logo

fb youtube rss

Σύνδεση


Ένα ξεχωριστό μήνυμα ευγενικού επανελληνισμού!

 Αγαπητοί συμπατριώτες, ας υιοθετήσουμε ηπιότερες προσεγγίσεις.

Δεν μπορούμε εμείς να ονομάζουμε με τόση βεβαιότητα εξωμότη οποιονδήποτε επειδή εκείνος παραμένει πιστός σε άλλη θρησκεία. Όσο κοσμοπολίτικη κι ανθελληνική αν είναι αυτή. Επιπλέον δεν μπορούμε να βάζουμε όλους τους Χριστιανούς μαζί σε ένα τσουβάλι. Υπάρχουν αρκετοί που προβληματίζονται και αισθάνονται μια ακαθόριστη δυσφορία για την πίστεως τους. Ένας έντιμος και σοβαρός άνθρωπος, κάποτε θα αφυπνισθεί. Κι αν δεν το κάνει αυτός, θα το κάνουν κάποιοι απόγονοί του. Σε αντιπαράθεση εμείς δεν οφείλουμε "πίστη" πουθενά (ο Οδυσσεύς δυσπιστούσε ακόμα και μπροστά στην προστάτιδά του Αθηνά κι αυτή τον καμάρωνε γι’ αυτό),

Εμείς αντί να πιστεύουμε, παντού και πάντα… ας ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ. Διότι το «νομίζω» είναι χαρακτηριστικό του πρωτοπόρου ήρωα που ερευνά, σέβεται, και χαρτογραφεί το άγνωστο, και που βελτιώνει το γνωστό. Από πού θεωρείτε ότι προήλθαν οι τέχνες, οι επιστήμες, η τάση προς το τέλειο, η φιλοσοφία και τα πολλά θαύματα-άθλοι των προγόνων μας: από το «πιστεύω» που καθηλώνει ψυχικά, ή το «νομίζω» που κινητοποιεί πνευματικά; Γι αυτό δεν πρέπει να θυμώνουμε έναντι των πιστών οπαδών των ιουδαιογενών θρησκειών, ακριβώς όπως δεν πρέπει να θυμώνουν οι ώριμοι άνθρωποι έναντι των ανωρίμων. Έτσι διαπλάστηκαν, αυτά είναι παιδιόθεν τα εμφυτεύματα τους. Μην ξεχνάτε πως κάπως έτσι ήμασταν κι εμείς μέχρι χθές. Ο ομαδικός, οξύς και μακροχρόνιος θυμός, είναι σίγουρη ένδειξη πως δεν ολοκληρωθήκαμε στην Επανελλήνισή μας ακόμα.

Πού οφείλεται αυτό; Το γεγονός ότι κάνουμε με τόση ζέση επιθέσεις στον οποιονδήποτε πιστό, ή διαφωνούμε με τόση ένταση μεταξύ μας, μου θυμίζει καλογερίστικη ισχυρογνωμοσύνη που κλωτσάει το «νομίζω» έξω από την ιερή υπόθεση της πνευματικότητάς μας. Είναι σαν να προσπαθούμε κι εμείς με τη σειρά μας, με "τούβλα πίστης" να κτίσουμε ένα νέο ελληνικό πια μοναστήρι. Έτσι συμπεριφερόμαστε κι εμείς "υπέρ πίστεως" και όχι "υπέρ βωμών και εστιών", ακριβώς όπως κάνουν οι φανατικοί Χριστιανοί, που υποτίθεται πως προσπαθούμε να φρονηματίσουμε. Ας προσπαθήσουμε, νηφάλια, ευγενικά και ιαματικά, να αναδείξουμε προς κάθε κατεύθυνση την "νομιζόμενη", αενάως εξελισσόμενη και αναδιατυπούμενη ελληνική φιλευσέβεια, που υπηρετεί μεγάλα ξεχασμένα και αυτονόητα ιδανικά. Αυτός είναι νομίζω ο δρόμος για την βελτίωση και την ανέλιξη των Ελληνικά φιλεύσεβων ανθρώπων ως άτομα και ως Γένος. Τι ειρωνεία, μα την Αλήθεια. Βγήκαμε από το Χριστιανικό μαντρί αλλά Βυζαντινίζουμε ακόμα. Και ακολουθήσαμε βήμα-βήμα τη πορεία των Δυτικο-Ευρωπαίων και, φυσικά όπως κι εκείνοι, δεν ανελιχθήκαμε. Με άλλα λόγια, γίναμε οι ουραγοί της Αναγέννησης αλλά όχι οι πρωτοπόροι της Ελληνικότητας όπως μας ταιριάζει.

Φίλοι μου, οι Ευρωπαίοι δεν είχαν καμιά επιλογή απελευθέρωσης από τον Χριστιανισμό διότι δεν είχαν προχριστιανικό πολιτισμό τον οποίον απώλεσαν. Γι αυτό, με λίγη Ελληνο-Ρωμαϊκή διακοσμητική επίχριση, επεδίωξαν κι επέτυχαν μια εξεζητημένη χριστιανική νοοτροπία. Εμείς, όμως, μπορούμε να κάνουμε αυτό το ποιοτικό άλμα διότι έχουμε το πολιτισμικό κοντάρι χρήσιμο και αποφασιστικό παράγοντα, για να επιτύχουμε το απαιτούμενο ύψος. Φυσικά υψωνόμαστε κι απελευθερωνόμαστε πρωταρχικά με το Δελφικό «γνώθι σαυτόν». Έτσι, μέσω της αυτογνωσίας μπορούμε να καταλαβαίνουμε και τους άλλους, καθώς και τους εξαπατημένους Χριστιανούς και αβίαστα να περιμένουμε για την ωρίμανσή τους. Ταυτόχρονα δε, δεν πελαγώνουμε και δεν εκτονωνόμαστε σε μικροαντιπαραθέσεις, αλλά συγκεντρώνουμε τα πυρά μας ξεσκεπάζοντας τους εξαπατητές τους, τους (κατά Πλάτωνα) θαυματοποιούς του σπηλαίου. Ως αρχή λοιπόν ας πολεμήσουμε τους θύτες και όχι τα θύματά τους, τα οποία μπορεί να παίξουν οποιονδήποτε ρόλο στον αγώνα, υπέρ ή εναντίων ημών. Προς το παρόν το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κινούμαστε ιαματικά αποφεύγοντας να ζημιώνουμε τα θύματα των θαυματοποιών. Και να λαμβάνουμε πάντα υπόψη, πως μπορεί να υπάρχουν ακόμα και μερικοί κληρικοί-θύματα.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς από την Αυστραλία,

Πολύδωρος