logo

fb youtube rss

Σύνδεση

Ραδιοφωνικός διάλογος με έναν κατηχητή!
Μεταμεσονύχτιος ραδιοφωνικός προσηλυτισμός... μετά μουσικής !
Δημοσιογράφος: Γεια σου. Πως σε λένε αγαπητέ φίλε;
Ακροατής: Μιχάλη (Καλόπουλος)
Δημοσιογράφος: Με τι ασχολείσαι φίλε Μιχάλη, και έμεινες έτσι αργά;
Ακρ.: E, γράφω κάποιες εργασίες.
Δημ.: Τι γράφεις;
Ακρ.: Κάτι σχετικό με τα θρησκευτικά θέματα που θίγεις. Σ' ακούω εδώ και λίγη ώρα, να παίζεις ομολογουμένως εντυπωσιακά με το θρησκευτικό συναίσθημα των πιτσιρικάδων και δεν καταλαβαίνω που το πας.
Δημ.: Εγώ δεν το πάω πουθενά, οι πατέρες και οι πνευματικοί έχουν το λόγο.
Ακρ.: Θεωρείς τον θεολογικό προβληματισμό ειδικό προνόμιο κάποιων;
Δημ.: Ναι, για την πίστη μπορεί να έχουμε άποψη, αλλά την τελική θέση την δίνουν οι αρμόδιοι, οι ιερείς κ.λ.π.
Ακρ.: Εγώ πιστεύω ότι η πίστη και γενικά κάθε "πίστη", πρέπει διαρκώς να ελέγχεται απ' τον καθένα μας συνεχώς για την ορθότητά της.
Δημ.: Ε όχι, αλλοίμονο αν συμβεί αυτό. Ο καθένας στις αρμοδιότητές του... όπου έχει τοποθετηθεί ο καθένας. Ένας απλός δικηγόρος δεν μπορεί να πει, όχι εγώ θα κάνω το δικαστή! Ούτε ένας αστυνόμος τον... βουλευτή. Όχι, ο καθένας έχει τον χώρο του, που έχει επιλέξει και έχει καθιερωθεί. Έτσι και ο ιερέας... και πάει λέγοντας. Δεν λέμε ότι όλοι οι ιερείς είναι σωστοί, αλλά ο καθένας έχει τον χώρο του και έχει καθιερωθεί ή έχει καταξιωθεί αν θέλεις. Ας πάρουμε τους άγιους ή τα θαύματα, αυτά, εμείς πως θα τα ερμηνεύσουμε;
Ακρ.: Περίμενε, ας τα πάρουμε ένα-ένα. Ξέρεις πως συντελείται η πρόοδος;
Δημ.: Ορίστε;
Ακρ.: Η πρόοδος πως συντελείται ξέρεις; Με μια άγια διαδικασία που λέγεται αμφισβήτηση. Εάν στην φαρμακευτική, ο κάθε κομπογιαννίτης μπορούσε έπ' άπειρο να εμπορεύεται τα ιδια φάρμακα, η φαρμακολογία θα ηταν στάσιμη στα αρχαία της επίπεδα. Αν ο κάθε "γιατρός" μπορούσε να εμπορεύεται την επιστήμη χωρίς έλεγχο, η επιστήμη αυτή δεν θα προόδευε. Αντίστοιχα αν ο κάθε αστυνόμος μπορούσε να αστυνομεύει χωρίς έλεγχο και ο κάθε δικηγόρος να δικηγορεί χωρίς έλεγχο, τότε τα πράγματα δεν θα εξελίσσοντο ποτέ έπ' αγαθώ. Αντιλαμβάνεσαι τι θέλω να πω. Όλοι θεωρούνται καταξιωμένοι, μέχρι να υπάρξει μια ώριμη αμφισβήτηση. Η καταξίωση λοιπόν δεν είναι το τέλος της ιστορίας...
Δημ.: Καταξίωση θεωρώ, όταν έχουμε συγκεκριμένο ανδιαμφισβήτητο αποτέλεσμα. Όταν π. χ. συμβεί ένα θαύμα... κάποιος άγιος δρα στην ζωή σου και σου κάνει ένα θαύμα, με την δική σου σκέψη πως θα το ερμηνεύαμε;
Α.: Το λες αυτό, ωσάν το "θαύμα" να είναι οριστικά βεβαιωμένο ως τέτοιο!
Δ.: Ναι βέβαια.
Α.: Σε μια τέτοια περίπτωση... θα μπορούσε να συμφωνήσει κανείς ότι κάποιος βίωσες ένα "θαύμα", μόνο που εγώ, δεν γνωρίζω κανένα τέτοιο "θαύμα". Και για να δώσω μια γεύση του τι εννοώ, σου υπενθυμίζω ότι από τηλεοράσεως μάθαμε ότι στις Ινδίες ένας συστηματικός απομυθοποιητής τέτοιων "θαυμάτων", απομυθοποίησε, δηλαδή εξήγησε ως ανθρώπινες επινοητικότητες, 1600 περίπου "θαύματα" και φαντάζομαι συνεχίζει ακόμα. Στην δυτική λεγόμενη εκκλησία, σήμερα άκουσα ότι κατά περιόδους, οι Παναγίες δακρύζουν από τον βορρά μέχρι τον Νότο. Έχουμε μάλιστα ιερείς και θεολόγους, που εκφράζουν απερίφραστα πια τις επιφυλάξεις τους για τέτοια "θαύματα". Στην καθολική εκκλησία, από χιλιάδες παρόμοια "θαύματα" (στη Λόυρδη) αναγνωρίσθηκαν επτά ή οκτώ ως ανεξήγητα, πράγμα που σημαίνει ότι τα αλλά ηταν εξηγήσιμα! Βλέπουμε λοιπόν, σήμερα, ακόμα και οι εκκλησιαστικές ηγεσίες, να αποδίδουν συνεχώς και περισσότερο σε αλλά αίτια παρόμοια φαινόμενα και όχι στην επέμβαση κάποιου θεού! Προ καιρού στην Ιταλία, κάποιος φώναξε: να η Παναγία, δείχνοντας τους υαλοπίνακες μας εκκλησίας, και επί δυο χρόνια πολλοί νόμιζαν πως έβλεπαν την εικόνα αυτή, στο συγκεκριμένο υαλοπίνακα χωρίς κανείς να είναι σίγουρος!
Δ.: Ναι, μπορεί να είναι και μαζική παράκρουση, δεν σημαίνει ότι όταν δούμε κάποιο τέτοιο θαύμα, ότι είναι οπωσδήποτε και πραγματικό θαύμα.(!)
Α.: Σκέψου επίσης, ότι τα "θαύματα" αυτά δεν έχουν απόλυτος κανένα νόημα, δεν συντρέχει κανένας λόγος για την ύπαρξη τους και φαίνεται να εξυπηρετούν μόνο την διάδοση της πίστης σ' αυτά και τίποτε περισσότερο. Θαύμα θα θεωρούσα... να ακινητοποιηθεί ανεξήγητα μια νατοϊκή βόμβα την ώρα που σαν κακός δαίμονας πάει να τρυπήσει την οροφή ενός καταφυγίου αμάχων γυναικόπαιδων, όπως συνέβη στο Ιράκ, όπου τελικά η βόμβα έσκασε μέσα στο καταφύγιο και άφησε την σκιά των εξαερωμένων αθώων παιδιών απ' την θερμότητα στους τοίχους του καταφυγίου! Αυτό θα ήταν για μένα θαύμα! Και μάλιστα η βόμβα αυτή, να στέκει ακόμα ανεξήγητα εκεί, εσαεί μετέωρη έως σήμερα! Θαύμα θα ηταν να σκάσει μια πυρηνική βόμβα στον τόπο της κατασκευής της και όχι να κάνουν ανεμπόδιστα εκατοντάδες πυρηνικές δόκιμες καταστρέφοντας την οικολογία! Μόνο στα πανέμορφα νησιά Μπικίνι, δοκίμασαν 23 ατομικές βόμβες σκοτώνοντας και εκτοπίζοντας αθώους, μολύνοντας τελικά χωρίς να τους σταματά κανένα "θαύμα" ολόκληρη τη γη με ραδιενέργεια. Μόνο η Γαλλία έκανε 250 πυρηνικές δόκιμες στον Ειρηνικό χωρίς κανένα θαύμα να τους εμποδίσει! Αυτά θα ηταν θαύματα με νόημα και θεϊκές διαστάσεις κι όχι δάκρια και λουλουδάκια...
Δ.: Εγώ σου λέω για πιο ακραία θαύματα. Να σηκωθεί ο νεκρός! Νεκρός... που έλιωσε, βρόμισε... και σηκώνεται και περπατάει για πάντα...
Α.: Αναφέρεσαι στην Καινή Διαθήκη;
Δ.: Και στην Καινή και στην Παλαιά.
Α.: Χαίρομαι που γνωρίζει ότι υπάρχουν αναστάσεις και στην Παλαιά.
Δ: Μα πως, αλλίμονο, αφού αυτά (της Καινής) είναι συνέχεια της Παλαιάς Διαθήκης.
Α.: Σημείωσε όμως ότι όλα αυτά, λέγονται ή γράφονται σε μια περίοδο που η "ανάσταση των νεκρών" ήταν εύκολη υπόθεση... στα λόγια. Σημείωσε επίσης, ότι αναστάσιμους ανθρώπους, έχουμε σε ολόκληρη την αρχαιότητα. Δεν υπάρχει μύθος, θρύλος χώρας ή λαού, που να μην διαθέτει μερικές δεκάδες βεβαιωμένες αναστάσεις, με αυτόν ή άλλον βαθμό διαβεβαίωσης. Αναστάσιμους ανθρώπους έχουμε και στην αρχαία Ελλάδα! Μια ολόκληρη σειρά από αναστάσιμα ονόματα έχουμε εκεί! Θυμήσου ότι ο Ασκληπιός ανάσταινε τόσους, που ενοχλήθηκε ο Άδης!
Δ.: Να σε ρωτήσω όμως. Όταν ο θεός ανάστησε τον γιο της χήρας της Ναΐν, όταν σήκωσε την κόρη του Ιαΐρου, όταν σήκωσε το Λάζαρο ενώ βρόμισε, πως θα το ερμηνεύσουμε;
Α.: Σε πληροφορώ ότι οι αναστάσιμες θρησκείες, ήταν τότε μάλλον ο κανόνας, παρά η εξαίρεση! Στην περσική θρησκεία υπήρχε ο αναστημένος (γιος του θεού Εά) ο Μαρδούκ. Στην Φοινίκη και στην Ελλάδα ο Άδωνις και ο Διόνυσος. Και στην Αίγυπτο ο Όσιρις. Τα περί "αναστάσεων" και "θαυμάτων" λοιπόν, είναι δικαιολογημένοι ισχυρισμοί ενός θρησκευτικού βιβλίου, που γράφτικε για να κερδίσει μια θεολογική αναμέτρηση. Σήμερα όμως, όλοι οφείλουν να κοιτούν προσεκτικότερα πίσω από κάθε ισχυρισμό θαυμάτων... μήπως υπάρχουν ορατές σκοπιμότητες. Ο Χριστιανισμός π.χ. που είναι φυσικό παραγωγό του Ιουδαϊσμού, γεννήθηκε ακριβώς σε μια περίοδο, που Ιουδαϊσμός, ιστορικά, φυλετικά, πνευματικά και ιδεολογικά, απειλούμενος από την τεράστια αποδοχή του ελληνικού τρόπου ζωής, βρισκόταν στο χείλος του υλικό-πνευματικού αφανισμού του. Ακόμα και σε έναν μέτριο αμφισβητία, οι ιστορικές σκοπιμότητες της γέννησης του Χριστιανισμού, είναι σήμερα ορατές δια γυμνού οφθαλμού.
Ο Χριστιανισμός λοιπόν, με την γέννηση του, έβγαλε από το ασφυκτικό αδιέξοδο τον Ιουδαϊσμό και ουσιαστικά διέσωσε έναν ελαφρά διαφοροποιημένο Ιουδαϊσμό. Δηλαδή, ο Ιουδαιογενής Χριστιανισμός, απεδείχθη η ουσιαστικότερη κιβωτός διαφύλαξης των ιουδαϊκών συμφερόντων μέχρι σήμερα. Ο ιουδαϊκός λαός, κατευθυνόμενος από ένα πανούργο ιερατείο, την εποχή εκείνη, αναζητούσε επειγόντως μια ιστορική διέξοδο προς τα έθνη και την βρήκε, γέννησε τον χριστιανισμό και τα διάφορα απανωτά "θαύματα", που κατέγραψε η Καινή Διαθήκη, είναι όλα ξεσηκωμένα κληροδοτήματα απ' την Παλαιά Διαθήκη. Ηταν τα γενέθλια δώρα της μητρικής θρησκείας, στην νεογέννητη θυγατέρα της.
Δ.: Για πες μου αλήθεια, ο δικός σου ο Θεός, πως ονομάζεται;
Α.: Δεν έχει όνομα... ούτε βιβλίο, ούτε και λαό. Ο δικός σου ο θεός τι όνομα έχει;
Δ.: Φυσικά, Ιησούς Χριστός!
Α.: Μήπως πρόκειται για τον ίδιο θεό της Παλαιάς Διαθήκης;
Δ.: Φυσικά, πάντα ο Ίδιος. Είναι ο «Λόγος» που ενεργεί και στην Παλαιά Διαθήκη.
Α.: Ξέρεις ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη εγκλήματα και παραδοξότητες;
Δ.: Εγώ δεν θα το έλεγα έτσι, αλλά καταλαβαίνω αυτό που θέλεις να πεις. Σε κάθε όμως περίπτωση ο θεός είναι εκείνος που αποφασίζει και σε εκείνου τα χέρια είναι η ζωή μας και όχι στα δικά μας.
Α.: Να μην σε βάλω σε δυσκολότερα θέματα... δεν θέλω να σου χαλάσω την βράδια σου...
Δ.: Α, δεν αγχώνομαι, ακούω τόσα κάθε βράδυ στο ραδιόφωνο...
Α.: Σ' ακούω που δεν αγχώνεσαι και γι' αυτό σε πείρα, μου άρεσε ο τρόπος που αντιμετωπίζεις την συζήτηση. Όμως, αφού σήμερα είμαστε εμείς πάνω στον τροχό της διαμόρφωσης του μέλλοντος, ας...
Δ.: Εγώ θα έλεγα ότι είμαστε στην κατακλείδα των αιώνων... για να κλείσει (η ιστορία) και να φύγουμε.

Εδώ προφανώς ο δημοσιογράφος υπονοεί το τέλος της γνωστής ιστορίας και την έλευση της δευτέρας παρουσίας!

Α.: Τέλος πάντων, στην ιστορική εξέλιξη αναφερόμεθα και οι δυο απ' την σκοπιά μας. Σημασία λοιπόν έχει τον μικρό ή μεγάλο ρόλο που παίζουμε στην διαμόρφωση του μέλλοντος, να τον παίζουμε υπεύθυνα, αφήνοντας αρκετά περιθώρια στην ιερή διαδικασία των αμφισβητήσεων. Να ξέρεις ότι ο ευεργέτης της ανθρωπότητας, δεν ηταν οι θρησκείες, ούτε οι "πολιτείες" ούτε καν οι πολιτισμοί...
Δ.: Ηταν ο Χριστός...
Α.: Όχι, οι αμφισβητήσεις.
Δ.: Οι αμφισβητήσεις;!
Α.: Ναι, οι αμφισβητήσει είναι αυτές που γεννούν το ποιοτικό αύριο.
Δ.: Να θυμάσαι φίλε Μιχάλη, ότι αν ο θεός δεν σου έδινε την γλώσσα, τώρα δεν θα μιλούσες, αν δεν μου έδινε αυτιά τώρα δεν θα άκουγα...
Α.: Εσύ πιστεύεις ότι ο Χριστός είναι αυτός που έδωσε σε όλους τους ανθρώπους την γλώσσα;
Δ.: Όχι, όχι σε όλους.
Α.: Δηλαδή στους Βουδιστές δεν έδωσε;
Δ.: Όχι εννοώ ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν καθόλου γλώσσα...
Α.: Θυμήσου ότι τουλάχιστον τα δυο τρίτα της ανθρωπότητας έχουν άλλον σωτήρα στην θέση του Χριστού. Φαίνεται λοιπόν ότι πολύ εύκολα συγχέεις τον πανανθρώπινο θεό με τον Χριστό. Την χριστολογία με την θεολογία.
Δ.: (Γελάει...)
Α.: Αυτό βέβαια, είναι αποτέλεσμα της χριστιανική σου παιδείας...
Δ.: Δεν έχω χριστιανική παιδεία... (!)...
Α.: Ο πανανθρώπινος θεός δεν θα έπρεπε να έχει όνομα. Ο θεός της κάθε θρησκείας, έχει ορισθεί από κάποιους που βρήκαν το θράσος να τον ορίσουν. Να γίνουν ανάδοχοι του και να τον βαφτίσουν. Τα ανάδοχα ιερατεία λοιπόν, είναι αυτά που φόρτωσαν στον θεό της αρεσκείας τους όνομα, ιδιότητες, θέλημα και ειδικότερα εντολές και επιθυμίες τέτοιες, που εξυπηρετούσαν θαυμάσια τις σκοπιμότητες των ιερατείων της κάθε εποχής.
Δ.: Πάντως υποτίθεται ότι...
Α.: Να σου κάνω μια ερώτηση, για να φύγουμε απ' τις γενικότητες και να κάνουμε πρακτικότερη την συζήτηση;
Δ.: Κάνε μου και εκατό ερωτήσεις.
Α.: Ας πάρουμε παραδείγματος χάριν τον Μωυσή που "έσχισε" την Ερυθρά θάλασσα. Είναι σίγουρο ότι την έσχισε;
Δ.: Μπορεί να ηταν παλίρροια και άμπωτης, για μένα αυτό δεν λέει τίποτε!
Α.: Αν ρωτήσεις όμως σήμερα έναν οποιονδήποτε πιστό, δεν θα σου μιλήσει για παλίρροια και άμπωτη! Θα σου μιλήσει για αληθινό σχίσιμο θαλάσσης κατ' εντολή του Μωυσέως! Σκέψου όμως για λίγο, ότι ο Μωυσής πέρασε δυο φορές από το ίδιο αυτό σημείο, πρώτα για να φύγει, διωγμένος από την Αίγυπτο, και άλλη μια φορά για να επιστρέψει σ' αυτήν, χωρίς να χρειαστεί να σχίσει καμία θάλασσα! Πράγμα που για έναν σκεπτόμενο άνθρωπο σημαίνει, ότι υπήρχε μια χαρά δρόμος για να περάσει με τον λαό του και συνεπώς κανένας λόγος δεν υπήρχε να σχίζει θάλασσες! Αν λοιπόν με τόση ευκολία υποστηρίζουμε άκριτα τις μυθοπλασίες της Παλαιάς Διαθήκης καταλαβαίνεις ότι...
Δ.: Κοίταξε... το θαύμα... τι πάει να πει "θαύμα"... για μας στην ορθοδοξία μας, το θαύμα δεν είναι κάτι το περίεργο αλλά... όντος την συγκεκριμένη στιγμή το φυσικό φαινόμενο ή γεγονός έλαβε χώρα και με βοήθησε... εγώ αυτό ήθελα... Ας πούμε αυτή την στιγμή έβρεξε, και με βοήθησε, εγώ αυτό ήθελα. (!) Λέμε ας πούμε, φυλάξου απ' τον κεραυνό, που μπορεί σήμερα το βράδυ να με σκοτώσει... την γλύτωσα... δεν πάει να πει (θαύμα) μόνο ότι ανοίχτηκε η θάλασσα από τον Μωυσή... που έκανε παρακαλώ αποδεδειγμένο αυτό, (!) το σήμα του σταυρού με το ραβδί του (!!!) αλλά αυτό είναι άλλο θέμα... και αυτό ιστορικά είναι βεβαιωμένο, αν διαβάσεις θα το βρεις... (!!!) αλλά πέρα απ' αυτό, βλέπουμε ότι ανοίγει την θάλασσα... ήταν ένα φυσικό φαινόμενο.

Εδώ έχει χαθεί κάθε διαφοροποίηση μεταξύ φυσικού φαινόμενου και θαύματος!

Α.: Λες "βλέπουμε", σαν να ήσουν εκεί και το είδες, ή κάτι σαν ντοκιμαντέρ...
Δ.: Φυσικά, γιατί σε μας στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει χρόνος, έτσι; Αλλοίμονο, εμείς αυτή την στιγμή σχίζουμε τον χρόνο και είμαστε πάλι πίσω, εκεί στην εποχή του Χριστού ή του Μωυσή! Ζούμε...
Α.: Δε μου λες... Εγώ... σου τηλεφώνησα, γιατί νόμισα ότι έχεις το θάρρος να σκεφτείς και να αμφισβητείς έστω κάποια πράγματα και τώρα αποδεικνύεται ότι έκανα σοβαρό λάθος.
Δ.: Όταν φίλε Μιχάλη αμφισβητείς το δεδομένο, χάνεις απλά τον καιρό σου.
Α.: Δηλαδή για σένα το "δεδομένο" είναι η Ορθοδοξία; Για να καταλάβω, για σένα όλες οι άλλες οι θρησκεία έχουν λάθος και η μόνη που είναι σωστή είναι η Ορθοδοξία;
Δ.: Δεν θα το έλεγα αυτό... θα έλεγα ότι έρχονται δεύτερες...
Α.: (Γέλιο...!) Αυτή είναι πράγματι μια εντελώς καινοφανής άποψη. Δηλαδή, υπό ποίαν έννοια έρχονται δεύτερες, θα σωθούν οι πιστοί τους σε εναν δεύτερας κατηγορίας παράδεισο;!
Δ.: Όχι, όχι, όχι, δεν θα πως αν θα... ... ξέρω όμως ότι η Ορθοδοξία μας είναι ο απόλυτος δρόμος για να σωθείς. Τώρα τι θα κάνουν οι άλλοι, ας το κρίνει ο θεός...
Α.: Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Κάποτε, ένας φίλος μου είπε μια ενδιαφέρουσα ιστορία: «Όταν ακόμα ήμασταν μαθητές ρώτησα τον θεολόγο. Υπάρχει ένας χριστιανός, που κάνει το καλό γνωρίζοντας ότι υπάρχει και η ανταμοιβή του παραδείσου. Και ένας άλλος άνθρωπος χαμένος ας πούμε κάπου στις αχανείς εκτάσεις της πολυάνθρωπης ορεινής Κινάς, που κάνει το καλό, έτσι, επειδή του αρέσει. Ποιος από τους δυο αυτούς ανθρώπους θα κερδίσει τον παράδεισο; Ο θεολόγος έπεσε σε περισυλλογή και μετά από ώρα απάντησε: μόνο ο χριστιανός! Μα κύριε, του είπα τότε εγώ, όλοι σχεδόν στην τάξη είμαστε σίγουροι, πως αν ο Χριστιανός που γνώριζε για την ανταμοιβή των πράξεων του έπρεπε να κερδίσει μια φορά τον παράδεισο, τότε ο άλλος, έπρεπε να τον κερδίσει δυο φορές, γιατί έκανε το καλό αγνοώντας οποιανδήποτε ανταμοιβή»! Για πες λοιπόν τη γνώμη σου εσύ...;
Δ.: Θα σου απαντήσω αμέσως...
Α.: Γιατί ο θεολόγος αρνήθηκε τον παράδεισο στον κακομοίρη τον μη χριστιανό, ξέρεις;
Δ.: Όχι δεν ξέρω...
Α.: Επειδή αν του αναγνώριζε τέτοιο δικαίωμα θα έχανε το μονοπώλιο της σωτήριας η συγκεκριμένη θρησκεία!
Δ.: Δεν είχε λόγους... (γελάει...)
Α.: Εγώ αντιθέτως, νομίζω πως είχε όλους τους λόγους του κόσμου... Αν ο θεολόγος αρνηθεί αυτό το μονοπώλιο της σωτήριας για την θρησκεία του, τότε ξέρεις τι θα του πει κάποιος; Δεν χρειάζομαι λοιπόν οποιαδήποτε θρησκεία, αφού αγαπώντας το καλό και πράττοντάς το, μπορώ να σωθώ και από μόνος μου...
Δ.: Όχι! Θα σου απαντήσω...
Α.: Βλέπεις ότι υποχρεώνεσαι κι εσύ να ακολουθήσεις την περίεργη αυτή μοναδικότητα της θρησκευτικής σωτήριας, που υιοθέτησε και ο δάσκαλος ή ο θεολόγος καθηγητής, αφήνοντας άναυδους όλους τους μαθητές του;
Δ.: Εγώ δεν θα πάρω σαν παράδειγμα τον καθηγητή, αλλά αυτό που είπες. Να θυμάσαι πάντα φίλε Μιχάλη... θυμήσου καλά αυτό που σου λέω... δεν σώζει φίλε Μιχάλη το "καλό" σώζει ο Θεός! Είναι σωτήρας! Ένα αυτό, κι ένα δεύτερο, να θυμάσαι πάλι φίλε Μιχάλη, ότι η κόλαση είναι γεμάτη από "καλούς" ανθρώπους. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί πάνε στον παράδεισο. Ξέρεις πόσους "καλούς" ανθρώπους έχει η κόλαση; Φουλαριστή είναι... ιδεαλιστές... ανθρωπιστές...
Α.: Για στάσου... μιλάς για την κόλαση λες και έχεις πάει τουρίστας εκεί και την είδες να λειτουργεί κιόλας. Βρε Κλήμη, με εκπλήσσεις ασταμάτητα, μήπως έβγαλες θεολογική και μας το κρύβεις;
Δ.: Γιος παπά είμαι... αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία.
Α.: Ε, πως δεν έχει σημασία... όλα έχουν κάποια σημασία... ακούγοντάς σε, εγώ νόμιζα ότι έχω να κάνω με έναν άνθρωπο, που μπορεί να δεχθεί και τον θεολογικό αντίλογο και τώρα μου μιλάς για την βεβαιότητα της κόλασης λες και την είδες εχθές!
Δ.: Δεν ξέρω αν άκουσες και προηγούμενες εκπομπές μου. Μέχρι τα δέκα εννιά μου, ήμουνα στο πανευρωπαϊκό clab αθεΐας. Ξέρω αρκετά πράγματα για τον χώρο αυτό... Πέρασα λοιπόν λίγο -λίγο από το άκρο της αθεΐας στο κέντρο της ορθής πίστης.
Α.: Μα για μένα ο αθεϊσμός, είναι ο καλύτερος σύμμαχος της πίστης... Συχνά η αθεΐα είναι ο καλύτερος συνήγορος της πίστης. Έχω δει αρκετούς άθεους τύπου Ραφαϊλήδη, (του εκλιπόντος, αν και τον εκτιμούσα για πολλά) να εξυπηρετούν (άθελά τους ίσως) άριστα το παιγνίδι της θρησκείας.

Σε έναν κόσμο τόσο φανερά θεϊκό, η αθεΐα είναι τόσο προκλητικά ανεδαφική που καταλήγει να γίνεται το αγαπημένο παιγνίδι της θρησκείας αφού καταρρίπτεται τόσο εύκολα νικημένη και απ' τα πιο ισχνά επιχειρήματα των θεολόγων, που τελικά αναρωτιέσαι αν πρόκειται για αφέλεια ή για στημένη αντιπαλότητα προς δόξα της οποιασδήποτε θεολογίας.

Δ.: Να σου πω κάτι...
Α.: Ξέρεις ποιοι είναι οι άθεοι για μένα; Οι πραγματικοί άθεοι;
Δ.: Ποιοι;
Α.: Οι θρήσκοι...
Δ.: (Γέλιο...)
Α.: Θα προσπαθήσω να σου πω και το γιατί. Ξεχνά για λίγο την δική σου πίστη, αφού υποτίθεται ότι είναι οπωσδήποτε αληθινή... και δες γύρο σου τις άλλες, τις υπόλοιπες θρησκείες και τους αμέτρητους λαούς και οπαδούς της κάθε τοπικής πίστης. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είναι υποψήφιοι βαρύτατης αθεΐας, διότι ποτέ δεν έκατσαν να βεβαιωθούν, αν την αγνή και πολύτιμη φιλοθεΐα τους, την καταθέτουν πράγματι σε κάτι αληθινά ιερό. Οι απλοί, οι φιλόθεοι αυτοί άνθρωποι, κοιτούν τον κόσμο γύρο τους με δικαιολογημένο δέος και θέλουν να ευχαριστήσουν αυτόν που έπλασε τον υπέροχο κόσμο μας! Τελικά όμως, διαπράττουν μέγα κακούργημα, κατά της ίδιας τους της ευαισθησίας, καταθέτοντας εντελώς αβασάνιστα την πίστη τους, αλλά και την αφοσίωσή τους, που συχνά μεταφράζουν σε υποστήριξη μέχρι θανάτου, στο οποιοδήποτε τοπικό ιερατείο και στην οποιαδήποτε τοπική θεολογία!
Δ.: ... ...
Α.: Αποτέλεσμα της απερίσκεπτης αυτής λατρείας, είναι το κάθε ιερατείο σε κάθε γωνία του κόσμου, να αποκτά αλύγιστη εξουσία πάνω στους λαούς, μετατρέποντας την φιλοθεΐα των λαών τους, όχι μόνο σε δεσποτική εξουσία, αλλά σε ευκαιρία εφαρμογής πάνω τους κάθε ακατανόητης δεισιδαιμονίας. Όλη η αρχική αγνή φιλοθεΐα, καταλήγει σε θρησκευτικό θέατρο, με πομπώδεις τελετουργίες και φαντασμαγορική τυπολατρία. Ουσιαστικά δηλαδή, πρόκειται για μια λανθάνουσα αθεΐα, αφού όλη αυτή η λαϊκή... θεομανία, τελικά εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα του κάθε πλάνου και πειναλέου τοπικού ιερατείου.
Δ.: ... ...
Α.: Σιγά-σιγά, ο κάθε πιστός, εθίζεται στην ιδέα, πως μόνο η δική του πίστη αληθινή, κάτι που το πιστεύουν όλοι ανεξαιρέτως για την δική τους πίστη! Κανείς όμως δεν θέλει να δει, όλη αυτή την σπάταλη ανθρώπινων συναισθημάτων, αυτόν τον εύκολο σφετερισμό της λαϊκής φιλοθεΐας... κανείς δεν θέλει να δει, όλη αυτή την ιερόσυλη θεοκαπηλία των θρησκειών! Νομίζουμε ότι λατρεύουμε τον όποιον αληθινό και πρέποντα θεό, ενώ ουσιαστικά, όπως όλα δείχνουν, σε παγκόσμιο επίπεδο, πρόκειται απλά για μια συστηματική αποθέωση των ίδιων των ιερέων, που με το πρόσχημα του μεσάζοντα, λατρεύονται οι ίδιοι μέσα στους περίλαμπρους ναούς των διάφορων θεών τους! Όλη αυτή η παρανοϊκή ποικιλία των θρησκειών, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι εμείς οι άνθρωποι, σαν είδος, είμαστε ακόμα ανίκανοι να ελέγξουμε που καταθέτουμε την πολύτιμη θεοσέβειά μας. Κατά την γνώμη μου λοιπόν, οι θρησκείες φιλοξενούν περισσότερη και ουσιαστικότερη αθεΐα απ' όση νομίζουν.
Δ.: Σιωπή διαρκείας... ....
Δ.: Ε... Εμείς... σαν ορθόδοξοι προτείνουμε... αυτό που και ο θεολόγος μας, στην αρχή της εκπομπής είπε... που θα επαναληφθεί και αύριο αν θέλεις να μας ακούσεις... λοιπόν... εμείς λέμε αυτό που είπε και ο απόστολος Φίλιππος «έρχου και ίδε»! Ελα για να δεις!
Α.: Μα που να έρθει κανείς για να δει! Όταν όσα βλέπει τον τρομάζουν. Να σου δώσω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις τι εννοώ;
Δ.: Ναι δώσε...
Α.: Από την ιερά συνοδό, ολόκληρο το 1998 ανακηρύχθηκε έτος Κυρίλλου. Ξέρεις ποιος ηταν όμως αυτό ο Κύριλλος Αλεξανδρείας;
Δ.: Πως βέβαια...
Α.: Αυτός που σκότωσε, διαμέλισε και έψησε, την ελληνίδα μαθηματικό Υπατία. Ένα θηρίο μοναχό. Για τον θηριώδη χαρακτήρα του, τον φοβήθηκαν ακόμα και εκκλησιαστικοί όπως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Τις ραδιουργίες αυτού του... κανίβαλου, μας τις περιγράφουν διάφοροι εκκλησιαστικοί. Λοιπόν, η ορθοδοξία που με τοσο δέος μου αναφέρεις, όχι μόνο δεν τον απέβαλε μέσα από τις τάξεις των αγίων της, αλλά τον λάτρεψε δεν ξέρω γιατί, εντελώς ιδιαίτερα για ένα ολόκληρο έτος... που να έρθω λοιπόν... και τι να δω;
Δ.: Μήπως διαβάζεις Κορδάτο;
Α.: Κορδάτο;! Αυτός είναι πολύ παλαιός... είναι θα έλεγα και ξεπερασμένος.
Δ.: Αυτό που ήθελα να σου πω είναι...
Α.: Μια στιγμή, γιατί δεν μου απαντάς, γιατί τον γιορτάζουμε αυτόν τον άνθρωπο, γιατί δεν ακούς την ερώτηση; Γιατί τον γιορτάζουμε;
Δ.: Ναι ξέρω που το πας, όπως ο θεός που στην Παλαιά Διαθήκη σκοτώνει ρημάζει και τα σχετικά... Να θυμάσαι πάντα φίλε Μιχάλη, ότι ο θεός εκείνο που γυρεύει απ' τον άνθρωπο είναι η ψυχή του να πάει στον παράδεισο... Αυτή η ζωή είναι μικρή, εκατό, ακόμα και χίλια χρόνια ζωής, κάποτε τελειώνουν. Ο θεός την πόρνη την κάνει αγία, στέλνει τον ληστή στον παράδεισο, ακόμα και τον νεκρό θέλει να σωθεί, αυτά ενδιαφέρουν τον θεό...
Α.: Πάντως... εμένα για να με μεταπείσεις έστω και στο ελάχιστο, θέλω να απαντάς στις ερωτήσεις μου και όχι να με λούζεις με θεϊκές αντιπαροχές...
Δ.: Όχι όχι δεν θέλω να σε μεταπείσω, ούτε έχω κανένα λόγο να σε κάνω θρήσκο...
Α.: Ναι αλλά, απαντήσεις δεν δίνεις...
Δ.: Μα...
Α.: Εγώ σου τηλεφώνησα, νομίζοντας ότι θα μπορέσω να πω δυο πράγματα θρησκειολογικά, εσύ όμως αποδεικνύεσαι ένα βέρος θρήσκος, που φροντίζει να μην άπαντα σε καυτές ερώτηση.
Δ.: Βλέπεις λοιπόν, ότι όλη αυτή την ώρα η συζήτηση περιστρέφεται γύρο από τα πλαίσια που έθεσες εσύ...
Α.: Γιατί δεν θέτεις εσύ νέα πλαίσια; Εσύ δεν κανείς τίποτε άλλο απ' το να εκθειάζεις με γενικότητες τις θρησκευτικές σου ιδέες... γιατί δεν γίνεσαι συγκεκριμένος;
Δ.: Μα δεν μ' αφήνεις να σ' απαντήσω. Ο θεός φίλε Μιχάλη, εκείνο που γυρεύει είναι να σωθεί ο άνθρωπος. Όταν όμως εσύ δεν ζεις αυτά που λέει ο θεός, δεν έχει λόγο... Δεύτερο και σημαντικότερο, ενώ υπάρχουν στον κόσμο όλες οι θρησκείες, η ορθοδοξία μας είναι ζωή! Δεν είναι φτιαγμένη από άνθρωπο, είναι φτιαγμένη απ' τον θεό, είναι δηλαδή θεοΐδρυτη εκκλησία, δεν είναι ανθρωποκεντρική...
Α.: Μα αυτά που λες τώρα, τα έχω ακούσει από όλους τους θρησκευόμενους κάθε θρησκείας για την δική τους πίστη. Τα έχω ακούσει από καθολικούς, προτεστάντες μουσουλμάνους...
Δ.: Η ουσία λοιπόν είναι, τι; Έρχου και ίδε.
Α.: Μα τι μου λες τώρα... εγώ δηλαδή από που έπεσα, από τον ουρανό; Δεν έχω δει; Δηλαδή πίστεψε για να πίστεις; Προφανώς αναφέρεσαι σ’ αυτό που αποκαλούν βιωματικές εμπειρίες που καταπείθουν τους αφοσιωμένους λάτρεις. Ξεχνάς όμως ότι βιωματικές εμπειρίες έχουν επαναλαμβάνω όλοι οι αφοσιωμένοι λάτρεις κάθε θρησκείας όσο κι αν αυτές είναι διαφορετικές μεταξύ τους. Άρα η βιωματική διαβεβαίωση έχει σχέση με την θρησκευτική ιδεοληψία και όχι με οποιαδήποτε καθεαυτό απόδειξη της αλήθειας... Άρα απαντήσεις θέλω και όχι ιδεοληπτικές εμπειρίες. Δεν θέλω το έλα για να δεις... αλλά το απάντησέ μου για να δω.
Δ.: Όχι, όχι, δεν θέλω ούτε να σε κάνω χριστιανό ούτε να σε πείσω, δικαίωμά σου, απλά σου λέω, έλα για να δει, ποιοι είμαστε...
Α.: Μα ακριβώς αυτή είναι η ερώτηση μου. Σε έναν θρησκευτικό "χώρο" όπου φιλοξενούνται ομού, ήρωες και ευεργέτες, που σίγουρα θα έχει κάποιους και η ορθοδοξία, μαζί με πανάθλια όντα όπως ο Κύριλλος που προανέφερα... ή ο άλλος άθλιος... ο "άγιος" Θεόφιλος... που είναι θειος του Κυρίλλου, που όταν ήταν επίσκοπος Αλεξανδρείας (391 μ.Χ.) κατεδάφισε με τσεκούρια την αλεξανδρινή βιβλιοθήκη...!
Δ.: Κι εσύ τι αγχώνεσαι που την γκρέμισε, τι σε πείραξε που την χάλασε; (!!!)
Α.: ΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ;... ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΙ ΛΕΣ;
Α.: Εκεί υπήρχαν τα αρχεία ολόκληρης της ανθρωπότητας.... Άραγε καταλαβαίνεις τι λες;
Δ.: Και που το ξέρεις εσύ αυτό το πράγμα;
Α.: Μα έχουμε ολόκληρους καταλόγους με τα συγγράμματά της...

Μόνο η καταλογοποίηση των βιβλίων της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης, που σημειωτέων έγινε πενήντα μόλις χρόνια από την ίδρυση της, αποτελείτο από 120 τόμους! Το τεράστιο αυτό έργο που δεν διεσώθη (!) γραμμένο από τον χαλκέντερο διευθυντής της Καλλίμαχο, περιείχε λεπτομερή στοιχεία για όλα τα γνωστά έργα της αρχαιότητας: «120 πίνακες των εν πάση παιδεία διαλαμψάντων»!Σουΐδας

Δ.: Αυτό, εγώ σου λέω πως είναι μυθοπλασία.
Α.: Ποιο είναι μυθοπλασία, η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας;!!!
Δ.: Όχι αυτά που δήθεν περιελάμβανε.
Α.: Αυτό είναι εξωφρενικό... ανήκουστο και καινοφανές και παρακαλώ να μου δώσεις το παραμικρό στοιχείο που να δηλώνει ότι όσα κείμενα έχουμε που αναφέρονται στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ψεύδονται.
Δ.: Κελούκιος..., Σάμιος φιλόσοφος. Τι σου λέει;
Α.: Κελούκιος... Κελούκιος; Ποιος είναι αυτός;
Δ.: Ο Κελούκιος λέει ακριβώς αυτό. Ότι όλα τα ιστορικά δεδομένα για την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας είναι μυθοπλασία. Δεν υπήρχε τίποτε, παραμυθία κάψαμε...
Α.: Κελούκιος;
Δ.: Ναι, Σάμιος φιλόσοφος!
Α.: Κελούκιος... Κελούκιος...

Όπως καταλαβαίνετε ο συγκεκριμένος Σάμιος φιλόσοφος Κελούκιος δεν υπάρχει, αφού κάθε απόπειρα ανακάλυψής του απέτυχε. Ο ευφυής όμως δημοσιογραφίσκος, με χριστιανικότατα ψευδή, κατάφερε και κερδίσει έστω και προσωρινά τις εντυπώσεις και να βελτιώσει την εικόνα του αμαθούς που παρουσίαζε. Στην συνέχεια φαίνεται να διασκεδάζει αφάνταστα το πετυχημένο ψέμα του.

Δ.: Θα έπρεπε λογικά να τον ξέρεις...
Α.: Όχι, ... θα τον ελέγξω και...
Δ.: Από σενα ειδικά θα περίμενα να το ξέρεις αυτό το όνομα. Δεν το περίμενα, δηλαδή... ειδικά από σένα... ειλικρινά! Αυτός είναι πολύ γνωστός και θα έπρεπε ειδικά εσύ να τον ξέρεις.
Α.: Όχι πρώτη φορά ακούω αυτό το όνομα... δεν τον ξέρω και ούτε δήλωσα παντογνώστης...
Δ.: Φίλε Μιχάλη... μπροστά στον θεό, είμαστε πολύ μικροί, για να κρίνεις ή να μάθεις αυτά που ο θεός λέει.
Α.: Τελικά, έτσι όπως εσύ το θέτεις, σε θεολογικά θέματα, δεν πρέπει να τίθεται καν θέμα αναζήτησης και ελέγχου...
Δ.: Βέβαια...
Α.: Άρα σαν τα πρόβατα να ανήκουμε ισόβια σε οποιαδήποτε τοπική μάντρα θρησκείας που έτυχε να γεννηθούμε; Εσύ λοιπόν, θα ήσουν το ίδιο υπερασπιστικός της κάθε τοπικής πίστης, ανεξάρτητα αν είχες γεννηθεί στις Ινδίες, στη Ρώμη, ή στην Αραβική χερσόνησο! Θα ήσουν ευχαρίστως ένας πρόθυμος υπηρέτης τον Μουλάδων, αν ήσουν στην Τουρκία, ένας υπερασπιστικος μουσουλμάνος, αν είχες γεννηθεί σε Ισλαμικό περιβάλλον, ή ένας αφοσιωμένος υποτακτικός κάποιου Γκουρού, αν ήσουν στις Ινδίες!
Δ.: Όμως αυτό είναι υπόθεση, άμα και άμα...
Α.: Μα ακριβώς το ίδιο βλέπω να συμβαίνει τώρα. Εσύ, ο γιος του παπά, (εσύ μου το είπες), κάνεις κήρυγμα, για να μην πω προσηλυτισμό από ραδιόφωνου, καλυμμένος πίσω από το δημοσιογραφικό προσωπείο... Αυτό δεν συμβαίνει τώρα; Έκατσες ποτέ σου να ελέγξεις το παραμικρό στην πίστη σου; Έχεις ελέγξει ποτέ σου, π.χ. αν υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στον μουσουλμανισμό και τον χριστιανισμό που δηλώνει κάτι ύποπτο; Γνωρίζεις ότι οι δυο θρησκείες κατάγονται από τον Αβραάμ, οτι είναι απόλυτα αδελφές θρησκείες και υπηρετούν τις ίδιες ακριβώς ιστορικές σκοπιμότητες;
Δ.: Ε, αυτό που σου είπα και προηγουμένως και το ξεχνάς, διότι θέλεις να το ξεφύγεις, είναι ότι εγώ αναπνέω οξυγόνο και μ' αρέσει. Δεν θέλω να αναπνέω ακαθαρσίες, ούτε να πίνω κόκα κόλα. Μπορεί αυτό (εσένα) να σε γεμίζει, δεν με πειράζει εμένα. Βλέπεις λοιπόν, αφού αυτό με γεμίζει και μου δίνει αυτό που θέλω, μου δίνει την ζωή, μου δίνει το φως, εγώ σταματάω εκεί.
Α.: Δηλαδή...
Δ.: Μισό λεπτό...
Α.: Δηλαδή... περίμενε να σου εξηγήσω πως ακούγεται αυτό που λες σε μένα. Δηλαδή, οποίος απολαμβάνει την θρησκεία του να μείνει εκεί!
Δ.: Όχι, ...
Α.: Μα πως όχι, αυτό μου είπες μόλις τώρα. Μου λες δηλαδή, ότι στο θρησκευτικό σου περιβάλλον αισθάνεσαι απολύτως άνετα...
Δ.: Απολύτως...
Α.: Μα το ίδιο ακριβώς δηλώνουν όλοι οι θρησκευόμενοι. Δεν σου λέει τίποτε αυτό; Έχω γνωρίσει Ινδουιστές, Μουσουλμάνους, κ.λ.π. που όλοι δηλώνουν τελείως ικανοποιημένοι από την θρησκεία τους. Ο ένας με την μετεμψύχωση, και ο άλλος με τον μουσουλμανικό παράδεισο, που σημειωτέων είναι πλουσιότερος σε υποσχέσεις και περιγραφές από τον χριστιανικό!
Δ.: Και απαντώ! Καλώς να μείνουν εκεί που βρίσκονται. Δεν θέλουμε να πάρουμε κανέναν από την πίστη του...
Α.: Άρα λοιπόν καταλήγουμε στο εξής... ο άνθρωπος εθίζεται στο θρησκευτικό του περιβάλλον και εσύ επιμένεις αυτόν τον εθισμό, να μην τον πειράζει, ούτε καν να τον ελέγχει κανείς!
Δ.: ... (Αναστεναγμός)... Όταν αγαπητέ μου Μιχάλη...
Α.: Αντίθετα λοιπόν με όλα αυτά, εγώ προτείνω να κοιτάξουμε επιτέλους προσεκτικά και να ελέγξουμε το ιστορικά ενδιαφέρων πολύχρωμο σκηνικό των αρχαίων θρησκειών, που με τις ιερατικές υστεροβουλίες τους, έχουν θρονιαστεί στις πλάτες των λαών και έχουν γεμίσει το όμορφο αυτόν πλανήτη με τις δύσοσμες αθλιότητές τους! Αντί αυτού, βλέπω όλοι εύκολα, πρόθημα και αβασάνιστα, να δηλώνουν εκτός από φιλόθεοι, που όπως προείπα είναι φυσικό και ευχάριστο, φανατικοί θρησκευόμενοι και οπαδοί την κάθε τυχαίας τοπικής θρησκευτικής έκφρασης!
Δ.: Και εγώ σου λέω τώρα... Αν με το καλό Μιχάλη... αν λέω συμβεί, δεν ξέρω... και εθιστείς στην αγάπη του Ναζωραίου, θα σταματήσεις εκεί και θα πεις, "τελείωσα", "γέμισα"... Εθίσου σ΄ αυτόν τον εθισμό και θα δεις, θα με θυμηθείς. Είναι αυτό το "υπέρ", το πλέον του ανθρώπου! Όταν θα εθιστείς, εκεί θα καταλάβεις την μέγιστη διαφορά...
Α.: Τώρα μου θυμίζεις επίμονα την γνωστή ρήση που λέει, ότι οι θρησκείες είναι τι όπιο του λαού. Δεν κατάλαβα γιατί να εθιστώ; Ο θεός μου έδωσε την λογική και αυτήν πρωτίστως πρέπει να υπηρετώ, αν θέλω να είμαι ένλογο ον! Στην κατεύθυνση αυτή, πρέπει επί παντώς να θέτω ερωτήσεις. Χωρίς ικανοποιητικές απάντησης, δεν υπηρετώ κανέναν, ούτε καταθέτω τις πολύτιμες για μένα ευχαριστίες μου προς το θειο, σε κάθε ιερέα με μαύρα, κίτρινα ή κόκκινα ράσα που έτυχε να περνάει δίπλα μου!
Δ.: Να θυμάσαι πρώτον, ότι είσαι πεπερασμένο ον και δεύτερον την λογική στην έδωσε ο θεός...
Α.: Μα την λογική την πεπερασμένη, μου την έδωσε ο Θεός ακριβώς γι’ αυτό για να την χρησιμοποιώ! Αν δεχθούμε ότι η πεπερασμένη λογική είναι άχρηστη και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται, τότε δεν μας μένει παρά να βελάζουμε και να ζητάμε μόνο... σανό!
Δ.: Η λογική είναι όντως απαραίτητη, είναι ένα κομμάτι της ζωής μας, αλλά όταν μιλάμε για θεό εκεί δεν χρειάζεται λογική, εκεί χρειάζεται καρδούλα.
Α.: Δε μου λες, χρησιμοποιείς "καρδούλα" και απουσία λογικής σε μικρότερος σημασίας αποφάσεις; Όχι! Λοιπόν, γιατί σε μια τοσο σημαντική απόφαση, όπως η θρησκεία και ο θεός, σου αρκούν οι "καρδούλες", τα "συννεφάκια" και η απουσία οποιουδήποτε έλεγχου;
Δ.: Όταν φίλε Μιχάλη βάλεις τα πράγματα κάτω από την χωματένια πρέσα της λογικής (!!!) χάθηκες, τελείωσες, πέθανες, εκεί θα μείνεις, δεν μπορείς να πας παραπέρα...
Α.: Αυτά παιδί μου είναι καθαρά θεολογικές θέσεις...
Δ.: (Φωνάζοντας)... Τι, αλλοίμονο, ποιος τα λέει αυτά...
Α.: Αυτά τα λένε οι θεολόγοι και έχουν κάθε λόγο, γιατί τρώνε, συντηρούνται από τον μισθό του θεολόγου και δικαίως σε ένα βαθμό υπερασπίζονται την δουλεία τους... Εσύ γιατί τα λες... και μάλιστα σε παιδάκια;
Δ.: Εγώ στο λέω, δεν είμαι θεολόγος, είμαι ψυχολόγος και δεν με ενδιαφέρει και στα λέω χύμα. Είμαι και δημόσιος υπάλληλος και δεν αγχώνομαι, δεν έχω λόγους...
Α.: Καλά, μετά από τόση συζήτηση δεν αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ούτε σαν ενδεχόμενο, ότι στα χέρια των θρησκειών, που όλες συστηματικά εμπνέουν έναν φανατισμό και καλλιεργούν μια αναντίρρητη αποδοχή, γεννήθηκαν τα χειρότερα τέρατα της ιστορίας;
Δ.: Η ορθοδοξία μας όμως, δεν είναι θρησκεία, είναι Ζωή, εκεί είναι η διαφορά...
Α.: Άκουσε λοιπόν, γιατί με αγανάκτησες. Προηγουμένως, σ' άκουσα να ειρωνεύεσαι ένα δεκατριάχρονο παιδάκι και ενώ πρώτα το ρώτησες, τι ζητάει απ' τον θεό όταν προσεύχεται, κατόπιν του είπες πειραχτικά, να παραγγείλει (στην προσευχή του) και μια πίτσα!
Δ.: Άλλο εννοούσα...
Α.: Αν λοιπόν έχεις το βίτσιο να κατηχείς νυχτιάτικα παιδάκια απο ραδιοφώνου και ταυτόχρονα να τα ειρωνεύεσαι... και σε μένα που έχω έναν πιο ώριμο λόγο, να γίνεσαι εσύ παιδάκι και να κρύβεσαι πίσω από θρησκευτικές μεγαλοστομίες και γενικότητες, τότε υποθέτω πως τώρα που εγώ θα κλείσω, θα περιμένεις να σε πάρουν τα δύσμοιρα παιδάκια, για να συνεχίσεις να τους παριστάνεις τον έξυπνο...
Δ.: Εγώ σου είπα και πάλι Μιχάλη, ότι ο λόγος σου μπορεί όντως να είναι ώριμος αλλά δεν σημαίνει ότι είναι και σωστός. Εκεί είναι η διαφορά μας...
Α.: Ούτε τον έλεγξες, ούτε καταδέχθηκες να ρωτήσεις οτιδήποτε, ούτε μου λες αν έχω κάπου το παραμικρό δίκαιο, αλλά ούτε και σε οποιαδήποτε ερώτησή μου απαντάς. Εσύ το μόνο που κανείς, είναι, σαν τον καλύτερο θεολόγο, να διαλαλείς την πραμάτεια σου και μάλιστα σε μεταμεσονύχτιες εκπομπές, να πλαγιοκοπείς τις παιδικές ψυχούλες με περιπαίχτηκες θρησκειολογίες, χρησιμοποιώντας τα θεολογικά σου απωθημένα, για μεσαιωνικό προσηλυτισμό, εξαναγκάζοντας σε απορία και υποταγή τις μικρές παιδικές αντιστάσεις... Ξέρεις πως λέγεται αυτό; ...
Δ.: Στο ξαναείπα όμως, ότι δεν είμαι θεολόγος... δεν έχω πραμάτεια...
Α.: Μα δε νομίζω οποιοσδήποτε θεολόγος να τα κατάφερνε καλύτερα από σένα! Δεν δέχεσαι καμία αφετηρία συζήτησης. Όταν σου λέω ότι ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναθεμάτιζε τα βιβλία της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης λέγοντας «όντως, δαίμονες κατοικούν τον τόπον», με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μνημείο γνώσης της ανθρωπότητας να καταστραφεί από τον πολιτισμοκτόνο επίσκοπο Θεόφιλο, εσύ ευχαρίστως παραλογίζεσαι λέγοντας ότι η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας δεν υπήρξε ποτέ ή ότι δεν είχε καθόλου βιβλία! Δηλαδή, ήταν μια βιβλιοθήκη... χωρίς βιβλία! Προτιμάς δηλαδή ψευδόμενος να υπεκφεύγεις αναφέροντας τον κάποιον Κελούκιο, προφανώς έναν ιστορικό της φαντασίας σου, που βολεύει στην παραχάραξη της ιστορίας... παρά να σκεφτείς το παραμικρό στην κατεύθυνση του πιθανού έλεγχου που οφείλουμε και της περίσκεψης...

Ολοκληρη η δηλωση του Ιωάννηείναι: «Τι λοιπόν, άγιος έσται ο ναός του Σεράπιδος δια τα βιβλία; Μη γένοιτο!... αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον... μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων... και παρ’ αυτών βωμός στέκει απάτης αόρατος εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι... κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε (διαδώστε!) ότι δαίμονες κατοικούν εκεί!» Ι. Χρυσόστομος ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ 48.851.38 έως 852.35

Δ.: Δεν δίνω συμβουλή, αλλά προτροπή. Θέλεις διάβασμα, πολύ διάβασμα, παρά πολύ διάβασμα...
Α.: Εγώ; Μα δεν κάνω τίποτε άλλο, το διάβασμα είναι η δουλεία μου;
Δ.: Τίποτα; τίποτα, θέλεις πολύ διάβασμα...
Δηλαδή, θέλεις να πεις ότι εσύ, έχεις διαβάσει τοσο πολύ;
Δ.: Όχι δεν είμαι το μέτρο σύγκρισης εγώ.
Α.: Γιατί λοιπόν μου συστήνεις να κάνω κάτι, που εγώ το κάνω επί χρόνια καθημερινά, ενώ εσύ δεν το έχεις αρχίσει ακόμα;
Δ.: Θέλεις πολύ, πολύ, παρά πολύ... διάβασε πολύ, πολύ, πολύ και είμαστε πάλι εδώ για να τα ξανασυζητήσουμε, αλλά θέλεις πολύ διάβασμα, πολύ, πολύ, πολύ...
Α.: Κλείνοντας πρέπει να σου πω, ότι το να χαρακτηρίζεις τους ικανούς συνομιλητές σου αδιάβαστους, δεν το θεωρώ καθόλου "χαριτωμένη" υπεκφυγή. Εγώ πιστεύω πως άλλοι είναι αυτοί που πρέπει επιτέλους να ανοίξουν και κανέναν βιβλίο. Βλέπεις, εγώ δεν είμαι παιδάκι για να με εντυπωσιάσεις με το "μικρόφωνο" σου και να παίξεις με τους υπαρξιακούς μου φόβους, όπως κανείς κάθε βράδυ φαντάζομαι, προσηλυτίζοντας φοβισμένα μωρά στα θρησκευτικά σου πάθη. Υποθέτω όμως, ότι με την συζητήσει μας, ακόμα και συ αισθάνθηκες αρκετά άσχημα ακούγοντας όσα είπες... και ίσως κάποτε ποιος ξέρει, αυτό να σε βοηθήσει... για χαρά.
Δ.: Α, χα, χα, χα, δεν με πειράζει, τίποτε δεν με αγχώνει τίποτε, για σου, για σου, για σου... ... Καλημέρα σας λοιπόν, εδώ η Φωνή της Τούμπας, στους 105.5 καθημερινά, εκτός Δευτέρας και Τετάρτης στην νυχτερινή εκπομπή 12 με 2. Είναι ήδη περασμένες δυο. Σήμερα ξημερώματα Πέμπτης (27/4/2001), είμαι ο Σταμπέλλος Κλήμης, και σας περιμένω στο τηλέφωνο (031) 906131.
27/4/2001
Μ. Καλόπουλος
www.greatlie.com
* * *
Δεν έχω πολλά να προσθέσω στην νυχτερινή αυτή χαρακτηριστική για τους καιρούς μας, πολιτισμικο-θρησκευτική "μονομαχία", παρά μόνο ότι ο συγκεκριμένος γιος παπά, έχοντας προφανώς κάθε λόγο να αυξήσει το ποίμνιο του πατέρα του, με το προσωπείο του δημοσιογράφου και βολεμένος κάπου στο αργόσχολο δημόσιο, αισθανόμενος ότι έχασε λίγο από το γνωστό του "φωτοστέφανο", αμέσως μετά την ραδιοφωνική μας συνομιλία, αποκάλυψε εντελώς το πραγματικό του πρόσωπο. Λυπάμαι μόνο, που δεν ηχογράφησα το ημίωρο ντελίριο θανατολογίας, στο οποίο ξέσπασε αμέσως μετά την συζήτηση μας, πέφτοντας δήθεν σε βαθείς απολογητικούς στοχασμούς.
Ασταμάτητα, επί ώρα πολύ και με ασυνήθιστη ευφράδεια, η γλώσσα του έσταζε ατυχήματα, ασθένειες, θάνατο, συντρίμμια, κατασ
 
kalopoulos
Μέγιστη των αναζητήσεων... η αντιπαλογνωσία


• Σχόλιο Καλόπουλου:
Δεν έχω πολλά να προσθέσω στην νυχτερινή αυτή χαρακτηριστική για τους καιρούς μας, πολιτισμικο-θρησκευτική "μονομαχία", παρά μόνο ότι ο συγκεκριμένος γιος παπά, έχοντας προφανώς κάθε λόγο να αυξήσει το ποίμνιο του πατέρα του, με το προσωπείο του δημοσιογράφου και βολεμένος κάπου στο αργόσχολο δημόσιο, αισθανόμενος ότι έχασε λίγο από το γνωστό του "φωτοστέφανο", αμέσως μετά την ραδιοφωνική μας συνομιλία, αποκάλυψε εντελώς το πραγματικό του πρόσωπο. Λυπάμαι μόνο, που δεν ηχογράφησα το ημίωρο ντελίριο θανατολογίας, στο οποίο ξέσπασε αμέσως μετά την συζήτηση μας, πέφτοντας δήθεν σε βαθείς απολογητικούς στοχασμούς.
Ασταμάτητα, επί ώρα πολύ και με ασυνήθιστη ευφράδεια, η γλώσσα του έσταζε ατυχήματα, ασθένειες, θάνατο, συντρίμμια, καταστροφές, φωτιές και κόλαση! Και φυσικά, στα διαλύματα του πύρινου λόγου του, το ευφυέστατο παπαδοπαίδι πρόσφερε, έναντι του ελάχιστου αντίτιμου της τυφλής πίστης, τους απαραίτητους ολόδροσους παραδείσους, πάσης φύσεως θαύματα και ποθητές ιάσεις και τελικά χαμηλόφωνα και με απίστευτη θεολογική λαγνεία, περιέγραφε την μέγιστη αντιπαροχή της πίστης, τον αρχέγονο ανθρώπινο πόθο, που αδιάντροπα εμπορεύθηκαν όλες σχεδόν, οι παλαιές και οι νέες θρησκείες, τον πόθο της αιώνιας ζωής και της ανάστασης.
Ασταμάτητα έβγαιναν απ' το στόμα του οι πιο απίστευτες πληγές και ιάσεις, που μου θύμιζαν εκπληκτικά τους πολυτάλαντους εκείνους θανατολόγους της ανατολής, τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, που μοίραζαν πηχτό φόβο και θάνατο, κατατρομάζοντας τον λαό Ισραήλ και υποχρεώνοντάς τον σε συμμόρφωση στις διαθέσεις του σκοτεινού τους ιερατείου. Ένα ελληνόπουλο αυτή τη φορά δυόμισι χιλιετίες μετά, συνεχίζει το άθλιο έργο τους, σπέρνοντας στις παιδικές διάνοιαες θρησκευτική παράνοια. Ηταν πραγματικά ένα ανεπανάληπτο κηρυγματικό ξέσπασμα, εμπλουτισμένο από το πλέον μαύρο και καυτό υλικό των προφητικών εικόνων, που κυριολεκτικά εξέμεσε μέσω ραδιόφωνου πάνω από την ειρηνική πόλη αυτό το ανεκδιήγητο παπαδοπαίδι!
Ομολογώ πως ακούγοντας αυτόν τον άνθρωπο, με τόση αυταρέσκεια να σκεπάζει τον ουρανό της θεσσαλονίκης με τα ψυχικά του απόβλητα... μέσα στην γαληνή της προχωρημένης νύχτας, να παρουσιάζει σε παιδάκια, που κυρίως αποτελούν το ακροατήριο του, την ψυχαναγκαστική του πραμάτεια, με τα τόσα σκουλήκια, τάφους και δύσοσμη σαπίλα θανάτου, ένοιωσα άσχημα και αναρωτήθηκα αν έκανα καλά, που του τηλεφώνησα... αν βοήθησα οποιονδήποτε ή αν τελικά απλά του έδωσα την καλύτερη αφορμή να γεμίσει τους ραδιοδέκτες των ακροατών του με τα φαντάσματα της αρρωστημένης βιβλιογενούς του φαντασίας... με όλες τις πληγές του Φαραώ και τα κάτασπρα κοκάλα των σκοτωμένων απ' τις δηλητηριοπληγές των βιβλικών ηρώων.
Ο αψυχολόγητος αυτός κατά δήλωση του ψυχολόγος, εντελώς άρρωστος ψυχικά, ξέβρασε πάνω απ' την πόλη, όλη την τρομολαγνεία της ιουδαιο-χριστιανικής του παιδείας, για να έχει την χαρά, ότι κατατρόμαξε και καθυπόταξε ξανά, όλα εκείνα τα παιδάκια που τυχών άκουσαν κάτι διαφορετικό! Αυτά τα κακότυχα "παιδία" που στην ησυχία της προχωρημένης νύχτας, μοναχούλια μέσα στο μισοφωτισμένο δωμάτιό τους, άνοιξαν το ραδιοφωνάκι τους, για να ακούσουν ένα σπιρτόζικο σχόλιο ή μια γλυκιά μελωδία από τον κόσμο των μεγάλων. Από τον κόσμο των δήθεν σοφών, των δήθεν θεολόγων και των δήθεν... ψυχολόγων!
Αν όλο αυτό, που προφανώς συμβαίνει κάθε νύχτα σε βάρος αυτών των ανήλικων ακροατών, δεν είναι αισχρός προσηλυτισμός... τότε τι είναι προσηλυτισμός!
Ας γνωρίζουν όμως όλοι αυτοί οι εμπορευόμενοι την τρομοκρατία της σωτήριας, ότι τους ακούμε και μας εμπνέουν να συνεχίσουμε την έρευνα και την συγγραφή βιβλίων, για την ενημέρωση για την πνευματική απελευθέρωση των Ελλήνων. Τους διαβεβαιούμε, ότι με τις μεσαιωνικές τους αυτές υπερβολές και τον απροσχημάτιστο φορτικό προσηλυτισμό τους, εκτρέφουν και επισπεύδουν καλύτερα από οποιονδήποτε, την ιδια τους την κοινωνική ανατροπή.


27/4/2001
Μ. Καλόπουλος