logo greatlie kalopoulos

fb youtube rss

Σύνδεση

Εγγραφή


Ελληνική Αυτοκριτική

 BIBLOS TERAS

Απάντηση Μ. Καλόπουλου στο κακόβουλο άρθρο: «Τα πάθη των ψευδοθεών δεν είχαν όριο»!

Δυστυχώς υπάρχουν και σήμερα αυτοί που ψάχνουν στα περιθώρια του ελληνικού πολιτισμού, στοιχεία αμαύρωσης και δυσφήμησης του, επειδή νοιώθουν ότι απειλείται η αυτοκρατορία του θρησκευτικούς τους ψεύδους, από την ραγδαία αναδυόμενη επανελλήνιση των Ελλήνων! Ανιχνεύουν λοιπόν οτιδήποτε τους βολεύει από την Ελληνική Γραμματεία, και τα ερμηνεύουν μοχθηρά, δόλια και κακόβουλα, επιδιώκοντας την δημιουργία ψευδών εντυπώσεων, αγνοώντας απολύτως την ορθή ερμηνευτική προσέγγιση της ελληνικής μυθο-θεολογίας.

Βέβαια υπάρχουν όντως πολλά στην εκτεταμένη ελληνική μύθο-θεολογία, που έχουν όντως ανάγκη επιμελημένων απαντήσεων, που δυστυχώς ακόμα απ' την αρχαιότητα έμειναν αναπάντητα, αφρόντιστα και αδιευκρίνιστα.

Ο μύθος της Αθηνάς και της Αράχνης δείχνει αυτή την ανάγκη μια και η θεά σχίζει το υφαντό της Αράχνης: «διότι στο υφαντό της αναπαριστούσε τους αθέμιτους έρωτες των θεών, για να μειώσει τον προς αυτούς σεβασμό των ανθρώπων». Δυστυχώς αυτές οι διάσπαρτες δυσφημιστικές αναφορές στους δήθεν έρωτες των θεών με παρθένες, έπρεπε σύμφωνα με τον μύθο αυτόν, να ελεγχθούν και να "σχιστούν", (τουλάχιστον να διαψευστούν), ως αυθαίρετοι, ανάρμοστοι και δυσφημιστικοί, κάτι που δυστυχώς παρά την ξεκάθαρη εισήγηση του μύθου (Αθηνάς και Αράχνης) δεν έγινε, γιατί η ελληνική θεολογία, έχοντας έλλειψη άγρυπνου κεντρικού ιερατείου, δεν έτυχε της επιμέλειας και της φροντίδας που έπρεπε.    

Οι ελληνικοί θεοί είναι ιδέες, και φυσικές δυνάμεις που απορρέουν σαν εκδοχές ("παιδιά") της μητέρας θεών και ανθρώπων ΓΑΙΑΣ, και με τίποτα δεν μπορούν να κατηγορηθούν για ανθρώπινη προβατική ή εγκληματική συμπεριφορά. «Τον μεν Κρόνο Χρόνο την δε Ρέαν Γην, που και μητέρα πάντων νομίζεται». AthenagorasApol. (001) Legat 22.6.1. «Και γαρ μίαν μορφήν έχουσιν οι θεοί, πολλοίς δε ονόμασι καταμερίζονται (μία μορφή λοιπόν έχουν οι θεοί, σε πολλά δε ονόματα μοιράζονται) αλλά και (η) Γη, η των πολλών ονομάτων μορφή μία: Λέγεται γαρ ου μόνον Θέμις και Γαία αλλά και Ζείδωρος και Βότειρα (τρέφουσα, βόσκουσα) και Βωτιάνειρα (ανδροτρόφα). Άλλως, το θείον φύσει μεν εστιν εν, ονόμασι δε πολυμερώς». ScholiaInAeschylum (009) Pr. 209. 4-13.

Η φυσιολατρική θεολογία των Ελλήνων, περιέχει όπως είναι πολύ φυσικό, σε αφθονία το ερωτικό-γονιμοποιό στοιχείο, που εκ των πραγμάτων είναι κυρίαρχο πάνω στην μητέρα θεών και ανθρώπων ΓΑΙΑ.

Γενικότερα για την ελληνική θεολογία, ο σπουδαίος Έλληνας Λιαντίνης έγραψε: «Η θρησκεία των Ελλήνων είναι η αισθητική αναπαράσταση των φαινομένων της φύσης. Έτσι οι θεοί των Ελλήνων δεν είναι αόρατες και μυστικές παρουσίες. Δεν είναι φαντάσματα του νου και συμπηγμοί του αέρα, λόγοι υποθετικοί και επίνοιες, δεν είναι όντα του ξυπνητού ύπνου, αλλά εικονισμοί των φυσικών φαινομένων καμωμένοι με ευφυΐα. Με άλλα λόγια, οι θεοί των Ελλήνων βεβαιώνονται αισθητηριακά, αγγίζονται με τα χέρια, τους αντικρίζουν τα μάτια, υπάρχουν υποστατικοί και ένυλοι. Έτσι ο Απόλλωνας είναι ο Ήλιος, ο Ποσειδώνας η θάλασσα, ο Αίολος οι δεκάξι αέρηδες της θάλασσας, η Δήμητρα η χαρά των καρπών. Ο Δίας η γονιμοποιός δύναμη και η Αθηνά η ανθρώπινη ευφυΐα.  

Έτσι γράφτηκε η ιστορία με τους 30.000 θεούς των Ελλήνων. Ο καθένας είναι και ένα υπαρκτό, ακατάλυτο και λειτουργικό, ωφέλιμο ή βλαβερό, αλλά απόλυτα αληθινό και υπέροχο φυσικό φαινόμενο. Δηλαδή η θρησκεία των Ελλήνων, είναι μια αισθητική εμπραγμάτωση των στοιχείων της φύσης και κατά τούτο μια παραλλαγή της τέχνης των Ελλήνων με τον ρεαλισμό τους την απλή λογική, την έλλογη φαντασία, τον νου και την επιστήμη τους». Λιαντίνης: στο βιβλίο του ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Πολύ συχνά η περίεργη συμπεριφορά των "θεών", αν ερμηνευτεί όπως πρέπει δεν περιέχει καμία φρικαλεότητα. Παράδειγμα τρανταχτό ο Κρόνος ή Χρόνος που τρώει τα παιδιά του, που επ’ ουδενί δεν παραπέμπει σε απεχθή παιδοφαγία, όπως κοντόφθαλμα, κακόψυχα και μόνο εκ του πονηρού, επιμένουν να διερμηνεύουν "κάποιοι", αλλά κατά πρώτον, αναφέρεται ολοφάνερα στην φυσική αχρήστευση και λήθη, που με τη φυσική φθορά του ο Χρόνος επιφέρει στα "παιδιά" του. Μια άλλη απλή και ενδιαφέρουσα ερμηνεία είναι, ότι οι μύθοι μαχών και εναντιώσεων μεταξύ θεών, (π.χ. Κρόνου και Ζηνός) αναφέρονται σε ταραχώδεις ιστορικές καταστάσεις ανθρωπίνων εναλλαγών και συμπεριφορές θρησκευτικών παρατάξεων και όχι θεών.

Υπήρχαν όμως πράγματι ακρότητες και αυθαίρετες μυθολογικές επινοήσεις που εξυπηρετούσαν την γενεαλογική δόξα των αρχοντόσογων της αρχαιότητας, που αμαύρωσαν αυθαίρετα την θεϊκή συμπεριφορά. Γι' αυτό το πλήθος των αναρίθμητων θνητών ερωτικών συντρόφων του Ζηνός, απ’ τις οποίες είναι κυριολεκτικά γεμάτη η ελληνική μυθολογία, υπάρχει μια απλούστερη εξήγηση: «Η ερωτική αυτή δραστηριότητα του Δία είναι φυσικό να προκαλεί και τα σκώμματα των μεταγενέστερων Ελλήνων και την αγανάκτηση αργότερα των χριστιανών. Ο πραγματικός ωστόσο λόγος που ο θεός απέκτησε τόσες ερωμένες, δεν είχε να κάνει με την θερμή ιδιοσυγκρασία του, όσο με τα αρχοντικά σόγια της αρχαϊκής εποχής, που ήθελαν να καμαρώνουν για την καταγωγή τους από τον Δία. Γι αυτό και επινοούσαν στην αρχή της γενεαλογίας τους μια θνητή αρχοντοπούλα, που με την ομορφιά της προκαλούσε τον πόθο του θεού και γινόταν ερωμένη του. Ότι με τον τρόπο αυτόν οι αρχαίοι Έλληνες, θα άφηναν έκθετο το θεό στις κατηγορίες των υστερότερων, πως ήταν μεγάλος γυναικάς, αυτό δεν τους περνούσε καθόλου από το νου». Κακριδής, Ελληνική Μυθολογία, εκδοτική Αθηνών, τόμ. 2 σελ. 73.

Επίσης υπήρξαν κι άλλες ανεξέλεγκτες θεατρικές επινοήσεις (χάριν δραματοποίησης ή σατιρικής αποκορύφωσης), αλλά ενδεχομένως και τελετουργικές εκδηλώσεις που πράγματι παρέκλιναν ανεπίτρεπτα από την ελληνική θεολογία και κοσμοθέαση, αλλά αυτά δεν ήταν παρά στο περιθώριο της ελληνικής θεολογίας, ανάξια να την εκπροσωπήσουν. Τέτοιες άλλωστε παραφθορές και ακρότητες, έχουν όλες οι θρησκείες, και είναι μεν σωστό να στιγματίζονται, είναι όμως άδικο και κακόβουλο, να εξάγονται τελικά συμπεράσματα, επικεντρώνοντας την προσοχή μας μόνο σ' αυτές.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε πως τα κείμενα που συχνά επικαλούνται οι χριστιανοί είναι πειραγμένα απ' τους ιδίους, μια και πολλά απ' αυτά έφτασαν σε μας μέσα από τα δικά τους χέρια. Ο Εβραιο-χριστιανός Ευσέβιος π.χ. είναι συχνή πηγή πολλών μυθολογικών μας αναφορών στις όποιες πρέπει να δείχνουμε σοβαρή επιφύλαξη για την αυθεντικότητά τους.

Αξίζει να σημειωθεί μετά τον Ωριγένη τα κείμενα έχουν αντιγραφεί από τον Ρουφίνο (4ος αιώνας) ο οποίος αναφέρει: «Κάθε φορά που συναντούσα μέσα στο πρωτότυπο Ελληνικό κείμενο ένα σκανδαλώδεις εδάφιο, το μίκραινα, το διασκεύαζα ή το αφαιρούσα τελείως, έτσι που ο αναγνώστης να μη συναντήσει τίποτα που να προκαλέσει τον κλονισμό της πίστης του». De Princi. Πιστεύεται λοιπόν ότι δεν έχουν επέμβει με ανάλογες δυσφημιστικές παρεμβάσεις και στα ελληνικά κείμενα; Άλλωστε η περιφρόνησή τους στην Ελληνική Γραμματεία είναι δεδομένη, από τα αναρίθμητα παλίμψηστα (απάλειψη ολόκληρου ελληνικού κειμένου με ξύσιμο της περγαμηνής), που υπάρχουν ακόμα στα μοναστήρια. Το σημαντικότερο κείμενο σήμερα «περί βυθίσεως σωμάτων» του Αρχιμήδη, είναι ένα τέτοιο εγκληματικό καλογερίστικο παλίμψηστο! Θα δίσταζαν λοιπόν να παραποιήσουν κείμενα ενώ ήταν πρόθυμοι να εξαφανίσουν ολόκληρα κείμενα;

Ασφαλώς στο τεράστιο από κάθε άποψη αρχαιοελληνικό παρελθόν, υπήρξαν από τότε άνθρωποι, που για τους δικούς τους λόγους, περιορισμούς ή σεξουαλικές ιδιαιτερότητες, διέστρεψαν δυστυχώς επιτυχώς και ανεμπόδιστα, τις ιδιότητες των ποιητικά προσωποποιημένων αυτών θεοτήτων και δεν είναι λίγα τα κείμενα εκείνα, που ζητούν εξηγήσεις, όμως αν εμείς παραμείνουμε σ’ αυτά, θα αδικούσαμε κατάφορα την ακραία φυσιολατρική και ιδεοκρατική θεολογία των Ελλήνων.

Καλά θα κάνουν λοιπόν κάποιοι, να προβληματιστούν και να ελέγξουν τα δικά τους ιερά κείμενα, που βύθισαν την ανθρωπότητα σε έναν ατελείωτο μακραίονα, και που βρίθουν από επαίσχυντες ιερές Γιαχβικές απρέπειες, όπως: αισχρούς προαγωγούς (Αβραάμ – Ισαάκ - Μαρδοχαίος), παγιδοποιές μοιχείες και πορνείες, (Σάρα – Ραχήλ –Εσθήρ – Θάμαρ - Ιουδίθ), μαγγανείες και δηλητηριοχρησίες (Αβραάμ – Ιωσήφ - Μωυσής – Γεδεών – Σαμψών - Ηλίας), εντολές βρεφοκτονίας (Σαμουήλ – Ιησούς του Ναυή), και απειράριθμα ψευδοθαύματα (Ηλίας – Ελισαίος – Δανιήλ – τρεις παίδες). Κλπ. Κλπ. Και να αφήσουν τους Έλληνες να επιστρέψουν στην θεολογία εκείνη των προγόνων τους, μέσα στην οποία άνθησαν σας το φυσικότερο και αρτιότερο θερμοκήπιο, όλες οι αξεπέραστες έως σήμερα, τρισένδοξες τέχνες του ανθρωπισμού και της επιστήμης, αναγνωρισμένες και βαθύτατα τιμώμενες απ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικούμενης.

Πολλά απ' τα παραπάνω, διευκρινίζω εκτενέστερα στο τελευταίο μου βιβλίο: «Μήτις Αθηνά και οδυσσειακό πνεύμα».

Μ. Καλόπουλος