logo

fb youtube rss

Σύνδεση


Κύριε Καλόπουλε με αφορμή το άρθρο που φιλοξενήθηκε στην ιστοσελίδα σας "Σε ποιούς χρωστά η ανθρωπότητα 40.000.000.000", σας στέλνω την δική μου άποψη.

Το μεγάλο κόλπο: ελεύθερη εκτύπωση χαρτονομισμάτων!

Στο παρελθόν έως το 1971 υπήρχε ο λεγόμενος "κανόνας χρυσού" ο οποίος σήμαινε τα εξής:

α) Ένα κράτος για να τυπώσει καινούριο χρήμα έπρεπε απαραίτητα να διαθέτει τις απαιτούμενες ποσότητες χρυσού στα θησαυροφυλάκια του, ούτως ώστε αυτές να χρησιμεύσουν ως αντίκρισμα για το νόμισμα.

β) Αν η χώρα τύπωνε μεγαλύτερες ποσότητες χρημάτων από αυτές που μπορούσε να αντιστοιχίσει σε χρυσό, τότε το νόμισμα αυτομάτως γινόταν πληθωριστικό (δηλαδή έχανε σε αξία).

Άρα τα μόνα χρήματα που υπήρχαν στην αγορά ήταν αυτά που είχαν το αντίκρισμα τους σε χρυσό σε κάποιο θησαυροφυλάκιο. Για την εξόφληση κάποιου εντόκου δανείου έπρεπε να χρησιμοποιηθούν τα υπάρχοντα χρήματα. Το κέρδος που είχε κάποια τράπεζα από τόκους, εφ’ όσον τα δάνεια που μπορούσε να δώσει ήταν περιορισμένα, δεν μπορούσε να αυξηθεί .

Από το 1971 και μετά ο "κανόνας χρυσού" καταργήθηκε από την FED (την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ) και σταδιακά καταργήθηκε από ολόκληρο τον κόσμο διότι τα οφέλη ήταν προφανή! Το χρήμα που έχουμε εμείς στα χέρια μας δεν αντιστοιχεί πια σε χρυσό! Δεν έχει αντίκρισμα!

Άρα οι τράπεζες μπορούν να τυπώσουν θεωρητικά όσο χρήμα θέλουν χωρίς να τους περιορίζει το απόθεμα χρυσού. Τα κέρδη τους από την διαχείριση αυτού του επιπλέον χρήματος εκτοξεύθηκαν  σε πρωτόγνωρα ύψη.

Όμως με αυτό το σύστημα υπήρχε ένα πρόβλημα.

Έπρεπε να βρουν έναν τρόπο, αυτό το επιπλέον χρήμα να μην δέχεται πληθωριστικές πιέσεις. Εννοώ, ότι όσο περισσότερο χρήμα τυπώνεις τόσο λιγότερη αξία έχει, σωστά;

Λάθος! Το "αντικρίσανε" με κάτι που είναι "σίγουρο" και αυξανόμενο, ΤΟ ΧΡΕΟΣ !

Άρα, όσα περισσότερα χρωστάς σε μια τράπεζα, τόσα περισσότερα χρήματα μπορεί να τυπώσει αυτή, και όσα περισσότερα τυπώνει τόσο περισσότερα νέα χρέη μπορεί να δημιουργήσει  παρέχοντας νέα δάνεια, και πάλι από την αρχή.

Υπολογίζεται  ότι για κάθε ένα ευρώ  που δανειζόμαστε, η τράπεζα μπορεί να τυπώσει άλλα εννέα ευρώ αρχικού κεφαλαίου τα οποία και αυτά με την σειρά τους θα διανεμηθούν σε άλλους δανειολήπτες με την μορφή δανείων, και τα οποία επίσης θα δημιουργήσουν άλλα εννέα “αντίγραφα” του εαυτού τους κ.ο.κ.  Πλασματικό χρήμα! Χωρίς αντίστοιχο αναπτυξιακό η παραγωγικό  υπόβαθρο, πιο απλά ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ!

Μπορεί κάποιος να ρωτήσει, ότι αφού έτσι παράγεται το αρχικό κεφάλαιο πως παράγονται τα χρήματα των τόκων που θα ζητήσει η τράπεζα ;

Πολύ απλά ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ. Γι αυτό και αν κατάφερνε κάποτε η ανθρωπότητα να εξοφλήσει τα αρχικά κεφάλαια των δανείων της, δεν θα έμεναν χρήματα για να εξοφληθούν οι τόκοι.

Όπως νομίζω γίνεται προφανές ήδη, η δημιουργία νέου χρήματος προϋποθέτει δημιουργία νέου χρέους. Και η δημιουργία χρήματος είναι  αναγκαία γιατί μόνο έτσι μπορούν να καλυφθούν  οι διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες για την εξόφληση τόκων παλαιότερων δανείων. Ένας κύκλος που επαναλαμβάνει τον εαυτό του αναπαράγοντας τον, και αυξάνει γεωμετρικά.

 Αυτή η μέθοδός είναι πια ο θεμέλιος λίθος  του υπάρχοντος  νομισματικού συστήματος  ολόκληρου του κόσμου. Ποιο απλά, αν σπάσει η ‘’αλυσίδα’’ το σύστημα καταρρέει.   

Στην ουσία η τράπεζα μπορεί να δημιουργήσει χρήμα από το μηδέν και να το αντικρύσει με την υπόσχεση του κάθε δανειολήπτη να αποπληρώσει το δάνειό του.  Αν  ο δεύτερος δεν είναι σε θέση να φανεί συνεπής στην υποχρέωση του, τότε το επιπλέον χρήμα που η τράπεζα έχει παράξει και έχει ήδη δανείσει σε άλλους δανειολήπτες,  στην ουσία ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Οι επιπτώσεις μιας τέτοια κατάστασης είναι παραπάνω από καταστροφικές.

Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα , «Σε ποιους χρωστά η ανθρωπότητα» βγαίνει αβίαστα… στις Τράπεζες.

Αν ρωτήσει κανείς γιατί η ανθρωπότητα άφησε να γίνει κάτι τέτοιο, η απάντηση είναι εξίσου απλή. Οι τράπεζες στηρίζονται από τις δικές μας καταθέσεις.  Οι τράπεζες είμαστε όλοι εμείς, και γι αυτό είναι υπολογίσιμες δυνάμεις από το πολιτικό σύστημα της κάθε χώρας!  Η ευημερία του κάθε πιστωτικού ιδρύματος για τον πολιτικό, αντικατοπτρίζει την ευημερία του λαού του.  Μέσα από αυτή την λανθασμένη για πολλούς οπτική, οι τράπεζες νιώθοντας ‘’δυνατές’’ επιδόθηκαν σε ένα ανελέητο  κυνήγι κέρδους το οποίο όμως δεν έχει πραγματικό αναπτυξιακό υπόβαθρο. Αυτό, σε συνδυασμό με την απουσία ελέγχου, επειδή έτσι επιτάσσει το δόγμα του  νεοφιλελευθερισμού, είχε σαν αποτέλεσμα  να δημιουργηθεί μία τεράστια φούσκα, και χρεωθεί  ολόκληρος ο κόσμος.

Χρέη τα οποία συνεχώς αυξάνονται επειδή δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, και επειδή έτσι συντηρείται το νομισματικό μας σύστημα.

Γίνεται ακόμη ποιο προκλητικό αν σκεφτεί κανείς ότι η ουσία της λέξης “default”  κατά την μεταφορά της στα Ελληνικά σημαίνει “προεπιλογή” , “εξ’ ορισμού” , “αρχική κατάσταση” , κανένας άνθρωπος και καμία χώρα δεν χρωστά τίποτε “εξ’ ορισμού”  το χρέος δημιουργείται αργότερα. Για αυτό η λέξη “default’ που χρησιμοποιείται στην οικονομική γλώσσα, δηλώνει μια “αφύσικη” οικονομική κατάσταση που  απορρέει από την ΑΠΟΥΣΙΑ ΧΡΕΟΥΣ και όχι απαραίτητα την χρεοκοπία!

Τα φαινόμενα δυσθεώρητης κερδοσκοπίας των τραπεζών είναι πάρα πολλά, και δεν θα σταματήσουν αν δεν καταργηθεί το υπάρχον μονεταριστικό σύστημα. Πολλοί άνθρωποι του οικονομικού κυρίως κόσμου, ήδη αρχίζουν να το αντιλαμβάνονται. Όμως αν καταργηθεί θα μιλάμε πια για μια εκ βάθρων αλλαγή του παγκόσμιου  οικονομικού συστήματος και θα ‘’πονέσουμε’’ όλοι, τουλάχιστον στην αρχή.  Θα είναι κάτι πρωτόγνωρο για όλους τους ανθρώπους.

Από την άλλη, ξέρω πολλούς που θα ένοιωθαν περήφανοι  που η χώρα τους έστω και άθελα της, συνέβαλε σε αυτή την μεγάλη καταστροφή του παραλόγου.

Nίκος Χατζημαρούλης