logo

fb youtube rss

Σύνδεση

 

 Ο ΤΕΡΑΤΟΚΤΟΝΟΣ  ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ
«Μέμνησο απιστείν». (Επίχαρμος) 
Δημόσια ομιλία του Μ. Καλόπουλου.
Προέδρου Συνδέσμου Σκεπτικιστών Ελλάδος                 

Μήπως οι Έλληνες αυτοκτόνησαν με μεγάλες δόσεις φιλοσοφικής μεγαλοπρέπειας;
Περί σκεπτικισμού (1/4) - Καλόπουλος Μιχάλης

Περί σκεπτικισμού (2/4) - Καλόπουλος Μιχάλης

Περί σκεπτικισμού (3/4) - Καλόπουλος Μιχάλης

Περί σκεπτικισμού (4/4) - Καλόπουλος Μιχάλης


Μια σημαντική ερώτηση: Σε ποιους απευθύνεται η φιλοσοφία;

Ζούμε σε μια εποχή καταναλωτισμού και μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα πάντα έχουν την μορφή καταναλωτικού προϊόντος... ακόμα και οι ιδέες.
Λένε πως οποιαδήποτε παραγωγή ιδεών, αξιών και κανόνων ζωής, που δεν βρίσκει τρόπους να εξασφαλίσει την εδραίωση, επέκταση και κατοχύρωση της λειτουργίας της στο μέλλον είναι θνησιγενής.
Αν είχαμε μια τεραστία επιχειρήσει παραγωγής πολυτίμων ιδεών πάσης φύσεως και δεν είχαμε μια ομάδα διαχείρισης αυτού του θησαυρού, που να ανταλλάσσει τα προϊόντα της παραγόμενης σκέψης μας με προνόμια ή άλλες αξίες και να παρακολουθεί στενά τους ανταγωνιστές μας, αυτή η επιχείρηση δεν θα ήταν εξαιρετικά επισφαλής, ευάλωτη και θνησιγενής; 
Οτιδήποτε λοιπόν δεν κατοχυρώνει τις προϋπόθεσης της υπάρξεις του στο μέλλον είναι υποχρεωτικά πρόσκαιρο και θνησιγενές.
Κάθε παραγόμενο προϊόν απευθύνεται σε συγκεκριμένους καταναλωτές.
Αν η λαϊκή ψυχή είναι ο τελικός καταναλωτής της φιλοσοφίας, αυτή έπρεπε να είναι προσιτή στην προσοχή του απλού ανθρώπου.
Αν το προϊόν δεν είναι φανταχτερό, αλλά εξαιρετικά εξειδικευμένο, δυσνόητο και δυσεξήγητο… τότε η πελατειακή δυνατότητα του υποχρεωτικά περιορίζεται σε μικρό αριθμό υποψήφιων "πελατών".
Γνωρίζουμε πως κάποιοι "άλλοι" με πολύ χειρότερα ιδεολογικά προϊόντα, συχνά παραποιώντας τα ελληνικά, κατάφεραν να κατασκευάσουν προϊόντα υψηλής ζήτησης. Άφθονη θεολογία, εντυπωσιακοί μύθοι, παν-ιαματικό σωτηριακό περιτύλιγμα, θα μπορούσε να κάνει και τα ελληνικά φιλοσοφικά προϊόντα προσιτά στο μέσο καταναλωτή. Κάτι τέτοιο όμως δεν καταδέχθηκε ποτέ να το κάνει ο Ελληνισμός.

Έπραξε σωστά ή τελικά ήταν τραγικό λάθος σχεδιασμού;
Μήπως ήταν έλλειμμα φιλοσοφικής πρόνοιας για τις μεταφυσικές ανησυχίες των λαϊκών ανθρώπων;

ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ
«Μέμνησο απιστείν»
(Επίχαρμος)
Όμως... δεν φτάνει απλά να θυμάσαι, αλλά πρέπει να ξέρεις να δυσπιστείς. Αυτή ακριβώς η τέχνη της δυσπιστίας είναι ο Σκεπτικισμός.
«Το μη δογματίζειν και περί παντός απορείν» είναι μια άλλη θεμελιώδης πρόταση...
Το αντίθετο του δογματισμού
Σκεπτικιστές: οι ερωτηματικοί και απορητικοί (οι αμφισβητίες)
Σκεπτικισμός: η επιθετικότερη παράταξη της φιλοσοφίας κατά των κατεστημένων ιδεών και εξουσιών.

Τα λεξικά λένε:
Σκεπτικισμός: Η ύψωση της αμφιβολίας σε αρχή ζωής.
Συστηματική δυσπιστία προς κάθε τι που δεν είναι επαρκώς αποδεδειγμένο.
Η αμφισβήτηση βεβαιωμένων αποφάσεων και θεωριών.
Άρνηση της οριστικής και απόλυτης γνώσεως.

Η Σκέψη ορίζεται ως: διανόηση, έρευνα εξέταση πράγματος ή διανοήματος, στοχασμός, αμφιβολία, δισταγμός, επιφύλαξη, μέριμνα, φροντίδα...
Η έκφραση σκέπτομαι να... σημαίνει απόφαση μετά από σκέψη.
Οι σκέψεις μας λοιπόν είναι δημιουργός δύναμη των αποφάσεων και κινητήριος δύναμη των πράξεών μας. 
................................

Πατήρ πάντων πόλεμος...
Δηλαδή όλα γύρω μας είναι προϊόντα και παράγωγα πολέμου. 
Η ιστορία του πολιτισμού είναι ιστορία πόλεμου ιδεών και έγκαιρης διάγνωσης σφάλματος. 
O πόλεμος του πολιτισμού διεξάγεται κυρίως με τα όπλα της σκέψης
Η οποιοσδήποτε ικανοποιητική πολιτισμική σκέψη ή πρόταση, είναι λειτουργική υπό προϋποθέσεις, άρα κατάλληλη μέχρι καιρού και χρόνου. Έρχεται όμως η στιγμή, που νεότερα δεδομένα, γνώσεις και κριτήρια, απαιτούν τον επαναπροσδιορισμό της άποψής μας περί "πόλεμου", την αναδιάταξη των αξιών και την επανεκκίνηση του πολιτισμού σε νεότερες βάσεις. Αυτή ακριβώς η διαδικασία επαναπροσδιορισμού των άξιων, βάση νέων κριτηρίων απ’ τους σκεπτικιστές, ονομάσθηκε κρισιαρχία ή αλλιώς σκεπτικισμός

Οι σκεπτικιστές, είναι οι πλέον ανήσυχοι και ευαίσθητοι συλλέκτες κριτηρίων και οι πλέον πρόθυμοι βασανιστές αξιών. Εξ αυτού πολύτιμοι ανιχνευτές λάθους και ελεγκτές παρωχημένων ιδεών και αξιωματικών προτάσεων.
Από πολύ νωρίς οι σκεπτικιστές αντελήφθησαν την σχετικότητα της γνώσης, (αξιωμάτων, σοφισμάτων ή συμπερασμάτων). Δίκαιο και άδικο, ειρήνη και πόλεμος, αρετή και κακία, νομιμότητα ή νομιμοφάνεια είναι μεγέθη σχετικά που δύνανται να ανατραπούν να αποκτήσουν νέο περιεχόμενο και να επανεκτιμηθούν, ανάλογα με τις περιστασιακές ανάγκες και προτεραιότητες.

Για τους σκεπτικιστές οι προτάσεις, οι γνώσεις οι αρετές και τα συμπέρασμα, πρέπει να βρίσκονται μονίμως κάτω απ’ την βάσανο της αμφισβήτησης, και κυρίως να υπηρετούν τις ανάγκες του πολιτισμικού πολέμου.
..............................

Οδηγεί ο σκεπτικισμός στην απάθεια;
Όχι, διότι οι προγενέστερες αδιέξοδες θέσεις του δεν αποτελούν δέσμευση…

Κυρίως ο ανήσυχος σκεπτικισμός, επιδιώκοντας να είναι πάντα επίκαιρος, δεν δεσμεύεται ούτε υποτάσσεται σε προγενέστερες εκδοχές του. Η επιστήμη της αμφισβήτησης είναι φυσικό να εξελίσσεται. Ο Σκεπτικισμός εξελίσσει τα "όπλα" του ακολουθώντας δρόμους επίκαιρης αντιπαλότητας... και ασφαλώς παραμένει ικανός να αμφισβητεί… ακόμα και τον εαυτό του.
Ιδιαίτερα στον ευέλικτο Σκεπτικισμό προγενέστερες αδιέξοδες θέσεις του δεν αποτελούν δέσμευση. Αποζητώντας την πλέον αποδοτική και επίκαιρη εκδοχή της μάχιμης αμφισβήτησης, ενσωματώνει ευχαρίστως όλα τα σύγχρονα, ισχυρά κριτήρια και δεδομένα.
Διαφοροποιείται π.χ. απ’ την αρχαία φιλοσοφική εκδοχή του Πύρωνα, που θελει τον σκεπτικισμό να οδηγεί «στην απάθεια την αταραξία και την αποφυγή πάσης (τελικής;) κρίσεως». Ενδεχομένως η κατάληξη αυτή να ήταν ένα προσωρινό αδιέξοδο της φαινομενικά αδιέξοδης ρευστότητας των κριτηρίων. Αν και το πιθανότερο είναι, ότι οι σύγχρονοι μελετητές παρερμηνεύουν αυτές τις θέσεις του μεγάλου αυτού σκεπτικιστή. Ενδεχομένως επαναλαμβάνω, να αντιλαμβανόμεθα λάθος τις ακραίες και αδιέξοδες αυτές διατύπωσης του.
Η γενικότερη πεποίθηση των σκεπτικιστών της αρχαιότητας ότι: «είναι αδύνατη η κατάκτηση της (τελικής) αλήθειας», ενδεχομένως να εισηγείται ακριβώς αυτή την ανάγκη αδιάκοπου ελέγχου και ανατροπής των "αληθειών" (χάριν βελτίωσης) και όχι να οδηγεί σε αδιέξοδη παραίτηση και απάθεια ανίχνευσης! 
Ο σκεπτικισμός είναι κατεξοχήν παιδί της εποχής του και ως τέτοιος οπωσδήποτε ικανός να αμφισβητεί ακόμα και τα δικά του συμπεράσματα. Ουδόλως λοιπόν δεσμεύεται από προγενέστερες (δικές του) τοποθετήσεις. Ένα είναι σίγουρο, ο σκεπτικισμός κάθε άλλο παρά σε απάθεια και αδιέξοδο οδηγεί.

.....................................
«Τις επιδόσεις βλέπουμε των τεχνών και των άλλων απάντων να δημιουργούνται, όχι από τους εμμένοντες στα κατεστημένα, αλλά από τους τολμηρούς εκείνους που συνεχώς κινούν και επανορθώνουν τα μη καλώς έχοντα». Ισοκράτης – ΕΥΑΓΟΡΑΣ 7.

Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι η φιλοσοφία ορίζει τις αλήθειες… ενώ ο σκεπτικισμός τις προτεραιότητες.
Μια απ’ τις σημαντικότερες ερωτήσεις στην πανανθρώπινη ιστορία είναι ποιος, πως, ή τι ορίζει τις προτεραιότητες;

Ο σκεπτικισμός κατ’ ουσία είναι (ή μάλλον θα έπρεπε να είναι) ο επίσημος "βασανιστής" της φιλοσοφίας, που άλλο δεν επιδιώκει, παρά την συνεχή αναδιάταξη προτεραιοτήτων, την εξυγίανση και τον διαρκή έλεγχο των οποιονδήποτε προτάσεων ή "αληθειών".
Η αμφιβολία και η αμφισβήτηση όχι μόνο δεν τρομάζει την επιστήμη και την αλήθεια αλλά αποτελεί και τον κεντρικό μηχανισμό εξυγίανσής της. Καταρρίπτει ψεύδη, επαναπροσδιορίζει προτεραιότητες και δημιουργεί προϋποθέσεις μεγαλύτερης επίγνωσης και κυρίως βαθυστόχαστης πρόνοιας. Για τον σκεπτικισμό οι αλήθειες όσο καλά κι είναι τεκμηριωμένες παραμένουν σχετικές. Κάτι που είναι τώρα αληθινό, μπορεί να ανατραπεί στο άμεσο ή απώτερο μέλλον κάτω από διαφορετικές προσεγγίσεις και προτεραιότητες. 
Ο σκεπτικισμός λοιπόν, δεν κηρύσσει μόνο την σχετικότητα της επιστημονικής και φυσικής γνώσης αλλά κυρίως την σχετικότητα της αξιολόγησης πραγμάτων και αξιών. Κάτι που είναι τώρα αληθινό, πρωτεύον και επείγον, μπορεί αργότερα, κάτω από διαφορετικές προσεγγίσεις και προτεραιότητες να μετακινηθεί στα δευτερεύοντα. 

...........................................
Ο σκεπτικιστής Αρκεσίλαος στη Ρώμη
Ο Σκεπτικισμός είναι μηχανισμός ανακάλυψης αναπάντεχων και ενδεχομένως φαινομενικά αντιφατικών ερμηνειών.
Κάποτε ο Αρκεσίλαος (ο Πιτταναίος 265-241) και δυο ακόμα σκεπτικιστές μαθητές του, πήγαν στη Ρώμη όπου την πρώτη μέρα εκθείασαν την αξία και την ανάγκη της δικαιοσύνης, πείθοντας τους πάντες για την ανάγκη υποταγής στους νόμους. Την επόμενη ακριβώς ημέρα, κατέπεισαν το ίδιο ακροατήριο για την ανάγκη ανατροπής της υφισταμένης δικαιοσύνης, τρομοκρατώντας τις αρχές της Ρώμης που κακήν κακώς τους εκδίωξαν.
Την πρώτη μέρα απέδειξαν πως απ’ τη μεριά των εξουσιαστών το υπάρχον δικαιακό σύστημα ήταν σωστό και αδιαμφισβήτητο. Την επόμενη μέρα ομως απέδειξαν, πως απ’ την μεριά των εξουσιαζομένων, υπάρχον χίλιοι λόγοι ανατροπής του.

.................................................
Ηράκλειτος ο αινιγματοποιός:
 
«Παιδικά παιχνίδια οι ανθρώπινες δοξασίες».
«Ο άνθρωπος δεν είναι λογικό όν».
«Ο πόλεμος είναι πατέρας και βασιλιάς όλων, που άλλους θεούς και άλλους ανθρώπους ανέδειξε, όπως κι άλλους έκανε δούλους κι άλλους ελεύθερους».
«Το καλό και το κακό είναι οι αντίθετες όψεις του ίδιου πράγματος».

«Εξαπατόνται οι άνθρωποι στη γνώση των φανερών πραγμάτων»
«Τα πάντα κυβερνάει ο Κεραυνός» εννοώντας ενδεχομένως την ωμή δύναμη!
«Ο θεός είναι ημέρα-νύχτα, χειμώνας-θέρος, πόλεμος-ειρήνη, χορτασμός-πείνα. Αλλοιώνεται (όμως ο θεός) όπως η φωτιά που όταν αναμιχθεί με θυμιάματα, παίρνει ονόματα κατά την ευωδιά (φαντασία) του καθενός».
«Αυτοί που κοιμούνται (αδρανούν) είναι εργάτες και συνεργοί σε όσα γίνονται στον κόσμο».
........................................

Πρωταγόρας, Ξενοφάνης Πύρρων, Αρκεσίλαος, Καρνεάδης, Σέξτος Εμεπειρικός ... Βολτέρος, Χιούμ, Μαϊμον... είναι μόνο μερικοί καταγεγραμμένοι Σκεπτικιστές.
Κανείς απ’ αυτούς όμως δεν δεσμεύει τον σύγχρονο σκεπτικισμό, που μετά από τόσους αιώνες ανθρώπινων παθών, δόλιων θρησκευτικών πολέμων και επιβουλεύσεων, σαγηνευτικών και καταχθόνιων μαγικών συνταγών δεισιδαιμονίας, διαθέτει πληθώρα νέων κριτηρίων, για νεότερες και επαναστατικότερες επανεκτιμήσεις.
Ένα παράδειγμα μιας τέτοιας επανεκτίμησης προσαρμοσμένο άριστα στα νέα δεδομένα της επιστημονικότερης προσεγγίσεις της ιστορίας, είναι το συμπέρασμα ότι η μαγεία (μαγγανεία) είναι η πραγματική ραχοκοκαλιά της ιστορίας. (Βλ. Θέατρο της Σωτηρίας σελ. 174: Στον υπότιτλο: «Περί θεών ονείρων και θρυμμάτων». Οπού αναφέρω ότι «πρέπει επιτελούς να αποκαλυφθούν οι μηχανισμοί παρέμβασης της μαγείας στην ιστορία». Μέχρι σήμερα, κανένας ιστορικός δεν έχει υιοθετήσει αυτή την άποψη. Σήμερα όμως ο σκεπτικισμός έχει κάθε λόγο να την εισηγείται.

Ο Πόλεμος κριτηρίων λοιπόν και προτεραιοτήτων καλά κρατεί.
Πρωταγόρας:
Αυτό ακριβώς υποστηρίζει ο Πρωταγόρας όταν στο βιβλίο του ΑΝΤΙΛΟΓΙΕΣ γράφει ότι: υπάρχει μέθοδος υποστήριξης αντίθετων πραγμάτων.
Παράδειγμα: ο φόνος είναι κακός (σε περίοδο ειρήνης). Σε πρόοδο πόλεμου όμως, αυτό μετατρέπετε σε ζητούμενο και πολεμική αρετή.

Την "αξία" των πραγμάτων λοιπόν ορίζουν και οι προτεραιότητες:
Παράδειγμα: Τα έργα της ειρήνης είναι τα σημαντικότερα, όχι όμως και σε περίοδο πόλεμου. Πρέπει να γίνει κατανοητό. Μας κοιμίζουν με τον ειρηνικό καθωσπρεπισμό κι αυτοί διεξάγουν βρόμικο πόλεμο εν καιρώ ειρήνης. Την διαφορετική αντίληψη ή αξία των πραγμάτων ορίζουν... κριτήρια και προτεραιότητες
Αυτό ακριβώς φαίνεται να υπονοεί η δήλωση του Πρωταγόρα (Περι μαθημάτων 6b.2) «Κρείτω ποιείν» Τα σημαντικότερα να πράττεις... Ποια και πως λοιπόν ορίζονται... ως τα σημαντικότερα;
Η σκοπιά απ’ την οποία κοιτάζεις κάτι, αλλοιώνει και την αξία του...
Π.χ.: Ο ίδιος φιλόσοφος (Πρωταγόρας) έλεγε πως: οι θεοί δεν έχουν ρόλο...
Αυτό ομως μπορεί να ανατρέπει απ’ τις κοινωνικές προτεραιότητες. Αν ο λαός δεν είναι έτοιμος να δεχθεί την σκληρή τροφή της φιλοσοφίας και την άρνηση των θεών, τότε ενδεχομένως οι θεοί να εξακολουθούν να έχουν τον δικό τους ρόλο στη ζωή τους. Πρέπει να τους προσφέρεις θεολογία, αν δεν θέλεις να δεις τον δικό σου λαό, στο θεολογικό σούπερ-μάρκετ ή το στρατόπαιδο των αντιπάλων σου.

Το δίλημμα:  τι θα απογίνουν όσοι έχουν αθεράπευτες μεταφυσικές ανησυχίες, δεν φαίνεται να απασχολείσαι την φιλοσοφία στην αρχαία Ελλάδα. Το έλλειμμα αυτό το πληρώσαμε με την κατάκτηση της λαϊκής ψυχής, απ’ τους πανάξιους έμπορους ελπίδας (μάγους) που εισέβαλαν απ’ την Ανατολή!
Αν οι θεσμοί και οι καταξιωμένες ιδέες και αρχές, σημαίνουν δύναμη και εξουσία, τότε οι εσφαλμένες προτεραιότητες σημαίνουν απώλεια δύναμης.
Ο Σκεπτικισμός είναι ή θα ‘πρεπε να είναι ο κατεξοχήν ελεγκτής και ο κρυφός διαχειριστής την παραγομένης σοφίας και της απορρέουσας εκάστοτε εξουσίας.

Ας επιστρέψουμε ομως στην ουσία του σκεπτικισμού:
Σκεπτικιστής: Ο συστηματικά δυσπιστών προς κάθε τι που δεν είναι επαρκώς αποδεδειγμένο, ή έχει άκαιρη και δογματική εφαρμογή.
Σκεπτικιστές: οι Σκεπτικοί κατά την αρχαιότητα.
Σκεπτικισμός: αμφισβητεί τις γενικώς ισχύουσες αλήθειες.

Παράδειγμα η αξία και ο ορισμός της ειρήνης, είναι διαφορετικός για τους νικητές και διαφορετικός για τους ηττημένους. Διαφορετική είναι η έννοια της ειρήνης για εκείνους που συμπωματικά ευημερούν και εφησυχάζουν και εντελώς διαφορετική για όσους υποψιάζονται… ότι αυτή η "ειρήνη" κοστίζει περισσότερο απ’ τις απώλειες του αιματοβαμμένου πολέμου.
Τελικά τι είναι η "ειρήνη"... και πως ορίζεται μια πραγματική περίοδος ειρήνης; Αρκεί η έλλειψη μαχών και αιματοχυσίας για να ορίσουμε μια περίοδο ειρήνης; Τι ακριβώς είναι ο πόλεμος;
Μήπως όταν σε περιόδους "ειρήνης" χάνουμε περισσότερα, απ’ ότι σε καιρούς πολέμου είναι καιρός να υποψιαστούμε ότι κάποιοι βρήκαν τρόπο να κερδίζουν μάχες εν καιρώ ειρήνης;
Το ίδιο ισχύει και για την δικαιοσύνη. Αυτός που την ορίζει και την νέμεται, είναι ευτυχής και συνιστά την εφαρμογή της. Αυτός που την υφίσταται συχνά έχει εντελώς διαφορετική άποψη. Μήπως συχνά η νομιμότητα και η νομιμοφάνεια δεν ταυτίζονται δόλια με την δικαιοσύνη;

Επαναπροσδιορίζοντας τον σύγχρονο Σκεπτικισμό.
Τολμώντας λοιπόν να επαναπροσδιορίσουμε τον σύγχρονο σκεπτικισμό μπορούμε να εισηγηθούμε πως αυτός είναι η επιστήμη της αμφισβήτησης και της λεπτομερούς αντιπαλογνωσία.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση ο σκεπτικιστής Αρκεσίλαος ο Πυταναίος όρισε διαφορετικά τις προτεραιότητες της φιλοσοφίας λέγοντας πως «το πρώτο μέλημα της φιλοσοφίας δεν έπρεπε να είναι γνώση επί πάση αλλά γνώση κατά πλάνης»! 
Δυστυχώς η πρόταση του δεν εισακούσθηκε:
Η επαναστατική αυτή διατύπωση, μεταθέτει τολμηρά σε δεύτερη μοίρα την συλλογή γενικών γνώσεων και πολιτισμικών αγαθών, και δίνει προτεραιότητα στους μηχανισμούς έγκαιρης αποκάλυψης πάσης πλάνης και δεισιδαιμονίας, εξοπλίζοντας τον πολιτισμό με οργανωμένες αμυντικές δυνάμεις κατά του εξουσιαστικού δόλου. 

Προβληματισμοί στην επιλογή επίκαιρων κριτηρίων:
Οποιοδήποτε πολιτικό, οικονομικό ή πολιτισμικό, σύστημα επιλέξουμε, όσο πλεονεκτικό κι αν είναι… έχει εξ αρχής τις δικές του δυνατότητες αλλά και αδυναμίες. Ένα είναι σίγουρο, με τον χρόνο αλώνεται και διαφθείρεται έτι περισσότερο... ποιους μηχανισμούς ανάκλησης της εξουσίας διαθέτουμε για να ανακόψουμε την διεφθαρμένη του πορεία; Άρα κάθε ανάθεση εξουσίας που δεν συνοδεύεται από μηχανισμούς και δυνατότητες ανάκλησης είναι μωρία!

Σκεφθείτε... μια μακροπρόθεσμη λογική (οικολογική, οικονομική, πολιτισμική) ορίζει άλλες προτεραιότητες από τις αντίστοιχες μεσοπρόθεσμες. Τα κριτήρια επιλογής λοιπόν είναι ο μεγάλος βραχνάς...
Συχνα τα πολιτεύματα λογαριάζουν το πολιτικό κόστος... και τα λάθη (θεωρητικά έστω) πληρώνουν οι εκλεγμένοι άρχοντες. Στα θεοκρατικά καθεστώτα όμως (ιερατεία) τέτοιο κόστος δεν υπάρχει… αφού ο "θεός" τους είναι πέραν πάσης κριτικής... οι δε ιερείς ως απλοί μεσάζοντες δεν φέρουν ποτέ καμία ευθύνη!
Περισσότερο αποκαλυπτική της διαφοράς κριτηρίων (κατά περίσταση) απ’ οποιανδήποτε άλλη σύγκριση, είναι η διάφορα κριτηρίων μεταξύ ειρήνης και πολέμου. Σε περίοδο ειρήνης, όλοι θέλουν την Δημοκρατία. Στον πόλεμο όμως και την αναγκαία στρατοκρατία του... η Δημοκρατία είναι αδιανόητη.

Στην περί δημοκρίτειας σύγχυση, συχνά έχω πει ότι: η δημοκρατεία είναι θαυμάσιος μηχανισμός ανίχνευσης αληθειών, αλλά ατελέσφορος μηχανισμός λήψεως αποφάσεων. Αν δώσετε την διακυβέρνηση του πλοίο σε μια δημοκρατικά συγκροτημένη ομάδα σοφών, το πλοίο αυτό δεν θα πάει πουθενά, και οι αποφάσεις στην ενδεχόμενη θύελλα, δεν θα παρθούν ποτέ εγκαίρως.

Η ελευθέρια γνώμης και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης είναι νόμιμα δικαιώματα της δημοκρατίας. Κάποιοι όμως αρπάζουν την εξουσία προσφέροντας δικαιώματα αλλά όχι και τις αντίστοιχες δυνατότητες. Αν σας δώσω το δικαίωμα να πάτε στην Σελήνη αλλά δεν έχετε την δυνατότητα να το κάνετε... σας έχω δώσει πράγματι κάτι; Αν σας δώσω το δικαίωμα να έχετε γνώμη, αλλά δεν σας δίνω και την δυνατότητα να την προβάλετε... σας έχω δώσει πράγματι κάτι;

Ο Σκεπτικισμός λοιπόν επισημαίνει: τα ιδανικά αλλοιώνονται φρικτά χωρίς να το αντιληφθεί κανένας. Σε κάθε πρόταση λοιπόν υπάρχουν κυρίαρχα χαρακτηριστικά και δευτερεύοντα.

Παράδειγμα περί πολιτεύματος: η δημοκρατία έχει βασικά κριτήρια ορθότητας, αν αυτά αλλάξουν η δημοκρατία είναι απλός φαινομενική.

Περί δημοκρατείας:
Ο Θαλής ο Μιλήσιος
(640-548 π.Χ.) έλεγε: «Άριστη δημοκρατία είναι εκείνη που δεν έχει ούτε πολύ πλούσιους ούτε πολύ φτωχούς πολίτες». Προσθετέ δε πως είναι «δύσκολο να αποκτήσει ο άνθρωπος αυτογνωσία».
Σόλων ο νομοθέτης
640-560 π.Χ.): «Τα κράτη κυβερνώνται τότε καλά όταν οι πολίτες πειθαρχούν στους άρχοντες (αλλά) και οι άρχοντες πειθαρχούν στους νόμους».
Πιτακός ο Μυτιληναίος
(Τύραννος Λέσβου) 650-570 π.Χ.)
«Άριστη είναι εκείνη η δημοκρατία που δεν επιτρέπει να καταλάβουν την εξουσία ανέντιμα άτομα».
Περίανδρος ο Κορίνθιος
(Τύραννος Κορίνθου (668-587 π.Χ.)
«Η δημοκρατία είναι καλύτερο πολίτευμα από την τυραννίδα, αλλά όχι μόνο πρέπει να τιμωροί τους ενόχους, αλλά και να εμποδίζει (εγκαίρως) εκείνους που πρόκειται να κάνουν κακό».
Κλεόβουλος ο Λίνδιος
(Τύραννος Λίνδου)
Άριστη δημοκρατία υπάρχει εκεί όπου οι πολιτικοί φοβούνται περισσότερο την επίκριση παρά τον νόμο.
Βίας ο Πριηνεύς (Πολιτικός) Άριστη είναι εκείνη η δημοκρατία όπου οι πάντες φοβούνται το νόμο σαν να ‘ταν τύραννος.
Χίλων ο Λακεδαιμόνιος
(Νομοθέτης Σπάρτης)
Άριστο είναι εκείνο το πολίτευμα όπου οι πολίτες πειθαρχούν υπερβολικά στους νόμους και ελάχιστη σημασία δεινούς σ’ αυτά που λένε οι ρήτορες. 
Σήμερα θα προσθέταμε πως η αχίλλειος πτέρνα της δημοκρατίας είναι οι ρήτορες... οι οποίοι άλλο δεν κάνουν απ’ το να παραποιούν με υποσχέσεις κάθε ένια δημοκρατίας.
Τον κίνδυνο αυτόν επισήμανε πολύ σοφά ο πανούργος σοφιστής Γοργίας λέγοντας πως: «η φιλοσοφία μοιραία θα ηττηθεί απ’ την ρητορική γιατί η ρητορική είναι σαγήνη και η σαγήνη ισούται με την μαγεία». Πράγματι ο Χριστιανισμός που έδωσε την πρέπουσα βάση στην σαγήνη, κατέκτησε την ψύχη του λαϊκού ανθρώπου και η φιλοσοφημένη Μεσόγειος υποτάθηκε μοιραία στην σαγή (δίχτυα) των "ψαράδων" της Γαλιλαίας. Βλέπε: Ματθαίος 4.19 και 13.47

Οι Έλληνες φιλόσοφοι διέπρεψαν λοιπόν στην αναζήτηση και συλλογή ειδικών και γενικών γνώσεων και αξιών, φαίνεται όμως να τους διέφυγε αυτό που ο σκεπτικισμός επισημαίνει ότι: την σειρά και τον βαθμό εφαρμογής ενός αξιακού συστήματος, ορίζουν συχνά οι περιστάσεις, οι προτεραιότητες, τα καινοφανή κριτήρια και πολύ συχνά ο βαθμός της αντιπαλογνωσία.

 ..........................................

ΑΝΤΙΠΑΛΟΓΝΩΣΙΑ μια ξεχασμένη δύναμη.
Ένα κορυφαίο ερώτημα είναι: ποιος ορίζει τον τύπο και την ηθική των μαχών. Η ξεκάθαρη απάντηση είναι… ο αντίπαλος.
Η δήλωση: «ο καλύτερος δάσκαλός μου είναι ο εχθρός μου», λέει πολλά.
Ο καλύτερος πολεμιστής μπορεί να αφανιστεί, αν ο αντίπαλός του διαθέτει και χρησιμοποιεί σκοτεινές μεθόδους και άγνωστα δόλια όπλα. Αν ο Μ. Αλέξανδρος, πέθανε πράγματι από δηλητήριο... τότε είναι το καλύτερο παράδειγμα θανατηφόρου έλλειψης αντιπαλογνωσίας.
Δεν θα επεκταθώ απ’ αυτού περισσότερο, γιατί είναι θέμα που το πραγματεύομαι στη σειρά των βιβλίων μου εκτεταμένα. Τα βιβλία μου βγαλμένα μέσα από το σημαντικότερο έγγραφο αντιπαλογνωσίας (τη Βίβλο) αποτελούν μοναδική ξενάγηση στην διαχρονική αντιπαλογνωσία.

Σκεπτικισμός λοιπόν: Ορθότερο η περίσκεψη ή «σκέψη» ή κατά την αρχαιοελληνική εκφορά της λέξης. Δυσπιστία προς κάθε τι που δεν είναι επαρκώς αποδεδειγμένο. Διάθεση έλεγχου και αδιάκοπη δυσπιστία προς αυθεντίες και θέσφατα. Πρόνοια, περίσκεψη, άρνηση αποδοχής πάσης θρησκευτικής ή ηθικής βεβαιότητας χωρίς εξοντωτική έρευνα, και επιμελημένη εφαρμογή νεότερων κριτήριων αξιολόγησης. Γενικότερα μεθοδική ανίχνευση παντός ψευδούς, δεισιδαιμονίας και συστηματική αμφισβήτηση καθιερωμένων "αληθειών". 

Η Σκέψη ορίζεται: ως το βασικό εργαλείο αναζήτησης και προβληματισμού.
Θα μπορούσα λοιπόν ίσως όχι αυθαίρετα να ισχυριστώ, πως η φιλοσοφία είναι η γενική αναζήτηση των αληθειών του κόσμου ενώ ο σκεπτικισμός είναι η αγωνία εξεύρεσης (ανάδειξης) προτεραιοτήτων.

Μια φιλοσοφία που δεν ασχολείται με το έκτακτο, το αναπάντεχο, την αλλοίωση και την διαφθορά, των παραγόμενων προϊόντων της… δεν είναι ολοκληρωμένη και παραμένει θνησιγενής και ενδεχομένως επιζήμια. 

Η φιλοσοφία αναζητά την τάξη του κόσμου, ενώ ο σκεπτικισμός επικεντρώνει την έρευνά του στις αιτίες της αταξίας του κόσμου.
Αντιστοίχως η φιλοσοφία ανακαλύπτει την φύση του κόσμου, ενώ ο σκεπτικισμός ανακαλύπτει και καταγγέλλει τους μηχανισμούς προβολής και προώθησης του αφύσικου.
Η φιλοσοφία ανακαλύπτει την ηθική του κόσμου, ενώ ο σκεπτικισμός ανιχνεύει τις αιτίες της ανηθικότητα.
Η φιλοσοφία ορθώνει θεσμούς, αλλά ο σκεπτικισμός με πολύτροπο νόηση (πανουργία) περιφρουρεί την ορθή εφαρμογή τους και καταγγέλλει την καταστρατήγησή τους. Η φιλοσοφία είναι «γνώση επί πάση» ενώ ο σκεπτικισμός «γνώση κατά πλάνης».

Η φιλοσοφία παράγει οντολογία ενώ ο σκεπτικισμός δεοντολογία

Σε μια έκτακτη και επείγουσα ανάγκη (μια πυρκαγιά ή μια επιδρομή) οι συζητήσεις για το ποια πράγματα πρέπει να γίνουν πρώτα και ποια είναι τα αναγκαία, δείχνει ότι συχνά πολλά πράγματα μαζί μπορεί να αληθεύουν ταυτόχρονα και οι ανάγκες του καθενός να ορίζουν διαφορετικές προτεραιότητες. Το ίδιο συμβαίνει και με την φιλοσοφία. Σε έκτακτους καιρούς (π.χ. εμπόλεμη περίοδο ή εμπόλεμη "ειρήνη") οι προτεραιότητες αλλάζουν και μόνο ο σκεπτικισμός (με την ανάλυση προτεραιοτήτων) ελευθερώνει τους ανθρώπους από τις ηθικές δεσμεύσεις, τους όρκων αφοσίωσης, την αρετολαγνεία και διευρύνει τα πολεμικά τους ανακλαστικά.

Θέμιδα και Μήτιδα
Ενώ η φιλοσοφία είναι έργο της "θεάς" Θέμιδος (θέσμια) ο σκεπτικισμός είναι της "θεάς" Μήτιδος. (πολύτροπος νόηση) 
Οποιαδήποτε φιλοσοφία αγνοεί την μήτιδα (πρακτική σοφία) είναι ημιτελής και επικίνδυνη!
Η φιλοσοφία αντιμετωπίζει τα πάγια διαχρονικά προβλήματα, ενώ ο σκεπτικισμός τα έκτακτα και μηχανεύεται λύσεις για τα αναπάντεχα. Η φιλοσοφία σπουδάζει την ιστορία και αναδεικνύει τον ηρωισμό, ενώ ο σκεπτικισμός είναι η μάχιμη πολύτροπος νόηση (πανουργία) που μελετά τον αντίπαλο και ανακαλύπτει τα σκοτεινά όπλα του δόλου, που ανέτρεψαν τον ηρωισμό και το εφ αγωνίζεσθε
Κάποιοι (Sun Zu) σωστά επισημαίνουν ότι το εφ αγωνίζεσθε εφαρμόζεται μεταξύ ημετέρων και σε καιρούς ειρήνης... και δεν σημαίνει εφ πολεμάτε γιατί συχνά το είδος του βρόμικου πολέμου που οι εμπλεκόμενοι πρέπει να διεξάγουν... το έχει ήδη επιβάλει ο αντίπαλος! Όποιος δεν παρακολουθεί τον αντίπαλο, όπως το δάχτυλο στον καθρέπτη είναι ο χαμένος της ιστορίας. Όποιος σε καιρό πολέμου δεχθεί να ηττηθεί χάριν της ηθικής του... προφανώς δεν καταλαβαίνει ότι διαπράτει ανηθικότητα!

Η Θέτιδα οριοθετεί τον κόσμο και ορίζει θεσμούς και όρια. Ενώ η Μήτις βρίσκει τα περάσματα μέσα απ’ τα αναπάντεχα και απροσπέλαστα αδιέξοδα (απορίες).
Η φιλοσοφία ανακαλύπτει την νομοτέλεια, την φύση των πραγμάτων και την εξήγηση των φαινομένων, ενώ ο σκεπτικισμός, προβληματίζεται επίμονα γύρω απ’ τις επίμονες μεταφυσικές ανάγκες των λαών, το ανεξήγητο και την πηγή της λαοφιλούς δεισιδαιμονίας.
Ενώ η φιλοσοφία αρετολογεί... ο σκεπτικισμός μελετά τον επίβουλο τον δόλιο και τις μηχανές της μαγείας (σαγήνη ή μαγγανεία).
Η φιλοσοφία σπουδάζει την θεολογία και αναδεικνύει τις αρετές "θεών" και ηρώων, ενώ ο μάχιμος σκεπτικισμός ξεσκεπάζει τις θεολογικές αντιφάσεις το ελπιδεμπόριο τους θεολογικούς δόλους και την θαυματομηχανική των αντιπάλων. Ενίοτε, παράγοντας την κατάλληλη θεολογία, παραπλανά έπ’ αγαθώ τους δικούς του αφελείς ανθρώπους, κρατώντας τους στη δική του θεολογική αγορά (μαντρί)… μέχρι τον καιρό της ωριμότητάς τους, που όμως διαφέρει σημαντικά για κάθε άνθρωπο.
Σε χαμένο απόσπασμα από έργο του Σοφόκλη διαβάζουμε ότι εν καιρώ πολέμου: «σοφός ο κλέφτης, αγαθός ο πορθητής, και καθολικά αποδεκτός ο δολώσαι δυνάμενος, νυν δε και του δόλου αγαθού όντος» Σχόλια στον Σοφοκλή Work #004 Ph.119.1  Σε καιρό πολέμου λοιπόν: «νυν δε και του δόλου αγαθού όντος» συμβουλεύει ο Σοφοκλής! Σκεφτείτε το!!!

Η φιλοσοφία ανιχνεύει και περιγράφει την φυσική τάξη, ενώ ο σκεπτικισμός ανησυχεί για τις αιτίες της διαταραχής στην φυσική τάξη.
Η φιλοσοφία ορίζει τον κοινό νου και την λογική. Ενώ ο σκεπτικισμός ψάχνει να ανακαλύψει τις αιτίες της δραματικής απουσίας του κοινού νου και την διασάλευση της λογικής.
Η φιλοσοφία ορίζει αρχές και νόμους, ενώ ο σκεπτικισμός ανακαλύπτει τις δυνάμεις που τους καταστρατηγούν.
Η φιλοσοφία εκθειάζει τους σοφούς και τους δημιουργούς, ενώ ο σκεπτικισμός επισημαίνει τις αιτίες της καταδίωξης και της απουσίας τους σήμερα.
Η φιλοσοφία προτείνει το: «γνώθι σαυτόν» ο Σκεπτικισμός το «γνώθι τον αντίπαλον». Αμφισβήτηση και αντιπαλογνωσία είναι οι βασικοί πυλώνες του σκεπτικισμού.

Το «γνώθι σαυτόν» αναδύεται μεγαλόπρεπα απ’ την αρχαιοελληνική σοφία. Κάποιοι όμως είχαν και έπ’ αυτού αντιρρήσεις: Σπαρτιάτης ο Ξεναγός (επαγγελματίας στρατιώτης, μισθοφόρος) έλεγε: «σε πολλά δεν είναι καλό το γνώθι σαυτόν αφού χρησιμότερο είναι το «γνώθι τους άλλους». Μένανδρος Κωμικός 038.240.2
«κατα πολλ’ αρ εστίν ου καλλώς ειρημένον το γνώθι σαυτόν: χρησιμώτερον γαρ ην το γνώθι τους άλλους» Menander Comic. #038 240.2

ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ: Η πολεμική πτέρυγα της φιλοσοφίας...
και ο φύλακας των αμύθητων θησαυρών της.

Ο Πρωταγόρας έλεγε (314 Πόλεμον): «ο άνθρωπος πρέπει να ασκείται σε πρακτικά και όχι μόνο σε θεωρητικά γυμνάσματα». Αυτό συστήνει και ο σκεπτικισμός.

Να ένας πρόχειρος κατάλογος διαφοροποίησης
Φιλοσοφίας (=Φ) και Σκεπτικισμού (=Σ)
Φ: Εξερευνά την αρχή και την προέλευση της ζωής
Σ: Αναζητά τις αιτίες του άθλιου τέλους της ζωής στον πλανήτη μας

Φ: Ορίζει την οδός την αρετής
Σ: Ψάχνει τις αιτίες της πολλαπλασιαζόμενης κακίας

Φ:Την αρχή και τον ρόλο θεών και ηρώων
Σ: Τις ραδιουργίες των θεών και των ηρώων τους

Φ:Ψάχνει τις πρωταρχικές αιτίες της ζωής
Σ: Ποιοι απειλούν την ίδια τη ζωή

Φ: Πασχίζει να ορίσει τι το όντως ον
Σ: Ποιοι και πως διαταράσσουν αυτή την αίσθηση και καταφέρνουν να προάγουν τα μη όντα σε όντα

Φ: Παράγει αλήθειες
Σ: Ποιοι παράγουν μύθους! Ποιοι και πως διασαλεύουν την αίσθηση της πραγματικότητας

Φ: Τι εστί θεός.
Σ: Τι έφτασε σήμερα να σημαίνει θεός για εκατομμύρια θύματα.

Φ: Πάντων χρημάτων μέτρο άνθρωπος
Σ: Πάντων χρημάτων μέτρο πόλεμος δόλος και αντιπαλογνωσία.

Φ: Αυτογνωσία
Σ: Αντιπαλογνωσία

Φ: Το διαχρονικό και το αιώνιο
Σ: Το τώρα το επείγον και τα μαύρα μας μελλούμενα

Φ: Περιγράφει την ειρήνη, την ευνομία και την ευημερία
Σ: Τον πόλεμο που τα ανατρέπει ή τα εξασφαλίζει

Φ: Το ηθικό και το πολιτικό πρέπον
Σ: Τους μηχανισμούς της δεισιδαιμονίας ως δύναμη ανατροπής κάθε ηθικής και αξιοπρέπειας.

Φ: Αδιάκοπη αναζήτηση της σοφίας
Σ: Τις δυνάμεις τους μηχανισμούς και το ιστορικό της συσκότισης κάθε σοφίας.

Φ: Οι φιλόσοφοι έλεγαν για τον Σωκράτη πως κατέβασε την φιλοσοφία απ’ τους ουρανούς
Σ: Ο Σκεπτικισμός προβληματίζεται για το ποιοι και πως κατάφεραν να την ξανανεβάσουν στους ουρανούς!

Φ: ουδείς εκόν κακός
Σ: Ο Σκεπτικισμός είναι βέβαιος πως οι εξουσιαστές κατάφεραν να κάνουν την κακία επάγγελμα και τον δόλο αόρατο πολιορκητικό κριό.

Φ: Ευδαίμων μόνο ο σοφός.
Σ: Επισημαίνει τους τρόπους που σήμερα ευημερεί κυρίως ο κακός:

Φ: Συνιστά την βαθιά επίγνωση της αρετής
Σ: Προβληματίζεται μήπως η αρετολογίες οδηγούν στην παθητικότητα

Φ: Τι είναι ψυχή
Σ: Πως η ψυχή έγινε εργαλείο πανλαϊκής παραφρόνησης

Φ: Πρωτινή την διαλεκτική λογική
Σ: Επισημαίνει τις ατέλειωτες νίκες της σαγήνης και της ρητορικής.

Φ: Η Φιλοσοφία παράγει φυσιοδίφες, μαθηματικούς και επιστήμονες
Σ: Ο Σκεπτικισμός αναρωτιέται: Γιατί όλοι αυτοί οι σοφοί έγιναν πρόθυμοι δούλοι και παθητικοί συνεξουσιαστές.

Φ: Συλλογή πνευματικών θησαυρών
Σ: Περιφρούρηση των θησαυρών αυτών από την καταστροφή, ή την μετατροπή τους σε εργαλεία εξουσίας εναντίον της ίδια της φιλοσοφίας.

Φ: Προάγει τον κόσμο των ιδεών
Σ: Φοβάται την χυδαία μετατροπή του κόσμου των ιδεών σε χυδαία εξουσία. Παράδειγμα τα μαθηματικά που υπηρετούν το στρατοκρατικό σκέλος της εξουσίας με τις μεγαλύτερες χρηματοδοτήσεις όλων των εποχών. Η μετατροπή της δήθεν Δημοκρατίας σε παγκόσμιο λαϊκό παγιδευτή λαών.

Φ: "Μη εκ των λόγων τα πράγματα αλλά εκ των πραγμάτων τους λόγους"
Σ: Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από τερατώδεις απειλές που κρύβονται πίσω από ανθρωποβόρους μύθους. Κυρίως οι λαοφιλείς θρησκευτικοί μύθοι ορίζουν μια πολιτισμοκτόνο εικονική πραγματικότητα. Ο σκεπτικισμός απομυθοποιεί (ξεχερσώνει) τους μύθους για να βρει η εμπράγματος γνώση (φιλοσοφία) το αναγκαίο καρποφόρο έδαφος ώστε να σπείρει τους αγνούς καρπούς του πολιτισμού.

Ο ΤΕΡΑΤΟΚΤΟΝΟΣ  ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ 
Το συγκρουσιακό μοντέλο ζωής (ή ο αέναος πόλεμος)

Ζούμε σε ένα συγκρουσιακό μοντέλο ζωής! Κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό αποδεικνύει ολόκληρη η ιστορία!

Όλα δείχνουν ότι το μεσοδιάστημα μετάξι δυο πολέμων, δεν λέγεται ειρήνη, αλλά είναι μια άλλη μορφή πολέμου, αφού σ’ αυτήν οι νικητές εδραιώνουν την υπεροχή τους και οι νικημένοι αγωνίζονται να τους αποτινάξουν. Μάλιστα η ιδανικότερη μορφή νίκης, είναι η αποδοχή του νικητή ως σωτήρα και απελευθερωτή. Αυτό επιτυγχάνεται με την παραγωγή εικονικών ή πραγματικών σωφρονιστικών τεράτων.

Η σύγχρονη ζωή μας μπορεί να περιγράφει μόνο με το αέναο συγκρουσιακό μοντέλο συμφερόντων… έτσι εξηγείται η απέραντη παραγωγή (εν καιρώ ειρήνης) των αμέτρητων διανοητικών και λοιπών σωφρονιστικών τεράτων.

Τα "τέρατα" που σκοτώνουν ή αχρηστεύουν οι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας... εκφράζουν άριστα αυτό το διανοητικό πολεμικό μοντέλο.

Τα τέρατα ή "οι δράκοι της Εδέμ" σήμερα:
Θεολογικές Γοργόνες και Σειρήνες πλανεύουν με μελωδικές φωνές και ζητούν μόνο να κατασπαράξουν τους αφελείς της πίστης.
Φιλοσοφικές Σφίγγες μοιράζουν δωρεάν τον γλυκό καρπό των Λωτοφάγων. Σαν τον ομηρικό Οδυσσέα ο Σκεπτικισμός είναι αναγκασμένος να σέρνει δια της βίας τους συντρόφους του στο καράβι (της Ελλάδος) για να θυμηθούν ξανά την γλυκιά Πατρίδα.
Οικονομικο-πολιτική- Σκύλλα και Χάρυβδη καταβροχθίζει μπροστά στα μάτια μας τους συντρόφους μας. Δυστυχώς το ίδιο κάνουν σήμερα και οι διηρημένοι μεταξύ τους, φανατισμένοι ελληνοκεντρικοί αρχηγίσκοι.
Χίμαιρες υπερβατισμού και μεταφυσικής, αποπροσανατολίζουν τους έλληνες από τη συγκεκριμένη μάχη της απελευθέρωσης που έπρεπε να διεξάγουν καθημερινά.
Άρπιες αρπακτικές: το παγκόσμιο κεφαλαίο κατάτρωει με μεταλλικά ράμφη και νύχια το βίος μας και κανένας ήρωας δεν φαίνεται στον ορίζοντα να τις τοξεύσει με τα δηλητηριασμένα βέλη του Ηρακλή!
Τα εγκεφαλικά φίδια της Μέδουσας μας έχουν πετρώσει τον εγκέφαλο.
Ο τεχνολογικός Τάλος (στρατευμένη τεχνολογία) μας συνθλίβει στην ατσάλινη αγκαλιά του.
Ο Μυστηριακές θρησκείες πολλαπλασιάζονται σας Λερναία Ύδρα και ανακυκλώνουν τους ταλαίπωρους πιστούς.
Ο Λέων της Νεμέας (ωρυόμενη θανατολαγνεία) τρομοκρατεί τους "χωρικούς", χωρίς να βρίσκεται κανένας "Ηρακλής" να τον σκοτώσει, σκίζοντας το άτρωτο δέρμα του με το ίδιο το λιονταρίσιο νύχι του!

Βασικό λοιπόν κίνητρο για να λειτουργήσουμε τον τερατοκτόνο Σκεπτικισμό: η απελευθέρωση, ει δυνατόν η επικράτηση... τουλάχιστον η επιβίωση και σωτηρία των αγαπημένων μας συντρόφων και συνανθρώπων.
Βασική στοχεύσει η αχίλλειος πτέρνα των τεράτων που πρέπει να μεθοδικά να αποκαλυφθεί.
Βασικό εργαλείο μας ο αντιπαλογνώστης Σκεπτικισμός.

Από την άποψη αυτή ο πρώτος σκεπτικιστής πρέπει να είναι ο Όμηρος... που βάζει τον Οδυσσέα να αντιμετωπίζει με περίσκεψη τους έκτακτους και αναπάντεχους άνισους και φαινομενικά αήττητους αντίπαλους του όπως η Κίρκη, ο Πολύφημος οι Μνηστήρες και τόσοι άλλοι.

Ο οδυσσειακός σκεπτικισμός!

Ο Όμηρος μας περιγράφει τις σκέψεις του προνοητικού Οδυσσέα όταν ξεκινούσε για το σπήλαιο του Πολύφημου: «γέμισα ένα μεγάλο ασκί από το μαύρο δυνατό κρασί που μου χάρισε ο ιερέας του Απόλλωνα, γιατί σκέφτηκα: πως θα πάω σε άνδρα άγριο που έχει δύναμη μεγάλη, και δεν γνωρίζει ούτε το δίκαιο ούτε το πρεπούμενο»
Ο Οδυσσέας μετέτρεψε ένα αγαθό πράγμα (όπως το κρασί) σε εργαλείο πόλεμου! Στο Βατικανό είχα την χαρά να δω από κοντά τον κεραστής Οδυσσέας.
ODYSSEAS_KERASTIS
Όταν ο Πολύφημος τον ρώτησε: που έχεις αράξει το μεγάλο σου καράβι: Ο Οδυσσέας με απατηλά λόγια και οπισθόδρομη σκέψη (σκεπτικισμό!!!) του απάντησε: Το καράβι μου το σύντριψε ο κοσμοσείστης Ποσειδώνας. Η τακτική του προσποιητά ανίσχυρου στα χέρια και το νου του Οδυσσέα... γίνεται εργαλείο πόλεμου.

«Εγώ σκεφτόμουν πως θα τα βγάλω πέρα όσο γίνεται καλύτερα. Να βρω τρόπο σωτηρίας απ’ το θάνατο για τους συντρόφους μου και για μένα τον ίδιο και γι’ αυτό μηχανευόμουν κάθε τέχνασμα αφού επρόκειτο για τη ζωή μας και κακό μεγάλο ήταν κοντά μας Οδ.Ι 420.
Όταν το ρώτησε το όνομα του απάντησε:
«Ούτις εμοί γαρ όνομα».
Όταν ο Κύκλωπας φώναζε: ο Κανένας με σκοτώνει οι υπόλοιπου Κύκλωπες κορόιδευαν. Και ο Οδυσσέας καυχιόταν: Το ίδιο μου το όνομα τους πλάνεψε. Η ανωνυμία στα χέρια του Οδυσσέα έγινε εργαλείο πόλεμου.

Η πρώτη φορά που συναντάμε στα κείμενα τη λέξη «σκεψάμενος» είναι στην Οδύσσεια (Μ.247)
Εκεί ο Οδυσσέας έχει χάσει είδη έξη συντρόφους από τα δόντια της Σκύλλας. Ακούγοντας τους συντρόφους του να φωνάζουν για τελευταία φορά το όνομα του ο Οδυσσέας κανει τις έξεις σκέψεις: «όπως ο ψαράς ρίχνει τροφή στα ψαριά και μετά με αιχμηρό αγκίστρι τα πιάνει κι αυτά σπαρταράνε στη στεριά στερνή φορά έτσι και οι σύντροφοί μου σπαρταρούσαν φωνάζοντας για τελευταία φορά το όνομά μου». Και συμπληρώνει τις σκέψεις του λέγοντας θλιμμένα: «Αυτό ήταν το πιο σπαραχτικό πράγμα που είδαν τα μάτια μου και απ’ όλα όσα τράβηξα γυρίζοντας τα θαλασσινά περάσματα.»   

Για μένα λοιπόν ο σκεπτικισμός και η φιλοσοφία είναι συνοδοιπόροι.
Ο Σκεπτικισμός είναι ζωτικό τμήμα και αναπόσπαστο συμπλήρωμα της φιλοσοφίας που δυστυχώς ποτέ δεν λειτούργησε επαρκώς παράγοντας πολύτιμη αντιπαλογνωσία!
Αν η φιλοσοφία είναι η μεθοδική αναζήτηση αληθειών το ίδιο και ο σκεπτικισμός. Η φιλοσοφία χωρίς την αμφισβήτηση και την παραγωγή ερωτήσεων δεν λειτουργεί. Το ίδιο και ο σκεπτικισμός! Σκέφτομαι κυρίως σημαίνει αναρωτιέμαι. Ομως τι άλλο  μπορεί να είναι η ερωτηματική προσέγγιση των πάντων... παρά σκεπτικισμός.

Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με εξαιρετικά ανεπτυγμένοι την διαίσθηση της φαυλότητας που μας περιβάλει. Άλλοι πρέπει πρώτα να ποδοπατηθούν απ’ τα αδιέξοδα και να ζήσουν τον λαβύρινθο της απατής, πριν ξυπνήσουν απ’ τον λήθαργο του μεταφυσικού τους εφησυχασμού.
Ο Μήτος (εκ του Μήτις) της Αριάδνης είναι η απλή απάντηση.
Τα κείμενα των εξουσιαστών μας είναι μπροστά μας. Ξετυλίξτε τα και θα βγείτε απ’ τον Λαβύρινθο.
Από την άποψη αυτή, οι καιροί είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικοί της σαπίλας και της διαφθοράς που μας περιβάλει, και ο σκεπτικισμός είναι μάλλον απαίτηση των καιρών παρά χόμπι για περιθωριακούς. Υποθέτω λοιπόν ότι το νήμα της Αριάδνης το κρατάει η μαχητικότερη παράταξη της φιλοσοφίας, ο μεθοδικό αντιπαλογνώστης προμηθεϊκός Σκεπτικισμός.

Για πολλές εκατονταετίες οι εξουσίες μπορούσαν να κρύβουν το πραγματικό τους πρόσωπο, φορώντας την προσωπίδα του σωτήρα. Σήμερα όμως είναι ορατός ο στανικός τους ρόλος, ακόμα και στην διαίσθηση ενός ενημερωμένου παιδιού. Το πρόβλημα είναι πόσο βαθιά μπορεί να προώθηση κανείς τους προβληματισμούς του. Κι εδώ γεννιέται η ανάγκη του μεθοδικού σκεπτικιστή.
Σκεπτικισμός είναι η ίδια η εκδήλωση και το αποτέλεσμα της προσπάθειας για υπεύθυνη και ολοκληρωμένοι νοημοσύνη. Σκεπτικιστές είναι οι παθιασμένοι ανατόμοι του διαδεδομένου φθοροποιού ψευδούς.

 .........................................

Πόλεμος εμφυτευμάτων εν καιρώ ειρήνης:

Είναι καιρός αντιληφθούμε ότι ο πόλεμος διανοητικών εμφυτευμάτων μαίνεται απ’ την αρχαιότητα. Η στρατευμένη "παιδεία" η θρησκεία και ο διάχυτος κοινωνικός καθωσπρεπισμός, είναι στα χεριά του νικητή εργαλεία υποταγής.
Το μυαλό των νικημένων είναι ο στόχος κάθε εξουσίας.
Εκεί παιδιόθεν φυτεύουν την υποταγή, την αδράνεια, την σύγχυση και την ηττοπάθεια. Το αποτέλεσμα είναι μαθηματικά προβλέψιμο. Όταν για μια μακρά περίοδο, εμφυτέψεις ιδέες καθωσπρεπισμού και υποταγής, τότε έχεις μια εγκεφαλική συγκομιδή από εκατομμύρια νευρώνες που υπηρετούν (αποτελούν) τα συγκεκριμένα εμφυτεύματα. Οποιαδήποτε αντίθετη (απελευθερωτική) ιδέα, δεν θα έχει ούτε τον χρόνο ούτε την άνεση να επιστρατεύσει ίση ποσότητα αντίθετης κατεύθυνσης εγκεφαλικούς νευρώνες. Έτσι, για τον μέσο άνθρωπο, η οποιαδήποτε εγκεφαλική μάχη ενημέρωσης καθίσταται αυτόματα άνιση.

Το δυστύχημα της βιοποριστικής νοημοσύνη...
και οι
ειδημονο-ηλίθιοι:

Το μεγαλύτερο μέρος της σκέψης μας δικαιολογημένα αναλώνεται στους καθημερινούς βιοπορισμούς και την ικανοποιήσει των αναγκών και των φυσικών ορέξεών μας. Κάτι ανάλογο όμως επιτυγχάνουν ακόμα και τα κατωτέρα ζώα. Η βιοποριστική μας επιδεξιότητα λοιπόν, κάθε άλλο παρά αποδεικνύει πως είμαστε πράγματι νοήμονες… πολύ δε περισσότερο "πανούργοι" (επί παν έργο) σκεπτικιστές.
Επιδέξιοι άνθρωποι, που αντιμετωπίζουν με σχετική ή απόλυτη επιτυχία την καθημερινότητα, μακράν απέχουν απ’ το να είναι στοχαστικοί σκεπτικιστές. Είναι απλοί, ευάλωτοι άνθρωποι βιοποριστικής νοημοσύνης, που απλώς προσωρινά επιπλέουν στο ποτάμι των εξελίξεων, χωρίς αντιστάσεις. Με την πρώτη επίθεση του οργανωμένου σαγηνευτή δόλου θα θυματοποιηθούν αβάσταχτα.
 
Καμιά ελπίδα από τους ειδημονο-ηλίθιους επιστήμονες:
 
Συχνά αναρωτιέται κανείς τι σύμβαινει με τις αμέτρητες στρατιές επιστημόνων, και αν αυτοί μπορούν πράγματι να αποτελέσουν την όποια κρυφή ελπίδα απελευθέρωσης απ’ την πνευματική μας εξαθλίωση. Αν αποτελούν πράγματι τις εφεδρείες του πολιτισμού!
 
Δυστυχώς ελάχιστοι ανάμεσα τους διαθέτουν τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις ευρύτερης νοημοσύνης. Το τυπικό δείγμα επιστήμονα, είναι άκρως απογοητευτικό.  Δεν πρόκειται για παν-επιστήμονες, αλλά για άτομα ειδικής γνώσης. Το δυστύχημα είναι ότι τα άτομα αυτά, όχι μόνο δεν έχουν συναίσθηση των ελείψεών τους, αλλά συχνά ενσαρκώνουν με εκπληκτική θεατρικότητα τον ρολό του σοφού. Διαθέτουν πράγματι πλούσιο λεξιλόγιο και καλλιεργημένους τρόπους, χειρονομούν, κοιτούν, και μορφάζουν φορώντας την μάσκα επιβλητικής υποκρισίας. Η χρόνια εξειδίκευση στην επιστήμη, κατέφαγε κυριολεκτικά το σύνολο της προσοχής τους. Ενώ διαπρέπουν σε συγκεκριμένο τομέα, έχουν μαύρα μεσάνυχτα για τους ευρύτερους ιστορικό-κοινωνικούς υποψιασμους. Αυτό βέβαια και εξηγήσιμο και φυσιολογικό είναι, αφού το εξουσιαστικό σύστημα σπουδών, προωθεί για ευνόητους λογούς την ειδίκευση και όχι την παν-επιστημιακη εν κύκλω παιδεία. Δεν θέλει ελευθέρα σκεπτόμενους ανθρώπους αλλά υψηλής ειδικεύσεις υπηρέτες. Άλλωστε η μονομερής γνώση, οδηγεί από μονή της στην ιδεοληψία.

Οι επιστήμονες είναι απλά άνθρωποι ειδίκευσης, συγκεκριμένου τομέα, χάριν μισθού και αξιωμάτων. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς παραμένουν απρόθυμοι ή ανίκανοι να ασκήσουν έλεγχο στις εξουσίες, και δεν είναι ούτε μάχιμοι ούτε σκεπτικιστές. Αυτοί μάλιστα είναι που συχνά τροφοδοτούν χάριν μισθού και αξιωμάτων, το ισχυρό εξουσιαστικό ποτάμι των εξελίξεων. Μπορεί να διαπρέπουν στην επιστήμη τους, αλλά έξω απ’ αυτήν συχνά είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι. Ο όρος ειδημονοηλίθιος (η γερμανική λέξη Fachidiot) αυτό ακριβώς υπονοεί.
Ο σκεπτικιστής είναι εραστής των επιστημών και παθιασμένος συλλέκτης συμπερασμάτων, για να μπορεί να ασκεί τεκμηριωμένο έλεγχο και να συγκρατεί εξουσιαστικές αυθαιρεσίες. Οποιοσδήποτε επιστήμονας μπορεί να είναι ένας τέτοιος σοφός συγκεκριμένης ειδίκευσης, αλλά ακατάλληλος για γενικότερες εισηγήσεις.

Αυτό ακριβώς επισημάνει και η διάφορα μεταξύ "σοφού" και "συνετού"!

Ο πραγματικός σκεπτικιστής δεν εγκλωβίζεται στον χαμηλό ορίζοντα της καθημερινότητας. Αναζητά τα υλικά της αναθεώρησης αξιών και προτάσεων ζωής, στις συνολικές περιπέτειες της ανθρώπινης φυλής.

Βλέποντας πως η ανθρωπότητα κολυμπάει σε μια γυάλα από αρχαίους μύθους και δεισιδαιμονίες, είναι ανάγκη η σκέψη και η επιστήμη της περίσκεψης να επαναπροσδιορίσει αξίες και προτεραιότητες. Ο σκεπτικιστής δεν ακολουθεί αναντίρρητα δάσκαλους και δεν υποτάσσεται δουλικά σε ειδήμονες.

Όπλο του οι ερωτήσεις-αμφισβητήσεις, τις οποίες οργανώνει και επεξεργάζεται μελετώντας όλα τα σκοτεινά σημεία και τις αυθαιρεσίες του κάθε ισχυρισμού. Με εργαλείο του την επιμελημένη αντιπαλογνωσίας, κατασκευάζει διατρητικές ερωτήσεις και μ’ αυτές σκοπεύει την αχίλλειο πτέρνα των τεράτων.

Αγαπητοί φίλοι του Σκεπτικισμού, ο μαχητής ξυπνάει για να πολεμήσει. Η φιλοσοφία ήταν ο αφυπνηστής μας. Το πρώτο κεφαλαίο της αφύπνισής μας ήταν πράγματι η ελληνική φιλοσοφία. Το δεύτερο είναι η μάχη που πρέπει να δώσουμε για την εδραίωση της. Δίπλα στην αγάπη σας για την αφυπνιστική φιλοσοφία, κατασκευάστε την φαρέτρα του μαχίμου σκεπτικιστή και γεμίστε την με οδυσσειακά όπλα. Ξυπνήσαμε όχι για να ανταγωνιστούμε αλλήλους, επιδεικνύοντας τις γνώσεις της αφύπνισης μας, αλλά για να δώσουμε τη μάχη μας, χτυπώντας ανελέητα την αχίλλειο πτέρνα των τεράτων, (
που κατατρώγουν το μόχθο και το μέλλον των παιδιών μας), με τα όπλα του αντιπαλογνώστη σκεπτικισμού.

Βασική επιδίωξη του Σκεπτικιστή «ο προμηθεϊκός νους» - δηλαδή η επιμελημένη ανίχνευση των συνεπειών των αποφάσεων και των ενεργειών μας στο Μέλλον - το μόνο ουσιαστικό αγαθό και ο μεγάλος στίβος της επαλήθευσης.
 Όχημα η ένωση και η αδελφοποίηση όλων των σκεπτόμενων ανθρώπων, που πρέπει να ενωθούν όχι κατ’ ανάγκη με την κοινή ιδεολογία τους, (η επιδίωξη κοινής ιδεολογίας διχάζει) αλλά κυρίως μα το κοινό μέτωπο προς τον αναγνωρίσημο εχθρό. Αγωνιστική παρακαταθήκη μας, όχι μόνο η αόριστη παιδεία και η φιλοσοφία, αλλά και η σπουδαία βιβλιοθήκη της αντιπαλογνωσίας με τα αφυπνιστικά διαχρονικά ανθρώπινα παθήματα.

Μ. Καλόπουλος

 .................................

Η γνώση είναι... η καλύτερη εκδίκηση!
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χέρια εκείνων... που λατρευτήκαν σαν άνθρωποι του θεού!