logo

fb youtube rss

Σύνδεση

LEONIDAS O ESTAYROMENOS TON ELLHNON

Ο εσταυρωμένος των Ελλήνων Λεωνίδας

Υπό το φως των πυρσών, ο έκπληκτος Ξέρξης επιθεωρεί τις απίστευτες απώλειές του. Σπεύδει να θάψει σε μεγάλες τάφρους τους σωρούς των πτωμάτων, για να αποφύγει ένα κύμα λιποψυχίας. Μετά αποκεφαλίζει το νεκρό Λεωνίδα (αφού τον ανεγνώρισε ο "προδότης" Δημάρατος) και υψώνει σε σταυρό το ακέφαλο σώμα του. Ναι… Αυτός είναι ο ιερός εσταυρωμένος των Ελλήνων! Αυτός, έδωσε την ζωή του υπέρ ημών και του πάτριου πολιτισμού! Αυτός με την θυσία του μας ελευθέρωσε από την βαρβαρότητα της σκλαβιάς. Αυτός με το αίμα του εξαγόρασε την ελευθερία μας και το δικαίωμα ολόκληρης της ανθρωπότητας στην ευημερία και την άνθηση του μεσογειακού και επέκεινα του παγκόσμιου πολιτισμού!

Στον τόπο της θυσίας οι Έλληνες έστησαν αργότερα μνημείο με την επιγραφή:

«Εδώ κάποτε εναντίον εκατομμυρίων (εχθρών)

εμάχοντο τετράκις χίλιοι Πελοποννήσιοι»

Επί του τάφου δε των Σπαρτιατών το πασίγνωστο επίγραμμα:

«Ω ξειν αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις

ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

Δηλαδή: «Ω ξένε διαβάτη ειπέ εις τους Λακεδαιμονίους

Ότι εδώ κείμεθα, υπακούοντας στους νόμους της πατρίδος».

                              Herodotus Hist. Historiae 7.228.9.

Η απίστευτη αυτή επίδειξη ανδρείας και η υπερήφανη αυτοθυσία ολίγων στις Θερμοπύλες, υπήρξε πολλαπλά ωφέλιμη για τις περαιτέρω εξελίξεις. Όχι μόνο δεν ήταν μάταιη, αλλά κυριολεκτικά κατασύντριψε το ηθικό των βαρβάρων. Ενώ παράλληλα και το ηθικό των υπολοίπων Ελλήνων αναπτέρωσε και τους μηδίζοντες αφόπλισε, αλλά ακόμα και την στάση του μαντείου των Δελφών ανάγκασε σε αναθεώρηση! Όλοι αντελήφθησαν πως ο ηρωισμός και η τέχνη του πολέμου, αν συνδυαστούν μπορούν να επιτύχουν το ακατόρθωτο.

Η σορός του εσταυρωμένου στον περσικό πάσσαλο Λεωνίδα, όχι μόνο δεν έγινε αιτία εξευτελισμού, όπως νόμισε ο Ξέρξης, αλλά τον ανύψωσε σε ύψιστο σύμβολο ηρωισμού και φιλοπατρίας. Είχαμε λοιπόν πολύ πριν απ’ τον Ιουδαίο Χριστό, τον δικό μας εσταυρωμένο, που όχι μόνο δεν έκλαψε, ούτε παρακάλεσε στιγμή θεούς ή ανθρώπους για να ξεφύγει απ’ την θυσιαστική του μοίρα, αλλά με αλύγιστο θάρρος χιλίων λεόντων, έβγαλε απ’ τα σπλάχνα του τέτοιον βρυχηθμό ηρωισμού, που θα αντηχεί αιώνια, εμπνέοντας απελευθερωτικούς αγώνες!

Το δικό του αίμα, είναι για μας το ιερό και τίμιο αίμα, που χύθηκε για να μας εξαγνίσει απ’ την μικροψυχία και να καταστεί αιώνιο φόβητρο των αντιπάλων του πολιτισμού. Η δική του ανάσταση στις ψυχές μας, είναι το αιώνιο χρέος όλων των ελεύθερων ανθρώπων.

Το θυσιαστικό του πνεύμα, πρέπει να ζει και να εμπνέει κάθε ελευθερόφρονα άνθρωπο. Η άνευ όρων προσφορά της ζωής του, να γίνει αιτία αναβαπτισμού, στις αξίες του μάχιμου πολιτισμού και αντίστοιχα ντροπής, καταισχύνης και γιατί όχι, αφορμή συντριπτικής μεταμέλειας, στους πάσης φύσεως δουλόφρονες.

Έχουμε λοιπόν και έργο και αποστολή. Όλοι πρέπει να μάθουν, ότι η υπέρτατη όλων των ιδανικών πατρίδα, η μητέρα του μοναδικού πολιτισμού, χρειάζεται το αίμα των ηρώων της, για να ποτισθεί, ν’ ανθίσει και να επιβιώσει! Ο εσταυρωμένος των Ελλήνων Λεωνίδας, ακτινοβολεί το ανέσπερο φως της αυτοθυσίας, στο οποίο υποκλίνονται οι σκεπτόμενοι άνθρωποι ολόκληρου του πλανήτη… κι αυτό ουδέποτε θα αλλάξει!

Λέγεται πως αργότερα κάποιοι Έλληνες απ’ το στρατόπεδο του Ξέρξη, σε κάποια ευκαιρία, πήρανε το νεκρό σώμα του Λεωνίδα και το παρέδωσαν, μετά τη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.) στον Παυσανία. Το ακέφαλο σώμα του υπέρλαμπρου αυτού ήρωα, το έθαψαν στη Σπάρτη, στο σημερινό «Λεωνιδαίο», που υπέργεια απομεινάρια του ήταν ανιχνεύσιμα μέχρι και τον 18 αιώνα. Εκεί σε κάποιο παραμελημένο τάφο, πρέπει να βρίσκονται ακόμα τα ιερά οστά του!

Όμως σήμερα, ο τόπος της ταφής του λέοντα της αυτοθυσίας Λεωνίδα, είναι δυστυχώς ένας τρισάθλιος σκουπιδότοπος, χωρίς την παραμικρή ετήσια τελετή, απ’ τους συγχρόνους αμνήμονες εκχριστιανισμένους Έλληνες… κι αυτό πρέπει ν’ αλλάξει! Οι λαοί που ξεχνούν τέτοιους ήρωες, πεθαίνουν… από έκπληξη!

Μπορεί ο λυρικός Σημωνίδης δικαιολογημένα να έγραψε πως «Ο τάφος τους είναι για μας βωμός και την δόξα τους ούτε ο πανδαμάτωρ χρόνος θα αμαυρώσει ποτέ», (Simonides Lyr. Fragmenta 26.1.5), αλλά δυστυχώς, δι’ άλλης οδού, οι Πέρσες γονάτισαν τον ελληνισμό και διά του εκχριστιανισμού, πέτυχαν τον απόλυτο "εκπερσισμό" τους και οι τάφοι τέτοιων ηρώων, κατέληξαν σκουπιδότοποι.

Η θυσία του Λεωνίδα, μπορεί να στέκει επάξια στην κορυφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, στην ίδια του τη χώρα όμως, μόνο πρόσφατα απέκτησε μνημείο στις Θερμοπύλες.[1] Ο Ηρόδοτος γεμάτος θαυμασμό γράφει: «εγώ έψαξα έμαθα και μάλιστα γνωρίζω τα ονόματά τους»! Ηρόδ.7.224. Και καταλήγει στοχαστικά: «πολλοί μεν άνθρωποι, άνδρες δε ολίγοι». Ηρόδ.7.210.10. Τριακόσια ονόματα, που θα έπρεπε να τα γνωρίζουν ένα προς ένα όλοι οι Έλληνες! Όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά στον ιουδαιο-εκχριστιανισμένο ελληνισμό, αυτούς που ο Ηρόδοτος αποκαλεί «άνδρες» με όλη την σημασία της λέξης, σήμερα κάποιοι ελαττωματικής νοημοσύνης (χριστιανοί) συγγραφείς, αποκαλούν «κίναιδους και τοιούτους»!

 


[1] Είμαι προσωπικά περήφανος, που απ’ το 1996 με λιγοστούς ακόμα συγγραφείς και πατριώτες: «Βλάσης Ρασσιάς, Τρύφων Ολύμπιος, Μιχάλης Καλόπουλος, Μάριος Βερέττας και ο τότε Δήμαρχος Θεσπιέων»! Βλέπε: http:&www.youtube.com/watch?v=St3dqbPXOEM πρωτο-ξεκινήσαμε σε ετήσια βάση, τις εκδηλώσεις μνήμης που ονομάσαμε "Θερμοπύλεια".

   Δεκατρία χρόνια μετά, το 2009, στο μνημείο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, έγιναν επιτέλους οι πρώτες περίλαμπρες δημόσιες εκδηλώσεις μνήμης και τιμής στους θερμοπυλομάχους, χωρίς φυσικά να γίνει η παραμικρή μνεία, στους εμπνευστές αυτής της τόσο σημαντικής και αναγκαίας αναβίωσης. Ας είναι όμως κι έτσι… αυτό είναι άλλωστε το τελικό ζητούμενο, να παρακινηθούν οι Έλληνες, στην τιμητική αναγνώριση των ανεπανάληπτων ηρώων τους!



Λεωνίδας: ο δικός μας εσταυρωμένος!
Αληθώς ανέστη; 
Του Χριστού δεν του σπάσανε τα μέλη όπως των δυο άλλων εσταυρωμένων που ήταν δίπλα του, δεν αποκεφαλίστηκε, αλλά όταν τον κατέβασαν από τον σταυρό τον περιθάλψανε και μέχρι σήμερα καλώς τον θρηνούν και τον γιορτάζουν, τον ασιάτη ήρωα τους και τον τάφο του.
Και τον Λεωνίδα;
Όταν βρέθηκε το άψυχο κορμί του και το αναγνώρισε και ο Δημάρατος, διέταξε αποκεφαλιστεί το άψυχο κορμί του Λεωνίδα και το σώμα του να σταυρωθεί και να καρφώσουν το κεφάλι του Λεωνίδα σε έναν πάσσαλο
Ο Λεωνίδας σταυρώθηκε και αποκεφαλίστηκε για σένα, για μένα, για μας, για την ελευθερία της πατρίδος του, της πατρίδος μας, για τα ιδανικά της αρχαίας Ελλάδος τα οποία μέχρι σήμερα εμπλουτίζουν τον ελεύθερο κόσμο. Έδωσε την ζωή του όχι για κάποια αμφισβητούμενη σωτηρία, αλλά είναι Ασπίδα Σωτηρίας και παράδειγμα αυταπάρνησης στις γενιές που ακολουθούν.
Συγχαρητήρια στους χριστιανούς, συλλυπητήρια στους Έλληνες, σε αυτούς που γνωρίζουν ότι σταυρώθηκε ο Ιησούς και δεν γνωρίζουν ότι και ο Λεωνίδας σταυρώθηκε και πράγματι πέθανε για μας και την ελευθερία του (τουλάχιστον) Ευρωπαϊκού κόσμου, και „καρφί δεν τους καίγεται“ για τον δικό του Τάφο, για την δική του σταύρωση.
 Poseidon