logo

fb youtube rss

Σύνδεση



 Απίστευτο κείμενο: Πορφύριος Γάζας - Έτσι εξολόθρευσε ο χριστιανισμός τον ελληνισμό!

Αν μετά απ΄ όλη αυτή την αηδιαστική ομολογία της θηριωδίας του επισκόπου Παρφύριου, ακόμα δεν μπορείτε να διακρίνετε την απίστευτη τρομοκρατία, την θεατρική θεολογική κοροϊδία, και την κυριολεκτική σφαγή του πολιτισμού απ΄ τον χριστιανισμό… τότε τίποτε και ποτέ δεν θα μπορέσει να σας μεταπέσει.
Μ. Καλόπουλος

..................................

Ο Πορφύριος (378-420), καταγόμενος από πλούσια αριστοκρατική γενιά της Θεσσαλονίκης, φεύγει στην Αίγυπτο όπου ασπάζεται το μοναχικό βίο στην περίφημη Σκήτη, κατόπιν στις όχθες του Ιορδάνη και τελικά στα Ιεροσόλυμα όπου χειροτονείται ιερέας και στην συνέχεια επίσκοπος Γάζης.
..................................

NAOS_DIOS_naos_dios2NAOS_DIOS3

Γράφει ο Μάρκος Διάκονος: «Όταν φτάσαμε εκεί (στη Γάζα) υπήρχε το ονομαστό είδωλο της Αφροδίτης. Κρατούσαν οι χριστιανοί το τίμιο ξύλο (σταυρό) του Χριστού, και βλέποντας ο ενοικών (μέσα στο άγαλμα) δαίμον, μη μπορώντας να αντικρίσει το φοβερό σημείο, εξελθών εκ του μαρμάρου με αταξία πολύ, έριξε την στήλη και την θρυμμάτισε σε πολλά κομμάτια. Πέφτοντας δε έσπασε το κεφάλι και τον ώμο δυο ειδωλολατρών που παρευρίσκοντο εκεί και χλεύαζαν τον άγιο λαό. Πολλοί δε των Ελλήνων βλέποντας το σημείων γενόμενο επίστευσαν, και ενωθήκαν μαζί μας και εισήλθαν στην εκκλησία…
Την δεκάτην ημέρα κατεύθασε ο θαυμάσιος Κυνήγιος, έχοντας μαζί του τον Ύπατο και τον Δούκα, πολύ στρατιωτική δύναμη και πολιτική εξουσία. Πολλοί δε των ειδωλολατρών έφυγαν απ την πόλη στα γύρω χωριά και πόλεις, ο δε Κυνήγιος κατάσχεσε
(κειμ: εμητάτευσεν) τα σπίτια των φυγάδων. Προσκαλώντας δε τους πολίτες τον Δούκα και τον Ύπατο, τους έδειξε βασιλικά γράμματα (διατάγματα) που παρήγγειλαν να καταστρέφουν τα είδωλα και να παραδοθούν στο πυρ (κείμ: πυρί παραδοθήναι). 


Ακούγοντας αυτά οι ειδωλολάτρες, σήκωσαν τέτοια φωνή, ώστε οι άρχοντες αγανακτισμένοι έστειλαν εναντίον τους στρατιώτες, χτυπώντας τους με σκύταλα και ράβδους. Οι δε χριστιανοί μετά χαράς μεγάλης επευφημούσαν τους άρχοντες. Ευθέως δε όρμησαν μετά των αρχόντων και των ταγμάτων, και κατέστρεψαν τα είδωλα. Ήταν δε στην πόλη, ναοί ειδώλων δημόσιοι οκτώ, του Ήλιου, της Αφροδίτης, της Τύχης της πόλεως που τον έλεγαν Τυχαίον και το Μαρνείο, για το οποίο έλεγαν ότι είναι του Κρηταγενούς Διός, ο ενδοξότερος των απανταχού ιερών.

Ήταν δε και πολλά ακόμα είδωλα, στα σπίτια και στα γύρω χωριά, που κάνεις δεν μπορούσε να υπολογίσει τον αριθμό. Οι δε δαίμονες, αρπάζοντας την ευκαιρία που τους έδιναν οι Γαζαίοι, γέμισαν με την πλάνη τους ολόκληρη την πόλη και τα περίχωρα, γι΄ αυτό και
(οι Έλληνες στο θρήσκευμα) ζηλωτές γίνονται (αν μπορούσαν ας έκαναν κι αλλιώς) προσχωρώντας στην πίστη των χριστιανών. Αυτά περί των Γαζαίων.

Έχοντας πια το δικαίωμα
(από τις αυτοκρατορικές διαταγές) οι στρατιώτες με τους χριστιανούς της πόλεως, όρμησαν στα είδωλα στο παραθαλάσσιο μέρος της πόλεως, και αποφάσισαν πρώτα να καταστρέψουν το ονομαστό Μαρνείο, αλλά τους εμπόδιζαν οι ιερείς του, που με μεγάλους λίθους έφραξαν από μέσα τις πύλες του Ναού, και καταφεύγοντας στα λεγόμενα άδυτα του ναού, αφού πρώτα έκρυψαν εκεί τα τίμια σκεύη τους, διέφυγαν από κρυφή δίοδο σε διάφορους τόπους.

Προσωρινά
(οι χριστιανοί) απομακρύνθηκαν και εστράφησαν προς άλλα είδωλα και ιερά,  καταστρέφοντας, πυρπολώντας και αρπάζοντας τα τίμια σκεύη τους. Όσους δε τα πήραν για ίδιον όφελος, τους αναθεμάτισε ο άγιος Πορφύριος. Έτσι κανένας εκ των πιστών δεν πήρε για τον εαυτό του τίποτε (δια του τρόπου αυτού οι πιστοί, τα παρέδωσαν όλα στην χριστιανική εκκλησία) εκτός απ΄ τους στρατιώτες και τους ξένους που βρεθήκαν εκεί. Επέβλεπε δε ο όσιος επίσκοπος Πορφύριος, ώστε τίποτε να μην ιδιοποιηθούν απ΄ τους ναούς των ειδώλων.

Δέκα ολόκληρες μέρες κατέστρεφαν τους ναούς των ειδώλων. Μετά δε απ αυτό, σκέφτηκαν τι πρέπει να γίνει με το Μαρνείο. Οι μεν έλεγαν να καταστραφεί, άλλοι να κατακαεί, και άλλοι να καθαριστεί να αγιαστεί και να μετατραπεί σε εκκλησία θεού, και μάλιστα περί του τελευταίου αυτού, έγινε πολύ σκέψη. Τέλος δε ο άγιος επίσκοπος κήρυξε νηστεία στο λαό και δέηση, για να τους αποκαλύψει ο Κύριος τι πρέπει να κάνουν
(με το μνημείο). Νήστευσαν την ημέρα εκείνη και εδεήθησαν στον θεό γι΄ αυτό, και το απόγευμα έκαναν την άγια σύναξη. Κατά την ώρα της σύναξης, ένα παιδάκι έως επτά ετών, που στεκόταν παράμερα με την μητέρα του, ξαφνικά φώναξε λέγοντας: 
Κάψτε το ναό έως εδάφους, πολλά είναι τα δεινά που έγιναν σ΄ αυτόν, μάλιστα και ανθρώπων θυσίες. Και με τον τρόπο αυτόν να τον κάψετε: Φέρτε υγρή πίσσα, θείο και χοιρινό λίπος, αναμίξτε τα τρία μαζί, και επιχρίστε τις χάλκινε θύρες, και βάλτε τους φωτιά, διαφορετικά δεν είναι δυνατόν να κατακαεί ολόκληρος αυτός ο Ναός. Μετά την καύση καθαρίστε τον μαζί με τους αύλιους χώρους, και κτίστε εκεί άγια εκκλησία. Πρόσθεσε δε: δεν είμαι εγώ ο λαλών αλλ΄ ο Χριστός ο εν εμοί. Αυτά είπε στη συριακή γλώσσα.

Καθώς άκουσε αυτό το θαύμα ο επίσκοπος, σήκωσε τα χέρια του στους ουρανούς και δοξάζοντας τον θεό είπε: Δόξα συ πάτερ άγιε, ότι επέκρυψας από σοφών και συνετών, και απεκάλυψας ταύτα σε νήπια. Επέτρεψε δε στο παιδί και την μητέρα του να έρθουν στο επισκοπείο, και παίρνοντας παράμερα το παιδί, είπε στη μητέρα του: Σε ορκίζω στο θεό τον ζώντα, πες μου, είπες εσύ ή κάποιος άλλος στο παιδί να πει όσα είπε περί του Μαρνείου; Η δε μητέρα απάντησε: Παραδίδω τον εαυτό μου στο φοβερό και φρικτό βήμα του Χριστού, δεν γνώριζα τίποτε απ΄ όσα είπε ο γιος μου αυτή τη μέρα. Αλλά και πάλι αν νομίζεις, πάρε το παιδί μου και με απειλές εξέτασέ το, και αν από υποβολή κάποιου τα είπε αυτά τότε θα το ομολογήσει, αλλ΄ αν δεν πει τίποτε τέτοιο, τότε είναι ξεκάθαρο ότι υπό του πνεύματος του αγίου εμπνεόμενο μίλησε.

Άκουσε δε ο επίσκοπος τον λόγο της γυναικός, και αφού την επαίνεσε είπε να αποχωρίσει και να φέρουν μπροστά του το παιδί. Όταν αυτό στάθηκε μπροστά του το ρώτησε: Ποιος σου υπέβαλε να πεις όσα είπες περί του Μαρνείου; Το παιδί όμως σιωπούσε. Διέταξε δε ο οσιότατος επίσκοπος να μαστιγωθεί το παιδί, μήπως και το φοβίσει. Κάποιος δε κρατώντας μαστίγιο φώναξε στο παιδί: Ομολόγησε ποιος σε έβαλε να μιλήσεις, πες μου γιατί θα σε χτυπήσω με το μαστίγιο. Ο μικρός όμως δεν έλεγε τίποτε. Τότε κι εμείς που στεκόμασταν γύρω του φωνάζαμε απολιτικά τα ίδια, αυτός όμως παρέμενε ακίνητος. Τέλος αφού έκαψαν όλοι, άνοιξε το στόμα του το παιδάκι και είπε στα ελληνικά: Κάψτε τον ναό τον ένδο έως εδάφους: πολλά γαρ τα δεινά γέγονεν εν αυτώ, μάλιστα και ανθρώπων θυσίαι, Τούτω δε τω τρόπω καύσατε αυτόν…
(επαναλαμβάνει όσα και παραπάνω).


Θαύμασε δε ο οσιότατος Πορφύριος, μαζί μα όλους τους παρευρισκόμενους που άκουσαν την παρρησία τους παιδιού. Προσκάλεσε δε την μητέρα του και τη ρώτησε για την ελληνική γλωσσά που χρησιμοποίησε το παιδί. Αυτή όμως τον διαβεβαίωσε με όρκους, πως ουτε η ίδια ουτε το παιδί γνώριζαν ελληνικά. Ο δε Πορφύριος δόξασε ξανά τον θεό και (τώρα το κόλπο της απαλλαγής από υποψίες χρηματισμού) παίρνοντας τρία νομίσματα τα έδωσε στη γυναίκα. Το δε παιδί βλέποντας τα νομίσματα στο χέρι της μητέρας του φώναξε στη Συριακή γλωσσά: Μητέρα μη τα πάρεις, και μην πουλάς την δωρεάν του Θεού για χρυσάφι. Και η μητέρα τα επέστρεψε στον επίσκοπο λέγοντας: Ευχηθείτε υπέρ εμού και του τέκνου μου, δεήσου για μας στον θεό. Ο δε όσιος επίσκοπος τους κατεβόδωσε εν ειρήνη.

Το απόγευμα συγκέντρωσε τους ευσεβείς κληρικούς και τον φιλόχριστο λαό, ακόμα και τον θαυμάσιο Κυνήγιο και τους άρχοντες, και τους ανέφερε όσα είπε το παιδί περί του Μαρνείου. Ακούσαντες δε θαύμασαν, και ομονοήσαντες είπαν ότι
(το Μαρνείο) κατά τα (θεόπνευστα) λόγια του παιδιού πρέπει να καεί.

Έφεραν λοιπόν την υγρή πίσσα, το θειάφι και το χοιρινό λίπος, και αφού τα ανακάτεψαν και τα τρία μαζί, άλειψαν τις εσωτερικές πύλες του ναού και μετά από ευχή
(!) έβαλαν φωτιά  και αμέσως πυρπολήθηκε ολόκληρος ο ναός και κάηκε. Όσοι δε από τους στρατιώτες και τους ξένους μπορούσαν, άρπαζαν απ΄ τον φλεγόμενο ναό ότι μπορούσαν, είτε χρυσαφί, είτε ασημή ή και σίδηρο ή μόλυβδο.

Ήταν δε εκεί ένας άνδρας αξιωματικός των στρατιωτών, που τον έλεγαν Τριβούνιο που επιστάτευε την καύση του Ναού. Ήταν δε χριστιανός μόνο κατά τα φαινόμενα, αλλά κρυφά ειδωλολάτρης. Αυτός λοιπόν παριστάμενος και βλέποντας την διαρπαγή απ΄ τους στρατιώτες του, με πρόσχημα την τάξη, μαστίγωνε αφειδώς όποιον εύρισκε να κλέβει κάτι απ΄ τα υπάρχοντα του ναού. Αυτός λοιπόν πέθανε με διπλό τρόπο, μια και καθώς γινόταν όλα αυτά, ένα τεράστιο ξύλο του καιόμενου ναού, έπεσε πάνω του και αφού πρώτα του άνοιξε το κεφάλι, στη συνέχεια κατέκαψε το υπόλοιπο σώμα του. Αμέσως δε οι πιστοί στρατιώτες και ο φιλόχριστος λαός, κατάλαβε ότι επιρρεπής προς τα είδωλα ήταν, και δόξαζαν τον θεό με ψαλμούς. Επέμενε δε το ιερόν επί πολλάς ημέρας καιόμενον.

Μετά απ΄ αυτά, και επί των οικιών εγένετο έρευνα. Πολλά δε υπήρχαν είδωλα σε πολλές αυλές, και τα ευρισκόμενα, τα μεν πυρί περεδίδοντο, τα δε εις βόρβορον ερρίπτοντο. Ευρίσκοντο δε και βιβλία γεμάτα μαγεία
(κείμ: πεπληρωμένα γοητείας) που ιερά τα αποκαλούσαν, με τα οποία τις τελετές τους και άλλα αθέμιτα έκαναν, οι άνθρωποι αυτοί της ειδωλομανίας, και αυτά (τα βιβλία) το ίδιο με τους θεούς τους έπασχαν.

Πολλοί δε πλέον προσέτρεχαν στην άγια πίστη, άλλοι από φόβο και άλλοι μετανοώντας για την προηγούμενη διαγωγή τους. Σε όλους δε άνοιγε η αγία εκκλησία τις θύρες της, μνημονεύοντας τα λόγια της Αγίας Γραφής: ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή.

Κάποιοι βεβαία συμβούλευαν τον όσιο επίσκοπο, να μην δέχεται όσους από φόβο προσέρχονται, αλλά μόνο όσους από αγαθή προαίρεση έρχονται. Ο δε επίσκοπος απαντούσε σ΄ αυτούς με τα σοφά λόγια της Παλαιάς Διαθήκης: «Όταν εθανάτονε αυτούς, τότε εξεζήτουν αυτόν, και επέστρεφον και από όρθρου προσέτρεχον εις τον Θεόν• και εκολάκευον αυτόν διά του στόματος αυτών και διά της γλώσσης αυτών εψεύδοντο προς αυτόν»
Ψαλμοί 78.34  Marcus Diaconus Scr. Eccl. (378-420 μ.Χ,)  Βίος αγίου Πορφυρίου επισκόπου Γαζης  (001) 57.5-64.1


Απόδοση στη νεο-ελληνική: του Μ. Καλόπουλου

Από που ν΄ αρχίσει και που να τελειώσει κανείς!!!

Ας αρχίσουμε από το τελευταίο!
Ω, μεγαλείο άθλιας μισαλλοδοξίας και ιερότροπης νοσηρής ανθρωποκτονίας! Μα... μπορούσαν οι δύστυχοι να κάνουν κι αλλιώς! Μόνο ένας αιμοβόρος ανθρωποκτόνος λήσταρχος, θα μπορούσε να καυχηθεί, ότι σκοτώνοντας εξασφαλίζει την πανικόβλητη υποταγή, αλλά και τα κολακευτικά λόγια των θυμάτων του! Όταν δημεύω, καταστρέφω, σκοτώνω και κατακαίω τα πάντα… όχι απ’ τα χαράματα, αλλά και μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα θα με αναζητάς, και με γλυκόλογα θα με κανακεύεις για να σωθείς... μπορεί όμως αυτό να είναι ταυτόχρονα και αιτία θεολογικής υπεροχής και καύχησης; Ή μήπως αυτή ακριβώς είναι ελεεινότερη μορφή εγκληματικής διαστροφής;

Όλα αυτά είναι πέρα από κάθε κατανόηση και περιγραφή.
Η απλή ερώτησή μου είναι: αν μια θρησκεία αγάπης φτάνει σ αυτό το έσχατο σημείο τρισάθλιας βιαιότητας και δολοφονικότητας… τι παραπάνω θα έκανε μια λατρεία μίσους και βαναυσότητας; Τουλάχιστον εκείνη, δεν θα προσπαθούσε να κρύψει το δολοφονικό της πρόσωπο, και να καλυφθεί πίσω από δήθεν ιερές και σωτηριακές της προθέσεις.

Πολύ συχνά ακούμε να μας λένε, πως αυτά τα έκαναν οι φανατισμένοι χριστιανοί και όχι οι σεμνοί και ταπεινοί υπηρέτες του Χριστού! Βλέπετε εσείς τίποτε τέτοιο εδώ; Δεν είναι σύσσωμος ο χριστιανικός όχλος, ενωμένος μαζί με την ηγεσία του, σε ένα παραλήρημα καταστροφής; Αυτό το βδελυρό μίασμα που λέγεται Πορφύριος, αντί να γίνει το καταραμένο πρότυπο του κακούργου, δεν παραμένει ακόμα σούπερ Άγιος αυτής της θρησκείας; Άρα… που υπερβάλουμε; Καταδικάστηκε ποτέ αυτή η συμπεριφορά... καθαιρέθηκαν ή τιμωρήθηκαν οι υπεύθυνοι; Αβίαστο λοιπόν προβάλει το συμπέρασμα: δεν γεννήθηκε ποτέ χειρότερο θηρίο απ' την ύπουλη αυτή θρησκεία, που κάτω από το αγαπητικό και σωτηριακό προσωπείο της, έκρυψε έναν θεατρικά κομψευόμενο αιμοδιψή δαίμονα, αθλίας καταστροφικής διάθεσης και βίαιης καθυπόταξης. 

Είναι πραγματικά γλοιώδης και αηδιαστικός, ο τρόπος που προσπαθούν να ανακατέψουν την παιδική αθωότητα μέσα στα βρόμικα σχέδιά τους, και να μετατρέψουν την άκρατη βία της εξουσίας και της εκδικητικής μανία τους σε θέλημα θεού. Επαναλαμβάνω: αν οι άνθρωποι είχαν την στοιχειώδη αξιοπρέπεια και την πιο απλοϊκή εγκεφαλική επάρκεια, τέτοιοι απίστευτα γελοιώδεις θεατρινισμοί, μετατροπής της καταστρεπτικής λύσσας σε σωτηρία και έργο θεού, θα προκαλούσαν οργή και απέχθεια! Σε μια κοινωνία που δεν έχει χαθεί ο κοινός νους, αυτό δεν θα μπορούσε να περάσει ανεκδίκητο!
Βάλτε δίπλα σε όσα μόλις διαβάσατε, την καταστροφή της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης από τον Θεόφιλο επίσκοπο Αλεξανδρείας, πολλαπλασιάστε το επί χιλιάδες αναλόγων περιπτώσεων, και θα έχετε την πραγματική ιστορία της αιματοβαμμένης επικράτησης του χριστιανισμού!

Λέγεται πως σε ολόκληρη την επικράτεια του «απανταχού εκταθέντος ελληνισμού» (όπως συνήθιζε να λέει με φθόνο ο Ιωάννης Χρυσόστομος), δηλαδή σε ολόκληρη την Μεσόγειο, απαριθμούν 3000 κατεστραμμένα θέατρα, ασκληπιεία, βουλευτήρια, αγορές, βιβλιοθήκες και αναρίθμητα απίστευτου κάλους ιερά μνημεία και πολιτισμικούς χώρους, δηλαδή ένας ολόκληρος πολιτισμός πνίγηκε στους τοξικούς καπνούς, από θειάφι πίσσα και λίπος γουρουνιών, και κατακάηκε από την πυρωμένη ανάσα και το σίδερο της Παλαιάς Διαθήκης, που σαν μυθικός καταχθόνιος και πολιτισμο-φθόνος δρακός, μέχρι σήμερα αργοσαλεύει κάτω από την ήρεμη αγαπητική επιφάνεια της Καινής Διαθήκης!
Λοιπόν… αν αιώνες τώρα συμπεριφερόμαστε σας πρόβατα… μην απορούμε καθόλου που το σφαγείο επισκέπτεται τώρα και την δική μας στάνη! Κάποιοι είχαν όλο τον χρόνο να μετατραπούν σε αδίστακτους αιμοδιψείς εμπόρους και σφαγείς προβατανθρώπων!


Βλέπε επίσης:
Ακόμα κατοικούν δαίμονες... στα αριστουργήματα των Ελλήνων ;! (video)
 Ο Άγιος Πορφύριος και η Καταστροφή του Μαρνείου στη Γάζα!

.............................

KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χεριά εκείνων που λατρευτήκαν σαν άνθρωποι του θεού!

Γνώμη αναγνώστου: «Μια απολαυστική ξενάγηση στα στημένα "θαύματα" των μεγάλων προφητών της Βίβλου, που  θα σας ενθουσιάσει με την απομυθοποιητική της σαφήνεια. Μια πρωτότυπη μελέτη που θα αποτελέσει σταθμό στις αναζητήσεις σας». A.M.



Λέξεις αναζήτησης: Καλοπουλος Μιχαλης Kalopoulos Michael Παλαια Καινη Διαθηκη διαθηκη Αγια γραφη Αβρααμ Χαλδαια θαυματα δηλητηρια πιστη θεος θρησκεια αγιο φως ιρατειο χριστιανισμος αγαπη βιβλος αγιοι αγιος αγια δικαιοι δικαιος προφητες πνευμα εικονες λατρεια ιερεις παπαδες ιερατειο εκκλησια ναος αγιοσυνη μοναστηρια μονες σκητη νηστεια προσευχη αγιασμος







Κράτα το