβάνουν τρεις φορές μια σύντομη προσευχή που λέγεται “Koλ Νίντρε”. Σ’ αυτή την προσευχή κάνουν μια συμφωνία με τον Θεό, που λέει, ότι κάθε όρκος, κάθε υπόσχεση τάξιμο που θα κάνουν τους επόμενους δώδεκα μήνες με Εβραίους, είναι άκυρο.

Ο όρκος δεν είναι όρκος, η υπόσχεση δεν είναι μια υπόσχεση και το τάξιμο δεν είναι τάξιμο. Αυτά όλα δεν έχουν για τους Εβραίους καμία ηθική αξία. Και το Ταλμούδ διδάσκει, ότι αν κάποιος κάνει έναν όρκο, δώσει μια υπόσχεση ή κάνει ένα τάμα, να θυμάμαι πάντα την ημέρα του Εξιλασμού, επειδή σαν Εβραίος δεν πρέπει να τα τηρήσει, σαν Εβραίος εξαιρείται απο την τήρησή τους…(7).

Πόσο λοιπόν μπορείτε να βασιστείτε στην εντιμότητα ενός Εβραίου; Να υπολογίζετε τότε ακριβώς όπως πίστευαν οι Γερμανοί το 1916 τις εβραίικες υποσχέσεις. Θα έχουμε κι’ εμείς την ίδια τύχη με τη Γερμανία, και για τους ίδιους λόγους.

Για το κείμενο:

Τίτλος στα αγγλικά: “Benjamin Freedman the 1961 Willard Hotel speech”. Μετάφραση στα γερμανικά από τον Τ. Steinemann με τον τίτλο “Das Weltmachtsprinzip der Zionisten – Deutschland und die “Juden”.

Μετάφραση στα ελληνικά (από το γερμανικό κείμενο) από τον Εμμανουήλ Σαρίδη

Οι υπογραμμίσεις είναι απο τον Τ. Steinemann, που γράφει στο τέλος:

Αναρωτιέμαι, παρεμπιπτόντως, γιατί στο 9/11 ΔΕΝ υπήρξαν Εβραίοι μεταξύ των θυμάτων; Μήπως τη μέρα εκείνοι είχαν όλοι οι Εβραίοι διακοπές…

Πηγές:

http://maiandros.blogy.gr/post/1547-ebraios-epixeirimatias-eksigei-pos-estisan-oi-ebraioi-toys-dyo-pagkosmioys-polemoys-kai-pos-kybernoyn-ton-kosmo-katexont

https://attikanea.blogspot.gr/2016/08/o_28.html

Oι Εβραίοι Έστησαν τους δύο παγκόσμιους πολέμους!! Κυβερνούν τον κόσμο κατέχοντας όλο το χρήμα! (Η Γνώση είναι Δύναμη)

Oι Εβραίοι Έστησαν τους δύο παγκόσμιους πολέμους!! Κυβερνούν τον κόσμο κατέχοντας όλο το χρήμα! (Η Γνώση είναι Δύναμη)Την αξιοσημείωτη ομιλία ενός σημαίνοντα εβραίου επιχειρηματία και πολιτικού το 1961 θά έπρεπε, πρώτα, να διαβάσουν όλοι οι Αμερικανικοί πολίτες και δεύτερο, όλοι εμείς, γιατί ανατρέπει τον ισχυρισμό, ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για τον 1ο και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι θα πρέπει να υποστηρίζουμε τους Εβραίους.Η Γερμανία και οι “Εβραίοι”(ΥΓ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΕΤΟΣ Στο κείμενο λέει αυτά που έχουμε ανακαλύψει σε αυτή την σελίδα που δεν λέει καμιά πάρα ελάχιστες ανεξάρτητες :1 κομμουνιστές και Εβραίοι ειναι ένα! εκτός τους χρήσιμους ηλίθιους, 2 Η γερμάνια ως ανεξάρτητη χωρα ήταν έτη μπροστά, και όχι σημερα με το κόμμα η αριστερά που ίδρυσαν κομμουνιστές!καθώς και αλλα πολλά που δεν θα πουν πότε τα ελληνικά ΜΜΕ και ιστοσελίδες που ελέγχουν οι Εβραίοι....κάνεις ακομα και δηθεν ερευνητές δεν το λένε αυτό! ας μην αναφέρουμε καν οτι έβαλαν τους Έλληνες κατά των Γερμανών το 40 ούτε για σφαγές απο κομμουνιστές σε χιλιαδες Έλληνες μη κομμουνιστές, και Γερμανούς επί 5 χρονιά -1945-1950 τις αποδείξεις τις έχουμε βάλει κατά καιρούς)Ο ρόλος των “Εβραίων” στο 1ο και 2ο Παγκόσμιο πόλεμο
Μια ομιλία του Benjamin Η. Freedman sen. – που έγινε το 1961 στο ξενοδοχείο Willard της Washington, D.C. κατ’ εντολήν της τότε πατριωτικής εφημερίδας του Conde McGinley ”Common Sense”Σημείωση
Η μετάφραση απο το γερμανικό κείμενο έγινε απο τον Εμμανουήλ Σαρίδη. Που επιμένει, ότι άν δεν μάθουμε ποιός πραγματικά κυβερνάει την Ελλάδα – και βέβαια όλο τον κόσμο – θα μπερδευόμαστε πάντα με τις σαχλαμάρες του ΚΚΕ και της κυρίας Παπαρήγα για το μέγαλο κεφάλαιο που βλέπουν στην Ελλάδα, κρύβοντας στην πραγματικότητα τους εβραίους τοκογλύφους και κεφαλαικράτες που βρίσκονται απο πίσω του. Μπορούν το ΚΚΕ και οι πολέμιοι του κεφαλαίου να μας κατονομάσουν τις εταιρίες με το μεγάλο κεφάλαιο στην Ελλάδα, με το οποίο μας πρίζουν κάθε ώρα και στιγμή; Ασφαλώς και όχι, δίοτι απλά δεν υπάρχουν. Και επειδή και εγω συγκαταλέγομαι στους πολέμιους του μεγάλου κεφαλαίου, έψαξα και βρήκα, ότι πίσω απ’ αυτό το μεγάλο ελληνικό κεφάλαιο βρίσκονται, δυστυχώς, μόνο οι μεγάλοι εβραίοι τραπεζίτες και τοκογλύφοι της Wall Street και της City of London.Ο Benjamin H. Freedman γεννήθηκε το 1890 απο εβραίους γονείς. Έγινε ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας στην Νέα Υόρκη και ήταν ο κυρίως ιδιοκτήτης της Woodbury Soap Company. Μετα τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο διέκοψε τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις του με τον οργανωμένο Εβραϊσμό. Με μια οικονομική δαπάνη 2,5 εκατ. δολαρίων πέρασε την υπόλοιπη ζωή του με δημοσιεύσεις για την επιρροή των Εβραίων στην Οικονομία και την Πολιτική των ΗΠΑ. Ήταν ένας Insider υψηλοτάτου βαθμού για τις εβραϊκές οργανώσεις και προσωπικός φίλος του Bernard Baruch, Samuel Untermyer, Woodrow Wilson, Franklin Roosevelt, Joseph Kennedy, John F. Kennedy και πολλών άλλων, που την εποχή εκείνη βρισκόντουσαν σε κάποιο αξίωμα και είχαν κάτι να πούνε.
Παρά το γεγονός, ότι η ομιλία του Freedman έγινε το 1961, δεν έχει χάσει μέχρι σήμερα την επικαιρότητά της, το αντίθετο: Η πολιτική των ΗΠΑ για την Μέση Ανατολή βρίσκεται σήμερα όσο ποτέ στον βρόγχο εβραϊκών και προισραηλινών δυνάμεων που δρούν απο το παρασκήνιο. Αυτό άλλωστε πιστοποιείται τώρα και απο μια εντελώς ανύποπτη πλευρά, από δύο περίφημους επιστήμονες του Πανεπιστημιόυ του Χάρβαρντ. Τον John Mearsheimer και τον Stephen Walt, οι οποίοι στη μελέτη τους “The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy” (1) αποδεικνύουν, ότι η πολιτική για την Μέση Ανατολή που ασκούν οι ΗΠΑ δεν αντιπροσωπεύει τόσο τα αμερικανικά συμφέροντα, όσο αυτά του Ισραήλ. Αυτή την παράλειψη εκτελέσεως καθήκοντος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία όχι μόνο συμπάθειες της αποφέρει, αλλά αυξάνει τους εχθρούς τους, την εξηγούν οι συγγραφείς με το ότι εβραϊκές ομάδες πίεσης έχουν κατορθώσει αριστοτεχνικά να πείσουν τους Αμερικανούς, ότι οι εχθροί του Ισραήλ στην περιοχή (ιδίως το Ιράν, το Ιράκ και η Συρία (2) αποτελούν μια απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτά τα θρασύτατα ψέματα, που έκαναν το 2003 δυνατή την δεύτερη εισβολή στο Ιράκ, που ακόμη δεν έχουν σχεδόν ξεχαστεί, σερβίρονται απο τους Εβραίους σχεδόν κατα λέξη και πάλι – αυτή τη φορά για μια επίθεση εναντίον του Ιράν. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, το αίτημα “Όχι πια άλλος πόλεμος για το Ισραήλ” (www.abbc.net/boycott-israel/flugblatt.pdf) (www.abbc.net / μποϊκοτάζ του Ισραήλ / flugblatt.pdf) είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ.Για την καλυτερη καταννόηση του θέματος, η γερμανική μετάφραση της ομιλίας του Freedman συνοδεύθηκε απο μια σειρά επεξηγηματικών υποσημειώσεων.Τέλος στο Google και κάτω απο τον όρο: “Benjamin Freedman Willard Hotel 1961″μπορείτε να βρείτε την ακουστική εγγραφή και το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο της ομιλίας.
Ποιός ήταν ο Benjamin Freedman;Η ομιλία
Και τώρα η ομιλία του Benjamin H. Freedman sen. που έγινε το 1961 στο ξενοδοχείο Willard, στην Washington D.C.:
Εδώ στις ΗΠΑ οι Σιωνιστές και οι θρησκευτικοί τους σύμμαχοι ασκούν τον πλήρη έλεγχο πάνω στην κυβέρνησή μας. Θα ήταν πολύ δύσκολο να μπούμε τώρα σε λεπτομέρεις.Όμως οι Σιωνιστές και οι θρησκευτικοί σύμμαχοι τους διοικούν τις ΗΠΑ, σαν να ήσαν οι απόλυτοι μονάρχες αυτής της χώρας. Προφανώς θα νομίζετε, ότι αυτό είναι μια πολύ εύκολη και απλή γνώση, αλλά επιτρέψτε μου να πω και να δείξω τι συνέβη, όταν εμείς “κοιμώμασταν”.Τι είχε συμβεί;Ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε το καλοκαίρι του 1914. Μερικοί της ηλικίας μου θα τον θυμούνται ακόμα. Αυτός ο πόλεμος λοιπόν έγινε από τη μία πλευρά απο την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία και απο την άλλη από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ουγγαρία και την Τουρκία. Μέσα σε 2 χρόνια η Γερμανία κέρδισε τον πόλεμο, όχι επίσημα, αλλά στο πεδίο της μάχης. Τα γερμανικά υποβρύχια, που απετέλεσαν μια έκπληξη για τον κόσμο, σάρωσαν όλα τα πλοία αποστολής εφοδίων από τον Ατλαντικό. Τα πυρομαχικά και οι εφεδρείες της Βρετανίας εξαντλήθηκαν. Μετά ήρθε η πείνα. Ταυτόχρονα, ο γαλλικός στρατός είχε στασιάσει, η Γαλλία είχε χάσει 600.000 νέους ανθρώπους, το άνθος της γαλλικής νεολαίας, στη μάχη του Βερντέν στο Σόμμε.Οι Ρώσοι είχαν διαλυθεί, είχαν πάρει τα (πολεμικά) παιχνίδια τους και πήγαν σπίτι, δεν ήθελαν να συνεχίσουν το παιχνίδι, ούτε και τους άρεσε ιδιαίτερα ο τσάρος. Ο ιταλικός στρατός είχε καταρρεύσει.Στο γερμανικό έδαφος δεν είχε πέσει ούτε ένας πυροβολισμός. Κανένας εχθρός δεν είχε περάσει τα γερμανικά σύνορα, και όμως η Γερμανία πρότεινε στην Αγγλία ειρήνη. Μια ειρήνη επί τη βάσει των πραγμάτων της προηγούμενης κατάστασης, του “Status quo ante”, θα λέγανε οι νομικοί. Αυτό σημαίνει, ότι η Αγγλία το καλοκαίρι του 1916 σκεφτόταν στα σοβαρά. Δεν είχε καμμία άλλη επιλογή, είτε θα αποδεχόταν αυτή την προσφορά ειρήνης, ή θα συνέχιζε να πολεμά μέχρι την αυτοκαταστροφή της.Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης οι γερμανοι Σιωνιστές, σαν εκπρόσωποι των Σιωνιστών της Ανατολικής Ευρώπης, αποτάνθηκαν στο βρετανικό πολεμικό Συμβουλιο, και για να συντομεύσω το όλο θέμα εδώ, εγώ έχω όλα τα έγγραφα εδω για να το αποδείξω, είπαν:“Κοιτάξτε εδώ, εσείς μπορείτε να κερδίσετε ακόμη αυτό τον πόλεμο, δεν χρειάζεται να παραδοθείτε. Δεν χρειάζεται να αποδεχθείτε αυτήν την ειρήνη που σας προσφέρουν οι Γερμανοί. Με τις ΗΠΑ σαν σύμμαχοι, μπορείτε ακόμη να κερδίσετε αυτό τον πόλεμο”.Οι ΗΠΑ δεν είχαν ακόμη καμμία σχέση με αυτό τον πόλεμο. Έιμασταν ακόμη φρέσκοι, είμασταν νέοι, είμασταν πλούσιοι και είμασταν ισχυροί. Οι Σιωνιστές είπαν στην Αγγλία:“Θα σας φέρουμε τις ΗΠΑ στον πόλεμο σαν σύμμαχο, αφού όμως εσείς κερδίσετε τον πόλεμο και νικήσατε την Γερμανία, την Αυστρία-Ουγγαρία και την Τουρκία, θέλουμε ως αντάλλαγμα την Παλαιστίνη, αυτό είναι η τιμή της προσφοράς”.Λοιπόν, η Αγγλία είχε το ίδιο δικαίωμα να υποσχεθεί την Παλαιστίνη σε κάποιον, όπως και εμείς, αν είχαμε υποσχεθεί στους Ιρλανδούς την Ιαπωνία, για έναν οποιονδήποτε λόγο. Ήταν απολύτως παράλογο, η Μεγάλη Βρετανία, η οποία δεν είχε κανένα συμφέρον, ούτε κανέναν δεσμό με την Παλαιστίνη, να την χρησιμοποιήσει σαν μέσο πληρωμής την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο. Όπως και νάχουν τα πράγματα, έδωσαν αυτή την υπόσχεσή τον Οκτώβριο του 1916. Και λίγο μετά, δεν ξέρω πόσοι θα μπορούσαν να το ενθυμούνται, εισήλθαν οι ΗΠΑ, που ήσαν πάντα και είναι απόλυτα υπέρ της Γερμανίας, ως σύμμαχοι της Μεγάλης Βρετανίας στον πόλεμο.
Το λέω πάλι: Οι ΗΠΑ ήταν πάντοτε υπέρ της Γερμανίας, επειδή οι εφημερίδες ήταν υπό εβραϊκό έλεγχο, οι τραπεζίτες ήταν Εβραίοι, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη χώρα αυτή ήταν υπό εβραϊκό έλεγχο και οι Εβραίοι οι ίδιοι ήσαν φιλογερμανοί, επειδή πολλοί από αυτούς είχαν έρθει από τη Γερμανία.Ήθελαν η Γερμανία να νικήσει τον Τσάρο. Οι Εβραίοι μισούσαν τον Τσάρο, δεν ήθελαν να κερδίσει η Ρωσία τον πόλεμο. Αυτοί οι εβραίοι τραπεζίτες, ο Kuhn Loeb και άλλες μεγάλες τράπεζες, είχαν αρνηθεί να υποστηρίξουν την Αγγλία και τη Γαλλία, ούτε με ένα δολάριο. Έλεγαν: «Όσο η Αγγλία και η Γαλλία είναι σύμμαχοι της Ρωσίας, δεν παίρνουν ούτε ένα σεντ!” Δίνανε όμως χρήματα στη Γερμανία, πολεμούσαν με τη Γερμανία εναντίον του Τσάρου, για να διαλύσουν το τσαρικό καθεστώς.Και οι ίδιοι οι Εβραίοι εκλεισαν την συμφωνία με την Αγγλία, όταν είδαν την δυνατότητα να πάρουν την Παλαιστίνη. Ξαφνικά άλλαξαν όλα, όπως ένα φανάρι, που αλλάζει χρώμα από το κόκκινο στο πράσινο. Όλες εκείνες οι εφημερίδες, που έλεγαν στον κόσμο το τι δυσκολίες έχουν οι Γερμανοί στον αγώνα κατά των Βρετανών, άλλαξαν ξαφνικά τη γνώμη τους. Τώρα έλεγαν, ότι οι Γερμανοί είναι κακός λαος, όπως οι Ούννοι, οι βάρβαροι. Αυτοί οι Γερμανοί εκτελούσαν τώρα αδελφές του Ερυθρού Σταυρού και έκοβαν τα χέρια μικρών παιδιών. Ήταν κακοί. Λίγο αργότερα κήρυξε ο Πρόεδρος Wilson τον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας. Οι Σιωνιστές του Λονδίνου τηλεγραφούσαν στον δικαστή Brandeis στις ΗΠΑ, με την προτροπή: «Επεξεργασθείτε τον Πρόεδρο Wilson και εμείς θα έχουμε από την Αγγλία ότι θέλουμε. Κάντε τον Πρόεδρο Wilson να μπεί στον πόλεμο”.Με αυτό τον τρόπο μπήκαν οι ΗΠΑ στον πόλεμο. Εμείς δεν είχαμε κανένα συμφέρον να μπούμε. Είχαμε το ίδιο δικαίωμα να μπούμε σ’ αυτόν τον πόλεμο, σαν να είμασταν απόψε στο φεγγάρι και όχι σ’ αυτή την αίθουσα. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να κάνουμε αυτό τον πόλεμο και δικό μας. Οδηγηθήκαμε στον πόλεμο, μόνο και μόνο για να παρουν οι Σιωνιστές την Παλαιστίνη. Αυτό είναι κάτι, που ακόμη κανείς δεν εξήγησε στους πολίτες αυτής της χώρας. Δεν ξέρουν, γιατί μπήκαμε στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο.Αφού είχαμε μπεί στον πόλεμο, πήγαν οι Σιωνιστές στο Λονδίνο και είπαν: “Έμείς έχουμε εκπληρώσει το μέρος της συμφωνίας μας, τώρα είναι η σειρά σας, δώστε μας ένα έγγραφο που να δείχνει, ότι θα πάρουμε την Παλαιστίνη αφού εσείς κερδίσετε τον πόλεμο”. Δεν ήξεραν ακόμη, πόσο καιρό θα κρατήσει ο πόλεμος, 1, 2 ή 10 χρόνια, αλλά το έκαναν. Το έγγραφο συντάχθηκε με τη μορφή μιας επιστολής, με μία περίεργη διατύπωση, για να μην γνωρίζει ο κόσμος ακριβώς περι τινος πρόκειται. Το έγγραφο αυτό ονομάζεται ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ BALFOUR (3). Και η διακήρυξη Balfour δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την υπόσχεση της Αγγλίας γι’ αυτή την “εκδούλευση”. Αυτή η “μεγάλη” διακήρυξη Balfour είναι τόσο πολύτιμη, όσο και ένα χαρτονόμισμα 3 δολλαρίων. Νομίζω, ότι δεν μπορώ να εκφρασθώ αλλιώς.Έτσι ξεκίνησε όλο το πρόβλημα. Οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο. Οι ΗΠΑ κατέστρεψαν την Γερμανία. Τό τί έγινε μετά, το ξέρετε. Όταν τελείωσε ο πόλεμος και οι Γερμανοί πήγαν για να λάβουν μέρος στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων το 1919, ήταν παρόντες εκεί και 117 Εβραίοι. Μια εβραϊκή αντιπροσωπεία, η οποία αντιπροσώπευε τους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης, με επικεφαλής τον Bernard Baruch. Ήμουν και εγω εκεί, έπρεπε να ξέρω. Τι συνέβη; Οι Εβραίοι σ’ αυτή τη διάσκεψη, όταν ακριβώς επρόκειτο να τεμαχισθεί η Γερμανία για να διανεμιθεί στους Ευρωπαίους, είπαν: “Τι θα λέγατε να μας δώσετε την Παλαιστίνη;” Και ανέφεραν, επι παρουσία των Γερμανών, την διακήρυξη Balfour. Οι Γερμανοί κατάλαβαν τι παίζεται. “A, έτσι έγινε το παιχνίδι, γι ‘αυτό οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο”. Οι Γερμανοί κατάλαβαν για πρώτη φορά, ότι είχαν ηττηθεί, γιατί οι Σιωνιστές ήθελαν την Παλαιστίνη. Οι Γερμανοί έπρεπε να υπομείνουν αυτό το αίσχος και τις εξωφρενικές επανορθώσεις μόνο γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο.Αυτό μας οδηγεί σ’ ένα άλλο ενδιαφέρον πράγμα. Όταν οι Γερμανοί το συνειδητοποίησαν, θύμωσαν πολύ με τους Εβραίους, είναι κατανοητό. Μέχρι τότε οι Εβραίοι δεν ζούσαν πουθενά, σε καμμιά άλλη χώρα του κόσμου, καλύτερα από τη Γερμανία. Υπήρξε ο κύριος Rathenau, που ήταν για τη βιομηχανία και τη χρηματοδότηση τόσο σημαντικός, όπως και ο Bernard Baruch σε αυτή τη χώρα. Ήταν ο κύριος Balin, κάτοχος των μεγάλων ατμοπλοικών γραμμών, των Norddeutsche Lloyds και της Hamburg-Amerika Linie. Ήταν ο κύριος Bleichroden, ο τραπεζίτης της οικογένειας Hohenzollern. Ήταν η Warburg στο Αμβούργο, μια απο τίς μεγαλύτερες οικογένειες εμπόρων και τραπεζιτών του κόσμου. Οι Εβραίοι περνούσαν πολύ καλά στη Γερμανία. Αλλά οι Γερμανοί σκέφτονταν: “Αυτό είναι σχεδόν ένα ξεπούλημα”.Ήταν ένα ξεπούλημα, που ισοδυναμεί με αυτή την υποθετική κατάσταση:
Ας υποθέσουμε, ότι εμείς, οι ΗΠΑ, βρισκόμαστε σε πόλεμο με την ΕΣΣΔ και τον κερδίζουμε, ξαφνικά όμως προτείνουμε στην ΕΣΣΔ την άμεση διακοπή του. Τους προσφέρουμε ειρήνη. Ξαφνικά μπαίνει στον πόλεμο η κόκκινη Κίνα σαν σύμμαχος της Σοβιετικής Ένωσης. Και γι’ αυτό ηττώμαστε κατα κράτος. Αμέσως μετά έρχονται τέτοιες αποζημιώσεις, που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. Φανταστείτε τώρα, ότι αμέσως μετά τον πόλεμο ανακαλύπτουμε, ότι οι Κινέζοι των ΗΠΑ, οι συμπολίτες μας, που εμείς πάντα πιστεύαμε ότι είναι τίμιοι και αξιόπιστοι πολίτες της χώρας μας, φανταστείτε το, ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή μας. Φανταστείτε, ότι οι Κινέζοι των ΗΠΑ μας πούλησαν στην ΕΣΣΔ. Πώς θα αισθανόμασταν; Πιστεύω, ότι κανείς απ’ αυτούς δεν θα μπορούσε να δείξει το πρόσωπό του ποτέ ξανά στους δρόμους. Δεν θα υπήρχαν τόσα φαναράκια για να τους προστατεύουν τη νύχτα. Πώς θα νιώθουμε …;Λοιπόν, έτσι αισθάνονται και οι Γερμανοί για τους Εβραίους. Οι Γερμανοί ήσαν πάντα πολύ έντιμοι απέναντι στους Εβραίους. Όταν το 1905 απέτυχε η κομμουνιστική επανάσταση στη Ρωσία και οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από τη Ρωσία, πήγαν όλοι στη Γερμανία, και η Γερμανία τους πρόσφερε καταφύγιο. Τους φέρθηκαν πολύ καλά. Τώρα όμως προδώσανε και πουλήσανε τη Γερμανία, για ένα και μόνο λόγο, μόνο για να αποκτήσουν την Παλαιστίνη. Την “Εβραϊκή Κοινοπολιτεία” τους”.Ο Nahum Sokolow και όλοι οι μεγάλοι ηγέτες και τα μεγάλα ονόματα που αναφέρονται σήμερα σε σχέση με τον Σιωνισμό, έγραφαν από το 1919 μέχρι το 1923 στις εφημερίδες τους, γεμάτες με δηλώσεις, ότι οι Γερμανοί, παρα το ότι αντελήφθησαν, ότι έχασαν τον πόλεμο ύστερα απο την ανάμειξη των Εβραίων, τρέφουν ακόμη απέναντι των Εβραίων αποδεκτά συναισθήματα. Δεν υπήρξαν θρησκευτικά συναισθήματα, δεν υπήρξαν εχθρότητες, μόνο και μόνο επειδή οι Εβραίοι έχουν μια διαφορετική πίστη. Ήταν καθαρά οικονομικού και όχι θρησκευτικού χαρακτήρα. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε στην Γερμανία, αν ένας Εβραίος πάει το βράδυ στο σπίτι του, κλείνει τα παραθυρόφυλλα και λέει “Shema Yisroel» ή “Πάτερ ημών”. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τέτοια πράμματα, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο από ότι εδώ στις ΗΠΑ. Τα συναισθήματα που αναπτύχθηκαν αργότερα, οφείλονταν μόνο στο γεγονός, ότι οι Γερμανοί θεώρησαν τους Εβραίους υπεύθυνους για την ήττα τους.Ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε χωρίς ευθύνη των Γερμανών. Δεν είχαν καμία ευθύνη, μόνο την ευθύνη, ότι ήσαν επιτυχείς. Δημιούργησαν ένα μεγάλο στόλο. Ανέπτυξαν συναλλαγές με όλο τον κόσμο. Πρέπει να αντιληφθείτε, ότι η Γερμανία κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης απετελείτο από πάνω από 300 πόλεις-κράτη, Κομητείες, Ηγεμονίες, κλπ. Στο μεταξύ χρονικό διάστημα, την εποχή του Ναπολέοντα και του Μπίσμαρκ, είχαν μετουσιωθεί σε μια χώρα. Μέσα σε 50 χρόνια η Γερμανία έγινε σε μια παγκόσμια δύναμη. Ο στόλος της συναγωνιζόταν με τον βρετανικό στόλο και έκανε εμπόριο με όλο τον κόσμο. Παρήγε καλύτερα προϊόντα που μπορούσαν να ανταγωνιστούν με κάθε άλλο προϊόν. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα;Η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία συνωμότησαν εναντίον της Γερμανίας. Ήθελαν να την καθηλώσουν. Δεν υπάρχει σήμερα κανείς ιστορικός, που θα μπορούσε να βρει κάποιον άλλο λόγο, γιατί η Γερμανία έπρεπε να εξαφανιστεί από τον χάρτη.Όταν οι Γερμανοί συνειδητοποίησαν, ποιός ήταν υπεύθυνος για την ήττα τους, ήταν φυσικά πολύ θυμωμένοι. Όμως δεν αγγιξαν ούτε μια εβραίικη τρίχα, ούτε μία. Ο καθηγητής Tansill απο το Georgetown University, που έχει πρόσβαση σε όλα τα απόρρητα έγγραφα του υπουργείου Εξωτερικών, τσιτάρει στο βιβλίο του ένα έγγραφο που γράφτηκε από τον Hugo Schoenfelt, έναν Εβραίο, που έστειλε ο Cordell Hull το 1933 στην Ευρώπη για να διερευνήσει τα λεγόμενα στρατόπεδα των πολιτικών κρατουμένων, ότι όλοι οι κρατούμενοι βρίσκονταν σε καλή κατάσταση. Ήσαν όλοι τους καλά και τους συμπεριφέρονταν καλά. Τα στρατόπεδα ήταν γεμάτα με κομμουνιστές. Πολλοί από τους κρατουμένους ήταν Εβραίοι, διότι το 98% των κομμουνιστών στην Ευρώπη ήταν Εβραίοι. Μεταξύ των κρατουμένων ήσαν και μερικοί ιερείς, ηγέτες συνδικάτων και άλλοι με διεθνείς διασυνδέσεις.Η αιτία είναι:
Κατά τα έτη 1918-1919 οι κομμουνιστές κατέλαβαν για λίγες μέρες τη Βαυαρία . Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ καθώς και μια ομάδα άλλων Εβραίων, ανέλαβαν την κυβέρνηση για τρεις ημέρες. Μετά τον πόλεμο ο Kaiser Wilhelm κατέφυγε στην Ολλανδία, γιατί φοβήθηκε, ότι θα έχει την ίδια τύχη με τον Τσάρο της Ρωσίας. Ύστερα από την κομμουνιστική απειλή στη Γερμανία, οι Εβραίοι προσπαθούσαν να πάρουν πίσω τις θέσεις που είχαν πρίν. Οι Γερμανοί, όμως αντετίθεντο όσο πιο καλά μπορούσαν. Καταπολεμούσαν τους Εβραίους, όπως την εποχή της ποτοαπαγορεύσεως καταπολεμούσαμε εμείς το αλκοόλ και τους υποστηρικτές του. Δεν καταπολεμήθηκαν όμως με όπλα. Αυτός ήταν ο τρόπος που καταπολεμήθηκαν οι Εβραίοι στη Γερμανία. Την εποχή εκείνη υπήρχαν στην Γερμανία περίπου 80 με 90 εκατομμύρια Γερμανοι και μόνο 460.000 Εβραίοι. Περίπου το 0,5% του πληθυσμού ήταν Εβραίοι, και όμως ήλεγχαν όλο τον Τύπο και το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας, διότι όταν υποτιμήθηκε το γερμανικό μάρκο είχαν αγοράσει με τα πολύτιμα δολάρια ΗΠΑ που είχαν τα πάντα (4).Οι Εβραίοι προσπάθησαν όλα αυτά να τα συγκαλύψουν, δεν ήθελαν να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει ο κόσμος, ότι έχαν προδώσει και πουλήσει τη Γερμανία και οι Γερμανοί δεν τους το συγχώρησαν αυτό. Οι Γερμανοί τους καταπολεμούσαν με κατάλληλες ενέργειες. Κάναν διακρίσεις εις βάρος τους, όπου και όποτε μπορούσαν. Τους απέφευγαν όπως και εμείς θα αποφεύγαμε τους μαύρους, τους Κινέζους ή τους Καθολικούς, εάν ήταν υπεύθυνοι για την ήττα μας, και μας είχαν πουλήσει στον εχθρό. Μετά από λίγο καιρό, οι Εβραίοι συγκεντρώθηκαν σε μια παγκόσμια διάσκεψη στο Άμστερνταμ. Στη συνάντηση, που έγινε το 1933, συμμετείχαν Εβραίοι από κάθε χώρα. Και είπαν για την Γερμανία: “Διώξτε τον Χίτλερ και δώστε μας πίσω τις παλιές θέσεις που είχαμε, ανεξάρτητα από το αν κάποιος είναι κομμουνιστής ή οτιδήποτε άλλο. Δεν μπορείτε να μας αντιμετωπίζετε έτσι. Εμείς, οι Εβραίοι του κόσμου, σας εκδίδουμε ένα τελεσίγραφο“. Μπορείτε να φανταστείτε τι είπαν οι Γερμανοί στούς Εβραίους. Τι συνέβη τότε;Το 1933, όταν η Γερμανία αρνήθηκε να λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Συνέδριο, η Διάσκεψη διακόπηκε .
Ο κύριος Samuel Untermyer, ο επικεφαλής της αμερικανικής αντιπροσωπείας της Διάσκεψης, επέστρεψε στις ΗΠΑ. Πήγε κατευθείαν από το ατμόπλοιο στο στούντιο της Columbia Broadcasting System – CBS, και εξέδωσε μια γνωμοδότηση, που μεταδόθηκε από όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς των ΗΠΑ, στην οποία έλεγε:“Εμείς βρισκόμαστε τώρα σε μια ιερή σύγκρουση με τη Γερμανία, και θα την πεινάσουμε ώσπου να παραδοθεί. Εμείς θα μποϊκοτάρομε τα γερμανικά προιόντα σε όλο τον κόσμο”.Γεγονός είναι, ότι τα δύο τρίτα των τροφίμων στην Γερμανία εισάγονται. Και οι εισαγωγές μπορεί να γίνονται, όταν ταυτόχρονα γίνονται και εξαγωγές. Έτσι εάν η Γερμανία δεν μπορεί να εξάγει, θα πρέπει να λιμοκτονήσουν τα δύο τρίτα του γερμανικού λαού. Αρκετά τρόφιμα υπήρχαν μόνο για το ένα τρίτο. Σ’ αυτή την δήλωση που έχω εδώ και δημοσιεύθηκε στους New York Times της 7. Αυγούστου 1933, ο κύριος Samuel Untermyer ανακοίνωνε, ότι αυτός είναι ο “δικός μας τρόπος αυτοάμυνας”. Ο Πρόεδρος Ρούσβελτ κοινοποίησε αυτή τη διαταγή στο National Recovery Administrationτη, ότι όποιος δεν υπακούει σ’ αυτό το “New Deal” θα μποϋκοτάρεται κατ’ αυτό τον τρόπο. Θα θυμάστε, κυρίες και κύριοι, ότι την αποδέχθηκε ακόμη και το Ανώτατο Δικαστήριο.Τελικά οι Εβραίοι κήρυξαν πόλεμο κατά της Γερμανίας, και αυτός ο πόλεμος ήταν τόσο αποτελεσματικός, που σε κανένα κατάστημα πλέον δεν έβρισκες ένα προιόν με την ετικέττα “Made in Germany”.Ένας υπάλληλος της εταιρείας Woolworth μου είπε, ότι επιτραπέζια είδη αξίας πολλών εκατομμυρίων δολλαρίων έπρεπε να πεταχτούν στο ποτάμι, επειδή οι πελάτες τα έβρισκαν στο μαγαζί αποκαλούσαν τους ιδιοκτήτες “Χιτλερικούς, δολοφόνους κλπ.” Υπήρχαν πολλές πορείες και διαμαρτυρίες.Σε ένα κατάστημα που ανήκε στην αλυσίδα R.H. Macy και διευθύνετο από την οικογένεια Strauss, που ήταν επίσης Εβραίοι, μια γυναίκα βρήκε ένα καλσόν με το σήμα Made in Germany. Καλσόν από το Chemnitz, που το μαγαζί πουλούσε εδώ και 20 χρόνια, μποϋκοταριστηκαν. Οι ιδιοκτήτες τους αποκλήθηκαν “Χιτλερικοί”. Εκατοντάδες άνθρωποι έτρεχαν πάνω κάτω και διαμαρτύρονταν …. Μέχρι τότε κανείς στην Γερμανία δεν είχε πειράξει έναν Εβραίο. Οι Εβραίοι δεν υπέφεραν, δεν πεινούσαν, δεν τους επιτίθεντο, δεν τους δολοφονούσαν.Φυσικά, οι Γερμανοί είπαν: “Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που μποϊκοτάρουν τη χώρα μας, που κάνουν τον λαό μας άνεργο και οδηγούν την βιομηχανία μας σε στασιμότητα; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν κάτι τέτοιο;”Οι Γερμανοί θύμωσαν πολύ με τους Εβραίους. Ξαφνικά βαφτηκαν εβραϊκα μαγαζιά στην Γερμανία με συνθήματα και σύμβολα. Γιατί άλλωστε θα έπρεπε ένας γερμανός να δώσει τα λεφτά του σε μια επιχείρηση, ο ιδιοκτήτης της οποίας συνμποικοτάρει τη Γερμανία, ο οποίος φροντίζει να πεινά ο γερμανικός λαός που θα έπρεπε να υποχρεωθεί σε παράδοση, να παραδοθεί στον παγκόσμιο Εβραισμό; Ένα μποϊκοτάζ από ανθρώπους που ήθελαν να αναγκάσουν τους Γερμανούς να αποδεχθούν τον Πρωθυπουργό ή τον Καγκελάριο τους, ήταν γελοίο. Το μποϋκοτάζ πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις, αλλά όταν το 1938 ένας νεαρός Εβραίος απο την Πολωνια διείσδυσε στην γερμανική πρεσβεία στο Παρίσι και δολοφόνησε έναν υπάλληλο, η ζωή των Εβραίων στη Γερμανία σκλήρυνε. Τα παράθυρα στα σπίτια τους σπάζανε και άρχισαν οδομαχίες.Δεν χρησιμοποιώ ευχαρίστως τη λέξη “αντισημιτισμός”, γιατί δεν έχει κανένα νόημα, την χρησιμοποιώ όμως, γιατί δεν την ξέρουμε διαφορετικά. Ο μόνος λόγος, για τον οποίο οι Γερμανοί είχαν αντι-εβραϊκά αισθήματα, ήταν διότι γνώριζαν, ότι οι Εβραίοι είχαν την ευθύνη για την ήττα τους στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και για το μποϊκοτάζ. Έτσι οι Εβραίοι ήταν υπεύθυνοι και για τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, διότι, όταν η όλη υπόθεση ξέφυγε από τα χέρια, ήταν σημαντικό να δούμε, ποιος θα επιζήσει απο τον αγώνα και ποιός θα βγεί νικητής.Έχω ζήσει στη Γερμανία και ξέρω ότι οι Γερμανοί είχαν να επιλέξουν μεταξύ του κομμουνισμού και του χριστιανισμού. Ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο δεν υπήρχε τίποτα. Οι Γερμανοί επέλεξαν τον Χριστιανισμό. Άρχισαν να επανεξοπλίζονται. Τον Νοέμβριο του 1933 η Σοβιετική Ένωση είχε αναγνωριστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Σοβιετική Ένωση έγινε πολύ ισχυρή. Οι Γερμανοί που το αντελήφθησαν αυτό αποφάσισαν να φύγουν και να ξανάρθουν, όταν θάτανε ισχυροί. Το ίδιο κάνουμε άλλωστε κι΄εμείς εδώ, φεύγουμε και εμφανιζόμαστε ξανά στο προσκήνιο όταν είμαστε δυνατοί. Η κυβέρνησή μας ξοδεύει το χρόνο 83 ή 84 δισεκατομμύρια για την άμυνα. Άμυνα εναντίον τίνος; Άμυνα εναντίον των 40.000 Εβραίων στη Μόσχα (5), που έχουν πάρει τη Ρωσία έχουν και με τον ανέντιμό τρόπο τους ελέγχουν επίσης και άλλες χώρες του κόσμου;Σήμερα, ζούμε στα πρόθυρα του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου, απο τον οποίο κανείς δεν θα βγεί νικητής. Αυτό ξεπερνά την φαντασία μου. Γνωρίζω ότι οι πυρηνικές βόμβες μετρούνται στην περιοχή των μεγατόνων. Ένας μεγατόνος είναι ο όρος για ένα εκατομμύριο τόνους TNT. Οι πυρηνικές μας βόμβες είχαν μια ικανότητα 10 μεγατόνων, 10 εκατομμύρια τόνων ΤΝΤ, όταν αναπτύχθηκαν για πρώτη φορά. Σήμερα έχουμε πυρηνικές βόμβες στην περιοχή των 200-μεγατόνων, και μόνο ο Θεός ξέρει πόσες έχουν οι Ρώσοι. Με τι έχουμε να κάνουμε σήμερα; Αν σήμερα ξεκινήσουμε έναν πόλεμο, αυτός θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν πυρηνικό πόλεμο. Θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Ναι, θα συμβεί, αν ανοίξει η κουρτίνα για την τρίτη πράξη.Η πρώτη πράξη ήταν ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος, η δεύτερη ο 2ος και η τρίτη θα είναι ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι Εβραίοι του κόσμου, οι Σιωνιστές και οι θρησκευτικοί τους σύμμαχοι, είναι αποφασισμένοι να χρησιμοποιήσουν τις ΗΠΑ σαν βάση για το σχέδιό τους, να κάνουν τη γη της Παλαιστίνης πρωτεύουσα της παγκόσμιας κυβέρνησής που επιδιώκουν. Αυτό είναι τόσο αληθινό, όσο εγώ που στέκομαι εδώ. Δεν είμαι μόνο εγώ που το ξέρω αυτό και το έχω διαβάσει, το κάνανε και άλλοι πολλοί εδώ και είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο.Τι μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε; Η ζωή που θα μπορούσατε να σώσετε εσείς, θα μπορούσε να είναι ο γιος σας. Τα παιδιά σας θα μπορούσαν να είναι αυτή τη νύχτα καθ’ οδόν για τον πόλεμο, και εσείς ξέρετε γι’ αυτό τόσο πολύ λίγο, όσο γνωρίζαν και το 1916, όταν η βρετανική κυβέρνηση και οι Σιωνιστές συνήψαν την συμφωνία τους. Το γνωρίζατε αυτό; Κανείς στίς ΗΠΑ δεν το ήξερε. Δεν του επιτρέπανε να το γνωρίζει.Ποιος το ήξερε; Το ήξερε ο Πρόεδρος Wilson. Το ήξερε ο συνταγματάρχης House. Το ήξεραν επίσης και άλλοι μεμυημένοι. Εγώ το ήξερα; Ναι, είχα μια αρκετά καλή ιδέα για το τι συνέβαινε. Ήμουν σε στενή επαφή με τον Henry Morgenthau sen. κατα την προεκλογική εκστρατεία του 1912, όταν εξελέγη ο Πρόεδρος Ουίλσον. Έγινε συζήτηση γύρω από το γραφείο του. Εγώ ήμουν ανθρωπος της εμπιστοσύνης του Henry Morgenthau sen. που ήταν πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών, και ήμουν σε στενή επαφή με τον Rollo Wells που ήταν ταμίας. Ήμουν σ’ αυτό τον κύκλο. Ο Πρόεδρος Wilson στο τέλος του τραπεζιού και όλοι οι άλλοι. Άκουσα πώς τον σφυροκοπούσαν με τον φόρο εισοδήματος, μέσω του οποίου δημιουργληθηκε η Federal Reserve, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα, και άκουσα, πώς του κάνανε κατήχηση για το σιωνιστικό Κίνημα. Ο Δικαστής Brandeis και ο Πρόεδρος Wilson ήταν τόσο κοντά, όσο αυτά τα δύο δάχτυλα στο χέρι μου. Ο Πρόεδρος Wilson ήταν απόλυτα παραλυμένος οταν αποφασίστηκε αυτό το νεογέννητο μωρό (η Federal Reserve). Έτσι μπήκαμε στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ όλοι μας “κοιμώμασταν”. Έστειλαν τα παιδιά μας στη σφαγή. Για ποιο πράγμα; Μόνο και μόνο για να πάρουν οι Εβραίοι την “Παλαιστίνη” σαν την “Κοινοπολιτεία” τους.” Σας έχουν κάνει τόσο ηλίθιους, που δεν ξέρετε πια τι είναι αριστερά και τι δεξιά.Τι γνωρίζουμε για τους Εβραίους; Τους αποκαλώ εδω Εβραίους, γιατί έτσι τους ξέρουμε.Εγώ προσωπικά τους αποκαλώ “οι λεγόμενοι Εβραίοι”, γιατί εγώ ξέρω ποιοι είναι. Οι Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης, απο τούς οποίους κατάγεται το 92% του εβραϊκού πληθυσμού της γης, στην πραγματικότητα δεν είναι Εβραίοι. Στην πραγματικότητα είναι Χαζάροι (6).Οι Χαζάροι ήταν μια πολεμική φυλή που ζούσε στην καρδιά της Ασίας. Ήταν τέτοιοι πολεμιστές, που οι ίδιοι οι Ασιάτες τους εδιωξαν από την Ασία στέλνοντάς τους στην Ευρώπη. Οι Χαζάροι ίδρυσαν ένα μεγάλο βασίλειο με μια επιφάνεια 800.000 τετραγωνικά μίλια. Εκείνη την εποχή η Ρωσία δεν υπήρχε ακόμη, το ίδιο και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το βασίλειο των Χαζάρων ήταν το μεγαλύτερο σε ολόκληρη την Ευρώπη, τόσο μεγάλο και τόσο ισχυρό, που αν άλλοι μονάρχες τους ζητούσαν στρατιωτική βοήθεια, θα μπορούσαν να τους στείλουν μέχρι 40.000 στρατιώτες. Τόσο μεγάλο και ισχυρό ήταν.Οι Χαζάροι ήσαν θαυμαστές – λάτρευαν τον φαλλό, κάτι που είναι ανήθικο και δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Αυτός ήταν η “θρησκεία” τους, όπως ήταν και η θρησκεία πολλών άλλων ειδωλολατρών και βαρβάρων του πλανήτη. Ο βασιλίας των Χαζάρων ήταν τόσο αηδιασμένος από αυτο τον εκφυλισμένο τρόπο ζωής, που αποφάσισε να υιοθετήσει μια άλλη “πίστη”, τον Χριστιανισμό, το Ισλάμ ‘η τον Ιουδαϊσμό, που στην πραγματικότητα είναι ο Ταλμουδισμός. Επέλεξε τους Εβραίους, και ότι έγινε η θρησκεία του κράτους. Ίδρυσε τις σχολές του Ταλμούδ Pumbedita και Sura, οι οποίες εκπαίδευσαν χιλιάδες ραβίνους. Άνοιξε συναγωγές και σχολεία και οι υπήκοοι του έγιναν αυτό που σήμερα αποκαλούμε “Εβραίοι”. Κανείς απ’ αυτούς δεν είχε ποτέ πατήσει το πόδι του στους Αγίους Τόπους, ούτε την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, ούτε από τοτε που αυτή ξεκίνησε. Κανείς τους.Και όμως έρχονται στους χριστιανούς ζητώντας στρατιωτική βοήθεια για την Παλαιστίνη. Λένε: “Δεν θέλετε να βοηθήσετε τον εκλεκτό λαό, να πάρει πίσω τη γη της επαγγελίας του, την πατρίδα των προγόνων του; Είναι χριστιανικό καθήκον σας. Εμείς σας δώσαμε έναν από τους γιους μας σαν Κύριο και Λυτρωτή. Εσείς πηγαίνετε κάθε Κυριακή στην εκκλησία, γονατίζετε και προσεύχεστε σε έναν Εβραίο, και εμείς είμαστε Εβραίοι”.Στην πραγματικότητα όμως είναι ειδωλολάτρες Χαζάροι, που ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό όπως τον ασπάσθηκαν και οι Ιρλανδοί. Είναι γελοίο να τους λέμε “λαο των Αγίων Τόπων”, όπως θα ήταν γελοίο να ονομάσουμε 54 εκατομμύρια Κινέζους “Άραβες”. Θα έπρεπε να αναρωτηθούμε, αν τα μυαλά μας λειτουργούνε καλά, αν ονομάζαμε τους Κινέζους “Άραβες”. Όποιος πίστευε ότι αυτοί οι Κινέζοι είναι Άραβες, δεν θα ήταν στα καλά του. Το μόνο που έκαναν, ήταν να ασπασθούν την εβραική πίστη, προέλευση του οποίου είναι η Μέκκα της Αραβίας. Ακριβώς όπως το έκαναν και οι Ιρλανδοί.Οι Ιρλανδοί δεν έγιναν άλλοι άνθρωποι. Είναι πάντα οι ίδιοι, μόνο που έχουν αποδεχθεί τον Χριστιανισμό, και όμως εξακολουθούν να είναι Ιρλανδοί.Αυτοί οι Χαζάροι, αυτοί οι ειδωλολάτρες, αυτοί οι Ασιάτες, ήταν μια μογγολική φυλή, η οποία εκδιώχθηκε από την Ασία και ήρθε στην Ευρώπη. Επειδή ο βασιλιάς τους είχε αποδεχθεί αυτήν την πίστη, τόκανε και ο λαός του που δεν είχε μια άλλη επιλογή. Ακριβώς όπως και στην Ισπανία. Ο βασιλιάς ήταν καθολικός, άρα καθολικός ήταν και ο λαός του. Όποιος το αρνήθηκε, έπρεπε να εγκαταλείψει τη χώρα. Έτσι έγιναν οι Χαζάροι αυτό που σήμερα λέμε “Εβραίοι”.Τώρα μπορείτε να δείτε, πόσο ανόητο ήταν εκ μέρους των χριστιανικών κυβερνήσεων να πουν: “Θα βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις και το κύρος μας τον εκλεκτό λαό του Θεού να πάρει πίσω τη γη των προγόνων του”. Υπάρχει κανένα μεγαλύτερο ψέμα από αυτό;Οι Εβραίοι ελέγχουν τις εφημερίδες, τα περιοδικά, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τους μεγάλους εκδοτικούς οίκους βιβλίων, και επειδή οι πολιτικοί μας μιλούν “τη γλώσσα τους», δεν είναι περίεργο που εσείς πιστεύετε αυτά τα ψέματα. Θα πιστεύατε, ότι το μαύρο είναι άσπρο, αν σας το λέγανε αρκετά συχνά. Δεν θα λέγατε πια το μαύρο μαύρο. Θα λέγατε το μαύρο άσπρο, και κανείς δεν θα σας κατηγορούσε γι’ αυτό. Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα ψέματα στην ιστορία μας. Είναι το θεμέλιο της μιζέριας που μας έχει πλήξει.Ξέρετε τι κάνουν οι Εβραίοι την την Ημέρα της Εξιλέωσης, την ημέρα που εσείς νομίζετε ότι είναι “ιερή” για τους Εβραίους; Εγώ ήμουν ένας από αυτούς. Αυτό δεν είναι φήμες. Εγω δεν είμαι εδώ για να σας διηγηθώ σαχλαμάρες. Σας δίνω στοιχεία!Την ημέρα της Εξιλέωσης πηγαίνουν σε μια συναγωγή. Για την πρώτη στέκονται όρθιοι άνθρωπο. Είναι η μόνη προσευχή που στέκονται όρθιοι. Επαναλαμβάνουν τρεις φορές μια σύντομη προσευχή που λέγεται “Koλ Νίντρε”. Σ’ αυτή την προσευχή κάνουν μια συμφωνία με τον Θεό, που λέει, ότι κάθε όρκος, κάθε υπόσχεση τάξιμο που θα κάνουν τους επόμενους δώδεκα μήνες σε με Εβραίους, είναι άκυρο.Ο όρκος δεν είναι όρκος, η υπόσχεση δεν είναι μια υπόσχεση και το τάξιμο δεν είναι τάξιμο. Αυτά όλα δεν έχουν για τους Εβραίους καμία ηθική αξία. Και το Ταλμούδ διδάσκει, ότι αν κάποιος κάνει έναν όρκο, δώσει μια υπόσχεση ή κάνει ένα τάμα, να θυμάμαι πάντα την ημέρα του Εξιλασμού, επειδή σαν Εβραίος δεν πρέπει να τα τηρήσει, σαν Εβραίος εξαιρείται απο την τήρησή τους…(7).Πόσο λοιπόν μπορείτε να βασιστείτε στην εντιμότητα ενός Εβραίου; Να υπολογίζετε τότε ακριβώς όπως πίστευαν οι Γερμανοί το 1916 τις εβραίικες υποσχέσεις. Θα έχουμε κι’ εμείς την ίδια τύχη με τη Γερμανία, και για τους ίδιους λόγους.Για το κείμενο
Τίτλος στα αγγλικά: “Benjamin Freedman the 1961 Willard Hotel speech”. Μετάφραση στα γερμανικά απο τον Τ. Steinemann με τον τίτλο “Das Weltmachtsprinzip der Zionisten – Deutschland und die “Juden”.
Μετάφραση στα ελληνικά (απο το γερμανικό κείμενο) απο τον Εμμανουήλ Σαρίδη
Οι υπογραμμίσεις είναι απο τον Τ. Steinemann, που γράφει στο τέλος:
Αναρωτιέμαι, παρεμπιπτόντως, γιατί στο 9/11 ΔΕΝ υπήρξαν Εβραίοι μεταξύ των θυμάτων; Μήπως τη μέρα εκείνοι είχαν όλοι οι Εβραίοι διακοπές…

 OLYMPIADA

Οι Ολυμπιακοί αγώνες άρχησαν το 776 π.Χ. ή το 884 π.Χ…. ή μήπως ακόμα νωρίτερα; Του Μ. Καλόπουλου

Μετά τον διαπιστωμένο διωγμό της γνώσης και των βιβλίων Θα αναφέρω ένα μικρό παράδειγμα, που δείχνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε προκείμενου με τα λιγοστά στοιχεία που απέμειναν, να ορίσουμε γεγονότα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, όπως π.χ. την ιστορική γέννηση της ολυμπιακής ιδέας.

Όλοι γνωρίζουν ως έναρξη της πρώτης (καταγεγραμμένης) Ολυμπιάδας το έτος 776 π.Χ. στην Ολυμπία. Λίγοι γνωρίζουν όμως, ότι αυτή ήταν η 28η Ολυμπιάδα! Το ιδιαίτερο δε συμβάν που έθεσε την ολυμπιάδα αυτή στην αφετηρία της ολυμπιακής ιδέας, ήταν το γεγονός ότι απλώς από τους αγώνες αυτούς και εντεύθεν, οι Έλληνες κατέγραφαν επιμελώς τα ονόματα των ολυμπιονικών! Αυτό θεωρήθηκε τόσο σημαντικό, ώστε κατά την αρχαιότητα έγινε αφετηρία χρονολογήσεων...!

Η έναρξη λοιπόν της Ολυμπιακής ιδέας, φαίνεται πως ξεκίνησε πολλά χρόνια νωρίτερα στην εποχή του Λυκούργου. Αυτό δε, προκύπτει από έναν χάλκινο εγχάρακτο δίσκο «τον Ιφίτου δίσκον»[1] όπως τον ονομάζει ο Παυσανίας (Ηλιακά 5.20.1) τον οποίο είδε ο ίδιος στην αρχαία Ολυμπία.

 Με βάση δε τα βασιλικά ονόματα (Ιφίτου και Λυκούργου) επί του δίσκου, και των υπόλοιπων ιστορικών αναφορών περί ιερής ειρήνης: «ιερής εκεχειρίας» μεταξύ τους, φαίνεται πως ο ολυμπιακός αυτός δίσκος, όριζε με σχετική ακρίβεια την αληθινή εναρκτήρια χρονολογία, μεταθέτοντας την έναρξη των Ιέρων ολυμπιακών αγόνων, στον χώρο της Ολυμπιάς κατά 118 χρόνια ενωρίτερα!

Περί του ολυμπιακού αυτού δίσκου και σημαντικές ακόμα γενέθλιες λεπτομερές του ιερού τόπου της Ολυμπίας αναφέρουν: Αριστοτέλης απόσπασμα 8. 44. 533 και Πλούταρχος «Λυκούργος» 1.1.9.

Φαίνεται λοιπόν πως η πραγματική εναρκτήρια χρονολογία των ολυμπιακών αγώνων στην Ολυμπία, βρίσκετε αν στην γνωστή μας χρονολογία 776 π.Χ. προσθέσουμε 108 χρόνια, δηλαδή 27 ακόμα ολυμπιάδες, 27Χ4=108), για τις οποίες δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα, αφού δεν ετηρήθησαν γι’ αυτές γραπτά αρχεία, ή λόγω "σωτηριακών" εμπρησμών, δεν έφτασαν ποτέ στα χέρια μας άλλες γραπτές αναφορές! Μόνο έτσι φτάνουμε στην έναρξη των ιερών αγώνων της ειρήνης, δηλαδή της αρχικής Ολυμπιάδος, στο έτους 884 π.Χ.!!! [2]

Μάλιστα, ακόμα και αυτή η έναρξη επί εποχής Ιφίτου, δηλώνεται ξεκάθαρα πως δεν ήταν παρά μια ανανέωση αρχαιότερων αγώνων: «Τότε (στην εποχή του Ιφίτου) της Ελλάδος υπό εμφυλίων στάσεων και υπό νόσου λοιμώδους φθειρομένης, ο Ίφιτος επήλθεν αιτήσαι τον εν Δελφοίς θεόν λύσιν των κακών, καί οι προσταχθήναί φασιν υπό της Πυθίας ως αυτόν τε Ίφιτον δέοι και Ηλείους τον ολυμπικόν αγώνα ανανεώσασθαι». PausaniasPerieg., Graeciaedescriptio5.4.6.

 

Βέβαια όλα αυτά τα πολύ εντυπωσιακά και άκρως ενδιαφέροντα, χρίζουν πράγματι περαιτέρω έρευνας και τεκμηρίωσης! Αλώστε η ολυμπιακή ιστορία πρέπει να είναι κατά πολύ ακόμα αρχαιότερη, μιας και ξεπερνά κατά πολύ ακόμα και αυτούς τους χρόνους του Τρωικού πολέμου, αφού ο Πολυδεύκης ένας εκ των Διοσκούρων που συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία, ήταν Ολυμπιονίκης πυγμάχος: «ο πυκτεύων Πολυδεύκης» Παυσανίας «Ηλιακά». (5.8.4)

Το εντυπωσιακότερο μάλιστα όλων είναι, όπως μας πληροφορούν άλλες πήγες, ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες προς τιμήν της «μητέρας των Θεών Γαίας», (ή Ρέας) χάνονται με διάφορες παραλλαγές ακόμα περισσότερο στα βάθη καμπόσων χιλιετιών! Ο Παυσανίας ξανά στα Ηλιακά του, εξηγεί ότι πολύ πριν απ’ αυτή την ανακήρυξη της Ολυμπίας σε ιερό χώρο αγώνων: «ο τόπος ήταν ήδη ιερός απ’ την εποχή του χρυσού γένους[3]... έλεγαν μάλιστα ότι εδώ πάλεψε ο Δίας με τον ίδιο τον πατέρα του τον Κρόνο για την βασιλεία και τον νίκησε... (αυτή είναι μια άλλη εξαιρετικά εντυπωσιακή εκδοχή διάδοχης Κρόνου και Διός, για την οποία ελάχιστα γνωρίζουμε!) μεταξύ δε των άλλων αναφέρεται ότι και ο Απόλλωνας νίκησε στον δρόμο (αγώνα δρόμου) τον αδελφό του Ερμή και στην πυγμαχία τον Άρη»! Παυσανίας ηλιακα 7.6-10 

Φαντασθείτε το! Οι "θεοί" των Ελλήνων κατά την εκδοχή αυτή, ήταν θεο-βασιλείς και μάλιστα Ολυμπιονίκες!

Χάνονται λοιπόν οι ιστορίες των Ελλήνων, στους ατέλειωτους χρόνους του μύθου... εως και του χρυσού γένους:

«Τον αγώνα τον Ολυμπικόν λέγουσιν Ήλείων οι τα αρχαιότατα μνημονεύοντες. Κρόνον την εν ουρανώ σχείν βασιλείαν πρώτον και εν Όλυμπία ποιηθήναι Κρόνω ναόν υπό των τότε ανθρώπων, οι ωνομάζοντο χρυσούν γένος. Διός δε τεχθέντος επιτρέψαι Ρέαν του παιδός την φρουράν τοις Ιδαίοις Δακτύλοις, καλουμένοις δε τοις αυτοίς τούτοις και Κούρησιν, αφικέσθαι δε αυτούς εξ Ίδης της Κρητικής, [πρός] Ηρακλέα και Παιωναίον και Επιμήδην και Ιάσιόν τε και Ίδαν, τον δε Ηρακλέα παίζοντα – είναι γαρ δη αυτόν πρεσβύτατον ηλικία – συμβαλείν τούς αδελφούς ες άμιλλαν δρόμου και τον νικήσαντα εξ αυτών κλάδω στεφανώσαι κοτίνου, παρείναι δε αυτοίς πολύν δη τι ούτω τον κότινον ως τα χλωρά έτι των φύλλων υπεστρώσθαι σφάς καθεύδοντας». Pausanias Perieg., Graeciae descriptio 5.7.7.2.

«Αργότερα, πενήντα χρόνια μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, ήρθε από την Κρήτη ο Κλύμενος, γιός του Κάρδυ, ένας απόγονος του ιδαίου Ηρακλή, ο οποίος ίδρυσε και τους αγώνες στην Ολυμπία... Ο Πέλοπας μια γενιά μετα τον Ενδυμίωνα, τέλεσε τους ολυμπιακούς αγώνες πρός τιμήν του ολύμπιου Διός επιβλητικότερα από όλους τους προηγούμενούς του... Και ο Αέθλιος που ήταν γιός του Αιόλου, τέλεσε και αυτός τα Ολύμπια κι έπιτα απ΄ αυτόν ο Πελίας και ο Νηλέας από κοινού» Pausanias Perieg., Graeciae descriptio 5.8.1-3   

 

 Κάποτε λοιπόν, πολύ πριν χτίσουμε "Παρθενώνες", και ολόχρυσες βιβλιοθήκες, (απ΄ την εποχή του Κρόνου) φαίνεται πως εμείς τα παιδία της Μεσογαίας... ξέραμε να τιμούμε την αξιοσέβαστη «Μάννα Γη» την «Γαία»... με τέτοιους ανεπανάληπτους θεσμούς ειρήνης!

Όλα αυτά όμως και αμέτρητα αλλά παγκόσμιου ενδιαφέροντος ιστοριο-μυθολογικά στοιχεία, που θα μπορούσαν να αναστήσουν το ένδοξο παρελθόν μας, χάθηκαν για πάντα στους βανδαλισμούς κάποιων θερμοκέφαλων "σωτήρων", που χωρίς ίσως να το ξέρουν, έγιναν το διαμελιστικό σπαθί στο χέρι του Αβραάμ, για τον διαμελισμό του έθνους των Ελλήνων, και η πυρπολιτική δάδα για τον ολοσχερή καυτηριασμό κάθε δυνατότητας επανένωσής τους.

Απόσπασμα από άρθρο του Μ. Καλόπουλου: «Το ολυμπιακό ιδεώδες και το μεγαλείο του ελληνικού πνεύματος», που δημοσιεύτηκε στις 24/6/99 στο Περιοδικό Peloponnesian union of america σελ.29-31.

………………………………………

 

Καλόπουλος Μιχάλης

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ε-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τηλ. 2310 - 770100      

 

                    

PELOPONNESIAN UNION OF AMERIKA

Προς το Πρόεδρο του Δ. Σ. της:

Πελοποννησιακής Ένωσης Αμερικής

Κύριο Μ. Μιχαλακόπουλο και προς κάθε αρμόδιο

27-0239 Avenue, L.I.C. (LONG ISLAND CITY)

N.Y. 11101 U.S.A.

WWW. pua.org Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Tel. (212) 681-8991 Fax (212) 661-1575

www.promitheas.Gr                                  

                                      

Θεσσαλονίκη 8/4/99

Εις απάντηση της επιστολή σας με αρ, Πρωτ. 216/99

Εκλεκτοί συνέλληνες της Ένωσης Πελοποννήσου Αμερικής:

Με πολύ χαρά έμαθα τα ευχάριστα νέα σας, και τους σκοπούς της ένωσης σας, και εκ βαθέων σας εύχομαι κάθε επιτυχία στον εθνωφελή και εξαιρετικά πολιτισμογόνο στόχο των προσπαθειών σας!

Ο δρόμος των Ελλήνων έχει πάψει προ πολλού να είναι ανθόσπαρτος και στις προσπάθειες σας αυτές σίγουρα βρέθηκαν και θα βρεθούν εξαιρετικά ακόμα εμπόδια! Μόνο με την βαθιά επίγνωση των αξιών που υπηρετείτε θα βρείτε και την δύναμη να επιμείνετε στον φαινομενικά ανέφικτο δρόμο του επανελληνισμού των Ελλήνων!

Περάσαμε καταιγίδες αφελληνισμού απίστευτης έντασης και διάρκειας και είναι επόμενο κάθε τι ελληνικό να φαντάζει ξένο και απόμακρο! Ο ίδιος ο Έλληνας εκτός από την άμετρη έμφυτη δική του ελευθερία, έχει πλέον σύμφυτες ξένες ροπές και τάσεις! Ο φοβικός Έλλην με την αφοριστική και ευχητική του σκέψη και τους επίμονους θρησκευτικούς προστατευτισμούς του, είναι ένα καινούργιο μοντέλο Έλληνος ανθρώπου με κατά παραγγελία μνήμη και σεβάσματα!!!

Θα δυσκολευτείτε λοιπόν να βάλετε σε τάξη τα ετερόκλητα στοιχεία του νεότερου Έλληνα και να συνυπάρξουν με την ρωμαλέα φιλαληθή αρετή της αρχαιότητας. Ο στόχος της ελληνοπρεπούς Ολυμπιάδος που εξυπηρετεί τα μέγιστα τον αναγκαίο επανελληνισμό των Ελλήνων, μπορεί να ξεπερνά κάθε ευσεβή μας πόθο, αλλά οπωσδήποτε δεν είναι ανέφικτος. Μπορεί στο παρελθόν να φαίνεται ότι απέτυχαν κάποιες προσπάθειες όπως αυτές του Α. Σικελιανού, αλλά τώρα όλοι δέχονται ότι το σημερινό ρεύμα ελληνότροπων εξελίξεων, χρωστάει πάρα πολλά στο ζευγάρι αυτών των ένθερμων Ελλήνων!

Χρειάζεστε πάντως εμπνευσμένους χειρισμούς και προσεκτική εκτίμηση των νέων δεδομένων. Υπάρχει η φωτιά που καίει και τρομοκρατεί και η φωτιά που ζεσταίνει και φωτίζει... μόνο η δεύτερη όμως είναι δώρο του Προμηθέα στους ‘’θνητούς’’!

Χαίρομαι που θεωρείται το συγγραφικό μου έργο βοηθητικό στην κατεύθυνση των προσπαθειών σας και θα ήμουν περήφανος αν μπορούσα να παραβρεθώ στο ιδρυτικό σας συνέδριο στις 24-27 Ιουνίου του 1999 στην Νέα Υόρκη! Έχω κάθε διάθεση με τις καυτές πραγματικά πληροφορίες που έχουμε πια στα χέρια μας, να συνεισφέρω στην συγκέντρωση του δυναμικού της Ελληνικής παροικίας σ’ έναν στόχο αφυπνιστικό, του συνολικού ένδοξου παρελθόντος μας όπως αυτός του επανελληνισμού της Ολυμπιάδος! Η πρόσκληση σας με χαροποίησε και με τιμά όλως ιδιαιτέρως, αλλά το κόστος μιας τέτοιας συμμετοχής ξεπερνά δυστυχώς τις παρούσες δυνατότητές μου!

Πείρα το θάρρος λοιπόν να σας γράψω τα λίγα αυτά προτρεπτικά λόγια, μια και εξ’ αφορμής του συγγραφικού μου έργου έχω γίνει αποδέκτης συνολικότερων μηνυμάτων απ’ το ευρύτερο φαινόμενο του ανατέλλοντος ελληνισμού και έχω διαμόρφωση άποψη για τις πραγματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτού του είδους οι προσπάθειες!

Κύριο δε συμπέρασμα των εδώ εμπειριών μου είναι η ανάγκη προσεκτικότερης (στοχαστικότερης θα έλεγα) εκτίμησης των δεδομένων του αρχαιοελληνικού γίγαντα! Αποφυγή των βιαστικών και ακραίων ερμηνειών, αναλυτική και εκλεκτική διάθεση απέναντι στις ερμηνείες των ατέλειωτων και εξαιρετικά εντυπωσιακών στοιχείων που σαν ορμητικώς χείμαρρος τρέχουν πια μπροστά απ’ τα έκπληκτα μάτια μας!

Αναντικατάστατη όμως και πάνω απ’ όλα αναγκαία θεωρό για τις προσπάθειες σας την διαμόρφωση μιας μικρότερης συντροφιάς φίλων που με γνώσεις, καλλιέργεια δημόσιου λόγου και ευέλικτη πολυσύνθετη σκέψη, θα προετοιμάζει τους Ελληνοπρεπείς στόχους σας, αλλά παράλληλα θα μελετά και το ευρύτερα αποδεκτό προφίλ τους! Η μικρή αυτή ομάδα είναι αναντικατάστατη προϋπόθεση για την βαθύτερη κατανόηση των αρχαιοελληνικών μας θησαυρών και την οργανωμένη προώθηση τους! Είναι η σχολή αναζήτησης ιδεών και συμπεριφοράς που θα ξεναγήσει τους πολλούς στις ομορφιές της ‘’Ελλάδος’’ και θα εμπνεύσει αρχές φρόνιμα και Ελληνικές αρετές σ’ αυτούς όσους θα είναι χαλαρά συνδεδεμένοι με την οργάνωση σας!

Οι μηχανισμοί υποτίμησης και δυσφήμησης των Ελληνικών ιδεών, είναι με τέτοια ακρίβεια τοποθετημένοι, ώστε εδώ και εκατονταετίες αχρηστεύουν με επιτυχία όλες της προσπάθειες επανεμφάνισης των ‘’Ελλήνων’’!

Θα ήταν εξαιρετικά αφελές από μέρους μας να πιστέψουμε, ότι η ενθουσιώδης διάθεση μας μόνο, είναι αρκετή για να ξεπεραστούν τα σοβαρά εμπόδια του επανελληνισμου μας. Χρειάζεται να καταλάβουμε επιτέλους την ανάγκη της Οδυσσειακής πολυεπίπεδης και πολύτροπης νόησης! Κάθε απόπειρα αναβίωσης των ελληνικών αξιών αποδεικνύεται εξαιρετικά περίπλοκη διαδικασία! Ο τρωικός πόλεμος ήταν εμφύλιος... γι’ αυτό κράτησε "δέκα" χρόνια! Αν δεν υπήρχε η "Αθηνά" και ο Οδυσσέας... θα πολεμούσαν ακόμα!

Ακούγεται σκληρό αλλά είναι μάλλον αλήθεια. Από την εποχή που το ωραιοποιημένο ψεύδος επικράτησε, τις τελευταίες εκατονταετίες εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, μετρούμε απόλυες και αποτυχίες στις τάξεις των φιλοπρόοδων ανθρώπων! Αποδεικνύεται, ότι τέτοιες, (όπως και η δική σας), υπέροχες ιδεολογικά προσπάθειες κρατούν λίγο, αν δεν στηρίζονται στους ώμους μεγαλοφυών ανθρώπων! Έχετε ανάμεσα σας μεγαλοφυείς ανθρώπους; Αν όχι... βρείτε τους ή "φτιάξτε" τους!  

Για μένα ισχύει το ρητό: πες μου τους υποψιασμούς σου να σου πω ποιος είσαι! Τίποτε δεν είναι απλό όταν μεγαλουργείς!

Απ’ την δική μου συγγραφική συνδρομή σας προαναγγέλλω την έκδοση ενός νέου βίβλου μου με τίτλο: «Αβραάμ ο Μάγος» με άφθονα στοιχεία για τις ισόβιες αναζητήσεις όλων μας και αρκετούς υποψιασμούς στους οποίους μπορούμε φαντάζομαι να στηρίξουμε κάτι απ’ την αφύπνιση μας! Θα ακολουθήσει ένα ακόμα βιβλίο που γράφω παράλληλα με τίτλο: «Το θέατρο της σωτηρίας», με το οποίο φαντάζομαι θα τελειώσει η σειρά ΒΙΒΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

Αν χρειασθείτε βιβλία δικά μου ή με ανάλογη θεματολογία γράψτε μου, υπάρχουν θαυμάσια βιβλία που ξεναγούν υπέροχα στα άδυτα της συνταρακτικής ιστορίας μας!

Σας στέλνω το «Ελληνική Νομαρχεία» που θα έπρεπε να είναι το "ευαγγέλιο" κάθε Έλληνα, καθώς και δυο κασέτες. Η μια είναι, με τα δεινά απ’ τους άνανδρους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς! Πρόκειται πράγματι για τους ίδιους ακριβώς αρχαίους εχθρούς της ανθρωπότητας, που στην ευλογημένη Γαία και στα αδύναμα παιδία της, ρίχνουν: «πληγές μεγάλες και πονηρές» μόνο που δυστυχώς σήμερα είναι πολύ μεγάλες και πολύ πονηρές! Μια δεύτερη κασέτα, είναι από και μια συζήτηση που συμμετείχα στην ΕΤ3 για τα Ελευσίνια Μυστήρια!

Εύχομαι σε όλους σας επιτυχία, υγειά κάθε τι καλό, καθώς και ταχύτατο ποιοτικό και κεφάτο επανελληνισμό!

                                                                                                                                              Φιλικότατα

Μ. Καλόπουλος

Επειδή για τους λόγους που σας προανέφερα, αν και το επιθυμώ ιδιαιτέρως, δεν θα μπορέσω να παρευρεθώ στο ιδρυτικό σας συνέδριο, θα ήθελα αν το κρίνετε σκόπιμο να διαβαστεί στους συνέδρους το παρακάτω χαιρετιστήριο -σημείωμα!

 

 

 

 

προσ τουσ εκλεκτουσ συνεδρουσ

PELOPONNESIAN UNION OF AMERIKA

Αγαπητοί συνέλληνες, λέγομαι Καλόπουλος Μιχάλης, είμαι συγγραφέας και θαυμαστής της αρχαιοελληνικής σοφίας. Με συγκίνηση σας στέλνω τους χαιρετισμούς μου απ’ την Θεσσαλονίκη και από τέσσερις τουλάχιστον συλλόγους μελέτης και προώθησης των Ελληνικών αξιών: «Απόλλων», «Δευκαλίων», «Τετρακτίς» και «Δίαυλος Ελλήνων»!

Με ενθουσιασμό χειροκροτούμε τις προσπάθειες σας για τον επαναπατρισμό του ιερότερου και διασημότερου ανά τον κόσμο Ελληνικού συμβόλου της έμπρακτης ειρήνης, την Ολυμπιάδα! Ένα σύμβολο πολιτισμού και αγωνιστικότητας, που ξεπέρασε σε λάμψη και διδακτική ακτινοβολία οποιοδήποτε άλλο πολιτισμικό μήνυμα ή θεσμό που γέννησε ποτέ λαός σε παγκόσμια κλίμακα!

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε λίγες ενδιαφέρουσες σκέψεις που αφορούν το συνέδριο σας. Υπήρχε λοιπόν στην αρχαία Ολυμπία, μέχρι τους χρόνους του περιηγητή Παυσανία, ένας εγχάρακτος χάλκινος δίσκος που τον είδαν πολλοί και που εξηγούσε τα γενέθλια γεγονότα της αρχικής Ολυμπιάδος!

Είδαν λοιπόν (μεταξύ άλλων και ο Αριστοτέλης), έναν χάλκινο δίσκο, «τον Ιφίτου δίσκον» όπως τον ονομάζει ο Παυσανίας (Ηλιακά 5.20.1) επί του οποίου με γράμματα αρχαία (!..) κυκληδόν εχαραγμένα «το όνομα του Λυκούργου διεσώζετο καταγεγραμμένο και τα της ιεράς εκεχειρίας». Όριζε λοιπόν ο δίσκος αυτός, από την εποχή του Νομοθέτη Λυκούργου, (τέλος 9ου με αρχές 8ου αι.π.κ.χ.[1]) την περιοχή της Ολυμπίας, ως τόπο ιερής εκεχειρίας και ειρηνικών αγόνων στο όνομα του Διός! Πλούταρχος «ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ» 1.1.9

Ο σημαντικός αυτός ολυμπιακός δίσκος[2] βάση των Βασιλικών ονομάτων (Ίφιτου και Λυκούργου) και των υπόλοιπων ιστορικών αναφορών, φαίνεται πως όριζε με ακρίβεια την γενέθλια χρονολογία της ιερής Ολυμπίας, μεταθέτοντας την έναρξη των ολυμπιακών αγόνων στον χώρο αυτό κατά 118 χρόνια ενωρίτερα απ΄ την γνωστή σε όλους μας Ολυμπιάδα του 776 π.κ.χ!

Έτσι λοιπόν, πρέπει να καταλάβουμε και να γίνει ευρύτερα γνωστό, ότι στο έτος 776 π.κ.χ. (που όλοι γνωρίζουμε) δεν άρχισαν οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Ολυμπία, αλλά τότε άρχισε η καταγραφή (καταλογοποίηση) των ένδοξων ονομάτων των ολυμπιονικών! Αυτό θεωρήθηκε τόσο σημαντικό, ώστε κατά την αρχαιότητα έγινε αφετηρία χρονολογήσεων...! Η πραγματική λοιπόν γενέθλια χρονολογία των ολυμπιακών αγώνων στην Ολυμπία, βρίσκετε αν προσθέσουμε 108 χρόνια! Δηλαδή 27 ακόμα Ολυμπιάδες για τις οποίες δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα, αφού δεν ετηρήθησαν γι’ αυτές γραπτά αρχεία! Μόνο έτσι φτάνουμε στα πρώτα πραγματικά γενέθλια της ιερής Ολυμπίας, δηλαδή στο έτους 884 π.κ.χ!!! [3]

Βέβαια όλα αυτά τα πολύ εντυπωσιακά και άκρως ενδιαφέροντα, χρίζουν πράγματι περαιτέρω έρευνας και τεκμηρίωσης! Αλώστε η ολυμπιακή ιστορία ξεπερνά κατά πολύ ακόμα και τους χρόνους του τρωικού πολέμου, αφού ο Πολυδεύκης ένας εκ των Διοσκούρων που συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία, ήταν Ολυμπιονίκης πυγμάχος: «ο πυκτεύων Πολυδεύκης» Παυσανίας «Ηλιακά».(5.8.4)

Γνωρίζουμε μάλιστα από άλλες πήγες ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες, προς τιμήν της μητέρας των Θεών Ρέας ή Γαίας, χάνονται με διάφορες παραλλαγές στα βάθη των αιώνων! Ο Παυσανίας μάλιστα, ξανά στα Ηλιακά του (7.6-10) εξηγεί ότι πολύ πριν απ’ αυτή την ανακήρυξη της Ολυμπίας σε ιερό χώρο αγώνων: «ο τόπος ήταν ιερός απ’ την εποχή του χρυσού γένους... έλεγαν μάλιστα ότι εδώ πάλεψε ο Δίας με τον ίδιο τον πατέρα του τον Κρόνο για την βασιλεία και τον νίκησε... μεταξύ δε των άλλων αναφέρεται ότι και ο Απόλλωνας νίκησε στον δρόμο τον αδελφό του Ερμή και στην πυγμαχία τον Άρη»!    Φαντασθείτε το!!! Οι θεοί των Ελλήνων ήταν Ολυμπιονίκες!!!

Χάνονται λοιπόν οι ιστορίες των Ελλήνων στους ατέλειωτους χρόνους του μύθου! Κάποτε λοιπόν, πολύ πριν χτίσουμε Παρθενώνες, φαίνεται πως τιμούσαμε την Μάννα Γη την Γαία... εμείς τα παιδία της Μεσογαίας... με τέτοιους ανεπανάληπτους θεσμούς ειρήνης!

Βέβαια, μπορεί οι σωματικές μας άσκησης να έφτασαν στα παγκοσμίως τιμημένα ύψη μιας Ολυμπιάδας! Τι απέγινε όμως με τις πνευματικές μας ανησυχίες, που κι αυτές κατέληξαν θαυμαστά κοινωνικά συστήματα, πανεπιστημιουπόλεις, τεχνολογία, και κάθε τύπος απελευθερωτικής παιδείας! Τι απέγιναν οι ιαματικές μας αναζητήσεις φαρμακογνωσίας ιατρικής και νοσολογίας!

Όλες αυτές οι θαυμαστές γνώσεις και οι αρετές... τα πνευματικά παιδιά των Ελλήνων... συσσωρεύτηκαν στις αξιοθαύμαστες βιβλιοθήκες των τότε Ελλήνων, στην Ιωνία, την μητρόπολη του φωτός Αθήνα, καθώς και στην μοναδική Αλεξάνδρεια!

Στην Αλεξανδρινή βιβλιοθήκη, θέλω λίγο να σταθούμε! Στην μεγαλύτερη και αρχαιότερη αυτή πανεπιστημιούπολη του κόσμου, τους επισκέπτες της χρυσοστόλιστης[4] αυτής βιβλιοθήκης περίμενε ένα έκθεμα ανεπανάληπτης τεχνολογικής αρτιότητας! Ένα πραγματικό πανεπιστημιακό έκθεμα απίστευτης τεχνολογίας, ένα επίτευγμα που του οφείλουμε τουλάχιστον την τιμή της καύχησης!

Δώστε παρακαλώ την δέουσα προσοχή στην ανάγνωση των λεπτομερειών απ’ τον Σουΐδα, καθώς μας μεταφέρει μέσα στην μεγαλειώδη πανεπιστημιακή Αλεξανδρινή βιβλιοθήκη: «Μαγνήτης λίθος καλείται ο έχων την φυσικήν ενέργειαν προς εαυτόν να έλκει τον Σίδηρον. Εις δε την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου εις το Σεράπειο, (βιβλιοθήκη και ναός μαζί) πλάνης και κακουργίας τοιούτον τι μηχάνημα[5] ξόανον (άγαλμα) κατασκευάσαντες εκ χαλκού και εις την κεφαλήν σίδηρον ένδοθεν έθεσαν, τον δε λίθον τούτον (τον μαγνήτη) στις υποδοχές άνωθεν της στέγης έθεσαν. Το δε (άγαλμα) υπό της φυσικής βίας (μαγνητισμού) ελκόμενον του λίθου, μετέωρον γαρ εκρέματο, δια πολλύς μηχανής και τέχνης εκρατείτο μέσον εδάφους και ορόφου, θαυμαζόμενον και μη παντελώς κατασπόμενον»[6] Σουΐδας «Μαγνήτης» Το αριστούργημα αυτό χάθηκε στην πυρά της μισαλλοδοξίας!

Η Αλεξανδρινή Βιβλιοθήκη δεν φιλοξενούσε απλά τις τέχνες και τα διανοήματα των Ελλήνων, φιλοξενούσε κυριολεκτικά την μνήμη του κόσμου! Οι υπεύθυνοι Έλληνες αντέδρασαν με επίγνωση των τεράστιων ευθυνών τους, κατασκευάζοντας για τον φόβο του τυχαίου αφανισμού μια δεύτερη βιβλιοθήκη όπου εφυλάσσοντο τα αντίγραφα της πρώτης!!!

Συγκλονιστική πραγματικά είναι η πληροφορία που θέλει τους φιλόπονους δημιουργούς Έλληνες, του αλεξανδρινού αυτού θησαυρού, απ’ την έγνοια της διατήρησης και την αγάπη της διαφύλαξης των γραπτών θησαυρών της σοφίας, να έχουν κατασκευάσει και δεύτερη βιβλιοθήκη στον πανεπιστημιακό αυτόν χώρο του Σεράπειου, την επονομασθήσα «θυγατρική βιβλιοθήκη» για την φύλαξη αντιγράφων της κυρίας βιβλιοθήκης! «Εγένετο δε άνω εν τω Σεραπείω και ετέρα βιβλιοθήκη θυγάτηρ αυτής ονομασθείσα» Επιφάνιος «περι μετρων και σταθμων» 326.32.  

Δυστυχώς όμως, ούτε αυτή «θυγατέρα (θυγατρική) βιβλιοθήκη» ξέφυγε απ’ την βαρβαρική μισαλλόδοξη πυρά! Ούτε βέβαια και καμία άλλη από τις είκοσι (20) μικρότερες σχολές-βιβλιοθήκες που βεβαιωμένα διέθετε μόνο ή Αλεξάνδρεια!

Ναι. Δεν θα ήταν ούτε υπερβολή ούτε ψέμα αν λέγαμε ότι ένα δάκρυ αγανάκτησης κυλάει απ’ τα μάτια και του πιο συγκρατημένου εκτιμητή. Επρόκειτο για τον παγκόσμιο Παρθενώνα του πνεύματος και την εφηβική ψυχή της γνώσης! Το κάψιμο τόσων βιβλιοθηκών υπήρξε το μεγαλύτερο και το απεχθέστερο έγκλημα όλων των εποχών, που συντετριμμένοι οφείλουμε τουλάχιστον την τιμή της μνήμης!

Εκεί εκτός των άλλων κάηκαν οι ιαματικότερες ανακαλύψεις του θεραπευτή Έλληνα! Τα σημαντικότερα έργα ιατρικής και φαρμακολογίας που επρόκειτο να απαλύνουν τον πόνο της αγωνιζόμενης και πάσχουσας ανθρωπότητας!

Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και με τα αποκαΐδια της σοφίας των Ελλήνων, σκεφθείτε πόσο πόνο και θάνατο παραμέρισε το Ελληνικό θεραπευτικό πνεύμα!

Ποιοι όμως και πόσοι θυμούνται σήμερα, ότι όλος ο πόνος της γης θεραπεύετε στους ολόλαμπρους σημερινούς ναούς του Απόλλωνα... τα «Ασκληπιεία» όπως θα έπρεπε οπωσδήποτε να ονομάζονται παγκοσμίως τα νοσοκομεία;! Ποιοι λοιπόν εκτός από μας τους Έλληνες θα πρέπει να ενδιαφερθούν γι’ αυτό, ώστε ευγενικά αλλά σταθερά να επισημαίνουμε, ότι είναι άδικο τα ιδρύματα που λειτουργούν εντελώς με την Ελληνο-Ιπποκρατική ιατρική και κάνουν θαύματα θεραπείας ακολουθώντας κατά γράμμα τις υποδείξεις των πρωτο-ευεργετών της ανθρωπότητας Ελλήνων, να εξακολουθούν να ονομάζονται έτσι αόριστα... νοσοκομεία ή Hospitall και να μη φέρουν παγκοσμίως, τιμής ένεκεν, το όνομα του ιδρυτή τους, του μέγα Ασκληπιού ή έστω του 18ου διάσημου ανεψιού του, του Μέγα Ιπποκράτη! Δεν είναι άλλωστε μακριά η στιγμή που οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα ρωτούν να μάθουν... ποιος ήταν αυτός ο... «Χόσπιταλ» του οποίου το όνομα φέρουν αυτοί οι υπέροχοι ναοί της περίθαλψης και της υγείας!

Και μην αμφιβάλετε καθόλου, ότι αν εμείς δεν υπενθυμίσουμε και δια της διάδοσης ιδεών δεν διεκδικήσουμε σθεναρά την πατρότητα των ελληνικότατων αυτών και άλλων παρόμοιων αγαθών, πως σύντομα θα βρεθεί (για φαντάσου) ακόμα και αυτός «ο Μίστερ Χόσπιταλ» για να διεκδικήσει, όχι μόνο την ιστορία και τους άθλους του Ασκληπιού, αλλά και ολόκληρη την Ιπποκρατική ιατρική!

Οι διεκδικητικοί λαοί δεν περιμένουν, θα κλέψουν αυτό που δεν έχουν από μας, που έχουμε και το περιφρονούμε! «Διεκδικώ άρα υπάρχω», λένε όσοι δεν έχουν! Εμείς οφείλουμε λοιπόν τουλάχιστο ένα καθημερινό κεράκι μνήμης στην αξιοπρέπεια και το μεγαλείο των προγονών μας!

Αυτό είναι το αληθινό αγωνιστικό ολυμπιακό πνεύμα για όλους μας, που τόσο υπέροχα τιμάτε εσείς σήμερα εδώ, δια της αξιοθαύμαστης αυτής συνάξεως σας! Η Ολυμπιακή ιδέα, (της οποίας τον επαναπατρισμό όλοι επιθυμούμε), είναι η αντιπροσωπευτικότερη ειρηνική διεκδίκηση τιμών και αρετών του Ελληνικού αγωνιστικού πνεύματος!

Δεν διεκδικούμε όμως μόνο τον επαναπατρισμό της Ολυμπιάδος, διεκδικούμε και το σύνολο της αξιοπρεπούς και ανεπανάληπτης ιστορίας των Ελλήνων, χωρίς αποκρύψεις, διαστροφές, παραλήψεις! Διεκδικούμε παιδία και μνήμη αντάξια των Ελλήνων!

Σήμερα ξεπερνώντας τα αφανιστικά χτυπήματα αιώνων, είναι καιρός αντίθετα στο ρεύμα των πολιτισμοκτόνων εντολών, με Ελληνικό κουράγιο και πρωτοβουλία να οικοδομήσουμε μνημείο διεκδίκησης της Ελληνικής παρουσίας. Ναι λοιπόν, η Ελληνική ολυμπιάδα που εσείς προωθείτε... μαζί της θα φέρει πολύτιμες μνήμες και όλα όσα ο Έλληνας έχασε και δικαιούται να ξανααποκτήσει!                                                                          

Είμαι ο Μιχάλης Καλοπουλος και σας εύχομαι εγκαρδίως κάθε επιτυχία στον επαναπατρισμό της Ολυμπιάδος, ευτυχία και κάθε τι καλό!

                                                                                                                                                   Μ. Καλόπουλος

Δημοσιεύτηκε στις 24/6/99 στο Περιοδικό Peloponnesian union of america σελ.29-31.

 


[1](π.κ.χ.)= προ της κοινής μας χρονολογίας.

[2] Περί του Ολυμπιακού αυτού δίσκου και σημαντικές ακόμα γενέθλιες λεπτομέρειες του ιερού τόπου της Ολυμπίας αναφέρουν: Αριστοτέλης απόσπασμα 8,44.533. Πλούταρχος «ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ» 1.1.9

[3] Την χρονολογία 886 π.Χ. ως αφετηρία των αγώνων αναφέρουν με ακρίβεια σοβαρές εγκυκλοπαίδειες όπως η Δρανδάκη και του Ηλίου χωρίς να δίνουν περισσότερα στοιχεία! Αξίζει όμως να ερευνηθεί διεξοδικά και να τεκμηριωθεί αν και φαντάζομε ότι από κάποιον πρέπει να έχει γίνει ήδη!

[4] «παμμεγέθης και υπό κιόνων πολυτιμήτων και μαρμάρων ένδοθεν και έξωθεν πάνυ λαμπρώς κεκαλλωπισμένος... οι δε τοίχοι του ενδοτάτου ναού από χρυσών πετάλων και αργυρών ήσαν ενδεδυμένοι.» Γ. Μοναχός «χρονικησ ιστοριασ» 584.10

[5] Ο συμπαθής Σουΐδας (»1150μ.Χ.) για να διασώσει στο λεξικό του κάτι υπέρ της αρχαιότητας, αναγκάζεται πρώτα να πληρώσει ‘’διόδια’’ στον χριστιανο-κρατούμενο κοινωνικό του περίγυρο και μετά να πει κάτι υπέρ της αρχαιότητας!!

[6] Το «μη παντελώς κατασπόμενον», υπονοεί προφανώς ότι η τοποθέτηση του αγάλματος μέσα στον ‘’θώκο’’ υποδοχής αρνητικών και θετικών μαγνητισμών, ήταν τόσο επιτυχής που ακόμα και οι απόπειρες μετατόπισής του από τους επισκέπτες του μουσείου δεν απέδιδαν! Ένα πραγματικό τεχνολογικό θαύμα, που προϋποθέτει άρτιες γνώσεις επεξεργασίας και εφαρμογής φυσικού μαγνητίτη (F3 O4) που επάξια συγκρίνονται με τις σημερινές πανεπιστημιακές γνώσεις μαγνητολογίας, αν και 16 αιώνες μετά δεν γνωρίζουμε πουθενά στον κόσμο να υπάρχει παρόμοιο εντυπωσιακό έκθεμα!

Κράτα το

Κράτα το

 

Τι ακριβώς συνέβαινε στην "Αφροδίτη" της Κορίνθου; Του Μ. Καλόπουλου

«Τό ιερό της Αφροδίτης ήταν τόσο πλούσιο, πού είχε περισσότερες από χίλιες ιερόδουλες εταίρες, προσφορά στή θεά από άντρες ή γυναίκες. Εξ αιτίας τους η πόλη ήταν πυκνοκατοικημένη και πλούτιζε σημαντικά, επειδή οι ιδιοκτήτες των καραβιών καταστρέφονταν εύκολα σ΄ αυτά τά μέρη, εξ ου καί η περίφημη παροιμία: Δέν μπορούν όλοι νά πλευρίζουν στήν Κόρινθο». ΣΤΡΑΒΩΝ, (ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ 8.6,20.

Πρέπει κατ΄ αρχάς να υπενθυμίσουμε πως η ερωτική πράξη στην αρχαιο-ελληνική σκέψη, όχι μόνο δεν ήταν δαιμονοποιημένη, αλλά απολύτως αποδεκτή και ωραιοποιημένη όπως άλλωστε της αξίζει. Υπενθυμίζω πως το: «Έρως ανίκατε μάχαν», (Sophocles Trag., Antigone 781), είναι αρχαιο-ελληνικό!

 

Βέβαια στην αρχαιότητα δεν υπήρχε θεοποιημένη μόνο η Αφροδίτη αλλά και η Εστία και η παρθένος Άρτεμη, καθώς και η αειπάρθενος Αθηνά. Αν κάποιος για οποιονδήποτε λόγο ήθελε να περιορίσει ή να ελέγξει την σεξουαλικότητά του, τότε μπορούσε να δώσει περισσότερη προσοχή στις υπόλοιπες ιδεο-θεότητες που είχαν άλλον ιδεολογικό και βιωματικό προσανατολισμό.

 

Το γεγονός λοιπόν ότι στην Κόρινθο το πορνείο ήταν υπό την επίβλεψη του ιερού της Αφροδίτης, δηλαδή του "αποθεωθέντος" (ιεροπρεπώς εξυψωμένου) συμβόλου του ερωτισμού, είναι απολύτως συμβατό με την αρχαιο-ελληνική σκέψη. Οι ναυτικοί, δηλαδή οι στερημένοι ερωτικά άνδρες, μπορούσαν εκεί να απολαύσουν τις ερωτικές προσφορές των οικιοθελώς (απ' όλη την Ελλάδα... και την αλλοδαπή:«Ουκ είσιν εγχώριαι αλλα και ξέναι ιερόδουλοι». Scholia In Euripidem Ph. 202.14) προσφερόμενων κοριτσιών, μέσα σε ένα από κάθε άποψη φροντισμένο περιβάλλον, κι όχι να ξεσπούν τα ερωτικά τους πάθη, βάρβαρα, τυχαία και αλλοπρόσαλλα, σε μη προσφερόμενες κοπέλες.

 

Δηλαδή ότι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην βόρεια Ευρώπη με τα «eros center» και σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, που θέλει με τους καλύτερους ορούς, να εξασφαλίσει την ικανοποίηση (εκτόνωση) των συσσωρευμένων ανδρικών ερωτικών ορέξεων. 

   

Αυτό όμως, δεν σημαίνει καθόλου ότι η Αφροδίτη κάλυπτε μόνο αυτή την πτυχή του ερωτισμού, ούτε από καμία άλλη πηγή της Ελληνικής Γραμματείας επιβεβαιώνεται ότι όλοι οι ναοί της Αφροδίτης εξυπηρετούσαν αυτόν τον τύπο του ερωτισμού. Στην ελληνική αντίληψη, η (Ουρανία) "Αφροδίτη", περιλάμβανε ολόκληρη την πολύπτυχη "ερωτική" ανθρωπινή δραστηριότητα και διάθεση, από τον πνευματώδη έρωτα των τεχνών, της ποίησης και της δημιουργίας, μέχρι το αγνό φλέρτ και τον Άγιο ερωτισμό των εφήβων.

 

Το να επικεντρώνεται κάνεις μόνο σ' αυτήν την έκφραση της κορίνθιας Αφροδίτης, είναι εμφανώς μονόπλευρη προσέγγιση της αρχαιο-ελληνικής πραγματικότητας, που προέρχεται ή από σοβαρή έλλειψη πληροφοριών, ή από εντελώς κακοπροαίρετη διάθεση.

 

Είναι σαν να θέλει κάποιος να κρίνει οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα, μόνο από τις ακραίες, περιθωριακές ή και διαστροφικές του προτάσεις και συμπεριφορές. Μάλιστα όταν πράγματι θέλουμε αντικειμενικά να συγκρίνουμε δυο κοινωνικές προτάσεις, είτε αυτές είναι πολιτικές, είτε θρησκευτικές, δεν πρέπει να το κάνουμε με τον τρόπο της αθέμιτης υστεροβουλίας... δηλαδή συγκρίνοντας τα αρνητικά, περιθωριακά και έκτροπα του ενός, με τα θετικά, προβεβλημένα και αξιέπαινα του άλλου… αλλά εντελώς και απολύτως ισότιμα, συνολικά και κυρίως αντικειμενικά.

 

Μ. Καλόπουλος

 

Βλέπε επίσης:Τι είναι τελικά η Αφροδίτη; Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/ellinismos/muthologia/2475-ti-einai-telika-i-afroditi-tou-m-kalopoulou

ΠΟΙΟΙ ΗΣΑΝ τελικα ΟΙ ΓΕΦΥΡΑΙΟΙ; Του Γρηγόρη Μπέλλου

Ποίοι ήσαν οι Γεφυραίοι του Ηροδότου;

Ευτυχώς διεσώθησαν ολίγα τινα σπαράγματα από την αρχαιοελληνική γραμματεία τα οποία μας διαφωτίζουν ώστε να διαπιστώσουμε τα περί καταγωγής των Γεφυραίων.

Ο Εκαταίος ο Μιλήσιος(1), ιστορικός-χρονικογράφος, είναι η αρχαιότερη σωζόμενη ιστορική πηγή στην οποία βασιζόμαστε για αρχή της διερευνήσεως.. Ο γεωγράφος Στέφανος Βυζάντιος αντλεί πληροφορίες από τον Εκαταίο τον Μιλήσιο (0538 frag 002) και μας πληροφορεί ότι η "ΓΕΦΥΡΑ: πόλις Βοιωτίας, τινές δε τους αυτούς είναι και Ταναγραίους φασίν, ως Στράβων ΙΧ 2, 10 και Εκαταίος. Αφ ού και Γεφυραία η Δηώ".. ..

Ο δε Στράβων αναφέρει ότι: "και ΓΡΑΙΑ δ' εστ' τόπος Ωρωπού πλησίον και το ιερόν του Αμφιαράου και του Ναρκίσσου.. ... τινές δε τη Τανάγρα την αυτή φασιν, Ποιμανδρίς δ' εστιν η αυτή τη Ταναγρική, καλούνται δε και Γεφυραίοι οι Ταναγραίοι.."(Βιβλίο ΙΧ, 2 10). Στην συνέχεια ο Στράβων συνεχίζει αναφέροντας ότι η Τανάγρα έχει σύνορα με την Αττική.

Τα ίδια ισχυρίζεται και ο Ηρωδιανός(2) στην "Ρητορική-Καθολική Προσωδία" του όπου "τινές δε αυτούς (τους Γεφυραίους) είναι Ταναγραίους.. .."

Συνοψίζοντας τις θέσεις των παραπάνω αντιλαμβανόμεθα ότι υπήρχε μία παναρχαία Βοιωτική πόλις η ΓΡΑΙΑ η οποία μετωνομάσθη σε Γέφυρα κάποια εποχή και τελικώς σε Τανάγρα. Η Τανάγρα-Γέφυρα ωνομάζετο και Ποιμανδρίς, είχε σύνορα με την Αττική και κάποιοι Ταναγραίοι-Γεφυραίοι μετενάστευσαν για διαφόρους λόγους στην γειτονική Αττική.

Πρέπει να δώσουμε μεγάλη σημασία στις αιτίες των Γεφυραϊκών μεταναστεύσεων. Για τους λόγους των δύο βασικών μεταναστεύσεων μας πληροφορεί ο Μυσός Πούβλιος Αίλιος Αριστίδης(3) : "οι υπό των Δωριέων εξελασθέντες Πελοποννήσιοι εις Τανάγραν πόλιν της Βοιωτίας ελθόντες εξείλον αυτήν. Ταναγραίων ούν τινες εις Αθήνας κατέφυγον. Τανάγρα, πόλις Βοιωτία.. ..ούτοι, μή υπακούοντες Θηβαίοις, υπ' αυτών εξεβλήθησαν, όν ένιοι εις Αθήνας ελθόντες ώκησαν. Μέμνηται δε της ιστορίας Ηρόδοτος, Γεφυραίους τους Ταναγραίους καλείν.. ..". Άσχημη μοίρα για τους Ταναγραίους-Γεφυραίους οι οποίοι υπέφεραν και πιέσθηκαν ώστε πολλοί να μεταναστεύσουν τόσο υπό την πίεση των Θηβαίων όσο παλαιότερα υπό την πίεση των Πελοποννησίων οι οποίοι είχαν εκδιωχθή από τους Δωριείς.

Ας προχωρήσουμε όμως στην ουσία του πράγματος δηλαδή στον λόγο για τον οποίο οι Γραίοι ωνομάζοντο αρχικώς Γεφυραίοι κρατώντας υπ' όψιν ότι οι Έλληνες έδιναν ιδιαίτερη σημασία σε ονομασίες ώστε το όνομα να εμπεριέχη και να σημαίνη την ιδιότητα του αντικειμένου.

Ο Αίλιος Αριστείδης μας ενημερώνει και για τον λόγο για τον οποίο οι Ταναγραίοι ωνομάζοντο Γεφυραίοι(4).. .."το Παλλάδιον.. ..το από Τροίας.. ..λέγειν δε αν και περί άλλων πολλών Παλλαδίων. Τού τε κατ' Αλαλκομενόν τον αυτόχθονα ΚΑΙ παρα Αθηναίοις Γεφυραίων καλουμένων, ως Φερεκύδης (3 F 179) και Αντίοχος (VI) ιστορούσι". Προκύπτει ότι οι Γεφυραίοι ήσαν πανάρχαιοι Ιερείς κάποιου Παλλαδίου και πολλοί αρχαίοι αναφέρθηκαν σ' αυτό το ζήτημα.

Αναζητώντας την αρχαιοτάτη τοποθεσία του αρχαιοτάτου Παλλαδίου των Γεφυραίων καταλήγουμε στην απάντηση του ιστορικός Ιωάννου Λαυρεντίου του Λυδού(5) : "Ότι ΠΟΝΤΙΦΙΚΕΣ οι αρχιερείς παρά ρωμαίοις ελέγοντο, καθάπερ εν Αθήναις το πάλαι. ΓΕΦΥΡΑΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙ ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΕΞΗΓΗΤΑΙ διοικηταί των όλων-..ωνομάζοντο δια το επί της ΓΕΦΥΡΑΣ ΤΟΥ ΣΠΕΡΧΕΙΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ Ιερατεύειν τω Παλλαδίω. Πόντην γαρ οι ρωμαίοι την γέφυραν καλούσι και ποντίλια τα γεφυραία ξύλα. Όθεν και και πραξιεργίαι δήθεν εκαλούντο ωσανεί τελεσταί. Τούτο γαρ σημαίνει το ποντίφιξ από το δυνατόν εν έργοις".

Δηλαδή, οι αρχαίοι Αθηναίοι ωνόμαζαν Γεφυραίους τους αρχιερείς τους σε πανάρχαιες εποχές ενώ οι αρχαίοι Γραίοι-Γεφυραίοι είχαν εγκαταστήσει Ιερόν Παλλάδιον στην γέφυρα του Σπερχειού άρα στην είσοδο του Στενού των Θερμοπυλών και πιθανώς αυτό συνέβαινε σε πολλές γέφυρες οπότε οι διερχόμενοι ίσως αισθανόντουσαν υποχρεωμένοι ή υπεχρεούντο "ν' ανάβουν ένα κεράκι" και αυτό να μην έκανε ιδιαίτερα συμπαθή την τάξη των Γεφυραίων-Ιερέων.

Από την άλλη μεριά, οι Γεφυραίοι Ιερείς είχαν προφανώς αναλάβει την συντήρηση των γεφυρών κι από 'κει ίσως προήρχετο η δύναμίς των. Αν επί παραδείγματι απεκόπτετο η Γέφυρα του Σπερχειού όποια εποχή πλήν θέρους, απεκόπτετο ουσιαστικώς η Νότιος Ελλάς. Μεγαλή λοιπόν η δύναμις των γεφυροφυλάκων Γεφυραίων και εξ αυτών οι Ρωμαίοι μετέφρασαν την λέξη γέφυρα=πόντη και οι αρχιερείς ποντι-φικες!!! Ιδού πως προέκυψε η ονομασία στους Καθολικούς του Ποντίφικος.. ..

Ιδιαίτερη σημασία οφείλουμε να αποδώσουμε στην φράση του Λαυρεντίου του Λυδού ότι το πάλαι ΓΕΦΥΡΑΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙ ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΕΞΗΓΗΤΑΙ. Δηλαδή, σε χαμένες στον Μύθο εποχές, ΟΛΟΙ οι Ιερείς των Ελλήνων Θεών ελέγοντο Γεφυραίοι.. .. Πιθανώς λόγω της στρατηγικής επιλογής περασμάτων για κτίσιμο ιερών για ευνοήτους ηθιοπλαστικούς λόγους.

Η ιερατική στολή των Γραίων-Γεφυραίων πάλι από τον Λυδό(6) απετελείτο από "Εχρήτο δε στολή επ' ειρήνης, οία ποντίφεξ, αντί του Αρχιερεύς ΓΕΦΥΡΑΙΟΣ, πορφυρά, ποδήρει, ιερατική, χρυσώ λελογχωμένη, αμφιβλήματι δε ομοίως πορφυρώ, εις χρυσούς αύλακας τελευτώντι, την τε κεφαλήν έσκεπε δι' ας εν τη γραφείση μοι Περί Μηνών πραγματεία αποδέδωκα αιτίας.. .."κλπ.

Το ότι οι Ρωμαίοι ωνόμασαν τους ιερείς των με όνομα μεταφρασμένο απ' ευθείας από μία Βοιωτική Ιερατική τάξη αποδεικνύει πολλά.

Από τις λίγες πηγές προκύπτει ότι σε παμπάλαια εποχή η Γραία-Γέφυρα-Τανάγρα ήταν κραταιοτάτη και εξουσίαζε περιοχή περίπου από νοτιοδυτικά του Ευρίπου, περιελάμβανε την Μυκαλησσό και το Βοιωτικόν Άρμα, έως τα υψώματα προς τον Αττικό Δήμο Φυλής ενώ εντελώς Νότια του κράτους της Τανάγρας ήτο η Ελευσίς. (τα όρια κατά Στράβωνα ΙΧ, 2 10). Κατοικούσαν σ' αυτή οι ΓΡΑΙΟΙ και είναι γνωστό ότι κάποιοι ελληνικοί λαοί τα πανάρχαια χρόνια μετανάστευσαν κοντά στην Ρώμη και οι οποίοι αυτοπροσδιορίζοντο ως ΓΡΑΙΟΙ ή Γραικοί και εξ αυτών οι Ρωμαίοι καλούσαν τους Έλληνες υποτιμητικά Γραικύλους.

Φυσικά Γραίοι ή Γραικοί υπήρχαν σε όλον τον Ελλαδικό χώρο. Είναι γνωστό ότι οι Ρωμαίοι εχρησιμοποίησαν κάποιο χαλκιδαϊκό αλφάβητο πράγμα που αποδεικνύει μεταναστευτικό ρεύμα από Εύριπο-Χαλκίδα-Γέφυρα προς Ρώμη.

Οι Γραίοι-Γεφυραίοι μετέφεραν την σπουδαιότερη λατρεία τους, την Παλλάδειο, στις νέες Ρωμαϊκές εστίες τους. Περίπου τότε ή και παλαιότερα, Αρκάδες άποικοι στην Ρώμη έφεραν το δικό τους Παλλάδιο εκεί στον Παλλαδινό λόφο. Τα Παλλάδια Άρκάδων και Γραικών έδωσαν την εντύπωση στους Ρωμαίους ότι η λατρεία αυτή ήτο η σπουδαιοτέρα άρα οι Ρωμαίοι ετίμησαν τους σπουδαιοτέρους Θεούς των Γραικών και ασπάσθηκαν τον Παλλάδειο τίτλο των Γραικών ιερέων οπότε οι Ρωμαίοι ιερείς απεκλήθησαν Ποντίφηκες δηλ. Γεφυραίοι.

Και η προσπάθεια ετυμολογήσεως της Τανάγρας μπορεί να αποδωθή στο τελικό -ΓΡΑ=-ΓΡΑΙΑ ενώ το αρχικό -ΤΑ προκύπτει από ωραιοποίηση χάριν ευφωνίας του -ΔΑ ή δασύ -ΔΑ με προφορά -ΝΤΑ όπου τελικά το -ΝΤΑ = -ΤΑ. Οπότε το -ΤΑ και το ΓΡΑΙΑ να συνιστούν την καλλιεργήσιμη γη=γα=δα της Γραίας δηλ την Δαν της Γραίας ΤΑΝΓΡΑΝ=ΤΑΝΑΓΡΑΝ.

Το πόσο αρχαίοι ήσαν οι Γραίοι φαίνεται από το απόσπασμα του Εκαταίου του Μιλησίου ο οποίος έγραψε "αφ ου και Γεφυραία ή Δηώ". Δηώ είναι η παλαιά ονομασία της Θεάς Δήμητρος και αναφέρεται στον Ορφικό πρός Δήμητρα Ύμνο. Το όνομα προκύπτει από την τροπή του αρχαίου -Α σε -Η από τους Ίωνες και ο Εκαταίος ήτο Ίων. Άρα Δηώ=Δαώ όπου Δα η Γη δωριστί.

Από μόνη της αυτή πληροφορία προσδίδει στους Γραίους-Γεφυραίους-Ταναγραίους την πρωτοκαθεδρία στην οργανωμένη Γεωργία αφού η Δήμητρα=καλλιέργεια Σίτου-δημητριακών πρωτοενεφανίσθη εκεί. Πόσο παλαιά παράδοση πρέπει να είναι αυτή αλλά και τι σπουδαία δυναμική προβάλλει! Από την Τανάγρα μέσω Ερυθρών δρασκελίζει κανείς την σημερινή Κάζα και βρίσκεται μέσω Μάντρας στην ...Ελευσίνα. Η Δήμητρα-Δηώ είχε να κάνη ένα πάρα πολύ μικρό ταξείδι για να βρεθή από τους Γεφυραίους στούς Ελευσινίους και να τους ευνοήση με την καλλιέργεια σίτου στο Ράριον Πεδίον (αρχικώς και έπειτα στο Θριάσιο). Δηλαδή εκεί που τελειώνει το μονοπάτι από Τανάγρα προς Ελευσίνα και αρχίζει ο δρόμος προς Μέγαρα και Πελοπόννησο.

Το φυσικότερο μέρος για αποικισμό ή μετοικεσία Ταναγραίων, εμπείρων στην Γεωργία, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλο από την ευρισκομένη ακριβώς νοτίως, Ελευσίνα όπως ορίζει και η Μυθολογία. Πράγμα που έγινε πολλές φορές και η τελευταία φορά μόνο εξιστορείτα από τον ανόητο Ηρόδοτο με τους γνωστούς Αρμόδιο-Αριστογείτονα περί το 507 π.0.

Αυτοί οι επαναλαμβανόμενοι ανά τους αιώνες Γεφυραϊκοί αποικισμοί εδημιούργησαν Ταναγραϊκές-Γεφυραϊκές συνοικίες από τις εκβολές περίπου του Κηφισσού κατά Στράβωνα(8) όπου "ποταμοί δ' εισίν ο μέν Κηφισσός εκ Τρινεμέων τας αρχάς έχων ρέων δε δια του πεδίου εφ' ο και η ΓΕΦΥΡΑ και οι ΓΕΦΥΡΙΣΜΟΙ.. .." έως την Ελευσίνα. Η επιλογή της τοποθεσίας φυσικά δεν ήταν τυχαία διότι οι Γεφυραίοι έψαχναν να εγκατασταθούν κοντά σε .. ..γέφυρα.. .. όπου κατά την πανάρχαια παράδοσή τους υπεχρέωναν τους περαστικούς προφανώς "ν' ανάβουν κεράκι" σε κάποιο προσκήνυμα της Ιεράς Οδού.

Επειδή όμως είχαν όλοι οι ευσεβείς Αθηναίοι γνώση της καταγωγής της Δηούς-Δήμητρος, οι Ταναγραίοι-Γεφυραίοι επέβαλαν διόδια στις πομπές προς Ελευσίνα κατά τα Μυστήρια και βέβαια οι Αθηναίοι το εδέχθησαν ως φυσιολογικό και δίκαιο γεγονός και καθόλου δεν αντέδρασαν σεβόμενοι τους Γεφυραίους αφ' ενός ώς πρώτους ιερείς της πολιούχου της Πόλεώς των Παλλάδος και αφ' ετέρου την Γεφυραϊκή προέλευση της Δήμητρος. Την πανάρχαια λατρεία της Δηούς-Δήμητρος ελάτρευον με τον δικό τους πανάρχαιο τρόπο σε δικά τους Ιερά οι πανάρχαιοι Γεφυραίοι-Ταναγραίοι και αυτό ο ανόητος Ηρόδοτος το παρουσιάζει εμμέσως ως .. ..μη ελληνική λατρεία.

Οι Αθηναίοι περνώντες εκ των διοδίων όχι μόνον επλήρωναν διόδια εις τους Γεφυραίους αλλά αντήλλασσον σκωπτικές και ίσως υβριστικές εκφράσεις. Από αυτό το γεγονός είχει δημιουργηθεί η έκφρασις "γεφυρισμός" που εσήμαινε την ανταλλαγή πειραγμάτων.

Ο λεξικογράφος Ησύχιος κατέγραψε ότι "ΓΕΦΥΡΙΣΤΑΙ: οι σκώπται επεί εν Ελευσίνι επί της γεφύρας τοις μυστηρίοις καθεζόμενοι έσκωπτον τοις παριόντας". Εξ άλλου κατά την πολιορκίαν των Αθηνών από τον Σύλλα, οι Αθηναίοι εξώργισαν τον Ρωμαίο στρατηγό διότι γεφυρίζοντες τον λοιδωρούσαν από τα τείχη για την μεμπτή ηθική της συζύγου του Μετέλλας. (Πλουτάρχου Βιογραφίες - Σύλλας).

Όπως φαίνεται, με την πάροδο των ετών και την πλήρη πλέον κατάρρευση στα κλασσικά χρόνια των Ιερών Παραδόσεων, ο αθηναϊκός όχλος δεν επιθυμούσε να πληρώνη σε ξένους-Βοιωτούς (και μάλιστα σε απογόνους των δεδηλωμένων εχθρών τους Βοιωτών-Θηβαίων) βάσει μίας ήδη θεωρουμένης ως απαξιωμένη μυθολογίας όντας ό ίδιος στην αρχή της φρικτής παρακμής του κι έτσι έφθασε να διαβάζουμε στο λεξικό Σούδα ή Σουίδα ότι "Γεφυρίς: ξένη και επείσακτος. Οι γαρ Γεφυραίοι ξένοι και επήλυτοι όντες Αθήνησιν ώκησα. Ούτως Ηρόδοτος". Ξένος όμως καθ' όλου δεν εσήμαινε τον μη Έλληνα. Δηλαδή τελικά μέχρι να το πη ο Ηρόδοτος για Φοίνικες ουδείς το είχε διανοηθεί!!!

Η διερεύνησις όλων των αρχαίων πηγών σε σχέσι με την καταγωγή των Βοιωτών ΔΕΝ αφήνει περιθώρια σε κανέναν να αμβισβητήση την αυτοχθονία τους. Εκτός του Ηροδότου ο οποίος με γλωσσικά τεχνάσματα και παραμυθολογίες, εκμεταλλευόμενος το παραδοσιακό μίσος Αθηναίων-Βοιωτών, δημιουργεί την πρώτη ιστορική αμφισβήτηση η οποία καταλήγη όλως παραδόξως σε .. ..ιστορικό δόγμα καθ' ότι εξυπηρετεί ανθελληνικά συμφέροντα.

Ο Ηρόδοτος απετέλεσε και αποτελεί άριστο όπλο στα άρρωστα μυαλά των ανθελλήνων και η απόδειξις έρχεται από τον παλαιό μας γνώριμο (Τετρακτύς Αείγνητος Τεύχος 1ον, άρθρο για τον Μέγα Αλέξανδρο και τον ραββίνο), τον ..εβραίο ιστορικό της κακιάς ώρας, τον Φλάβιο Ιώσηπο ή Γιοσέφ Μπεν Ματατία.

Ο απελπισμένος από τις πηγές του δικού του λαού, οι οποίοι ως ποιμένες της ερήμου ΔΕΝ είχαν καμμία σπουδαία καταγραφή στην ιστορία, έψαξε να βρη στοιχεία στους Έλληνες τα οποία θα διέστρεφε λίγο ώστε να φανούν κι οι δικοί του πρόγονοι λιγουλάκι σπουδαίοι και ένδοξοι.. Στον Ηρόδοτο βρήκε τα περί Φοινίκων, τα οποία με κάποιες παρερμηνείες θα τάρασσαν τα στάσιμα ύδατα της μη υπαρχούσης εβραϊκής ιστορίας. Όπου ο πανύβλαξ Ηρόδοτος έγραφε Φοίνικας ο Ιώσηπος έβαλε ..εβραίος.

Οι υπόδουλοι και παρακμιακοί Έλληνες δεν ήταν σε θέση να αντιδράσουν. Εκτός του Μεγάλου Αρχιερέως των Δελφών, του Βοιωτού Πλουτάρχου ο οποίος μέσα στα τόσα σπουδαία έργα του εθεώρησε υποχρέωσή του να αφήση Ιερά Παρακαταθήκη για τις μελλοντικές γενεές ένα καθαρτήριο έργο στα Ηθικά του, το "Περί της Ηροδότου κακοηθείας". Αυτό αποδεικνύει ότι πολλοί ενοχλήθηκαν από τις Ηροδότειες ανοησίες τις οποίες όμως ο Πλούταρχος ονομάζει κακοήθειες.

Ένα απόσπασμα από τό έπος "ΠΕΡΣΙΚΑ" του Σαμίου ποιητού Χοιρίλου(9) εχρησιμοποιήθη από τον απελπισμένο για να σταθή ιστορικά από κάπου Ιώσηπο ώστε να "αποδείξη" εβραϊκή παρουσία στον στρατό του Ξέρξη. Καταγράφει λοιπόν ο Φλάβιος Ιώσηπος -Γιοσέφ Μπεν Ματατίας στο ΚΑΤ' ΑΠΙΩΝΟΣ 173: "των δ' όπισθεν διέβαινε γένος θαυμαστόν ιδέσθαι,

γλώσσαν μεν Φοίνισσαν από στομάτων αφιέντες,

ώκεον δ' εν Σολύμοις όρεσι πλατέη παρά λίμνη,

αυχαμαλέοι κορυφάς τροχοκουράδες^ αυτάρ ύπερθεν

ίππων δαρτά πρόσωπ' εφόρουν εσκληκότα καπνώ."

(τούτων δ' όπισθεν διέβαινε φυλή θαυμαστή κατά την μορφή

γλώσσα με Φοινικικήν ωμίλουν

κατοικούσαν δε εις τα όρη των Σολύμων παρά πλατειά λίμνη,

η εξαγριωμένη κόμη των ήταν κουρεμένη ολόγυρα και από πάνω φορούσαν

δέρματα κεφαλής ίππων που είχαν ξεραθεί με καπνό.)

Τα χαζά του Ιωσήπου έπρεπε να αποτελούν για τους ιστορικούς παράδειγμα ιστορικής κωμοδιογραφίας. Αντί γι' αυτό όμως βλέπουμε τον παγκόσμιο εβραϊσμό να επιβάλλη την ανοησία ως βιβλιογραφία για την επιστημονική έρευνα. Αξιοθαύμαστο παράδειγμα για όλους ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι λαοί προσπαθούν να επιβάλλουν στους άλλους ακόμη και την παραμυθολογία ώστε να απαιτούν τον σεβασμό τους.

Αν ασχοληθούμε σοβαρά με τις παραπάνω 5 γραμμές του Χοιρίλου βλέπουμε πρωτίστως ότι ο Ιώσηπος προσπαθεί ν' αποδείξη ότι η Φοινικική γλώσσα ήταν ίδια με την ιουδαϊκή ή ότι Φοίνικες κι εβραίοι ήταν το ίδιο.. Αυτά αυτοκαταρρίπτονται απ' το ίδιο το έργο του όπου πλειστάκις διαφοροποιεί ο ίδιος τους Φοίνικες απ' τους Εβραίους. Για παράδειγμα, ήδη από το κεφ 2, 8 αναφέρει ότι "τα γεγονότα όμως παρ' Αιγυπτίοις και Χαλδαίοις και Φοίνιξι -δεν συγκαταλέγω εμάς (δηλ. ιουδαίους) με εκείνους.." οπότε ο ίδιος διαχωρίζει τον λαό του. Πιό κάτω, κεφ. 17, 113 αναφέρεται στον Φοίνικα βασιλέα Είρωμο ό οποίος ως φίλος του Σολομώντα τον βοήθησε στο κτίσιμο του ναού και συγκεκριμένα λέει "ούτος (ο Είρωμος) τα ανατολικά μέρη της πόλεως (της Τύρου) επεχωμάτωσε και μεγαλυτέραν την πόλιν κατέστησε και το ιερόν του ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ, το οποίον ήτο απομονωμένο κλπ κλπ". Άρα οι Φοίνικες ελάτρευαν τον Δία άρα δεν θα μπορούσαν νάταν Εβραίοι!!!

Όσο για το αν μιλούσαν Φοινικικά οι Εβραίοι ή τέλος πάντων κάτι κοντά στα Πελασγικά υπάρχουν δύο περιπτώσεις προς διερεύνησιν. Στην πρώτη πιθανή περίπτωση ας υποθέσουμε ότι οι Εβραίοι έδωσαν γλώσσα στους Φοίνικες ενώ στην δεύτερη ας υποθέσουμε ότι έγινε το αντίθετο δηλαδή οι Φοίνικες έδωσαν γλωσσικά στοιχεία στους Εβραίους.

Όμως έχουμε την σοβαρόατη μελέτη "HEBREW IS GREEK"(10) του νομικού Γιόσεφ Γιεχούντα ο οποίος τεκμηριώνει το έντονο και αδιαμφισβήτητο ελληνικό γλωσσικό υπόστρωμα της εβραϊκής γλώσσας. Άρα, μέσα από εβραϊκές πηγές προκύπτει ότι οι πελασγογενείς Φοίνικες ή κάποιοι άλλοι Φιλισταίοι έδωσαν γλωσσικά στοιχεία στους Εβραίους αρχικώς. Αργότερα, στα χριστιανικά χρόνια όταν οι Φοίνικες αφωμοιώθηκαν έχασαν την γλώσσα τους.. .. Αυτό όμως δεν τεκμηριώνει ότι ιουδαίοι μιλούσαν φοινικικά στα χρόνια των Μηδικών. Αυτό είναι γνωστό σήμερα. Οπωσδήποτε εβραϊκή γλώσσα στον στρατό του Ξέρξη ή Δαρείου ΟΥΔΕΙΣ αναφέρει..

Σε ότι αφορά το κούρεμα των δήθεν Εβραίων του Ιωσήπου σημειώνει ο Ηρόδοτος ότι τέτοιο κούρεμα με ξύρισμα κροτάφων ήτο σύνηθες παρά των Αράβων (Ηρόδοτος ΙΙΙ, 8). Αποτελεί παράδοξον το ότι ο Ιώσηπος ετόλμησε να αναφερθή σ' αυτό το επιχείρημα διότι πάλι αυτοαναιρείται. Συγκεκριμένα στο Λευιτικόν 19,27 ο Νόμος απαγορεύει στους Ιουδαίους ρητώς κούρεμα γύρω απ' το κεφάλι. Ο Ιώσηπος όμως ήταν Φαρισαίος και μάλιστα με ιδιαίτερες επιδόσεις στην γνώση των γραφών άρα δεν ήτο δυνατόν να αγνοούσε τέτοια σοβαρή διάταξη.

Τελικώς, πρέπει να διερευνήσουμε τον λαό που ζούσε στα Σόλυμα Όρη. Ο Όμηρος (Οδύσσεια Ε 283) αναφέρει τα Σόλυμα Όρη τοποθετώντας τα στην Λυκία. Πουθενά στην Παλαιά Διαθήκη προ Δαυίδ υπήρχε ονομασία που να υπονοή Σολύμους ενώ οι προσπάθειες του Ιωσήπου περί ταυτίσεως της Γερουσαλάγιεμ με τους Σολύμους είναι σοφιστική και αγωνιώδης αλλά ατυχής. Ο Στράβων (ΧΙΙΙ, 4 16) αναφέρει περί Σολύμων: "Σολύμους δε είναί φασι τους Καβαλείς. τους γουν Τερμησσέων άκρας ο υπερκείμενος λόφος καλείται Σόλυμος και αυτοί δε οι Τερμησσείς Σόλυμοι καλούνται. Πλησίον δ' εστί και ο Βελλερεφόντου χάραξ και ο Πεισάνδρου τάφος του υιού αυτού πεσόντος εν τη προς Σολύμους μάχη.. .. Τερμησσός πόλις Πισιδική.. .." ενώ στο I, 1 10 ο ίδιος γράφει ".. .. ούτω και τα της θαλάττης της εντός. Περιέχει γαρ ταύτην από στηλών αρξαμένοις Λιβύη τε και Αίγυπτος και Φοινίκη, εξής δε πέριξ της Κύπρου, είτα Σόλυμοι και Λύκιοι και Κάρες.. ..". Ο Ηρωδιανός στην "Ρητορική της Καθολικής προσωδίας" αναφέρει ότι "Μιλύας έθνος οι πρότερον Σόλυμοι ώς Τιμαγένης πρώτω βασιλέων. Λέγονται και Μίλυες από Μιλύης της γυναικός Σολύμου και αδελφής". Ο γεωγράφος Στέφανος Βυζάντιος στα Εθνικά του αναφέρει ότι "οι Πισίδαι πρότερον Σόλυμοι από Σολύμου του ΔΙΟΣ και Χαλδήνης.. ..".

Τι προκύπτει λοιπόν για τους Σολύμους; Ότι ήσαν Λύκιοι ή Πισίδαι, ένα ακόμη χαμένο πελασγικό φύλο εγκατεστημένο παρά την Φοινίκην όπως βεβαιώνει ο Στράβων ενώ ο πρώτος βασιλεύς των ο Τιμαγένης δεν θυμίζει εξ ονόματος ..Ιουδαίο.

Τελικά οι 5 γραμμές του Χοιρίλου που χρησιμοποίησε ο Ιώσηπος μάλλον επιχειρήματα εναντίον του καθίστανται.. Δεν πρέπει βέβαια στην εποχή μας να υπάρχουν σκοτεινά σημεία και αδιερεύνητα αίτια σε ότι αφορά ιστοριοπλασίες 2500 ετών.

Παρ' όλα αυτά δεν βρήκαν οι ιστορικοί σκόπιμο το να εξετάσουν τον λόγο που ώθησε τον Ηρόδοτο να αφελληνίση τους Βοιωτούς. Γνωρίζουμε φυσικά για το μίσος ή αντιπαλότητα Αθηναίων-Βοιωτών. Το μίσος των Ελλήνων, λόγω θερμής ιδιοσυγκρασίας, είναι γνωστό ότι ωδήγησε σε εμφύλιες καταστροφές. Επομένως, όταν κάποιος εκμεταλλευθή την πνευματική ανωριμότητα του όχλου, δηλαδή γίνει λαϊκιστής-λαοπλάνος, όλοι οι αντίπαλοι του όχλου είναι βέβαιον ότι θα καθυβριστούν, θα καταχλευασθούν και θα λοιδωρηθούν, ώστε ο λαοπλάνος να ικανοποιήση τα χυδαία ένστικτα του εν γένει ακαλλιεργήτου όχλου. Αυτό ακριβώς έπραξε ο Ηρόδοτος με τους εχθρούς των Αθηναίων Σπαρτιάτες και Βοιωτούς τις ηρωικές πράξεις των οποίων υποτιμά και χλευάζει διαρκώς.

Υπάρχει όμως και βαθύτερη αιτία η οποία ωδήγησε τον Ηρόδοτο να καθυβρίζει έντεχνα, πονηρά και παντοιοτρόπως τους Θηβαίους-Βοιωτούς. Μας την δίνει ο Πλούταρχος στο "περί της Ηροδότου κακοηθείας" όταν αναφέρεται σε σύγγραμμα του Αριστοφάνους του Βοιωτού ο οποίος είχε γράψει πως ο Ηρόδοτος, στην τυχοδιωκτική πορεία του έφθασε κάποτε στην Θήβα και εζήτησε μισθό από τους Θηβαίους αλλά οι Θηβαίοι τον περιφρόνησαν και δεν του έδωσαν και μάλιστα τον εμπόδισαν να συναναστραφή με τους νέους των Θηβών πράγμα που αποτελούσε μεγάλη προσβολή.

Οδηγούμεθα στο συμπέρασμα ότι ο Ηρόδοτος ο Αλικαρνασεύς, στην προσπάθειά του να βρή δουλειά σε κάποια πόλη κατέληξε στην Αθήνα αφού προσπάθησε κι αλλού όπως στις Θήβες. Οι Θηβαίοι τον υποψιάστηκαν προφανώς για επικίνδυνα επιπόλαιο λαοπλάνο και ουσιαστικά τον έδιωξαν. Αν τον είχαν κρατήσει, πιθανώς τώρα θα αγωνιζόμασταν να αποδείξουμε την ελληνική καταγωγή των .. ..Αθηναίων. Είχε λοιπόν σοβαρό προσωπικό λόγο ο Ηρόδοτος να θέλη την εκδίκηση και ηθική εξόντωση των Βοιωτών οι οποίοι τον περιφρόνησαν. Και τι θα ήταν χειρότερο και πιό εξοντωτικό από το να αφαιρέσης από έναν Έλληνα ή να του αμφισβητήσης την ελληνική καταγωγή του;

Αηδιασμένος ο Βοιωτός εκ Χαιρωνείας Πλούταρχος ο οποίος ειρωνεύεται τον Ηρόδοτο γράφων: "Αριστογείτονα μέντοι ουκέτι κύκλω και κακώς, άλλ' άντικρυς δια πυλών εις Φοινίκην εξελαύνει, Γεφυραίον γεγονέναι λέγων ανέκαθεν. τους δε Γεφυραίους ουκ απ' Ευβοίας ούδ' Ερετριείς, ώσπερ οίονταί τινες, αλλά Φοίνικας είναί φησιν, αυτός ούτω πεπυσμένος". (στην περίπτωση του Αριστογείτονα δεν χρησιμοποιεί τέτοια κυκλική κακή πορεία αλλά απέναντι μέσα από τις πύλες (ΣΗΜ. δηλ. όχι με πλάγιο τρόπο αλλ' απ' ευθείας) τον εξορίζει στην Φοινίκη λέγων πως ανέκαθεν ήταν εκ γεννήσεως Γεφυραίος, για τους Γεφυραίους μάλιστα λέει ότι ούτε Ευβοείς ούτε Ερετριείς ήσαν όπως πιστεύουν κάποιοι αλλά Φοίνικες όπως ο ίδιος πυνθάνεται).

Όμως στην αρχή της διερευνήσεως είδαμε ότι ένα μεταναστευτικό κύμα Γεφυραίων-Ταναγραίων εγκατεστάθη στην Ελευσίνα υπό την πίεση των Θηβαίων. Πολύ θα ίδρωνε ο Ηρόδοτος αν ζούσε, στην προσπάθειά του να δώση ικανοποιητική εξήγηση-απόδειξη εμφυλίου .. ..φοινικικού πολέμου Θηβαίων-Ταναγραίων. Πάντα όμως στους παραχαράκτες ξεφεύγουν λεπτομέρειες.. ..

Τις κακοήθειες του Ηροδότου τις ασπάσθηκαν φυσικά ασμένως οι ανθέλληνες αλλά είναι απαράδεκτο οι νεο-Έλληνες να μην έχουν περάσει από δικαστήριο Νεκρών τον Ηρόδοτο όπου η καταδίκη θα ήταν καθιέρωση ημέρας ιστορικών κακοηθειών με το δικαίωμα ετησίου λαϊκού πετροβολήματος του ομοιώματος του μεγα-αθλίου Ηροδότου. Όλως ανεξήγητος και η στάσις της "υπερπατριωτικής" ακροδεξιάς.. .. ή μήπως όχι;.. ..

Γρηγόρης Μπέλλος

1 εξ ευγενούς οικογενείας της Μιλήτου, ο σημαντικότερος εκ των προ του Ηροδότου (sic) λογοποιών, δηλ. συγγραφέων οι οποίοι θέλησαν να καταγράψουν τα ιστορικά γεγονότα με γεωγραφικές και εθνολογικές πληροφορίες. Επειδή όμως ούτε την μέθοδο της ιστορικής ερεύνης ηδύναντο να χειρισθούν ούτε την ενότητα της ιστορικής ζωής να κατανοήσουν έμειναν στο στάδιο της χρονογραφίας και της υπερβολής. Γεννήθηκε περί το 549 π.0 και απέθανε περί το 476 π.0. (Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ)

2 Αίλιος Ηρωδιανός. Αλεξανδρινός Γραμματικός υιός και μαθητής του Απολλωνίου του Δυσκόλος. Επωνομάζετο και "τεχνικός". Τα έργα του έχουν μεγάλη αξία διότι είχε στην διάθεσή του την βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας πριν καεί. Οι αναφορές στο άρθρο είναι από τον 3ο τόμο του σπουδαιοτέρου έργου του, της "Καθολικής προσωδίας" η οποία απετελείτο αρχικώς από 21 βιβλία στα οποία προσετέθησαν αργότερα άλλα 2.

3 Πούβλιος Αίλιος Αριστείδης (126-189 μ.0) Απεκαλείτο Θεόδωρος και εγεννήθη εις Αδριανούς (νυν Αδρανός ή Εδρενός) της Μυσίας. Πατήρ του ο Ιερεύς Ευδαίμων ενώ διδάσκαλοί του ήσαν ο Αριστοκλής εκ Περγάμου, ο Ηρώδης ο Αττικός και ο Αλέξανδρος ο Κοτυαεύς. Ήταν από την οικογένειά του ευσεβής, και χάριν παιδείας πολυταξειδευμένος ενώ κατέστη άριστος ρήτωρ. Επίδειξη ρητορικής έκανε εις Αθήνας και πολλές άλλες πόλεις. Κατέληξε μονίμως στην Σμύρνη όπου και χαλκούς ανδριάντας του. Διεσώθησαν περί τους 50 λόγους του. Το παρόν απόσπασμα εκ συλλογής Ντίντορφ (1829) Σχόλια εις Αίλιον Αριστείδην. (Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ)

4 Το παρόν απόσπασμα εκ συλλογής Ντίντορφ (1829) λόγος Παναθηναίων σελ. 320,

5 ΙΩΑΝΝΗΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ ΛΥΔΟΣ - De Mensibus- βιβλίο 4 παρ.15 στίχος 9

6 ΙΩΑΝΝΗΣΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣΛΥΔΟΣ - De Magistratibus populi Romani

7 Δηώ ή Διηώ κατά τον Αίλιο Ηρωδιανό όπου σε ελεύθερη μετάφραση από την Καθολική Προσωδία ..."χωρίς το -ι, από το δήω σημαίνει το ευρίσκω διότι η Δηώ περιήλθε εις ζήτησιν της θυγατρός της. Κατ' ευφημισμόν έλεγον πάντες δήεις τουτέστιν ευρήσεις ή επειδή αύτη εφηύρε τον σίτον. Εάν όμως έχει -ι, γέγονε παρά το δαίω δηλ. κόπτω κατά Ιωνική τροπή τα -α εις -η διότι η γη διαιρείται ή διακόπτεται από το όργωμα. Επίσης το δαίω-καίω διότι λένε ότι με λαμπάδες εζήτη την θυγατέρα της. Μερικοί λένε ότι είναι υποκοριστικόν του Δήμητρα.. .."

8 ΣΤΡΑΒΩΝ Βιβλίο 9 κεφ. 1 παρ. 24

9 Χοίριλος ο Σάμιος. επικός ποιητής που όμως δεν είναι βέβαιες οι χρονολογίες της ζωής του αλλά φαίνεται να ήτο σε ώριμη ηλικία το 420 π.0. Κατά το λεξικό Σούδα παρέμεινε επί μακρόν στην Αθήνα ενώ περί το 400 π.0 απέθανε στην Μακεδονία όπου υπήρξε μέλος της Αυλής του Αρχελάου. Έγραψε το έπος ΠΕΡΣΙΚΑ το οποίον ήτο εξιστόρησις των Μηδικών Πολέμων διότι εκ της φράσεως του Σούδα αποκαλούντος το έπος βνίκη των Αθηναίων κατά των Περσών ενώ εικάζεται ότι επίκεντρον του έπους ήτο η ναυμαχία της Σαλαμίνος. Το έπος είχε ενθουσιάσει τους Αθηναίους οι οποίοι απεφάσισαν αυτό να διαβάζεται παράλληλα με τον Όμηρο. Λέγεται ότι πολλά πήρε ο Χοίριλος απ' τον Ηρόδοτο. Οι Αθηναίοι ετίμησαν το έπος διότι περιγράφει ή κολακεύει την εθνική τους φιλοτιμία όμως ο Αριστοτέλης κακίζει τον ποιητή για επιτήδευση και ασάφεια των παραβολών του οι δε Αλεξανδρινοί δεν έδωσαν σημασία στο έργο αυτό. Τα διασωθέντα αποσπάσματα των έργων του δείχνουν ότι δεν έμεινε πιστός στην ιστορική αφήγηση.. Και φυσικό ήταν αφού είχε φίλο τον Ηρόδοτο.. (Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ).

10 Joseph Yahuda, LL.B., "HEBREW IS GREEK", Becket Publications, Oxford Unversity Press, 1982. Prefaced by professor Saul Levin, SUNY. O Γιαχούντα στην εισαγωγή ευχαριστεί τους πολλούς "ανωνύμους" δωρητές οι οποίοι τον ενίσχυσαν οικονομικώς ώστε να πραγματοποιηθή η έκδοσις αυτή η οποία ΔΕΝ αφήνει αμφιβολίες για το ελληνικό γλωσσικό υπόστρωμα της εβραϊκής και έτσι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι εβραίοι δεν είναι σημίτες αλλά ...ινδοευρωπαίοι όπως εμείς..

AGELAOS

Η μεγάλη μορφή που ανέδειξε η Αιτωλική Συμπολιτεία υπήρξε ο Αγέλαος από τη Ναύπακτο. Διακρινόταν για τη μεγάλη πολιτική οξύνοια και διορατικότητα, καθώς και για το φιλειρηνικό του πνεύμα!
Δεν είχε την τύχη να γράψει γι' αυτόν κάποιος αμερόληπτος ιστορικός. Ο Πολύβιος ήταν αρνητικά τοποθετημένος απέναντι στους Αιτωλούς, αλλά παρ' όλα αυτά ο Αγέλαος παρουσιάζεται μέσα απ' τα γραπτά του Πολυβίου, σαν σπουδαία πολιτική και στρατιωτική προσωπικότητα.
Το 217 π.Χ. ο Αγέλαος πρωτοστάτησε στη σύναψη ειρήνης στη Ναύπακτο, μεταξύ των Αιτωλών και των Αχαιών.
Εκείνη την περίοδο ο Φίλιππος E' της Μακεδονίας έκρινε πρόσφορη για να επιτεθεί εναντίον της Ιλλυρίας κα Ιταλίας. Γι' αυτό προσπάθησε να επιβάλει την ειρήνη μεταξύ των εμπόλεμων Αιτωλών και Αχαιών. απελευθέρωσε αμέσως τον Ναυπάκτιο Κλεόνικο, άνδρα με πολλές ικανότητες, τον οποίο κρατούσαν αιχμάλωτο οι Αχαιοί και τον έστειλε να μεταφέρει προτάσεις ειρήνης στους Αιτωλούς.

Οι Αιτωλοί δέχτηκαν να γίνει διάσκεψη των αντιπάλων στη Ναύπακτο. Η συνάντηση έγινε στη θέση "Κοίλα της Ναυπάκτου", βορειοδυτικά της πόλης και σε απόσταση από αυτήν είκοσι σταδίων. Στη διάσκεψη ακούστηκαν πολλές ομιλίες από όλες τις πλευρές, τις οποίες ο ιστορικός Πολύβιος παραλείπει ως μη άξιες λόγου. Αναφέρει μόνο ως σπουδαία τη δημηγορία του στρατηγού Αγέλαου για τις πατριωτικές της παραινέσεις για αλληλεγγύη, ενότητα και ομόνοια, μπροστά στον επερχόμενο ρωμαϊκό κίνδυνο.

«Το καλύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν οι Έλληνες» είπε «θα ήταν να μην πολεμούν μεταξύ τους, αλλά να χρωστούν μεγάλη χάρη στους Θεούς, και αν δίνοντας τα χέρια, όπως γίνεται συνήθως, όταν πολλοί μαζί θέλουν να περάσουν το ίδιο ποτάμι, ενώνονταν μεταξύ τους και έσωζαν έτσι από τις επιθέσεις των βαρβάρων τους εαυτούς τους και τις πόλεις. Αλλά αν αυτό δεν μπορεί να γίνει, θα έπρεπε, τουλάχιστον στις σημερινές περιστάσεις, να συμφωνήσουν μεταξύ τους, στρέφοντας την προσοχή τους στα γεγονότα που συμβαίνουν τώρα στη Δύση (Ιταλία) γιατί δεν χρειάζεται να έχει ασχοληθεί κανείς πολύ με την πολιτική, για να καταλάβει ότι είτε οι Καρχηδόνιοι νικήσουν τους Ρωμαίους, είτε οι Ρωμαίοι νικήσουν τους Καρχηδόνιους, οι νικητές δεν θα περιοριστούν μόνο στην Ιταλία και στη Σικελία, αλλά θα έλθουν εδώ και θα επεκτείνουν την κυριαρχία τους πέρα του πρέποντος. Γι’ αυτό λοιπόν, πρέπει όλοι να καιροφυλακτούν και ιδιαίτερα ο Φίλιππος. Αυτό σημαίνει, ότι πρέπει να σταματήσει να φθείρει τις δυνάμεις των άλλων Ελλήνων πολεμώντας εναντίον τους και κάνοντάς τους εύκολη λεία των επιτιθέμενων, αλλά αντίθετα να φροντίζει εξίσου για όλους, σαν να ανήκει όλη η Ελλάδα στον ίδιο. Γιατί μόνο έτσι θα έχει την εύνοια και ακόμα την υποστήριξή τους σε κάθε ξένη επιβουλή. Έπειτα εκείνος που θα θελήσει να επιτεθεί εναντίον του θα διστάσει να το πράξει, αν γνωρίζει ότι οι άλλοι Έλληνες είναι με το μέρος του…».

Στο βασιλιά της Μακεδονίας συνέστησε επίσης να στρέψει τη δραστηριότητά του στη Δύση, γιατί δεν θα ήταν καθόλου απίθανο στην κατάλληλη περίσταση να επεκτείνει την κυριαρχία του και εκεί. Η παρούσα περίσταση, είπε, είναι κατάλληλη για την πραγματοποίηση αυτής της ελπίδας. Τον συμβούλεψε ακόμα, τυχόν διαφορές του με τους άλλους Έλληνες, να αναβάλει για αργότερα, όταν δηλαδή δεν θα υπήρχε εξωτερικός κίνδυνος. «Γιατί αν ποτέ» είπε «τα νέφη της Δύσης έρθουν στην Ελλάδα, πολύ φοβούμαι ότι, χωρίς να το θέλουμε, θα σταματήσουμε να φιλονικούμε μεταξύ μας, ή να συμβιβαζόμαστε όπως τώρα. Τότε θα παρακαλούμε τους Θεούς να μας δώσουν και πάλι την ελευθερία να ρυθμίζουμε τις διαφορές μας μόνοι μας, όποτε θέλουμε-αλλά θα είναι πολύ αργά»

Η διάσκεψη της Ναυπάκτου ήταν το τελευταίο πανελλήνιο συνέδριο που έγινε στην ελεύθερη Ελλάδα. Η εμπνευσμένη ομιλία του Αγέλαου προκάλεσε βαθιά απήχηση, ώστε ο κάθε σύνεδρος φεύγοντας από τη Ναύπακτο μετέφερε στη πατρίδα του το πολύτιμο δώρο της ειρήνης. Οι Αθηναίοι τίμησαν τον Αγέλαο για την σπουδαία συμβολή του στην εδραίωση της ειρήνης και τον ανακήρυξαν στρατηγό τους. Αργότερα όμως, καθώς γίνεται με όλους τους μεγάλους άνδρες στο τέλος, τον κατηγόρησαν, πως δήθεν τους στέρησε όλες τις εξωτερικές ωφέλειες και ελπίδες για το μέλλον, εφ’ όσον είχε συνάψει ειρήνη, όχι με μερικούς, αλλά με όλους τους Έλληνες. Ο βαρυσήμαντος λόγος του Αγέλαου και οι προτροπές του για ειρήνη είναι μία μεγάλη στιγμή του Ελληνισμού της αρχαιότητας.Δυστυχώς οι φόβοι του επαληθεύτηκαν. Δεν πέρασαν είκοσι χρόνια και οι Ρωμαίοι πάτησαν στην σπαρασσόμενη από εμφυλίους Ελλάδα...

 

martino.gr
konstantinosdavanelos.blogspot.com/

ΠΗΓΗ: http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2015/04/blog-post_72.html


 

martino.gr
konstantinosdavanelos.blogspot.com/

ΠΗΓΗ: http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2015/04/blog-post_72.html

 

 

 

 

 M. Alexandros

Ο Περίεργος Θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Του Μ. Καλόπουλου

Από το βιβλίο μου: "Το θέατρο της σωτηρίας"- Άρθρο μου στο περιοδικό "Δαυλός" 

Ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά αινίγματα, χειρότερο κι απ’ την ίδια την σφήκα της Αιγύπτου, είναι το ποιός σκότωσε τον Μέγα Αλέξανδρο. Κάποιοι αβασάνιστα θέλουν να χρεώσουν τον θάνατο του Αλεξάνδρου στους συντρόφους του. Σ’αυτούς δηλαδή που με την παραμικρή παράλειψη καθήκοντος την ώρα της μάχης, στις οποίες σημειωτέον ο Αλέξανδρος διεκδικούσε πάντα πρωταγωνιστικό ρόλο, θα μπορούσαν αναρίθμητες φορές να επιφέρουν τον θάνατο του ακατάβλητου στρατηλάτη απ’ την Μακεδονία. Κάποτε μάλιστα, όταν ο στρατηγός του Παρμενίων, του έγραψε να προσέξει τον φίλο και προσωπικό του γιατρό Φίλιππο, ως πιθανό προδότη και δηλητηριαστή του, αυτός πρώτα διάβασε το γράμμα και με το ένα χέρι παρέδωσε στον γιατρό του Φίλιππο την επιστολή που τον κατηγορούσε για προδοσία και με το άλλο πήρε απ’ τα χέρια του το φάρμακο και το ήπιε μπροστά σ’ όλους, χωρίς φυσικά να βλαφτεί. 


Οι άνθρωποι που ακολουθούσαν τον Αλέξανδρο, είχαν απόλυτη συναίσθηση, της ανεπανάληπτης ιστορικής εποποιίας που ζούσαν κοντά του και γνώριζαν ότι τα ονόματά τους θα γραφούν για πάντα στο φωτεινότερο στερέωμα της ιστορίας. Στην απεγνωσμένη όμως αναζήτηση μιας πιθανής σκευωρίας κατά της ζωής του Αλεξάνδρου, πολλοί ιστορικοί κατέληξαν σε κάποιες πιθανές εκδοχές.

Ο Πλούταρχος αναφέρεται σε διάφορα πιθανά σενάρια ενοχής, με βασικότερα, αυτό της διχόνοιας που υποκίνησε η μητέρα του Αλέξανδρου Ολυμπιάδα με τον διοικητή της Ευρώπης στρατηγό Αντίπατρο, και τον γιο του Κάσσανδρο. Στις συνωμοσίες δηλητηριασμού εμπλέκουν, τους δύο οινοχόους του Αλεξάνδρου τον Μήδιο και Ιόλλα (γιο του Αντίπατρου), αλλά και τον δάσκαλό του, τον άριστο άνθρωπο και πανεπιστήμονα Αριστοτέλη. Ασφαλώς και κάποια σενάρια δολοφονίας του Αλεξάνδρου απ’ την πλευρά των Ελλήνων, δεν στερούνται ενδείξεων, αλλά ο τρόπος της θανάτωσης του Αλεξάνδρου, είναι που μας παραπέμπει έντονα σε χαλδαιο-περσικό τρόπο δολοπλοκίας, κάτι που αδικαιολόγητα παραβλέπουν οι ιστορικοί. Φυσικά δεν φιλοδοξούμε εδώ, να λύσουμε τον γρίφο, ποιός σκότωσε τον Μέγα Αλέξανδρο. Αλλά είναι νομίζω μέσα στα πλαίσια της μελέτης μας, να υπογραμμίσουμε την εξαιρετική πιθανότητα ανάμειξης του χαλδαιικού ιερατείου, στην δολοφονία του Αλεξάνδρου και την ενδεχόμενη παρουσία του μαγγανευτή δόλου, στα σημαντικότερα σταυροδρόμια της ιστορίας. Ο Αλέξανδρος μετά την εκπληκτική νίκη του κατά του Δαρείου πρώτα στον Γρανικό μετά στην Ισσό και κατόπιν στα Γαυγάμηλα, έφτασε στην Βαβυλώνα το 331 π.Χ. όπου και του παρέδωσαν την πόλη αμαχητί. Επτά χρόνια μετά το τέλος της εκστρατείας στα βάθη της Ασία και την Ινδία, το 324 επέστρεψε στην Βαβυλώνα κατακτητής «ολόκληρης» της Ασίας, με δεδηλωμένη την πρόθεσή του, να κάνει την Βαβυλώνα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του.

 

Να λοιπόν η άλλη πλευρά των γεγονότων, που ποτέ δεν φωτίζεται αρκετά: «Με τον τερματισμό του πολέμου (με τους ορεσίβιους Κοσσαίους) ο Αλέξανδρος βάδιζε πλέον με βραδύ ρυθμό προς την Βαβυλώνα. Ενώ απείχε τριακόσια στάδια απ’ την Βαβυλώνα, οι λεγόμενοι Χαλδαίοι, αστρολόγοι με μεγάλη φήμη, που συνήθιζαν να προλέγουν τα μέλλοντα, με αρχηγό τους κάποιον Βελεφάντη, μήνυσαν στον Αλέξανδρο, ότι προείδαν τον επικείμενο θάνατό του στην Βαβυλώνα. Πρόσταξαν δε να ειδοποιήσουν τον βασιλιά για τον κίνδυνο που τον απειλούσε και τον συμβούλεψαν με κανένα τρόπο να μην εισέλθει στην πόλη. Είπαν δε πως μπορεί να διαφύγει τον κίνδυνο (του θανάτου) αν αναστηλώσει τον τάφο του Βήλου, τον γκρεμισμένο από τους Πέρσες, παραιτηθεί απ’ την είσοδό του στην Βαβυλώνα και δεχθεί να προσπεράσει δίπλα απ’ την πόλη. Όταν ο Αλέξανδρος έμαθε για την προφητεία(1) των Χαλδαίων κατεπλάγη και αναλογιζόμενος την οξύνοια και την φήμη αυτών των ανθρώπων ταράχθηκε. Τότε έστειλε μεν στην πόλη πολλούς απ’ τους φίλους του, αλλ’ αυτός αλλάζοντας δρόμο παρέκαμψε την Βαβυλώνα και στρατοπέδευσε σε απόσταση διακοσίων σταδίων απ’ αυτήν. Το γεγονός αυτό προκάλεσε γενική κατάπληξη κι αμέσως τον επισκέφθηκαν πολλοί άλλοι Έλληνες και μεταξύ των φιλοσόφων και ο Ανάξαρχος. Αυτοί όταν έμαθαν την αιτία του πράγματος, εξάντλησαν όλη τους την πειστική δύναμη με επιχειρήματα απ’ την φιλοσοφία και τον μετέπεισαν σε τέτοιο βαθμό που καταφρόνησε κάθε μαντική τέχνη και περισσότερο αυτή των περίφημων Χαλδαίων. Έτσι ο βασιλιάς σαν να ήταν ψυχικά λαβωμένος και θεραπεύθηκε από τους λόγους των φιλοσόφων, εισήλθε τελικά μετά δυνάμεως στην Βαβυλώνα» Διοδ. Σικελιώτης 17. 112.

Στο θέατρο της ιστορίας, οι ιερείς της Βαβυλώνας μασκαρεμένοι σε αυτόκλητους σωτήρες, έφερναν στον Αλέξανδρο δώρο μια ευκαιρία διαφυγής, από αφανισμό που… οι ίδιοι είχαν επινοήσει! Σωτηρία υπήρχε… αλλά μόνο εάν και εφόσον ο μεγαλειώδης Έλληνας, δεχόταν να παραιτηθεί απ’ την πορεία του! Η πιο πονηρή «αλεπού» της ιστορίας, το χαλδαιικό ιερατείο, ξάφνιασε το πιο ρωμαλέο λιοντάρι της παγκόσμιας ιστορίας, τον Μέγα Αλέξανδρο! Ο στρατηλάτης με το ένστικτο του αήττητου ηγέτη, διαισθάνθηκε τον κίνδυνο και κοντοστάθηκε αναστατωμένος.
Οι «παντογνώστες» όμως «σοφοί» συνοδοί του, με αρχηγό τους κάποιον ανόητο Ανάξαρχο, έσπευσαν να τον καθησυχάσουν… και το πέτυχαν! Η ασφάλεια του Αλέξανδρου, ήταν στα χέρια ανθρώπων που είχαν παντελή άγνοια της χαλδαιικής πανουργίας. Κατά φαντασία φιλόσοφοι, κατ’ ουσία αφελείς καθησυχαστές, δεν κατάφεραν ούτε υποθετικά να αναγνωρίσουν στα λόγια των Χαλδαίων, κάποια έμμεση απειλή κατά της ζωής του Αλεξάνδρου!

Οι ανάξιοι αυτοί φύλακες της ζωής του μεγάλου βασιλιά, δεν γνώριζαν τίποτε για τους άθλους των Χαλδαίων, αγνοούσαν εντελώς το αόρατο οπλοστάσιο και τα απίθανα υλικά της δηλητηριο-μαγγανείας. Δεν γνώριζαν τα αναρίθμητα προσωπεία του χαμογελαστού δόλου, του αυτόκλητου σωτήρα, την θεατρική δουλοπρέπεια, την υποκριτική φιλία και τις αλάνθαστες συνταγές σεξουαλικής σαγήνης χάριν διείσδυσης στο περιβάλλον του προεπιλεγμένου στόχου-θύματος.

Στην πραγματικότητα δεν είχαν ιδέα για τα ύπουλα, αποτελεσματικά όπλα της Ανατολής. Ήταν λοιπόν φυσικό, να μην μπορούν ούτε το μέγεθος ούτε τον τύπο της αντιπαλότητας να υποθέσουν. Ανίκανοι να συλλάβουν έστω και αμυδρά την έμμεση απειλή των Χαλδαίων κατά της ζωής του Αλεξάνδρου, πνιγμένοι μέσα στην ίδια τους την φιλοσοφική φλυαρία, δεν είδαν την ιστορική ευκαιρία να ανταποδώσουν τις απειλές των μάγων. Χρησιμοποιώντας την ίδια θεολογική γλώσσα, θα μπορούσαν να απειλήσουν τους Μάγους λέγοντας για παράδειγμα ότι κάποια ήθη, έθιμα ή προφητείες των Μακεδόνων απαιτούσαν τον θάνατο όλων εκείνων, που ανακοινώνουν τέτοιες απειλητικές προβλέψεις κατά της ζωής του μεγάλου βασιλέως. Στην περίπτωση μάλιστα, που μετά τις προφητείες εναντίον του, απειλήσει πράγματι οτιδήποτε την ζωή του Αλεξάνδρου, με βάση αυτά τους τα έθιμα, οι πρώτοι που θα θανατωθούν, θα είναι εκείνοι που έφεραν την απειλητική προφητεία στον βασιλιά.

Μια τέτοια έντεχνη αντιστροφή της απειλής, διατυπωμένη μάλιστα στην δική τους γλώσσα των θεολογικών υπαινιγμών, θα έβαζε τα αναμένα κάρβουνα ξανά πίσω στα δικά τους χέρια και θα τους ανάγκαζε να ξανασκεφτούν πολύ καλά πριν αποπειραθούν να κάνουν πράξη με οποιονδήποτε τρόπο τις απειλητικές τους «προφητείες». Μια τέτοια ξεκάθαρη προειδοποίηση μάλλον θα ανάγκαζε τους μάγους να σκεφτούν όλους τους δυνατούς τρόπους για να προστατέψουν την ζωή του Αλέξανδρου γιατί η επιβίωσή τους θα είχε άρρηκτα δεθεί με την δική του.

Δυστυχώς η ανικανότητα αυτή την φορά, περίσσεψε απ’ την μεριά των Ελλήνων. Οι Έλληνες «σοφοί», που περιστοίχιζαν τον Αλέξανδρο, στην συγκεκριμένη περίπτωση αποδείχθηκαν εξαιρετικά ανεπαρκείς. Με αόριστες μεγαλοστομίες και ηρωολογίες, υποβάθμισαν το περιστατικό, μιλώντας απαξιωτικά κατά «της χαλδαιικής μαντικής τέχνης»… χωρίς καν να την γνωρίζουν!

Η Ελληνική σοφία, δεν ήταν σε θέση να υποθέσει ότι για τους μάγους, η πρόγνωση θανάτου ήταν ξεκάθαρη δήλωση δολοφονικής πρόθεσης. Η συλλογιστική ήταν και παραμένει απλή: κανένας μάγος δεν θα ήθελε να αστοχήσουν οι προβλέψεις του, κατά συνέπεια όλοι οι προφήτες θα έκαναν το παν για να επαληθευθούν, άρα ο μηχανισμός επαλήθευσης των προφητειών είναι οι ίδιοι οι προφήτες. Όμως, αγνοώντας εντελώς τον αντίπαλο η ελληνική σοφία δεν κατάφερε να αντιτάξει την παραμικρή αντιπανουργία. Αντιθέτως, διέλυσαν τους φόβους του Αλέξανδρου, τον αφόπλισαν εντελώς από κάθε επιφύλαξη και τον οδήγησαν απροστάτευτο στην Βαβυλώνα, ανάμεσα στους ονομαστούς, αλλά γερασμένους, ανίσχυρους και ακίνδυνους όπως νόμισαν μάγους. Απόδειξη της παντελούς αδιαφορίας απέναντι στις προειδοποιήσεις των μάγων αλλά και της σοβαρής έλλειψης αυστηρής περιφρούρησης του Αλεξάνδρου ήταν το εξής ενδεικτικό γεγονός: «ένας απ’ τους ντόπιους (σκλάβους) που ήταν δεμένος λύθηκε και χωρίς να γίνει αντιληπτός απ’ τους φρουρούς πέρασε την αυλή και τις θύρες του παλατιού και μπήκε μέσα χωρίς να τον εμποδίσει κανείς. Πλησίασε τον βασιλικό θρόνο, φόρεσε την βασιλική στολή και το διάδημα, κάθισε στον θρόνο (του Αλεξάνδρου) και έμεινε εκεί ησυχάζων. Όταν το έμαθε ο Αλέξανδρος εξεπλάγη δια το παράδοξον… θυσίασε στους αποτρόπαιους θεούς, αλλά ήταν όλος αγωνία και έφερε στο νου του την προφητεία των Χαλδαίων και τους φιλοσόφους που τον έπεισαν να μπει στην Βαβυλώνα κατέκρινε την δε τέχνη των Χαλδαίων και την αγχίνοια εθάυμαζε και βλαστημούσε όσους με ευφυολογήματα περί πεπρωμένου μίλησαν» Διοδ. Σικελιώτης 17.116.1-4.

Οι βλαστήμιες όμως, εκτόνωσαν μάλλον τις ανησυχίες παρά βοήθησαν τον Αλέξανδρο. Φαίνεται πως η γενικότερη οργάνωση ασφάλειας και περιφρούρησης του Αλέξανδρου είχε αποδιοργανωθεί. Την εικόνα της εγκατάλειψης και της ανεπαρκούς περιφρούρησής του από τους σωματοφύλακές του, συμπληρώνει μια τριήμερη περιπέτεια του Αλεξάνδρου στους δαιδαλώδης βάλτους της Βαβυλώνας. «το πλοιάριο του Αλεξάνδρου ξέκοψε από τα άλλα και για τρεις μέρες και τρεις νύχτες χάθηκε και περιπλανήθηκε στα κανάλια, τόσο που φοβήθηκε ότι δεν θα σωθεί. Όλα αυτά τα ανέφερε στους μάντεις ως άσχημα προμηνύματα». Διόδ. Σικελιώτης 17.116.5-6

Ο ίδιος ο Αλέξανδρος λοιπόν δεν φαίνεται πως ήταν άμοιρος αυτών των εξελίξεων, αφού με εξαιρετικά ταχείς ρυθμούς και με πολυάριθμους μεικτούς γάμους και προνόμια, προσπαθούσε να γεφυρώσει το χάσμα των δύο κόσμων. Κατά την επιστροφή του στην Βαβυλώνα ο Αλέξανδρος, σταμάτησε στα Σούσα και τέλεσε τους γάμους του με την Στατείρα την κόρη του Δαρείου. Πάντρεψε 90 αξιωματικούς του και 10.000 στρατιώτες του με Περσίδες. Ο φίλος του Ηφαιστίων πήρε κι αυτός μια κόρη του Δαρείου. Πέντε ημέρες και πέντε νύχτες κράτησαν τα μεγαλοπρεπή γλέντια των μεικτών αυτών γάμων.

Στα Σούσα ο Αλέξανδρος: «τρισμυρίους (30.000) νέους επέλεξε, ελληνικά γράμματα τους δίδαξε και στην μακεδονική πολεμική τέχνη τους εκπαίδευσε, πολλούς δε και επιστάτες (αξιωματικούς!) κατέστησε»
Χαρακτηριστική είναι επίσης η λεπτομέρεια που δείχνει τον Αλέξανδρο να κρατάει ακόμα και τους δούλους του Δαρείου στην υπηρεσία του: «και ο ευνούχος είπε κλαίγοντας. Τώρα είμαι δικός σου δούλος, ενώ προηγουμένως ήμουν του Δαρείου» Διοδ. Σικελιώτης 17.66.4. Ο Μακεδόνας ηγέτης λοιπόν, απλούστατα δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί τον κόσμο της ανατολίτικης μαγείας. Απ’ το συζυγικό του κρεβάτι, μέχρι τον άμεσο υπηρετικό και στρατιωτικό του περίγυρο, ήταν πια ζωσμένος από εξελληνισμένους Πέρσες, των οποίων τις καταβολές, τις προθέσεις και τους μυστικούς όρκους εκδίκησης, κανείς και ποτέ δεν θα μπορούσε να ανακαλύψει.

Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει, πώς ο Αλέξανδρος που τυπικά ήταν ο φοβερότερος εχθρός των Περσών, ο κατακτητής και ο καταστροφέας της Περσικής αυτοκρατορίας, αυτός που έστω δικαιωματικά, άρπαξε 50.000 τάλαντα χρυσού απ’ τα Σούσα και 120.000 τάλαντα άλλους θησαυρούς απ’ την Περσέπολη … πώς ήταν δυνατόν να πίστεψε πως μπορούσε να κάνει τους κατασυντριμμένους απ’ το χέρι του Πέρσες, ακίνδυνους φίλους και υπηρέτες του;

Είναι γνωστό ότι σε μια στιγμή εκδίκησης για τις ασταμάτητες αναίτιες επιδρομές των Περσών κατά των Ελλήνων, ο Αλέξανδρος με την σιωπηρή συγκατάθεσή του, επέτρεψε: «στην Αθηναία ετέρα Θαΐδα και πλήθος άλλων γυναικών, να πυρπολήσουν την Περσέπολη, την χιλιόστυλη περσική πρωτεύουσα, την οποία ο Αλέξανδρος χαρακτήριζε ως την πιο επικίνδυνη πόλη της Ασίας, αλλά και την πλουσιότερη πόλη στον κόσμο». (Διοδ. Σικελιώτης 17.72)

Θα ήταν λοιπόν ποτέ δυνατόν, κάποιοι, έστω ένας μικρός αριθμός απ’ τους ηττημένους Πέρσες, να μην φιλοξενούν άσβεστο κρυφό μίσος και μυστικούς όρκους εκδίκησης, κατά του ανθρώπου που έγινε αφορμή να χάσουν τους προσφιλείς τους, τα σπίτια τους, τις αμύθητες περιουσίες τους, τα προνόμια και την χλιδή της ζωή τους; Κι όμως οι προσπάθειες αυτές της υπερβολικής, σχεδόν βίαιης και κυριολεκτικής ένωσης Περσών και Μακεδόνων, συνεχίσθηκαν αμείωτες απ’ την μεριά του Αλεξάνδρου, προκαλώντας δικαιολογημένη αγανάκτηση μεταξύ των βετεράνων Μακεδόνων του στρατεύματος. Ο Αλέξανδρος «διευθέτησε» αμέσως το πρόβλημα αποστρατεύοντας 11.500 βετεράνους, που τους έστειλε πίσω στην Ελλάδα με πολλά προνόμια! Η διένεξη εκτονώθηκε με ένα γιγάντιο συμπόσιο συμβιβασμού 9.000 ατόμων!

Όλα δείχνουν ότι οι αρχικές επιφυλάξεις, είχαν δώσει την θέση τους στο άπιαστο όνειρο της συνένωσης και της συναδέλφωσης των δύο λαών. Κανείς πια δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον Αλέξανδρο απ’ το να ανοίγει διάπλατα τις πύλες των ευκαιριών, σ’ αυτούς που μόλις χθες είχαν κάθε λόγο να τον θέλουν νεκρό. Στα Εκβάτανα, λίγο πριν από την είσοδό του στην Βαβυλώνα, ο Ηφαιστίωνας εμφάνισε επίμονο πυρετό. Ξεφεύγοντας από την επιτήρηση του γιατρού του, ήπιε ένα μεγάλο κύπελλο (νερωμένο) κρασί και λίγο αργότερα πεθαίνει. Ο Αλέξανδρος τον μετέφερε και θρήνησε τον χαμό του σαν ήρωας τραγωδίας. Χαρακτηριστική είναι η απαίτησή του, να σβήσουν οι Χαλδαίοι το άσβεστο ιερό τους πυρ, προς τιμή του θανόντος.

Την άνοιξη του 323 εφτά χρόνια μετά την πρώτη του είσοδο στην Βαβυλώνα, ο Αλέξανδρος επέστρεψε σ’ αυτήν φορτωμένος χαλδαιο-περσικά στρατεύματα υπηρετικό προσωπικό και νύφες, αποφασισμένος να κάνει την πάλαι ποτέ ένδοξη πόλη του Ναβουχοδονόσορα πρωτεύουσά του. Με γιορτές και παραστάσεις υποδέχεται 3.000 καλλιτέχνες και πρέσβεις απ’ την Ελλάδα και άλλα μέρη της αυτοκρατορίας του. Η Βαβυλώνα βρισκόταν πράγματι στο θεωρητικό κέντρο της αχανούς αυτοκρατορίας του. Οι προθέσεις του αυτές αρχίζουν πλέον σταθερά και υλοποιούνται. Στην θέση του ονομαστού πύργου της Βαβυλώνας, υπήρχε πια μόνο ένα βουνό από πηλό και πλίθες που έπρεπε να παραμεριστούν, για να μπορέσει να θέσει τα νέα θεμέλια του. Ο Αλέξανδρος αρχίζει την ανοικοδόμηση της Βαβυλώνας, διατάζοντας την απομάκρυνση των χωμάτων. Σύμφωνα με τον Στράβωνα: «με τον παραμερισμό των ερειπίων ασχολήθηκαν 10.000 άνθρωποι για δύο μήνες». Στραβ.16.1.5.26. Ήταν πια φανερό, ότι ο Αλέξανδρος θα ανάσταινε εκ βάθρων την Βαβυλώνα! Η ανοικοδόμηση όμως του πύργου, ουδέποτε πραγματοποιήθηκε λόγω του πρόωρου θανάτου του Αλεξάνδρου, μετά από επίμονο πυρετό δώδεκα ημερών.

Οι συνθήκες του θανάτου περιγράφονται ς εξής: «στις δε εφημερίδες αυτά είναι γραμμένα περ της νόσου... στον λουτρώνα μισοκοιμόταν (καθηύδε) με πυρετό, αφού δε λούστηκε, στου Μήδιου πήγε διακινδυνεύοντας (την εξέλιξη της υγείας του) και διημέρευε. Αργά ξαναλούστηκε... με ισχυρό πυρετό δίψασε σφόδρα και ήπιε οίνο... έφαγε, και την νύχτα πυρετός του χειροτέρεψε» (Πλούταρχος, «Αλέξανδρος»,75.6-76.3). Σημειώνεται εδώ ότι Αλέξανδρος είχε ήδη πυρετό, πριν βρεθεί στο σπίτι
των οινοχόων του, Μήδιου και όλλα.

Διόδωρος Σικελιώτης γράφει πως αμέσως μετά την τριήμερη ταλαιπωρία του στους βάλτους της Βαβυλώνας και ενώ ακόμα ευχαριστούσε με θυσίες τους θεος για την διάσωσή του, «προσεκλήθη από τον οινοχόο του Μήδιο. Προς τιμήν του θανάτου του Ηρακλή ήπιε πολύ κρασ (ένδειξη μεγάλης δίψας, όπως και στην περίπτωση του Ηφαιστίωνα;). Ξαφνικά αναστέναξε με δυνατή κραυγή από έναν πόνο που τον διαπέρασε και υποβασταζόμενος από φίλους μεταφέρθηκε στο δωμάτιό του. Όλοι έσπευσαν να προσφέρουν βοήθεια, το πάθος όμως χειροτέρευε. Οι γιατροί δεν κατάφεραν να τού προσφέρουν βοήθεια. Οι πόνοι χειροτέρεψαν, και χάνοντας κάθε ελπίδα να σωθεί, έβγαλε το δακτυλίδι του και ερωτηθείς σε ποιόν να το παραδώσουν απάντησε: “Τ κρατίστ”. Έτσι πέθανε Αλέξανδρος, αφού βασίλεψε δώδεκα χρόνια και εφτ μήνες και επιτέλεσε τα μεγαλύτερα κατορθώματα απ’ όλους τους βασιλείς, όχι μόνον απ’ αυτος που έζησαν πριν απ’ αυτόν άλλα και απ’ τους μεταγενέστερους μέχρι των ημερών μας. Επειδή κάποιοι ιστορικοί διαφωνούν περί (της αιτίας) του θανάτου του Αλεξάνδρου και υποστηρίζουν ότι δια φαρμάκου θανασίμου αυτός επήλθε, κρίνομε αναγκαίο να μην παραλείψουμε την άποψη τους αυτήν» (Διόδ. Σικελιώτης, 17.117).

Οι Χαλδαίοι ιερείς αποδεδείχθηκαν πέρα για πέρα αληθινοί. Κατάφεραν να προβλέψουν και προφανώς να επιβάλουν τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Οι Έλληνες άργησαν πολύ να σκεφτούν το ενδεχόμενο δηλητηριασμού του βασιλιά τους: «Τα περισσότερα απ’ αυτά κατά λέξιν στις εφημερίδες (του Αλεξάνδρου) ήταν γραμμένα. Φαρμακείας (δηλητηριασμού) υποψία ουδείς είχε πάραυτα» (Πλούταρχος, «Αλέξανδρος», 77.1-2).

Αρριανς γράφει ότι μόνον Αλέξανδρος είχε κάποιες υποψίες στην σωστή κατεύθυνση, στις οποίες όμως κανείς, ούτε καν αργότερα, δεν έδωσε οποιαδήποτε συνέχεια «κάτι ύποπτο υπήρχε σ’ αυτό απ’ τους Χαλδαίους, οι οποίοι όχι από μαντεία άλλα μάλλον για δική τους ωφέλεια εμπόδιζαν την είσοδο του Αλεξάνδρου (στην Βαβυλώνα)... Αλέξανδρος είχε κατά νου την ανοικοδόμηση (των ναών και γενικότερα της Βαβυλώνας), όταν όμως αυτός αποχώρησε (για την εκστρατεία των Ινδιών), αυτο (οι ιερες) μαλθακς (με αδιαφορία) νθήψαντο (απέφυγαν) του έργου... και επειδή οι Χαλδαοι τα του θεού ενέμοντο, ύποπτοι ήσαν στον Αλέξανδρο, ότι δεν ήθελαν να εισέλθ στην Βαβυλώνα, για να μη στερηθούν ούτε προς ολίγον (λόγ των επισκευών) των χρημάτων την ωφέλεια» (Φλάβιος Αρριανός, «Αλεξάνδρου Αναβάσεως», 7.17.1-4).

 

Διόδωρος Σικελιώτης (90-20 π.χ.) έγραψε περίπου 300 χρόνια μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Πλούταρχος (46-127 μΧ.) εκατό χρόνια μετά απ’ αυτόν και τέλος Φλάβιος Αρριανς (95-175 μΧ.) έγραψε 450 περίπου χρόνια μετά τα γεγονότα. Και οι τρεις συμβουλεύθηκαν προγενέστερα ιστορικά κείμενα, ακόμα και τις «εφημερίδες» του Αλεξάνδρου, κι όμως, για την ολοφάνερη εκδοχή ανάμιξης των Χαλδαίων στον θάνατο του Αλεξάνδρου δεν αναφέρουν ούτε λέξη. Γιατί άραγε; Τί εμπόδιζε αυτος τος ανθρώπους να δουν, ότι στος Χαλδαίους αναλογεί οπωσδήποτε ίση μερίδα πιθανής ανάμιξης στον θάνατο του Αλεξάνδρου, ώστε να μας αφήσουν την πολύτιμη γνώμη τους, την οποία δεν θα μπορούσαν να παρακάμψουν οι ιστορικο του μέλλοντος; Έτσι μέχρι σήμερα οι συγγραφικοί υποψιασμοί (εκτός σπανίων εξαιρέσεων), χωρίς να μπορούν να στηριχθούν σε κάποιον ιστορικό υπαινιγμό κατά των Χαλδαίων, φτάνουν μόνο μέχρι τος ιδιοτελείς λόγους της ψευδοπροφητείας των Χαλδαίων, άλλα δεν προχωρούν ποτέ σε καταγγελία ενδεχόμενης ανάμιξής τους στον θάνατο του Αλεξάνδρου.

Να ένα τυπικό παράδειγμα: "Οι ιερες τις Βαβυλώνας προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Αλέξανδρο να μπει στην πόλη, προβάλλοντας κάθε σκοτεινή προφητεία, (επειδή) ανοικοδόμηση του ναού σαγίλα και του πύργου τεμενάκι δεν είχε γίνει και τα χρήματα που είχαν προβλεφθεί (απ’ τον Αλέξανδρο) για τον σκοπό αυτόν (πριν φυγή για την εκστρατεία της Ινδίας), δεν τα διέθεσαν οι ιερες για τος θεος αλλά για την δική τους τσέπη. Οι ιερες δεν κατόρθωσαν να πείσουν τον Αλέξανδρο, κι αυτός μπήκε στην πόλη. Και τότε συνέβη αυτό που είχαν φοβηθεί οι ιερες, κυρίαρχος Αλέξανδρος διέταξε την έναρξη των έργων και την παράδοση του δέκατου της περιουσίας του ναού στο βασιλικό ταμείο.Γεμάτος ενέργεια Αλέξανδρος αρχίζει τις προετοιμασίες για νέες μεγάλες επιχειρήσεις. Έτσι σχεδιάζει τον περίπλου της Αραβίας και για τον σκοπό αυτόν δημιουργεί λιμάνι κοντά στην Βαβυλώνα και ναυπηγεί έναν τεράστιο στόλο από χίλια πλοία. Οι εργασίες προχωρούν γρήγορα, και την άνοιξη του 323 π.χ. διοργανώνονται ασκήσεις με τριήρεις. Αλέξανδρος ήταν πολύ αισιόδοξος, όμως οι χρησμοί και τα ωροσκόπια των αστρολόγων προμηνύουν συμφορά" (Petra Eisele, «Βαβυλώνα», σελ. 344).

Αν και Αλέξανδρος υποψιάστηκε οικονομικά κίνητρα πίσω απ’ την απόπειρα απομάκρυνσής του απ’ την Βαβυλώνα, εν τούτοις είναι βέβαιο ότι υπήρχε ακόμα ένας λόγος που δεν μπορούσε να τον υποθέσει, κι αυτός ήταν σημαντικότερος: Βαβυλώνα ήταν καταραμένη, και να η προφητική καταδίκη της: «και Βαβυλώνα, δόξα και το καύχημα των Χαλδαίων, σαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα που κατέστρεψε θεός θα γίνει. Δεν θα την κατοικήσουν ποτέ πια, ούτε και θα κατασκηνώσει κανείς εκεί στος αιώνες... μόνο θεριά της ερήμου, σειρήνες, δαιμόνια και ονοκένταυροι (;!) θα κατοικούν εκεί, και εχίνοι (σκαντζόχοιροι θα) νεοσσοποιήσουσιν στις οικίες αυτών» (σαΐας, 13.19-22). «Κι εσύ Βαβυλώνα, γρήγορα θα καταστραφείς και μακάριος όποιος σου ανταποδώσει όσα έκανες. Μακάριος όποιος πιάσει και συντρίψει τα βρέφη 16 σου στον βράχο.» (Β.Β. Ψαλμός 137 136).

Απ’ την εποχή του σαΐα λοιπόν Βαβυλώνα ήταν καταραμένη να παραμείνει στην αφάνεια. κατάρα αυτή του αιώνιου αφανισμού της ήταν ιστορική απάντηση του “θεού” (ιερατείου) της Βίβλου σ’ αυτος που ισοπέδωσαν τον ναό της λατρείας του και την ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ. Με την ανάδειξή της σε υπέρλαμπρη παγκόσμια πρωτεύουσα από τον Αλέξανδρο, κάθε έννοια εκδίκησης και ανταπόδοσης θα γινόταν ιστορικός περίγελος. Αλέξανδρος λοιπόν, αυτός αμετάπειστος Μακεδόνας αυτοκράτορας, που ήθελε την Βαβυλώνα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του, έπρεπε να πεθάνει τώρα, πριν προλάβει να ανοικοδομήσει την καταραμένη Βαβυλώνα, την μοναδική πόλη της ιστορίας που χρεώθηκε την έως εδάφους συντριβή της Σιών, της ιερής πόλης του Γιαχβέ.

Ποιά μπορεί όμως να ήταν μία πιθανή αιτία θανάτου του Αλεξάνδρου; Και γιατί γίνεται λόγος για δηλητηριασμό του, αφού “κανένα” απ’ τα συνηθισμένα δηλητήρια δεν παρουσιάζει συμπτώματα πυρετού; Για να γίνει κατανοητή στην πραγματική της έκταση φθοροποιός μαγγανεία, πρέπει στα υλικά της όπλα να συμπεριλάβουμε και τα μολυσματικά υλικά.

Με τα γνωστά σε μάς συμπτώματα τυφοειδής πυρετός (typhoid fever), είναι μία εξαιρετικά πιθανή αιτία θανάτου για τον Αλέξανδρο. μικροβιακή μολυσματική πρώτη ύλη είναι εύκολο να βρεθεί κατά τος καλοκαιρινούς κυρίως μήνες, αφού: « βάκιλος (του Eberth) πολλαπλασιάζεται σε μολυσμένα νερά από τα κόπρανα και τις εκκρίσεις ανθρώπου που έχει νοσήσει. Συχνά όμως ακόμα και στα κόπρανα ανθρώπων που δεν έχουν νοσήσει υπάρχει βάκιλος του τυφοειδούς πυρετού και αναπτύσσεται σε υγρούς και σκιερούς αποχετευτικούς τόπους». Για όσους είχαν ενδεχομένως τον νου τους σε μολυσματική υπονόμευση της υγείας του Αλεξάνδρου και φυσικά πρόσβαση στα τρόφιμα του Αλεξάνδρου το πράγμα δεν παρουσίαζε καμία ιδιαίτερη δυσκολία: «η επιμόλυνση γίνεται κυρίως δια της πεπτικής οδού και οι κυριότεροι τρόποι μετάδοσης είναι ραντισμός φρούτων και λαχανικών με μολυσμένο νερό και φυσικά το ίδιο το νερό».

Επιπλέον κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις και συμπτώσεις:

  • "μετά την επιμόλυνση τυφοειδής πυρετός έχει κύκλο επώασης (άνευ συμπτωμάτων) 15-20 ημερών". Αυτό αποκλείει το ενδεχόμενο, επαφή του Αλεξάνδρου με τον βάκιλο του τυφοειδούς πυρετού να έγινε στην τριήμερη περιπλάνησή του στος βάλτους της Βαβυλώνας, αφού δεν μεσολαβεί καθόλου χρόνος επώασης. Απαλλάσσει επίσης και τον ίδιο τον Μήδιο (τον οινοχόο) από την υποψία του δηλητηριασμού την ίδια εκείνη μέρα της επίσκεψης του Αλεξάνδρου σπίτι του, αφού κανένα μολυσματικό υλικό δεν παρουσιάζει αμέσως πυρετό, και Αλέξανδρος πριν την επίσκεψή του σ’ αυτόν είχε ήδη ελαφρό πυρετό στον λουτρώνα του. Μάλιστα απλοποιώντας έτσι τα πράγματα, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ακόμα και το νερό του λουτρώνα, το οποίο συχνά εισχωρεί στο στόμα των λουομένων, θα μπορούσε να είναι εστία της μόλυνσης του Αλεξάνδρου, αν κάποιος με προχωρημένη επίγνωση μαγγανείας φρόντιζε να μολύνει το νερό αυτό με μικρές ποσότητες κατάλληλου υλικού.
  • " τυφοειδής πυρετός μετά την εκδήλωσή του έχει κύκλο κορύφωσης 10-15 ημερών". Πράγματι Μακεδόνας αυτοκράτορας πέθανε εμπύρετος μέσα στα χρονικά περιθώρια της κορύφωσης του κύκλου της μολυσματικής νόσου.
  • Αλέξανδρος πέθανε το καλοκαίρι στις 13 Ιουνίου 323 π.χ. Και αυτό ακόμα το στοιχειό ταιριάζει απολύτως με την εκδοχή του τυφοειδούς πυρετού: « έξαρση της νόσου παρατηρείται τος ζεστούς μήνες του καλοκαιριού».


Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε υποφέροντας καρτερικά τα φρικτά συμπτώματα του εμπύρετου αφανισμού. Οι στρατιώτες του πέρασαν όλοι από μπροστά του, για να αποχαιρετήσουν στερνή φορά τον κατάκοιτο ηγέτη τους, που ακόμα και στην προθανάτια εξουθένωσή του εύρισκε το κουράγιο να τος αποχαιρετήσει μ’ ένα ανεπαίσθητο κούνημα των οφθαλμών και της κεφαλής. Έφυγε σε ηλικία 33 ετών, καρφωμένος απ’ την θανατηφόρα σφήνα του δόλου, σαν άλλος Προμηθέας, αφήνοντας πίσω του τεράστιες πολιτισμικές επιρροές σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο. Κανείς δεν έκανε σκοπό της ζωής του την ανακάλυψη των ενόχων. Κανείς δεν έκανε το παραμικρό για να διαλευκανθούν τα αίτια του πρόωρου και περίεργου θανάτου του. Γιατί; Γιατί μάλλον αυτή είναι μοίρα των μεγάλων της ιστορίας. Το άλυτο αίνιγμα του ανεκδίκητου θανάτου σαν στοιχειωμένη σφίγγα τον κρατάει είκοσι τρεις αιώνες τώρα αλυσοδεμένο με άσπαστα δεσμά στον Καύκασο της παγερής ιστορικής μας αδιαφορίας.
Μ. Καλόπουλος

[σημ. Με τον γάμο του με την Περσίδα ευγενή Ρωξάνη ο λέξανδρος ήθελε να συμβολίση την συγχώνευση του λληνικου Κόσμου με τον σιατικό, κάτι που για κάποιους σιάτες σοδυναμούσε με την πολιτική τους αυτοκτονία. Ρωξάνη, όπως κα ο νεογέννητος γιός της λέξανδρος Δ΄, μετά τον πρόωρο κα «περίεργο» θάνατο του Μεγάλου Μακεδόνα, δολοφονήθηκαν αμέσως.]

Πηγή: ΔΑΥΛΟΣ

 ()

Κράτα το